Fic [HxH] น้องสาวยัยนอสทราด

ตอนที่ 2 : อยากรู้จัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 979
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    10 ส.ค. 59

แล้ว..ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้กันล่ะ?
ฉันคิดพลางหันไปมองที่เตียงข้างๆที่มีกอร์นนอนอยู่
ปกติฉันก็ไม่ได้ห่วยเรื่องเป่ายิ้งฉุบนะ แต่ทำไมฉันต้องมาเป่ายิ้งฉุบแพ้ในวันแบบนี้ด้วยนะ? แถมโรงแรมก็ดันมาเต็มซะเกือบทุกที่อีก! แล้วที่นี่ก็ดันมีห้องพักเหลือแค่ 2 ห้องเนี่ยนะ!? ทำไมฉันถึงซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้นะ!
ฉันได้แต่แอบถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินออกไปรับลมนอกระเบียง
"งืม..อายะตื่นอยู่เหรอ?"เสียงกอร์นทำให้เธอหันไปมองคนที่พึ่งตื่น
"โทษทีนะกอร์น ผมทำให้ตื่นสินะ?"
"ไม่หรอก ว่าแต่อายะนายยังไม่นอนอีกเหรอ?"
"ก็..ประมาณนั้นน่ะ.."
"มีอะไรรึเปล่า? ถึงเราจะรู้จักกันไม่นาน แต่อายะจะปรึกษาฉันกับคิรัวร์ก็ได้นะ"กอร์นเอ่ยพลางส่งยิ้มให้ฉัน รอยยิ้มของกอร์นมันช่างเป็นรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นและอ่อนโยน ฉันไม่เคยได้รับรอยยิ้มแบบนั้นจากใครนอกจากพี่เลย แน่นอนแม่แต่พ่อเช่นกัน..
"ขอบคุณนะกอร์น ที่อุตส่าห์เป็นห่วงผมน่ะ..."
ฉันหันมองออกไปนอกระเบียงมองวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมือง ดวงไฟตามตึกรามบ้านช่องที่ยังเปิดอยู่ ทำให้ภาพของเมืองตอนนี้ดูเหมือนอัญมณีที่กำลังเปล่งประกาย
"สวยจังนะ..."
"นั่นสินะ~ เหมือนพวกอัญมณีเลย"กอร์นเสริมขึ้นก่อนจะนั่งลงข้างฉัน
"นายไม่นอนแล้วเหรอกอร์น?"
"นอนสิ แต่ฉันอยากอยู่เป็นเพื่อนอายะก่อนน่ะ"
"ขี้โกงนี่กอร์น...แบบนี้ผมก็เหมือนกดดันให้ผมรีบๆนอนน่ะสิ"
ฉันเอ่ยพลางทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย ส่วนกอร์นก็แอบหลุดหัวเราะเล็กน้อย ก่อนที่เราทั้งคู่จะเตรียมเข้านอนอีกครั้ง
.
.
.
เช้าวันต่อมา
"อายะ! ตื่นๆ! เช้าแล้วนะ!"กอนปลุกฉันด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น เป็นคนที่มีพลังงานเหลือล้นจริงๆ..
"อืม..ขออีก 5 นาทีนะ.."ฉันตอบอีกฝ่ายก่อนจะนอนคลุมโปงอยู่ใต้ผ้าห่มต่อ เพื่อกันแสงแยงตา
"ไม่เอาน่า! ถ้าไม่ตื่นตอนนี้เดี๋ยวพวกเราก็แพ้คิรัวร์หรอก!"
"พวกนายแข่งกันตื่นนอนรึไงฮะ? ก็ได้ๆ..เดี๋ยวฉันตามไป..กอนไปหาคิรัวร์ก่อนก็แล้วกันนะ..."ฉันบอกกับกอร์นก่อนจะหาวไปรอบหนึ่ง
