Fic [HxH] น้องสาวยัยนอสทราด

ตอนที่ 16 : เหตุผล 3 ประการ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 220
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    20 มี.ค. 63

     เมื่อได้ยินคำตอบของเด็กหนุ่มตรงหน้า เด็กสาวยังคงไม่ลดรอยยิ้มบนใบหน้า เพียงแต่แอบมีเส้นเลือดปูดบนใบหน้าเล็กน้อยแสดงถึงความหงุดหงิดกลายๆ หากไม่ใช่เพราะต้องมาขอร้องอีกฝ่าย เธอจะซัดเขาให้หมอบลงกับพื้นไปแน่นอน

"ทำไมล่ะ?"
"ฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวอะไรกับคนในบ้านนั้นอีกแล้ว"
"แค่แปบเดียวเองน่า"
"ไม่ เอา"

     เด็กหนุ่มเอ่ยพลางยักไหล่อย่างไม่สนใจ ในใจเด็กสาวตอนนี้เรียกอีกฝ่ายว่า 'ไอ้เด็กเปรต' ได้มากกว่าห้าสิบครั้งในหนึ่งนาทีตั้งแต่ที่เขาปฏิเสธแล้ว

"นายจะไม่ไปก็ได้ แต่ฉันขอเหตุผลดีๆที่นายจะปฏิเสธฉันสักสามข้อได้มั้ย?"
"ข้อหนึ่ง น้องสาวฉันอารุกะ"

'นายช่วยยอมรับสักทีเถอะว่านั่นมันเด็กผู้ชาย'

"ถ้าฉันโดนเจอตัวต้องพยายามตามหาอารุกะแน่นอน ถ้าเป็นแบบนั้นฉันไม่ยอมหรอก"
"จ้าๆพ่อคนรักน้อง"
"ข้อสองฉันไม่ไว้ใจ ถ้าคารุโตะไม่ได้มาคนเดียวแต่พาอิลุมิมาด้วยล่ะ? เธอมีอะไรมารับประกันได้รึเปล่า?"
"อือฮึ"
"และข้อสุดท้าย...ฉันไม่อยากไป!"
"...."

ไอ้เด็กเปรต!!!

"งั้นฉันขอพูดมั่งนะ ข้อหนึ่งฉันจะตกลงกับคารุโตะให้เองว่าห้ามถามเรื่องของอารุกะ ส่วนข้อสองฉันปิดเรื่องของนายกับอิลุมิอยู่แต่ก็ต้องไปย้ำกับคารุโตะให้ ส่วนข้อสุดท้าย..."

     อายะลุกขึ้นและเดินตรงไปหาเด็กหนุ่มจับไหล่ทั้งสองข้างของอีกฝ่ายไว้แน่นก้มลงมองอีกฝ่ายใกล้ๆ

"ต่อให้ไม่อยากนายก็ต้องไป ต่อให้นายไม่ยอมฉันก็จะตามนายไปทุกที่แล้วต้อนนาย ฉันรู้ว่าขู่ไปยังไงนายก็ไม่กลัว แต่นายจะต้องรำคาญที่ฉันกัดไม่ปล่อยแน่ฉันจะกวนประสาทนายไปเรื่อยๆจนกว่านายจะรู้สึกเบื่อแล้วรำคาญจนต้องยอมแพ้เลย"

     เธอเอ่ยทั้งรอยยิ้มยกเว้นดวงตาสีฟ้าที่ปกติมักจะดูใสตลอดเวลาตอนนี้มันกลับดูมืดจนน่ากลัวไม่เพียงแค่นั้นเธอยังปล่อยรังสีอำมหิตกดดันเด็กหนุ่มชนิดที่เขาไม่กล้าหายใจเพราะมันทำให้นึกถึงคนที่เขาเกลียดที่สุดในโลก

"ว่าไงล่ะ? แต่ถ้านายยอมฉันแต่โดยดีนายก็จะไม่โดนฉันตามระราน จะทำอะไรก็ได้ตามสบายไม่ต้องปวดหัวเลยนะ อ้อใช่ๆ ในข้อที่สองนายถามหาของรับประกันสินะถ้าเกิดอิลุมิมาด้วยนายเอาหัวฉันไปได้เลย"

     อายะผละตัวออกมาจากอีกฝ่าย ก่อนจะอธิบายเพิ่มโดยยังไม่ลดรอยยิ้มลงแต่ค่อนข้างต่างจากก่อนหน้านี้เพราะไม่มีแรงกดดันใดๆทั้งสิ้น แต่ก็เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังโดนต้อนอย่างที่ไม่ชอบ

"คิดว่าแค่นั้นจะต้อนฉันได้เหรอ? เด็กจริงๆ แล้วที่ให้เอาหัวไปได้เลยนั่นอีกเชื่อก็บ้าแล้ว"
"คิรัวร์ 'มิซึกิ' น่ะไม่ได้แค่ขู่หรอกนะ เธอเคยตามป่วนประสาทคนที่ทำเธอโกรธจนคนโดนตามจิตตกต้องเข้าพบจิตแพทย์บางรายถึงกับลาออกจากงานไปเลย แล้วก็ถ้ามิซึกิบอกว่าจะทำก็คือจะทำไม่เคยกลับคำพูดสักครั้ง"

