Fic [HxH] น้องสาวยัยนอสทราด

ตอนที่ 13 : ข้อตกลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    28 ต.ค. 62

     หลังจากวันนั้นอายะพยายามหลีกเลี่ยงที่จะอยู่กับเฟย์ตันตามลำพังให้มากที่สุดและพยายามไม่ทำตัวให้น่าสงสัยต่อเจ้าตัวมากที่สุด เรียกได้ว่าตอนนี้เฟย์ตันเป็นตัวอันตรายเบอร์หนึ่งสำหรับเธอเพราะเขาเคยสงสัยในตัวเธอมาครั้งหนึ่งแล้ว ถ้ามีอีกอาจจะอันตรายถึงตายเลยก็ได้ และคนที่อันตรายรองลงมาคือมาจิ บางครั้งเด็กสาวสัมผัสได้ถึงสายตาของอีกฝ่ายว่าคอยจ้องมองเธอด้วยความไม่ไว้ใจ

   ในวันประชุมอีกครั้งหลังจากการปล้นครั้งแรก ที่จริงเด็กสาวไม่ควรจะอยู่ที่นี่เพราะเธอต้องไปประชุมการ์ดให้กับมาเฟียที่จะไปงานประมูลอีกครั้งหลังเหตุบุกในงาน ทว่าหากเธอหายไปคงไม่พ้นเป็นที่สงสัยของทุกคนแน่ และถ้าให้เลือกระหว่างเสียงานกับเสียชีวิตเธอเลือกเสียงานดีกว่า จึงต้องอยู่ที่นี่อย่างช่วยไม่ได้ เมื่อคนในกลุ่มโจรเงามายามารวมตัวกันครบทุกคนรวมไปถึงคนเป็นหัวหน้าอย่างคุโรโร่ 

"อย่างที่รู้กันว่าคราวก่อนเรางานพลาดกัน คราวนี้พวกมาเฟียจึงระมัดระวังขึ้นเป็นพิเศษอย่างแน่นอน หวังว่าทุกคนจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง แล้วก็เฟย์ฉันได้ยินมาว่านายมีอริอยู่ในงานนี้ แต่อย่าให้เจ้านั่นมาทำให้แผนพังล่ะ"
"รู้แล้วน่าหัวหน้า..."
"แล้วก็อายะ เธอรู้จักกับคารุโตะสินะ?"
"ก็ใช่"
"งั้นไปร่วมทีมกับคารุโตะ.."

     วินาทีนั้นอายะแทบจะดีใจที่ไม่ต้องอยู่กลุ่มเดียวกับตัวอันตรายเบอร์หนึ่งและเบอร์สอง ทว่าก็ต้องหยุดดีใจเมื่อได้ยินอีกชื่อ

"แล้วก็เฟย์ตัน"

เพื่อ!?

     เธอยิ้มทั้งที่ในใจนั้นช็อคจนพูดอะไรไม่ออกแถมเผลอกัดลิ้นตัวเองอีก

"มีปัญหาอะไรมั้ยที่ฉันจับกลุ่มให้?"
"ทำไมต้องเอาเฟย์ตันมาด้วยล่ะ? น่าจะไปอยู่กลุ่มเดียวกันกับฟิงค์สมากกว่า คู่หูตัวป่วน"
"อย่ามาตั้งชื่อแปลกๆนะเฟ้ยยัยเด็กบ้านี่"
"เพราะถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เฟย์ตันน่าจะรับมือได้และ เปล่าช่างมันเถอะ"

     คุโรโร่บอกปัดปฏิเสธเด็กสาวถึงเหตุผลอีกข้อทำให้เธอได้แต่สงสัยว่าอีกฝ่ายอยากจะพูดอะไรกันแน่

อะไรของเขาทำตัวชวนน่าสงสัยจริงๆ นี่พี่เราโดนคนที่มองจากนอกโลกก็รู้ว่าไม่ควรเข้าใกล้นี่หลอกจริงดิ? ให้ตายเถอะถ้ารอดกลับไปได้ล่ะก็จะเทศนาให้ยับเลย

"เอางั้นก็ได้ ก็ฉันเป็นหน้าใหม่นี่นะคงไม่น่าไว้ใจให้ทำงานนักใช่มั้ยล่ะ"

     เด็กสาวเอ่ยพลางกอดเด็กหนุ่มผมบ็อบจากทางด้านหลังโดยไม่สนว่าเจ้าตัวหงุดหงิด ขอแค่ให้ตัวเองมีที่พักพิงก่อน คุโรโร่มองเด็กสาวที่ทำท่าทางสบายๆนั่นพลางคิดถึงเรื่องที่เขาคุยกับมาจิและเฟย์ตัน

ไม่กี่วันก่อนหน้านี้...

