Fic [HxH] น้องสาวยัยนอสทราด

ตอนที่ 3 : เพื่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 915
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    13 ส.ค. 59

ขณะที่พวกกอร์นกำลังคุยกันอยู่นั้นเอง ก็มีเสียงของผู้มาใหม่ดังขึ้นทำให้ทั้งสามหันขวับ ก็พบว่าเจ้าของเสียงนั้นคือหนุ่มหน้าหวานผมสีทองที่เป็นชาวเผ่าคูลต์คนสุดท้าย คุราปิก้านั่นเอง
"คุราปิก้า!"กอร์นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สดใส ผิดกับอายะที่ตอนนี้มีสีหน้าตกใจอย่างมาก
โกหกน่า! ทำไมคุราปิก้าถึงมาเป็นเพื่อนกับพวกกอร์นได้ล่ะ!?
"กอร์น พวกนายเจอซึกิได้ยังไงน่ะ?"คุราปิก้าถามพวกกอร์นด้วยความสงสัย
"ซึกิ? ไม่ใช่หรอกคุราปิก้า คนนี้น่ะชื่ออายะพวกเราเจอกับเขาเมื่อวานนี้น่ะ ไม่ใช่คนที่คุราปิก้าตามหาหรอก"กอร์นอธิบายพร้อมกับกอดคอฉัน ดีนะที่กอร์นเขามาช่วยอธิบายแทนฉันน่ะ
"ฉันคุราปิก้า ยินดีที่ได้รู้จักนะ"คุราปิก้าแนะนำตัวเขาก่อนจะยื่นมือมาจับมือของฉัน
"สะ สวัสดีครับ ผมชื่ออายะ..ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ"
"ขอโทษนะที่ฉันทักผิด นายหน้าตาเหมือนคนที่ฉันตามหาอยู่มาก"
"งะ งั้นเหรอ?"
ขอโทษนะคุราปิก้า...แต่ฉันจะยังกลับไปตอนนี้ไม่ได้หรอกนะ
"นี่คุราปิก้า แล้วเกี่ยวกับคนที่ให้ช่วยหาน่ะ คนนั้นหน้าตายังไงเหรอ? ในเว็บฮันเตอร์ข้อมูลของคนๆนี้มันน้อยมากเลยมีแต่ชื่อแล้วก็อายุ ส่วนรูปก็ไม่มี"กอร์นถามคุราปิก้าด้วยสีหน้าที่บ่งบอกชัดเจนเลยว่าแทบจะหาจนพลิกแผ่นดินได้เลยทีเดียว
"จริงสินะ ฉันยังไม่ได้ส่งรูปของมิซึกิมาให้พวกนายเลยนี่น่า"คุราปิก้าหยิบรูปใบหนึ่งขึ้นมาจากกระเป๋าของตนก่อนจะส่งให้กอร์นกับคิรัวร์ดู
"หน้าตาเหมือนหมอนี่เลยแฮะ"คิรัวร์ออกความเห็นขึ้นพร้อมกับชี้มาทางฉัน ทำเอาฉันถึงกับแอบสะดุ้งเล็กน้อย ส่วนกอร์นก็ลองเอารูปมาเทียบกับหน้าของฉันเพื่อดูว่าจริงอย่างที่คิรัวร์ว่ารึเปล่า
"จริงด้วยแฮะ เหมือนกันเปี๊ยบเลยยกเว้นสีผมน่ะนะ อายะผมสีชมพู แต่ผู้หญิงในรูปผมสีฟ้า"
"มันก็คงจะบังเอิญนั่นล่ะครับ อย่างที่เขาว่าโลกนี้จะมีคนหน้าตาเหมือนกันอยู่สามคนไง"ฉันได้แต่ตอบไปพร้อมกับยิ้มแห้งๆ
"คุราปิก้า เธอคนนี้ที่นายให้พวกเราตามหานี่เขาเป็นใครเหรอ?"กอร์นหันมาถามข้อมูลจากคุราปิก้าเพิ่มเติม
"ฉันก็ไม่ได้สนิทกับเธอเท่าไหร่หรอกนะ แต่ที่ฉันรู้มิซึกิน่ะเป็นหนึ่งในบอร์ดี้การ์ดของนอสทราดแฟมิลี่เธอทำงานที่นี่มาก่อนฉันด้วยซ้ำ เป็นคนที่อยู่ใกล้ชิดกับบอสและลูกสาวของบอสมากที่สุด และบางครั้งก็จะถูกบอสสั่งให้ไปทำงานที่อันตรายๆ"
"แล้วคนที่เป็นคนสั่งให้ตามหาตัวยัยนี่คือบอสงั้นเหรอ?"คิรัวร์เอ่ยถามขึ้นด้วยใบหน้าที่ดูเหมือนจะบอกว่าการที่ต้องมาหาฉัน(มิซึกิ)เป็นเรื่องน่ารำคาญ.. ก็แหงละนะถึงจะเป็นคำขอจากคุราปิก้า แต่ถ้าให้คิดดูแล้วการที่ต้องมาหาคนที่สำคัญรึก็ไม่ใช่ สนิทรึก็เปล่า แถมยังมาหนีแบบนี้อีกมันคงไม่แปลก..