"เอางั้นก็ได้ ถ้างั้นรีบตามมานะอายะ"กอร์นบอกกับฉันก่อนจะออกจากห้องไป
"เฮ้อ...หวังว่าฉันจะไม่โดนจับได้นะ.."
.
.
นี่ก็เป็นวันที่สองของการมายอร์คชินในรอบนี้สินะ? สงสัยจังว่าคนที่คุราปิก้าเขาขอให้เราช่วยตามหาเนี่ย สำคัญมากแค่ไหนกันนะ? ฟังจากน้ำเสียงตอนนั้นดูเหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่ซะด้วยสิ
ขณะที่กอร์นกำลังเดินคิดอยู่นั้นรู้ตัวอีกทีก็เดินมาถึงหน้าห้องคิรัวร์แล้ว
ก๊อก! ก๊อก!
"คิรัวร์ ฉันเข้าไปนะ"
เมื่อกอร์นเปิดประตูห้องเข้าไปก็พบว่าเพื่อนผมสีเงินของตนกำลังกินขนมยี่ห้อโปรดอยู่อย่างสบายใจ โดยที่บนพื้นยังมีซากกล่องวางเกลื่อนกลาดเต็มพื้น
"ไง กอร์นตื่นแล้วเหรอ? กำลังคิดจะไปหาพวกนายอยู่เลย"
"ตอนไหนล่ะ?"
"คงจะหลังกินช็อกโกโรโบกล่องนี้ล่ะมั้ง"
"ฉันว่านายกินเยอะไปแล้วนะ"
"ไม่จริงสักหน่อย ฉันกินไปแค่ 15 กล่องเองนะ"
ฉันเริ่มจะไม่แปลกใจแล้วสิที่คิรัวร์จะหมดเงิน 200ล้านไปกับขนมพวกนี้ ถ้าเจ้าตัวยังใช้เงินสิ้นเปลืองขนาดนี้น่ะ.. แต่ถึงจะบอกให้เลิกเจ้าตัวคงไม่มีวันฟังแหงๆล่ะ
กอร์นมองซากกล่องขนมอันว่างเปล่าที่อยู่เต็มพื้นก่อนจะแอบถอนหายใจเล็กน้อย
"ช่างเถอะ ยังไงเราก็ไปหาอะไรกินกันก่อนเถอะคิรัวร์"
"ได้เลย ว่าแต่เจ้าหมอนั่นอยู่ไหนล่ะ?"
คิรัวร์ถามกอร์นด้วยใบหน้าที่เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่
"ตื่นแล้วล่ะ เจ้าตัวบอกเดี๋ยวจะตามมา"
"งั้นเหรอ..."
"มีอะไรงั้นเหรอคิรัวร์?"
"ฉันสงสัยเรื่องของหมอนั่นน่ะสิกอร์น"
"สงสัย? เรื่องอะไรงั้นเหรอ?"
"ก็เจ้าหมอนั่นบอกว่าตามหาคุโรโร่อยู่ใช่มั้ยล่ะ? ถ้าเป็นคนปกติคงจะไม่ค่อยอยากเจอกับพวกแมงมุมเท่าไหร่ ยกเว้นแต่ถ้าหมอนั่นเป็นพวกล่าค่าหัวน่ะนะ แต่ดูเหมือนหมอนั่นจะไม่ใช่คนพวกนั้น"
"แล้วนายคิดว่าอายะหาคุโรโร่ไปทำไมกันล่ะ?"
"ถ้าให้ฉันเดาหมอนั่นอาจจะเป็นแบบคุราปิก้า คงจะแก้แค้นล่ะมั้ง"
"อย่างงั้นเหรอ.."
ก๊อก ก๊อก
"ขออนุญาตครับ"เสียงของคนที่เป็นหัวข้อการสนทนาดังขึ้นจากอีกฝั่งของประตู
"เข้ามาได้เลยอายะ"
"พวกนายมีอะไรรึเปล่าเหรอ? ถึงได้ทำหน้าแปลกๆแบบนั้นน่ะ"
"หน้าแปลกๆ? ยังไงเหรอ?"
"ก็กอร์นน่ะทำหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่เลยน่ะสิ"
"หน้าฉันเป็นแบบนั้นจริงง่ะ!?"
"อืม ลองถามคิรัวร์ดูสิ"
"จริงเหรอคิรัวร์?"
"เออ ก็จริงน่ะสิ"
"เอาเถอะถ้านายไม่อยากบอกฉันก็ไม่เป็นไรหรอกนะ พวกเรารีบไปหาอะไรกินกันก่อนเถอะ"อายะเอ่ยขึ้นก่อนที่พวกเขาทั้งสามจะออกจากห้องไป

