Fic [HxH] น้องสาวยัยนอสทราด

ตอนที่ 4 : เกือบรู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 848
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    19 ส.ค. 62

     หลังจากที่พวกกอร์นถามคำถามฉัน ฉันก็ขอแยกตัวออกมา โดยบอกพวกนั้นไปว่าขอตัวไปที่ห้องพัก แน่นอนว่าฉันจำเป็นต้องไปตามที่พูดอย่างช่วยไม่ได้ เพราะไม่อย่างงั้นโซ่ของคุราปิก้าจะจับโกหกฉันได้..
     
       เมื่อเด็กสาวมาถึงห้องพักเธอล้มตัวลงบนเตียงนอนนุ่มๆนั่น ก่อนจะยืดตัวเล็กน้อยและหยิบผ้าห่มมาห่มนอนคลุมโปงอยู่ในนั้น

      พลาดมาก นี่เป็นการตัดสินใจที่พลาดมากที่สุดที่ฉันเคยพลาดมาแล้วนะเนี่ย! อย่างแรกก็พี่กำลังหาตัวอยู่ ขอร้องล่ะช่วยอย่าโกรธกันเลยนะคะ.. และอย่างที่สอง คุราปิก้า! ทำไมต้องเป็นคุราปิก้าด้วยล่ะ!? ก็ไม่ได้คุยอะไรกันบ่อยสักหน่อย! แล้วท่าทางที่เหมือนดีใจนั่นมันอะไรกัน!?

       เธอคิดอยู่สักพักหนึ่งก่อนจะเผลอหลับไปด้วยความเพลีย

ด้านพวกกอร์น
"สรุปแล้ว ตอนนี้เราก็มีข้อมูลเพิ่มแค่ว่า ยัยคนที่คุราปิก้าตามหาอยู่ก็อยู่ที่นี่สินะ?"คิรัวร์เอ่ยขึ้นเพื่อทวนข้อมูลที่พวกเขามีในตอนนี้
"ใช่แล้วล่ะ แต่ที่จริงมีข้อมูลแค่นี้ก็เพียงพอแล้วล่ะ"คุราปิก้าได้หยิบแผนที่ของเมืองยอร์คชินขึ้นมากางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะใช้ดาวน์ซิ่งเชนอีกครั้งเพื่อหาตำแหน่งของเด็กสาว เพียงไม่นานโซ่ก็เริ่มขยับเล็กน้อย
"โซ่ขยับแล้วล่ะคุราปิก้า!"กอร์นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูตื่นเต้นและดีใจ
"แต่เดี๋ยวนะ นี่มันที่โรงแรมที่เราพักกันอยู่ไม่ใช่เหรอกอร์น?"คิรัวร์ชี้ไปตรงสถานที่บนแผนที่ ซึ่งมันก็คือโรงแรมที่พวกเขาพักกันอยู่ในตอนนี้
"จริงด้วยแฮะ อยู่ใกล้ตัวขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?"
"ในเมื่อเรารู้แล้วถ้างั้นเราก็รีบไปกันเลยดีกว่า บางทีมิซึกิอาจจะยังไม่รู้ตัวก็ได้"เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ทั้งสามก็รีบมุ่งหน้าไปที่โรงแรมที่เป็นที่หมาย