"เปล่าไม่ใช่ น่าแปลกมากที่คราวนี้คนที่สั่งไม่ใช่บอสแต่เป็นคนลูกสั่งมา แถมเธอยังดูร้อนรนผิดปกติอีกด้วย"คำตอบของคุราปิก้าทำเอาฉันรู้สึกผิดกับพี่เป็นอย่างมากจนรู้สึกกลัวที่จะถูกจับได้เลย..
"เป็นอะไรรึเปล่าอายะ? ทำไมทำหน้าเศร้าแบบนั้นล่ะ?"ดูเหมือนว่ากอร์นจะสังเกตเห็นว่าฉันทำหน้าหมองๆ คงต้องระวังหน่อยแล้วสิ
"เปล่าหรอก..ไม่มีอะไรหรอกนะกอร์น.."
"แน่ใจนะ? ว่าไม่ได้เป็นอะไรน่ะ? หรือว่าอึดอัดใจเพราะพวกฉันรึเปล่า?"คุราปิก้าหันมาถามฉันบ้าง
"เปล่าเลย ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกนะ ผมก็แค่คิดอะไรเพลินๆน่ะ.."
เธอตอบคุราปิก้าก่อนจะหลบหน้าหนีไปทางอื่น คิรัวร์ที่เห็นท่าทีเธอเช่นนั้นมองเธอด้วยความสงสัย
"กอร์น คุราปิก้ามาด้วยกันหน่อย"คิรัวร์เอ่ยขึ้นก่อนจะลุกขึ้นพาพวกกอร์นออกไปคุยนอกร้าน
"พวกนายคิดว่าหมอนั่นดูแปลกๆมั้ย?"คิรัวร์ถามเพื่อนทั้งสองของตนขึ้น
"คิรัวร์นายยังไม่ไว้ใจอายะอยู่อย่างงั้นเหรอ?"
"นายไว้ใจหมอนั่นมากเกินไปต่างหากกอร์น ปกติไม่มีใครเขาช่วยคนแปลกหน้าที่พึ่งเจอกันแค่วันเดียวไม่สิเจอกันคุยยังไม่ถึงสามสิบนาทีด้วยซ้ำหรอกนะ คุราปิก้าแล้วนายเห็นหมอนั่นแล้วคิดยังไง?"
"ที่จริงฉันก็ยังมีสงสัยบางอย่างเกี่ยวกับอายะนั่นแหละนะ เลยอยากลองทดสอบดูน่ะ"
"งั้นถ้าทั้ง 2 คนสงสัยอายะกันล่ะก็ จะลองพิสูจน์ดูมั้ยล่ะ?"กอร์นเสนอกับทั้งสองขึ้น
"นั่นสินะ ก็คงจะต้องทำอย่างนั้นแหละ"เมื่อได้ข้อสรุปทั้งสามคนจึงกลับเข้าไปในร้านอีกครั้ง
"ไปไหนกันมาเหรอฮะ?"อายะถามทั้งสามคนก่อนจะส่งยิ้มให้เล็กน้อย
"ไปคุยอะไรกันนิดหน่อยน่ะ อายะพวกฉันมีอะไรอยากจะถามอายะหน่อย อายะจะตอบตามตรงมั้ย?"กอร์นถามเธอด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเกรงๆไม่เหมือนปกติ
สามคนนี้ต้องสงสัยฉันอยู่แน่ๆเลย แล้วคงจะใช้โซ่ของคุราปิก้าจับผิดเราแหงเลย..ช่วยไม่ได้แฮะถ้างั้นคงต้องเลยตามเลยไปละกัน
"ได้สิ ฉันจะบอก"เมื่อฉันตอบตกลงกับกอร์นไป คุราปิก้าได้ใช้ดาวน์ซิ่งเชนชี้มาทางฉัน
นึกแล้วเชียว..
