Fic [HxH] น้องสาวยัยนอสทราด

ตอนที่ 14 : อิลุมิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    3 พ.ย. 62

     เด็กสาวหยุดไกวชิงและลุกขึ้นหันมายิ้มให้กับผู้มาใหม่ที่มีใบหน้าเรียบเฉยราวตุ๊กตาไร้ชีวิต

"เจอกันกี่ครั้งๆ หน้านายก็ยังเหมือนตุ๊กตาเหมือนเดิมเลยนะ~"
"ถ้าไม่ใช่เพราะคารุโตะขอร้องมาฉันกลับบ้านไปตั้งนานแล้ว...แล้วทำไมคารุโตะถึงได้ยอมช่วยเธอกัน?"
"ทำข้อตกลงกันนิดหน่อย"
"หืม... ชักอยู่รู้แล้วสิว่าตกลงอะไรกันไว้..."
"รู้มั้ยว่าถามการเจรจาทางธุรกิจของคนอื่นน่ะมันเสียมารยาทนะ"
"อย่างเธอรู้จักคำว่ามารยาทด้วยเหรอ?"
"เกลียดชะมัดที่โดนนายพูดย้อนใส่"

      เธอเอ่ยพลางยิ้มทว่าบนหน้าผากนั้นแอบมีรอยเส้นเลือดปูดแสดงถึงความหงุดหงิดที่มีต่อชายหนุ่มตรงหน้า

"เอาเถอะ จะยกโทษให้แล้วกัน มาคุยงานกันต่อดีกว่า"

      เด็กสาวกระแอมขึ้นเพื่อปัดอารมณ์หงุดหงิดฉุนเฉียวเมื่อครู่นี้ เพื่อเรียกสมาธิคุยงานกับคนตรงหน้าที่ไม่ค่อยอยากจะคุยด้วยสักเท่าไหร่นัก

"ในวันประมูลนายช่วยปลอมเป็น 'ฉัน' เป็น 'อายะ' อยู่กับพวกคารุและคนในแก๊งให้ทีได้มั้ย?"

      เธอบอกงานที่อยากให้คนตรงหน้าทำ เขาไม่พูดอะไรนอกจากกอดอกและเอียงคอมองเธอ คิ้วแทบขมวดเป็นปมแม้จะไม่ได้พูดอะไรแต่เธออ่านสีหน้าของชายคนนี้แล้วเหมือนเขาอยากจะบ่นว่า 'เอาอีกแล้วเหรอ?' ใจนึงก็อยากจะขำใบหน้าที่ดูมึนๆเหมือนเด็กนั่น อีกใจนึงก็อยากจะคุยงานให้จบโดยเร็วถ้าชักช้าอาจโดนสงสัยเข้าอีก

"ก็ไม่ปฏิเสธหรอก ว่าแต่เธอจะไปไหนกัน? ไปทำหน้าที่ของ 'มิซึกิ' เหรอ?"
"เปล่า ตอนนี้ 'มิซึกิ' หายจากแก๊งนอสทราดชั่วคราว ฉันมีงานเป็นการ์ดให้มาเฟียอยู่น่ะ ใช้ชื่อว่ายูเรีย ก็ถ้าบังเอิญต้องปะทะกันในงานก็ช่วยเล่นละครให้หน่อยแล้วกันนะ"
"หนีออกจากบ้านรึไง? โตจนป่านนี้แล้วทำตัวเป็นเด็กซะจริง"
"โทษทีแล้วกันย่ะที่ทำตัวเป็นเด็ก ว่าแต่คุณลุงกับคุณป้าเป็นไงบ้าง?"
"ก็สบายดี แม่แอบพูดลอยๆว่านานๆทีเธอน่าจะมาเยี่ยมกันบ้างหลายครั้งเลย"
"งั้นเหรอ แต่โชคร้ายจังนะนายคงไม่ต้อนรับฉันสักเท่าไหร่"

      เด็กสาวเอ่ยพลางประกบมือและยิ้มแย้มนึกถึงวันที่ตนไปคอยดูแลพี่สาวที่ไปดูตัวกับลูกชายคนโตของตระกูลมือสังหารเลื่องชื่ออย่างตระกูลโซลดิ๊ก ทว่าในวันนั้นเนออน นอสทราดนั้นดันซนแอบไปเดินในป่า หรือสำหรับพวกโซลดิ๊กก็แค่สวนบ้านธรรมดาๆเท่านั้นจนหลงสร้างความวุ่นวายไปทั่ว จน 'อายะ' ต้องออกโรงและเทศนาคนเล่นซนเสียยกใหญ่ ทำให้คิเคียว โซลดิ๊กถูกใจเธอเป็นอย่างมากที่สามารถรับมือกับปัญหาและควบคุมได้ แต่ผิดกับอิลุมิเพราะเขาไม่ต้องการคนมาควบคุมสิ่งต่างๆ เขาต่างหากที่ต้องควบคุม เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ คนศีลเสมอกันย่อมรู้ไส้รู้พุงอีกฝ่ายและคนที่ชอบควบคุมมาอยู่ด้วยกันเท่ากับหายนะ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมทั้งสองไม่อยากเจอหน้ากันนักถ้าไม่จำเป็น