ด้านอายะ
หลังจากที่เธอหลับไปได้ไม่นานเธอก็ลืมตาตื่นขึ้น พร้อมกับเด้งตัวลุกจากเตียง
"รู้สึกเหมือนกับว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลย.. รีบออกไปหาพวกกอร์นก่อนดีมั้ยนะ? ป่านนี้คุราปิก้าอาจจะกลับไปหาพี่แล้วก็ได้..."เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉันจึงออกจากห้องพักและตรงไปที่ลิฟท์โรงแรม แต่แล้วเมื่อฉันลงมาถึงลอบบี้ของโรงแรม ฉันก็ได้รู้สึกตัวแล้วว่า พระเจ้าไม่ได้เข้าข้างฉันเลยแม้แต่น้อย...
เมื่ออายะลงมาถึงล็อบบี้ของโรงแรม เธอก็พบพวกคุราปิก้าที่กำลังสอบถามอะไรบางอย่างกับพนักงานประชาสัมพันธ์ของโรงแรม
"อ้าว! อายะไม่พักต่อแล้วเหรอ?"กอร์นที่เห็นฉันเดินออกมาจากลิฟท์พอดีถามฉันขึ้น
"อื้ม ไม่แล้วล่ะ ผมกะว่าจะไปหาพวกนายพอดีเลยล่ะ"
"งั้นเหรอ จริงด้วย! เพราะอายะบอกว่าเจอเพื่อนของคุราปิก้าที่เมืองนี้ ตอนนี้เราเลยตามตัวจนมาถึงนี่แล้วล่ะ"กอร์นบอกกับฉันด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนจะดีใจมากเหมือนกับว่ามันไม่ใช่เรื่องของคุราปิก้าคนเดียวแต่เป็นเรื่องของตนด้วย
"อย่างงั้นเหรอ? ถ้างั้นก็พยายามเข้าแล้วกันนะ ผมขอตัวไปข้างนอกหน่อยแล้วกัน"ฉันบอกกับกอร์นไปก่อนที่จะรีบเดินหนีออกไป แต่ก็ต้องหยุดเพราะมือของใครบางคนคว้าแขนเสื้อฉันไว้ และเมื่อฉันหันไปมองก็พบว่าเป็นคิรัวร์นั่นเอง
"มีอะไรรึเปล่าครับคิรัวร์?"ฉันถามคิรัวร์ที่ยังคงไม่ปล่อยแขนเสื้อของฉันด้วยน้ำเสียงที่พยายามไม่ให้น่าสงสัยที่สุด
"นั่นนายจะไปไหนของนายน่ะ?"คิรัวร์เอ่ยถามฉันด้วยแววตาที่ดูจ้องจะจับผิด
"แค่ไปเดินเล่นเท่านั้นเองล่ะน่า ทำไม? สงสัยอะไรผมรึไง?"ฉันถามคิรัวร์ย้อนกลับไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูไม่มีพิรุธที่สุด แต่เจ้าตัวก็เงียบไปไม่ตอบอะไรกลับ ฉันเลยปัดมือของคิรัวร์ออกก่อนจะเดินออกไปจากจุดนั้น
"คิรัวร์ นายยังไม่ไว้ใจอายะอยู่อีกอย่างงั้นเหรอ?"กอร์นเอ่ยถามคิรัวร์ที่มองหญิงสาวด้วยความสงสัย
"ให้ตายยังไง ฉันก็ไว้ใจหมอนั่นไม่ได้หรอกนะกอร์น"
"ไม่เอาน่าคิรัวร์ นายลองไว้ใจอายะดูบ้างจะดีกว่านะ"
"แต่ว่า-"
"ฉันว่าอายะเขาไม่น่าจะเป็นคนเลวร้ายอะไรหรอกนะ"
"กอร์นนายนี่น้า มองโลกในแง่ดีซะจริง"
"อย่างงั้นเหรอ?"