'หัวหน้า ฉันว่าอายะน่ะมีอะไรไม่ชอบมาพากลจริงๆนะ'
'ลางสังหรณ์ของเธอเหรอมาจิ?'
'ทำนองนั้น'
'ฉันก็คิดแบบมาจิเหมือนกัน...'
'เฟย์ตัน นายเป็นตัวตั้งตัวตีพาเด็กนั่นเข้ามาเลยนะ'
'รู้น่า ตอนแรกก็แค่นึกสนุกเท่าน้นแหละ แต่พอวันนั้นที่ไปตามหาเจ้าการ์ดนั่นยัยนั่นทำตัวแปลกๆไปทันทีเลย'
'อืมอย่างงี้นี้เอง บางทีอายะอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับการ์ดนั่นก็ได้'
'หัวหน้าในการประชุมแบ่งกลุ่มจับยัยนั่นให้มาอยู่กลุ่มฉันด้วย ฉันจะดูว่ายัยนั่นเป็นไส้ศึกจริงรึเปล่า'
'ถ้าใช่ นายจะทำยังไงต่อเฟย์?'
'ไม่น่าถาม...'

ฆ่าทิ้งไงล่ะ

"ฮัดชิ้ว!!"

      เด็กสาวจามขึ้นมาเสียงดังทำให้ร่างเล็กที่เธอกอดอยู่ตกใจจนเงยหน้าขึ้นมามองคนสูงกว่าเล็กน้อย

"เป็นหวัดเหรอ?"
"เปล่า แค่หนาวๆไงไม่รู้ ฝนหยุดนานแล้วแท้ๆนะเนี่ย"
"แล้วไป อย่าเอาหวัดมาติดผมล่ะ"
"แง! คารุใจร้าย!"
"เฮ้! ตรงนั้นน่ะอย่าเสียงดังนักเซ่น่ารำคาญ!"
"ฟิงค์ส นายรู้ตัวมั้ยว่าเสียงนายดังกว่าเสียงที่ฉันงอแงเมื่อกี้นี้อีกนะ"
"นี่เธอชักกวนประสาทขึ้นทุกทีแล้วนะ"
"ฉันโดนยัยนี่ป่วนเยอะกว่านายยังไม่บ่นเลยนะ..."

     เฟย์ตันแอบบ่นอุบอิบเพราะคนข้างๆเขาเอาแต่พูดบ่นนู่นนี่ ซึ่งยิ่งทำให้น่ารำคาญกว่าเดิมแถมยังรบกวนเวลาอ่านหนังสือเขาอีก ถึงแม้นั่นน่าจะเรียกว่าดูหนังสือรวมภาพน่าสยดสยองและภาพอะไรก็ตามที่ถ้าได้เห็นแล้วคงกินข้าวไม่ลงไปสักพักนึง 

"ช่ายๆ ฉันน่ะแหย่เฟย์ตันเยอะกว่าอีกนะ ถ้าฟิงค์สบ่นมากกว่านี้ระวังจะหน้าแก่เร็วกว่านี้นะ~"

     หลังจากการประชุมวันนั้น เด็กสาวรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังถูกจับตามอง และแม้ไม่หันไปมองที่มาของสายตานั่นก็พอจะเดาได้ว่าถ้าไม่ใช่มาจิก็ต้องเป็นเฟย์ตัน ยิ่งไปกว่านั้นวันนี้เธอต้องไปคุยกับมาเฟียที่เธอทำงานให้เพราะคราวก่อนเธอไม่ได้ไปประชุม แต่ตอนนี้ติดสายตาเจ้าปัญหานี่

"คารุมานี่หน่อยสิ"

     เธอกวักมือเรียกเด็กหนุ่มตัวเล็กในชุดกิโมโนสีดำให้มาใกล้ๆเธอ ก่อนจะกระซิบบางอย่างข้างหูอีกฝ่าย