ณ ร้านอาหาร
"นี่ ที่บ้านของอายะเนี่ยเป็นยังไงเหรอ?"กอร์นเอ่ยปากถามฉันขึ้นทันทีที่มาถึงร้าน
"บ้านของผม? ทำไมถึงถามล่ะ?"
"ฉันอยากรู้จักอายะให้มากขึ้นน่ะสิ"กอร์นพูดด้วยใบหน้าที่สนใจสุดๆ จนทำเอาเธออึดอัดใจเล็กน้อย
"กอร์นนายนี่ก็จะถามตรงเกินไปมั้ยน่ะ? อีกอย่างไม่มีใครเข้าพูดถึงที่บ้านตัวเองให้คนที่เพิ่งเคยเจอหน้าฟังกันหรอกนะ"
"แต่ตอนสอบฮันเตอร์คิรัวร์ก็เคยพูดถึงที่บ้านให้ฉันฟังนี่"กอร์นแอบพูดยอกย้อนคิรัวร์ทำให้ตอนนี้เขาทำหน้ามุ่ยเพราะโดนสวนกลับ
"ไม่เป็นไรหรอกนะคิรัวร์ แต่ก็จริงล่ะนะที่ฉันคงจะขอไม่พูดเรื่องที่บ้านน่ะ.."
"ทำไมล่ะอายะ?"
ฉันนิ่งเงียบไม่ตอบคำถามของกอร์นไปพักหนึ่ง คิรัวร์ที่เห็นดังนั้นเลยถอนหายใจเล็กน้อย
"กอร์นถ้าเจ้าตัวเขาไม่อยาก นายก็คงจะบังคับเขาไม่ได้หรอกน่า"
"อย่างงั้นเหรอ?"
"ขอโทษนะกอร์น แล้วก็ขอบคุณนะคิรัวร์"
"จะขอบคุณฉันทำไม ขนลุกชะมัด"คิรัวร์พูดด้วยใบหน้าที่แอบขึ้นสีจางๆ แต่ฉันก็พอจะเห็นล่ะนะ เขาคงจะไม่ค่อยชินเวลามีคนมาขอบคุณสินะ? 
"ตอนนี้ผมคงจะยังเล่าเรื่องของผมให้ทั้งสองฟังไม่ได้ แต่สักวันผมจะเล่าให้ฟังนะ"
"จริงเหรอ!? ถ้างั้น"กอร์นส่งยิ้มให้เธอพร้อมกับยื่นนิ้วก้อยขวาให้เธอ ทำให้เธอแอบสงสัยเล็กน้อย
"คือ?.."
"สัญญากันไง ทำไมเหรอ?"
"เปล่าฮะ ก็ปกติผมไม่เคยทำแบบนี้กับใครเลยนอกจากพี่สาวน่ะ"
"อย่างงั้นเหรอ ถ้างั้นก็หมายความว่าฉันกับคิรัวร์เป็นคนแรกเลยสินะที่นายเคยเกี่ยวก้อยสัญญาน่ะ"
"อื้ม..ใช่แล้วล่ะ"
"เจ้าบ้า! อย่าลากฉันไปเอี่ยวด้วยสิ!"
"คิรัวร์เองก็อยากรู้เรื่องของอายะไม่ใช่เหรอ? ก็ถือว่าสัญญาไปด้วยเลยสิ"กอร์นพูดด้วยใบหน้าที่สดใส ส่วนคิรัวร์ที่โดนอีกฝ่ายจี้ใจดำก็แอบทำหน้าขุ่นเคืองเล็กน้อย อายะที่เห็นดังนั้นแอบหัวเราะเบาๆกับสีหน้าของคนที่โดนจี้ใจดำ
"ทั้งสองคนนี่สนิทกันดีจังนะ"
"อื้ม! คิรัวร์น่ะเป็นเพื่อนรักคนสำคัญของฉันเลยล่ะ"คำพูดของกอร์นทำให้คิรัวร์ที่นั่งอยู่ข้างๆนั้นแอบหน้าขึ้นสีด้วยความอาย
"เจ้าบ้า! พูดอะไรออกมาน่ะน่าอายชะมัด!"
"กอร์นกับคิรัวร์นี่เข้ากันได้ดีจังนะ ทั้งที่ออกจะแตกต่างกันขนาดนี้แท้ๆ"
"แตกต่างยังไงเหรออายะ?"
"ก็ กอร์นน่ะมักจะทำหรือพูดอะไรเถรตรงแล้วก็ร่าเริงสดใสอยู่ตลอดเวลาดูแล้วสว่างมากๆเลยล่ะ ส่วนคิรัวร์ดูเหมือนจะเป็นพวกที่ดูแอบเจ้าเล่ห์ แล้วก็แอบน่ากลัวน่ะนะ แต่ว่าที่จริงแล้วอ่อนโยนมากๆเลยน่ะสิ"
"เห~ เขาว่าอ่อนโยนสุดๆเลยแหละ"กอร์นแอบพูดแซวคิรัวร์ขึ้นทันทีที่ฉันอธิบายจบ
"ไม่ได้อ่อนโยนสักหน่อย!"
"ฮะๆ แต่ว่าอายะนี่ดูคนเก่งจังนะ ทั้งที่พึ่งเจอกันแต่ดูกลับดูออกถึงขนาดนั้น"
"ก็งานของฉันน่ะ ถ้าฉันดูคนไม่เป็นมันจะแย่เอาน่ะ"
"งั้นเหรอ ว่าแต่มาช้าจังนะ"กอร์นบ่นขึ้นก่อนจะหันไปมองนาฬิกา
"คงจะติดงานอยู่ล่ะมั้ง"คิรัวร์ตอบพลางมองออกไปนอกร้าน
"อะไรช้าเหรอทั้งสองคน?"
"ก็เรานัดกับเพื่อนไว้กันน่ะ นี่ยังไม่มาเลย"
"เพื่อน?"
ทันใดนั้นเองก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจนพวกเราทั้งสามหันไปมอง
"ซึกิ!?"


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น

  1. #3 golfstar (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 23:56
    เรียงเรื่องเยียมไปเลย เริ่มแล้วๆ
    #3
    0
  2. #2 golfstar (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 23:55
    เรียงเรื่องเยียมไปเลย เริ่มแล้วๆ
    #2
    0