ตัดมาทางอายะ
ขณะนี้อายะได้แยกตัวจากพวกกอร์น เพื่อมาสืบหาข้อมูลของคุโรโร่
"ดีนะเนี่ยที่เราไปสอบฮันเตอร์มาก่อนหน้านี้แล้ว เลยหาข้อมูลอะไรง่ายหน่อย"เธอว่าพลางหยิบใบอนุญาตฮันเตอร์ขึ้นมาเสียบช่องใส่บัตร และทำการป้อนแอดเดรสของเว็บเฉพาะฮันเตอร์เข้าไป
"อืม...ไหนดูซิ จะมีข้อมูลของพวกกลุ่มโจรเงามายามากแค่ไหนกันนะ?"
ขณะที่เธอกำลังค้นหาข้อมูลของพวกกลุ่มโจรเงามายาอยู่เป็นเวลาเกือบชั่วโมงนั้น แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะได้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติมเลยแม้แต่อย่างเดียว
"โธ่! ทำไมข้อมูลของเจ้าพวกนั้นมันถึงหายากหาเย็นนักนะ! อย่างน้อยก็น่าจะมีคนเคยเจอตัวพวกมันบ้างสิน่า! อ๊ะ! แต่ถ้าจำไม่ผิดคุราปิก้าก็เคยเจอกับพวกมันนี่น่า แต่ถ้าจะให้จู่ๆไปถามล่ะก็คุราปิก้าต้องสงสัยเราแน่ๆเลย อืม...เอายังไงดีนะ?"
"ฉันจะสงสัยอะไรงั้นเหรออายะ?"
จู่ๆก็มีเสียงคุราปิก้าดังขึ้นมาจากทางด้านหลังเธอ
"คุราปิก้า!? มาทำอะไรที่นี่งั้นเหรอ? ไหนว่าจะไปหาคนที่ชื่อว่ามิซึกิไง? แล้วทำไมมาอยู่นี่ล่ะ?"
"ก็กำลังหามิซึกิอยู่นั่นล่ะ แต่คราวนี้ฉันลองใช้เน็นของฉันตรวจสอบดู จนมาถึงนี่เนี่ยแหละ"
"อะ อย่างงั้นเหรอ? นายนี่โชคดีจังนะ ใกล้จะเจอคนที่ตามหาแล้ว แต่ฉันนี่สิ ไม่แม้แต่จะเฉียดเลยแม้แต่นิดเดียว"ฉันบ่นรำพึงรำพันขึ้นมาก่อนจะแอบถอนหายใจเล็กน้อย
"หืม? อายะนายเองก็กำลังหาใครอยู่อย่างงั้นเหรอ?"คุราปิก้าเอ่ยถามฉันด้วยความสงสัย ถ้าฉันบอกเขาไปว่าฉันกำลังตามหาตัวคุโรโร่อยู่ล่ะก็จะโดนสงสัยมั้ยนะ? จะมีปัญหาอะไรมั้ยนะ?
"ใช่แล้วล่ะ ผมกำลังหาคนอยู่ แต่ว่านะผมคิดว่านายไม่รู้น่าจะดีกว่านะคุราปิก้า"
"แต่อย่างน้อยฉันก็อยากจะตอบแทนที่นายช่วยบอกเรื่องของมิซึกิให้ฉันรู้บ้างสักนิดนึงนะ"
"ไม่เป็นไรหรอกน่าคุราปิก้า เรื่องแค่นั้นมันเล็กน้อยมาก"
รู้สึกเริ่มรำคาญหน่อยๆแล้วเหมือนกันแฮะ สลัดไม่หลุดเลยจะตั้งใจมากเกินไปแล้วนะ... ฉันได้แต่คิดพลางยิ้มส่งให้คุราปิก้าไปเท่านั้น
"แต่ว่าฉันอยากช่วยนายเป็นการตอบแทนบ้าง บางทีฉันอาจจะเคยเจอกับคนที่นายหาอยู่ก็ได้นะ"เมื่อเห็นว่าคุราปิก้ายังคงดื้อด้านคิดจะช่วยฉันให้ได้ ฉันเลยได้แต่ถอนหายใจอีกครั้งหนึ่ง
"นายนี่มันดื้อด้านกว่าที่ฉันคิดอีกนะคุราปิก้า.. เอ้า! ก็ได้ฉันจะบอก แต่นายต้องสัญญากับฉันมาก่อนนะ ว่าถ้าฉันบอกนายไป นายจะต้องควบคุมอารมณ์ตัวเองให้อยู่น่ะเข้าใจมั้ย?"