"ได้มั้ย?"
"ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้หรอก แต่ต้องลงทุนทำขนาดนั้นด้วยเหรอ?"
"เพราะมันต้องทำน่ะสิถึงได้ขอร้องล่ะ นะ~"
"แล้วผมจะได้อะไร?"
"อา.. เดี๋ยวเลี้ยงขนมนะ"
"ผมไม่ใช่เด็กๆนะ"
"แต่ก็อายุน้อยกว่าฉันอยู่ดีไม่ใช่เหรอ? งั้นคารุอยากได้อะไรล่ะ?"
"ข้อมูลของพี่ชายผม"
"คนไหนล่ะ คารุมีพี่ชายเยอะจะตาย"

แต่อย่างน้อยก็ไม่ใช่อิรุกับเจ้าหมูมิลนั่น แต่ว่าคารุมีพี่ชายอีกสองสินะเราก็ไม่เคยเจอหน้าซะด้วย

"เอาเถอะมันก็ได้อยู่หรอก แต่ให้ไปหาข้อมูลของคนที่ไม่รู้จักหน้าค่าตาหรือชื่อนี่มันก็เกินไปนะ"

     เธอเอ่ยพลางเท้าคางกับซากอาคารที่ใหญ่ขนาดแทบจะเป็นโต๊ะเตี้ยๆได้

"พี่ชายคนที่สามของผมชื่อ 'คิรัวร์' รู้แล้วสินะ ช่วยหาด้วยล่ะ"

     เด็กสาวนั้นเกือบจะเผลอลื่นด้วยความตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อนั้นจากปากของเด็กหนุ่มตรงหน้า

อะไรเนี่ย นี่คิรัวร์เป็นพี่ชายคารุเหรอ โว๊ย!! อะไรนักหนาเนี่ย!

"เจอกันแล้วจะทำอะไรเหรอ?"
"ผมจะพาพี่ชายกลับบ้าน ผมน่ะรอมาตลอดเลยนะผมไม่อยากรอไปมากกว่านี้แล้ว..."

     เธอมองใบหน้าเล็กๆที่เหมือนกับตุ๊กตาญี่ปุ่นนั้นซึ่งพยายามใช้พัดประจำตัวปิดซ่อนใบหน้านั่นเหมือนไม่อยากให้ใครรับรู้ความรู้สึก

"ฉันว่าคารุก่อนจะพาเขากลับบ้านอย่างน้อยคุยกับเขาดีๆก่อนมั้ย? แบบนั้นน่าจะดีกว่านะ ถ้าฝืนดื้อดึงพาเจ้าตัวกลับมา เขาอาจจะไม่ชอบก็ได้"
"ทำไมพูดเหมือนรู้ดี?"
"อย่าลืมสิว่าตอนนี้ฉัน 'หนีออกจากบ้าน' อยู่"
"อ้อ เกือบลืม..."
"เอาเป็นว่าฉันรู้นะว่าพี่คารุอยู่ไหน"

     เมื่อเจ้าของใบหน้าเล็กนั่นได้ยินเข้าก็ถึงกับมองตาโตใส่เด็กสาวเหมือนไม่เชื่อหูตัวเอง

"เธอเจอกับพี่ผมเหรอ?"
"แต่ ต้องทำตามที่ฉันขอร้องก่อนนะ แล้วฉันจะไปโน้มน้าวให้หมอนั่นให้มาคุยกับคารุ"
"ก็ได้"
"ดีลนะ"
"พี่ผมบังเอิญมาที่นี่เมื่อไม่กี่วันก่อนพอดี ตอนเย็นน่าจะไปเจอได้"
"ขอบใจนะ~"

     เย็นวันนั้นอายะได้มาที่สวนสาธารณะซึ่งไร้ผู้คน มีแสงไฟจากโคมไฟพอให้แสงสว่างได้บ้าง เธอนั่งไกวชิงช้าเล่นไปมารอใครบางคนให้มาอย่างเงียบๆ จนกระทั่งมีเงาของบุคคลหนึ่งทอดยาวทับกับเงาของเธอทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายมาถึงแล้ว

"มาได้สักทีนะ อิรุมิ"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น

  1. #39 ไม่บอกจ้าา (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 06:11

    สนุกมากขอบคุณค่า~~≧ω≦

    #39
    0
  2. #38 sa5sa5sa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 03:33

    เป็นกำลังใจให้นะคะ^_^
    #38
    0