     คุราปิก้าช่วยพูดเสริมให้ทำให้คำพูดของเด็กสาวมีน้ำหนักขึ้นมาก

"แหมๆ~ คุราปิก้าพูดวีรกรรมฉันซะขนาดนั้นฉันก็เขินแย่สิ~"
"ไม่ต้องแกล้งพูดแบบนั้นหรอกฉันรู้นิสัยเธอดี"
"แต่ก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าคนไหนคือฉันใช่มั้ยล่ะ?~"

     อายะเอ่ยพลางหันไปหาคุราปิก้าก่อนจะยิ้มน้อยๆให้ 

"แล้วคำตอบล่ะคิรัวร์?"
     
     เธอหันมามองเด็กหนุ่มผมสีเงินด้วยสายตาคาดหวัง จนเขาถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่

"เออๆ ยอมแพ้แล้ว แต่อย่าลืมที่ตกลงกันด้วยล่ะ"
"รับทราบ~ อ้อฉันจะติดต่อมาอีกทีเรื่องเวลากับสถานที่นะเพราะงั้นเอาเบอร์มาซะ"
"ให้ตายสิ เอาไป"

    คิรัวร์ส่งมือถือของตนให้อีกฝ่ายเมมเบอร์ไว้อย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก

"ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ~"

     เธอทำท่าวันทยาหัตถ์ตอบกลับก่อนจะตรงไปยังประตูห้องเพื่อเตรียมตัวกลับ แต่ก่อนจะเอื้อมมือไปที่ลูกบิดเธอหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตู

"คุราปิก้า"

     เธอเรียกชื่อของเด็กหนุ่มผมสีบลอนด์ก่อนจะหันหลังกลับมาพร้อมกับยิ้มตาหยี

"ฉันรออยู่นะ คำตอบของนายน่ะ หวังว่าจะได้ก่อนที่ทุกอย่างจะจบ"

     อายะไม่รออีกฝ่ายให้คำตอบเธอรีบเดินออกจากห้องไปทันที

"คุราปิก้า ปกติมิซึกิเนี่ยยิ้มแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?"
"อา เธอชอบยิ้มตลอดทั้งตอนหน้าสิ่วหน้าขวานแถมทำเหมือนเป็นเล่นได้อีก ฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมแต่ฉันไม่ชอบเลย"
"ยัยนั่นเป็นคนละประเภทกับนายเลยนี่คุราปิก้า ฉันล่ะไม่อยากเชื่อเลยว่านายทำงานกับคนแบบนั้นได้"

     คิรัวร์เอ่ยพลางนั่งตัวไหลไปกับเก้าอี้ทำหน้าไม่สบอารมณ์ที่เมื่อครู่พึ่งถูกเด็กสาวคนดังกล่าวข่มขู่จนเขาต้องยอม คุราปิก้าที่เห็นท่าทางนั้นแอบหัวเราะเบาๆในลำคอ

"ถึงเจ้าตัวจะเป็นคนแบบนั้นแต่เวลางานก็ตั้งใจมากกว่าใครจนน่ากลัวเลย แต่ทั้งอย่างงั้นทำไมเจ้าตัวถึงไม่ใช่คนนำทีมฉันก็ไม่รู้"
"มีแต่เรื่องน่าสงสัยเต็มไปหมด ฉันล่ะเกลียดคนแบบยัยนั่นจริงๆ"
"ที่คิรัวร์เกลียดน่ะเพราะแพ้ที่ต้องยอมเขาใช่มั้ยล่ะ~"

     กอร์นเอ่ยก่อนจะยิ้มกว้างขึ้นทำให้คิรัวร์มองค้อนอีกฝ่ายที่พูดจี้ใจดำ

วืด วืด

     ภายในห้องมีเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นพร้อมเสียงสั่น ทั้งสามต่างมองหน้ากันสงสัยว่าเป็นเสียงโทรศัพท์ของใครในที่นี้

"ไม่ใช่ของฉันนะ"

      กอร์นเอ่ยเป็นคนแรกก่อนจะหยิบโทรศัพท์บีเทิ้ลของตนขึ้นมาให้ดู

"ไม่ใช่ของฉันเหมือนกัน ของนายเหรอคุราปิก้า?"
"ฉันแค่ตั้งสั่นไว้ไม่เปิดเสียง"
"งั้นของใครกันล่ะ?"

      ทั้งสามลองเงี่ยหูฟังที่มาของเสียงจนพบว่ามันมาจากจุดที่อายะเคยนอนอยู่ บนหน้าจอมีชื่อคนโทรเข้ามาซึ่งเป็นชื่อของคารุโตะลูกชายคนที่ห้าของตระกูลโซลดิ๊กและยังเป็นน้องชายของคิรัวร์

"อย่าจับ!!"