"ควบคุม? นายหมายความว่ายังไงน่ะ?"
"เรื่องนั้นน่ะช่างมันเหอะ แค่สัญญามาก็พอ.."
"ตกลง ฉันสัญญา"
"ดี ถ้างั้นฉันจะบอกนายบ้างแล้วกัน ว่าคนที่ฉันตามหาอยู่น่ะก็คือ.."ขณะที่ฉันกำลังจะเอ่ยชื่อของคนที่ฉันกำลังตามหาอยู่นั้นเอง ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
"คุราปิก้า! อ้าว? อายะเองก็อยู่ด้วยเหรอ?"กอร์นที่พึ่งมาถึงร้านเน็ตพร้อมกับคิรัวร์เอ่ยทักเธอขึ้น
"หวัดดีกอร์น พอดีฉันมาหาข้อมูลอะไรนิดๆหน่อยๆนะ แต่ก็นะไม่ได้เรื่องอะไรเลยเนี่ยสิ"
"แหงล่ะ ก็ถ้าเกิดว่าในเว็บฮันเตอร์มีข้อมูลของพวกนั้นป่านนี้คุราปิก้าก็จับพวกมันไปหมดแล้วน่ะสิ... อีกอย่างทำไมนายชอบโผล่มาทุกที่ ที่มีเบาะแสของยัยคนที่ชื่อว่ามิซึกินั่นจัง เป็นพวกโรคจิตรึไง?"เสียงคิรัวร์เอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะชวนหาเรื่อง และมันก็ทำให้ฉันหมดความอดทนกับตาเบื๊อกนี่เต็มทนแล้วเหมือนกัน
"อะไรของนายเนี่ย! ฉันโผล่มาเจอพวกนายแล้วมันผิดตรงไหนกันฮะ!? นายเป็นเจ้าของที่นี่รึไงกัน!? อีกอย่างนึงฉันก็ไม่ได้อยากจะมาบังเอิญเจอกับนายเหมือนกันนั่นแหละน่า!"ฉันเอ่ย ไม่สิต้องเรียกว่าตะคอกใส่สินะ? ใช่ฉันตะคอกใส่คิรัวร์ด้วยความรู้สึกที่สุดจะทนแล้ว เล่นเอากอร์นกับคุราปิก้าทร่อยู่ด้วยนั้นถึงกับยืนเอ๋อไปเลย
"อะ เอ่อ..อายะใจเย็นๆก่อนนะ"
"นี่ฉันเย็นมามากพอแล้วนะกอร์น! ทั้งๆที่ฉันเองก็อยากจะช่วยพวกนายแท้ๆ! แต่ว่าทำไมคิรัวร์จะต้องมาสงสัยอะไรฉันด้วย! ฉันไปทำอะไรให้นายไม่พอใจรึไงกัน!? อ๊ะ!"ฉันเอ่ยถามคิรัวร์พร้อมกับยื่นหน้าไปใกล้ๆ แต่ดูเหมือนจะใกล้ไปหน่อย เลยโดนอีกฝ่ายผลักหน้าอกเบาๆ
"อายะ! ไม่เป็นไรนะ? คิรัวร์แบบนี้มันเกินไปแล้วนะ! ไม่เห็นต้องทำกันแบบนี้เลยนี่!"กอร์นที่เข้ามาดูอาการฉันหันไปว่าคิรัวร์ที่นิ่งไปก่อนที่เขาจะพูดบางอย่างที่ทำเอากอร์นนั้นถึงกับตกใจ
"นี่นาย...ผู้หญิงงั้นเหรอ?"



----------------
ค่ากลับมมาแล้วค่าจากที่หายไปนาน ที่หายไปนานไม่ใช่เพราะอะไรค่ะสั้นๆนะคะ 'ป่วย' ค่ะ โรคประจำตัวกำเริบค่ะ เศร้า (TwT) แต่ตอนนี้อาการก็เริ่มคงตัวแล้วก็ต้อง สู้ๆค่ะ! แถมยังมีสอบอีก โอเครียดค่ะ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น

  1. #6 atom_★night- (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 17:14
    คิรัวรู้คนแรกว่าอายะเป็นผู้หญิง แต่.. ไหงทุกคนดูไม่ออก? อายะเหมือนสาวดุ้นขนาดนั้นเลยหรอ? รอตอนหน้าน้า
    #6
    0