"แน่นอน ต่อให้แม่จะถูกใจเธอแต่ฉันไม่เอาด้วยเด็ดขาด"
"เออ ฉันก็ไม่เอาด้วยเหมือนกันแหละ ถ้าต้องมาระแวงว่าจะโดนเข็มควบคุมทุกวันประสาทกินกันพอดี"
"รู้ตัวก็ดี ฉันจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไล่เธอ..."
"มีน้องชายน่ารักๆอย่างคารุแท้ๆ ทำไมไม่เหมือนกันเลยนะ?~ เอาเถอะ เดี๋ยวถ้าจบงานนี้แล้วจะโอนเงินไปให้บัญชีเดิมนะ ไปล่ะ"
"เดี๋ยว"

      ชายหนุ่มส่งเสียงเรียกเธอที่กำลังจะเตรียมไปคุยงานต่อให้หยุดหันมาเขา

"เธอไม่ได้มีความลับอะไรปิดฉันอยู่ใช่มั้ย?..."
"ไม่มีนิ แล้วก็ไม่รู้จะปิดนายไปทำไม แล้วก็ถึงมีก็ไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะต้องบอกนายนี่จริงมั้ย?~"

     เธอเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มพลางขยิบตาให้เป็นเชิงหยอกล้อกวนประสาทอีกฝ่าย

"เธอรู้ใช่มั้ยว่าฉันจะปฏิเสธงานไปเลยก็ได้ถ้าอยากน่ะ"
"ใจเย็นหน่อยสิพี่ชาย อย่าเอางานกับอารมณ์มาผูกกันสิแบบนั้นไม่เป็นผู้ใหญ่เอาซะเลยนะคุณพี่ชาย บายจริงๆละนะ"

     เธอว่าก่อนจะโบกมือลาและรีบวิ่งแนบไปก่อนจะโดนอีกฝ่ายบ่นไปมากกว่านี้ เด็กสาวได้เข้าไปในโรงแรมที่เธอฝากของ ซึ่งของที่ว่าคืออุปกรณ์สำหรับเป็น 'ยูเรีย' ที่ต้องไปตามงานกับพวกที่เป็นการ์ดด้วยเหมือนกัน และไปยังห้องที่แก๊งมาเฟียซึ่งเธอรับจ๊อบพักอยู่

"ทำไมวันประชุมไม่ยอมมาเจ้าเด็กใหม่?"
"พอดีไม่สบายน่ะค่ะคุณรุ่นพี่ คงไม่ดีใช่มั้ยคะถ้าจะให้คนป่วยมาแพร่เชื้อจนทุกคนป่วยกันหมดจนช่วยคุ้มกกันบอสไม่ได้น่ะ~"

     เธอโกหกคนที่นั่งทำหน้าหงุดหงิดอยู่บนเก้าอี้นวม พร้อมใบหน้าที่ประดับรอยยิ้มและน้ำเสียงอันนุ่มนวล

"ไม่ต้องพูดมากความแล้ว ในวันงานประมูลคราวหน้าแกต้องไปอีกนะ บอสเขาวางใจฝีมือแกแต่หวังว่าจะไม่โดดเหมือนกับตอนประชุมนะ"
"ค่า~ คุณรุ่นพี่"
"ถ้าไม่ใช่เพราะบอส แกไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้ต่อหรอกนะ..."
"ไม่เอาน่าคุณรุ่นพี่ เป็นมิตรต่อกันไว้หน่อยสิคะ~ เพราะว่าถ้าไม่สนิทกันไว้..."

     เธอเดินเข้าไปโน้มตัวกระซิบบางอย่างข้างหูเขา

"เวลาใกล้ตายจะไม่มีใครช่วยเอานะคะ"

     เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาผิดจนคนที่ฟังนั้นรู้สึกหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง เด็กสาวเงยศีรษะขึ้นก่อนจะโค้งให้อีกฝ่ายเล็กน้อยและโบกมือลา คนที่นั่งอยู่นั้นเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กออกจากห้องไปเขาได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"ยัยเด็กนั่น... ดีแล้วที่ไม่เป็นศัตรูกัน.."

     เด็กสาวเมื่อออกมาจากโรงแรมเธอได้หยิบมือถือของ 'อายะ' ขึ้นมาก่อนจะหาเบอร์ของคุราปิก้า

"เอาล่ะ~ ทีนี้ก็เป็นตาเราทำตามข้อตกลงของคารุ-"

     ไม่ทันที่เธอจะได้กดโทรออก ก็มีชายในชุดสีดำพุ่งเข้าโจมตีใส่เธอทว่าเธอหลบได้อย่างเฉียดฉิว แก้มนวลของเธอนั้นเป็นแผลเลือดไหลออกมาเล็กน้อย

"หวาๆ~ เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ นี่คุณเป็นใครน่ะมาเล่นงานคนอื่นกันกลางเมืองเฉยเลย"

อ๊ะ ไม่สิ ก็รู้อยู่แล้วนี่น่าว่าใคร เอาจนได้นะ

     ชายปริศนาคนนั้นได้ลุกขึ้นมาพร้อมกับชี้ร่มสีดำประจำตัวไปทางเธอ

"คราวต่อไปไม่พลาดแน่"

เฟย์ตัน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น

  1. #41 ไม่บอกจ้าา (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 16:28

    แอบรอเธออยู่นะจ๊ะ☺

    #41
    0
  2. #40 ไม่บอกจ้าา (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 19:58

    ลุ้นนนน อายะจะรอดมั้ยน้า~~≧∇≦


    สู้ๆเป็นกำลังใจไห้ไรท์อัพต่อไปนะคะ!!≥3≤


    #40
    0