Fic [HxH] น้องสาวยัยนอสทราด

ตอนที่ 11 : รู้ได้ไง?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 310
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    20 ก.ย. 62

     หลังจากที่อายะออกมาจากห้องเธอเมื่อคุราปิก้าจับได้แล้วว่าเธอคือมิสึกิ เธอได้พยายามตั้งสติวางแผนใหม่อีกครั้ง

"จะเอายังไงต่อดีน้า~"

วืด... 

     โทรศัพท์มือถือของเธอสั่นขึ้นเตือนว่ามีคนโทรเข้า เมื่อเธอหยิบมันขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นเบอร์ของคารุโตะ

"ฮัลโหล?"
"นี่เธออยู่ที่ไหนน่ะ"
"อยู่โรงแรมน่ะ พอดีตากฝนเป็นไข้แล้วคนรู้จักมาช่วยไว้"
"อ้องั้นเหรอ แล้วจากนี้เธอจะทำยังไง?"
"อืม คารุพักอยู่ที่ไหนเหรอ? เดี๋ยวฉันจะไปด้วย อยากอยู่ให้ไกลจากคนในแก๊งนอสทราด แต่ก็ไม่อยากใกล้พวกคุโรโร่เกินไป"
"ผมว่าถ้าเธออยู่ใกล้ตัวคนในแก๊งมันจะไม่ปลอดภัยกว่ารึไง? โดนสงสัยน้อยลงด้วย"
"มันก็จริงนะ..."
"ถ้าเธออยากจะถอยก็ยังทันอยู่นะ รู้ใช่มั้ยว่ามันมีวิธอื่นที่ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงโง่ๆแบบนี้"
"รู้สิ แต่ฉันโกรธนี่ โกรธตัวเองที่ปล่อยให้เป็นแบบนั้น โกรธที่ฉันทำอะไรไม่ได้..."

     เด็กสาวพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าเล็กน้อย ด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิด

"พูดกับเธอแล้วปวดหัวจริงๆ"
"ฮะๆ ขนาดนั้นเลยเหรอ~"
"จะทำยังไงก็แล้วแต่เธอแล้วกัน"

     สิ้นเสียงของหนุ่มน้อยสายก็ได้วางลง เด็กสาวได้เงยหน้าผ่อนลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า

"เหนื่อยเป็นบ้า... แต่ก็ถูกอย่างที่คารุพูด ไปที่รังน่าจะปลอดภัยที่สุด ก็ใต้ตะเกียงคือความมืดนี่นะ"

     เมื่อเด็กสาวตัดสินใจตัดสินใจได้แล้วเธอก็แอบฉกร่มจากที่เก็บในล็อบบี้โรงแรมไปและมุ่งหน้าไปยังตึกร้างรังของพวกเงามายา แต่ระหว่างทางนั้นมีเสียงของใครบางคนทักเธอขึ้น

"เฮ้"

     เมื่อเธอหันกลับไปมองก็พบชายหนุ่มตัวเตี้ยในชุดสีดำทั้งตัว

"ไง นายถ้าจำไม่ผิดเฟย์ตันสินะ?"
"เธอมาทำอะไรแถวนี้"
"เดินเล่นไง อยู่แต่ในรังมันก็มีเบื่อๆกันบ้างสิ อีกอย่างฉันไม่ได้มีประกาศจับอย่างพวกนายนะ~"

     เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเชิงหยอกเย้าพลางใช้นิ้วชี้ดันหน้าผากอีกฝ่ายเบาๆทำให้เขาหงุดหงิดกับท่าทางนั่น

"นี่เธอ...ถึงฉันจะยอมรับเรื่องฝีมือก็ตาม แต่ก็ไม่ได้ให้เธอมาตีซี้ง่ายๆหรอกนะ"
"อ้อเหรอ~ แล้วนายออกมาทำอะไรน่ะ?"
"ตรวจสอบนิดหน่อย หาไอ้ตัวคนที่มาขัดขวางในงานประมูลตอนนั้น..."

อา...โทษที แต่ไอ้คนๆนั้นที่นายหา ก็คือฉันคนนี้ตรงหน้านายนี่แหละ

"แล้วไง? เจอมั้ย?"
"ไม่เจอแม้แต่หางของมันเลย..."
"งั้นเหรอ? แล้วถ้าเจอจะทำไง?"
"ก่อนอื่นก็จะแซะเล็บออก แล้วค่อยหักขาตามด้วยแขน...สุดท้ายค่อยตัดแขนขาทำเป็นตุ๊กตาดารุมะ..."

ยิ่งฟังยิ่งเสียวสันหลังวาบแฮะ... ไม่ว่ายังไงก็ต้องไม่ให้หมอนี่รู้ว่าตัวเราคือคนในตอนนั้นเด็ดขาด..

"อะไรทำให้นายไปแค้นผู้หญิงคนนั้นซะขนาดนี้กันล่ะ?"
"ฉันไม่เคยทำภารกิจพลาดมาก่อนโดยเฉพาะงานที่ต้องฆ่า มันไม่เคยมีใครรอดกลับไปไงล่ะ...มันสร้างรอยด่างพร้อยแรกของฉัน เพราะงั้นถ้าเจอกันคราวหน้ามันจะต้องไม่ตายสบาย..."

อา... ท่านพระผู้เป็นเจ้าคะ อย่าให้ลูกถูกเจ้าซาดิสต์ติสต์แตกนี่ฆ่าเลยนะคะ...

"อ้อเหรอ งั้นกลับรังกันเหอะง่วงเป็นบ้า"
"เดี๋ยว ก่อนจะกลับตอบคำถามฉันมาก่อน..."
"อะไรล่ะ"
"เธอรู้ได้ไงว่าคนที่ฉันหาเป็นผู้หญิง?"

       เด็กสาวหยุดชะงักไปกับคำถามของเขาทันที ใช่เฟย์ตันไม่ได้บอกเธอสักคำว่าคนที่เขาหาเป็นเพศอะไร จึงไม่น่าเป็นไปได้ว่าเธอจะรู้ว่าคนที่เขาหาเป็นผู้หญิง ชายหนุ่มมองเธอด้วยสายตาที่ไม่ไว้วางใจคนตรงหน้าเขา

ฉันล่ะเกลียดเจ้าเตี้ยเซนส์ดีแบบนายจริงๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น

  1. #33 ไม่บอกจ้าา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 11:44

    สู้ๆนะอายะ555

    #33
    1
    • #33-1 ไม่บอกจ้าา (จากตอนที่ 11)
      22 กันยายน 2562 / 13:40
      เพิ่งนึกได้เฟย์ตันเป็นคนบอกเองไม่ใช่หรอว่าเป้นผู้หญิง?



      จากตอนที่แล้วนะ
      #33-1
  2. #32 Va_Rit_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 19:58
    โอ้ม่ายยยย น้องจะถูกถอดเล็บหักแขน หักแขนมั้ยค่ะไรท์555
    #32
    0