      ก่อนที่กอร์นจะได้หยิบมันขึ้นมา เด็กสาวเจ้าของโทรศัพท์มือถือได้ตะโกนขึ้นทำสีหน้าเย็นชาก่อนจะตรงเข้าไปหยิบ ไม่ยอมหันไปมองทั้งสามคนทั้งยังเผลอปล่อยจิตสังหารออกมา

"ได้เปิดดูอะไรรึเปล่า?"
"พวกเราพึ่งเจอเพราะงั้นไม่ได้ค้นหรอก"

      คุราปิก้าตอบเด็กสาวไปเธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจิตสังหารจะลดลงจนหายไปหมด

"เหรอ... ขอโทษทีรบกวน"

     เธอพูดก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องไป ทิ้งให้ทั้งสามตกใจกับท่าทางเมื่อครู่นี้ไป

     เสียงโทรศัพท์ยังคงดังต่อเนื่องเรื่อยๆ จนเมื่อแน่ใจว่าไกลจากห้องเมื่อครู่พอสมควรเธอจึงกดรับสาย

"ฮัลโหล"
'อายะเธออยู่ไหน'
"โรงแรมสักแห่งในยอร์คชิน ทำไมเหรอ เฟย์ตันถามมา?"
'ใช่ ท่าทางหัวเสียสุดๆด้วย'
"โอเค ฉันจะรีบกลับ ยังไงก็ทำธุระเสร็จหมดแล้ว แล้วก็คารุโตะ ทางคิรัวร์ต้องการให้นายตกลงว่าห้ามถามเรื่องอารุกะกับห้ามพาอิลุมิมา นายจะยอมรับมั้ย?"

      หนุ่มน้อยหน้าหวานเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อฟังเงื่อนไขดังกล่าว

'ตกลง'

        ไม่ใช่ว่าเราจะไม่เข้าใจคารุหรอกนะ  ก็คนที่อยากเจอที่สุดจนอุตส่าห์ยอมแหกกฎของบ้าน เอาแต่ปกป้องคนที่พรากคนๆนั้นของตัวเอง อยากทำลายทิ้งก็ทำไม่ได้เหมือนกันเพราะเป็นครอบครัวและเป็นคนสำคัญของอีกฝ่าย เป็นครอบครัวที่น่าปวดหัวจริงๆ

"งั้นก็ตามนี้ สถานที่กับเวลาให้นายนัดเอาแล้วกัน"
'อายะ'
"หืม?"
'ขอบคุณ...'
"คารุจังพูดขอบคุณฉันด้วยล่ะ~ ฉันฝันอยู่รึเปล่านะ~"
'ถ้าพูดบ้าๆอีกจะทำให้หลับไปตลอดกาลเลย'
"อ๊ะ ดุแบบนี้คงไม่ฝันแล้วล่ะ ไว้เจอกันบอกพวกนั้นว่าฉันกำลังไป"

       เด็กสาวเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะกดวางสาย เธอถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้ากับเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้นในวันนี้ เมื่อเธอออกจากโรงแรมเธอเดินไปตามทางโดยไม่สนใจใครแม้แต่น้อย จนเมื่อเธอเดินผ่านสวนสาธารณะที่ไร้ผู้คน ก็มีนกพิราบสีเทาเดินตัดหน้าเธอ

"เอ๋~ แปลกจังนะดึกป่านนี้ยังไม่กลับรังอีกเหรอ? หรือว่าหลงทางกันนะ?"

     เธอแค่พูดถามไปเล่นๆ แน่นอนว่ามันไม่ทางตอบคำถามเธอ เจ้านกหันมาสบตาเธอก่อนจะเอียงหัวซ้ายทีขวาทีและบินจากไป

"ดีจังนะ ไปที่ไหนก็ได้ เป็นอิสระ..."

แล้วฉันจะมีอิสระแบบนั้นได้รึเปล่า?

      เมื่อมาถึงที่ฐานอายะสูดหายใจเข้าลึกๆและผ่อนออก ทำตัวให้เป็นธรรมชาติที่สุดก่อนจะเข้าไปภายในตึก เมื่อเธอเข้าไปก็พบทุกคนในแก๊งหันมามองเธอเป็นตาเดียว แต่ทั้งอย่างนั้นเด็กสาวก็ยังยิ้มออกมา

"ขอโทษนะคะที่มาช้า"


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น

  1. #50 เฟย์ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2564 / 22:20

    รอ ;-;

    #50
    0
  2. #49 rotazx9077 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 เมษายน 2564 / 15:58
    ขอเตะคิรัวร์ได้ไหมนิ!!
    #49
    0
  3. #48 montida2404 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 04:53
    เลือกเรือไม่ถูก แล้วน้องหนูจะเอาเน็นของเนออนมาได้ไหมเนี่ยยย
    #48
    0