"ฉันจะไม่ถามแล้วกันนะว่าโซ่นี่คืออะไร เพราะถามไปพวกนายอาจจะไม่ยอมตอบตามตรงง่ายๆแน่"
"ก็ดีเหมือนกัน งั้นข้อแรก ที่นายบอกว่าจะมาช่วยพวกเราเนี่ยนายหลอกพวกเราเพื่อหวังอะไรรึเปล่า?"
"ฉันไม่ได้หลอกเพื่อหวังผลประโยชน์จากพวกนายแน่นอน"
เมื่อฉันตอบคำถามข้อแรกของคุราปิก้าไป โซ่ไม่มีการขยับ แหงล่ะฉันไม่ได้คิดจะหลอกสักหน่อย ถ้าเสร็จธุระของฉันแล้ว ฉันก็คิดจะบอกกับพวกนี้อยู่แล้ว
"พูดจริงสินะ.. งั้นนายเคยเห็นหน้าของเด็กคนนี้รึเปล่า?"
คำถามที่สองนี้ทำเอาฉันนิ่งไปเลย 
ซวยล่ะสิ..เราจะตอบยังไงดีล่ะเนี่ย? ถ้าเคยเห็นตัวเองในกระจกจะนับมั้ยนะ?.. ลองเสี่ยงดูละกัน
"ว่าไงนายเคยเห็นมั้ย?"คิรัวร์ถามเร่งฉันขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเหมือนจะหาเรื่อง
"อย่าเร่งสิฉันกำลังคิดอยู่นี่ไง!"
"เอาน่า ทั้งสองคนอย่าตีกันสิ"กอร์นที่เห็นท่าไม่ดีได้ห้ามทั้งสองไว้
"แล้วพอจะคุ้นๆบ้างมั้ย?"คุราปิก้าถามฉันที่สงบแล้วขึ้นบ้าง
"อืม..เหมือนจะเห็นอยู่แวบๆนะ แต่เห็นเป็นเงาสะท้อนในกระจกน่ะ"
"ที่ไหน! เห็นที่ไหน!?"คุราปิก้าถามฉันด้วยท่าทางที่ร้อนรน
"ด เดี๋ยวสิคุราปิก้า ฉันก็จำไม่ค่อยได้หรอกนะ แต่ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นในยอร์คชินนี่แหละ"
"อย่างงั้นเหรอ..ขอบใจมากนะ"คุราปิก้าขอบคุณฉันก่อนจะแอบยิ้มเล็กน้อย ทำไมกันล่ะ?
"ด้วยความยินดี"
"ดีจังนะคุราปิก้า อย่างน้อยก็รู้แล้วว่าเธออยู่ในเมืองนี้"กอร์นเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้
"นั่นสินะ ฉันเองก็ต้องขอบใจพวกนายเหมือนกันนะกอร์น ที่อุตส่าห์ช่วยฉันหา ทั้งๆที่มันเป็นหน้าที่ของฉัน"
"ไม่เป็นไรหรอกน่า ก็เราเพื่อนกันนี่จริงมั้ยคิรัวร์?"กอร์นหันมาถามความเห็นจากคิรัวร์
"ก็อย่างที่กอร์นว่านั่นแหละ เพราะงั้นไม่ต้องคิดมาก"
"ดีจังนะ..เพื่อนงั้นเหรอ?..."






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น

  1. #5 Piyachat42158 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 20:32
    ติดตามค่ะ
    #5
    0
  2. #4 win_โอตาคุนารูโตะ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 06:26
    เกือบโดนจับได้แล้ว-0-;
    #4
    0