Fic [HxH] น้องสาวยัยนอสทราด

ตอนที่ 10 : ฉันคือใคร?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 334
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    31 ส.ค. 62

"อืม..."

     เด็กสาวครางเสียงเบาๆในลำคอก่อนจะค่อยๆลืมตาก็พบว่าเพดานห้องสีเหลืองนวล โต๊ะด้านหัวเตียงมียาอยู่ชุดหนึ่งพร้อมกับแก้วน้ำที่มีน้ำอยู่เต็ม

"ที่นี่คือ?..."
"ฟื้นแล้วเหรออายะ?"
"คุราปิก้า? ทำไมฉันถึง..."
"เธอน่ะตากฝนจนไข้ขึ้นสูงมากจนสลบกลางถนนไปน่ะสิ"
"อย่างงั้นเหรอ..."
"แต่ตอนนี้เหมือนเธอจะอาการดีขึ้นแล้วนะ"


     คุราปิก้าเดินเข้ามาใกล้เตียงนอนก่อนจะดึงเก้าอี้มานั่งหันหน้าไปหาเธอและส่งแก้วชาในมือให้อีกฝ่ายดื่ม

"อายะฉันถามเธอจริงๆเถอะ ทำไมเธอถึงได้ตัวคุโรโร่กันล่ะ?"

     เธอเงียบกับคำถามนั้นไปก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

"คุราปิก้า ถ้าสมมติคนสำคัญของนายโดนแย่งบางอย่างไปนายจะทำยังไงล่ะ?"
"หืม? ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยเอามันกลับคืนมาไม่ว่าจะวิธีไหนก็ตาม"
"เหรอ.. งั้นฉันก็เหมือนนายนั่นแหละ..."
"หมายความว่าไงน่ะ?"
"อย่าใส่ใจเลย จริงสิแล้วก็เรื่องคนที่ชื่อมิสึกินั่นน่ะ ฉันว่าเธอคงมีเหตุผลอยู่มั้งถึงได้แอบหนีมาน่ะถึงจะไม่รู้ก็เถอะว่าอะไร"
"ฉันก็ว่าอย่างนั้น... ปกติแล้วมิสึกิน่ะไม่ใช่พวกที่ทิ้งภาระหน้าที่ของตัวเองด้วย ฉันเลยรู้สึกเป็นห่วงน่ะ"
"ก็ชมเกินไปแล้ว..."
"เมื่อกี้เธอว่ายังไงนะ?"
"เปล่า"

     บรรยากาศภายในห้องนั้นเงียบสงัดจนกระทั่งคุราปิก้ากระแอมขึ้นเบาๆก่อนจะวางแก้วน้ำชาของตนไว้บนโต๊ะ

"เธอน่ะปิดบังอะไรฉันอยู่สินะ?"

    คำถามของคุราปิก้าทำให้เธอชะงักไปทันที

"น นายพูดเรื่องอะไรน่ะ?"
"ฉันรู้นะว่าเธอปิดบัง...เรื่องของมิสึกิอยู่"
"อะไรทำให้นายคิดแบบนั้น?"

     เธอถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง เตรียมรับกับสิ่งที่อีกฝ่ายจะพูดเมื่อเขาพูดเรื่องมิสึกิ

"ฉันสงสัยมาตั้งแต่ทุกครั้งที่ใช้เดาว์ซิ่งเชนตามหาตัว 'มิสึกิ' แต่คนที่ฉันเจอกลับเป็น 'อายะ' เป็นเธอทุกครั้ง และเมื่อครู่ตอนที่เธอหลับ ฉันลองตรวจหา 'มิสึกิ' อีกครั้ง แต่โซ่มันกลับนำฉันมาหาเธอ"
"และที่นายอยากจะพูดก็คือ?"

    อายะถามเขาอีกครั้งพร้อมกับยิ้มให้เขาเล็กน้อย

"อายะเธอน่ะคือมิสึกิสินะ?"

    เมื่อได้ยินคำตอบจากปากของคุราปิก้า ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดอีกครั้งหนึ่ง ก่อนเด็กสาวจะแค่นหัวเราะเบาๆ

"ก็รู้แหละนะว่าคงหลอกคุราปิก้าได้ไม่นานนักหรอก"
"แสดงว่าฉันคิดถูกสินะ?"
"แล้วนายจะทำยังไงต่อล่ะ? จะพาตัวฉันกลับไปงั้นเหรอ?"
"ขึ้นอยู่กับเหตุผลของเธอ"
"ฉันไม่บอก"
"งั้นฉันคงต้องพาเธอกลับ"
"ฉันก็ไม่กลับเหมือนกัน"
"อย่าดื้อนะมิสึกิ..."
"ต่อให้เป็นคุราปิก้า ฉันก็ไม่คิดจะบอกหรอก"

     เธอเชิดหน้าใส่หนุ่มหน้าหวานตรงหน้าทำหน้าบุ้ยเป็นเด็กสร้างความเหนื่อยใจให้เขาอย่างมาก

"ฟังนะมิสึกิ เธอไม่ควรจะแบกอะไรไว้คนเดียวถ้ามีปัญหาก็บอกกันสิ"
"นายพูดกับใคร?"

     เด็กสาวไม่ตอบคำถามของเขาแต่กลับถามย้อนเขาแทน

"ระหว่างมิสึกิกับอายะ นายคิดว่าใครคือฉันตัวจริงกัน?"
"หมายความว่ายังไง?"
"ฉันเคยสงสัยนะว่าตัวฉันคืออายะ หรือว่ามิสึกิ? บางครั้งฉันยังลืมไปด้วยซ้ำว่าฉันจริงๆแล้วเป็นใครกัน?"
"เรื่องนั้น..."

     คุราปิก้าไม่สามารถตอบคำถามของเธอได้ เพราะเขาเองก็ไม่ได้รู้จักเธอดีพอที่จะตอบคำถามนั้นได้

"งั้นจนกว่าคุราปิก้าจะตอบคำถามฉันได้ ฉันจะไม่กลับนะ~"

     เธอเอ่ยพลางยิ้มแฉ่งไม่รู้ร้อนรู้หนาวใดๆทั้งสิ้น

"ว่าไงนะ!? มิสึกิอย่ามาทำตัวเอาแต่ใจแบบนี้สิ!"
"ฉันเอาแต่ใจมาตั้งนานแล้ว~ ก็ตามนั้นแหละ บ๊ายบาย~"

     เธอบอกกับเด็กหนุ่มก่อนจะลุกขึ้นโบกมือลาเขาและออกจากห้องไป ปล่อยให้เด็กหนุ่มส่ายหน้าเบาๆอยู่ในห้อง

"ทำตัวเอาแต่ใจเหมือนใครกันนะ..."

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น

  1. #31 Va_Rit_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 20:41

    รอนะคะไรท์
    #31
    0
  2. #30 ไม่บอกจ้าา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 21:38

    ขอบคุณค้าาา


    รออยู่น้า~~\(≧▽≦)/~

    #30
    0
  3. #29 คนบ้า2018 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 22:42

    นิสัยเหมือนพี่สาวเลยยยย​ ชอบน้องงง
    #29
    0
  4. #28 •Sayuri• (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 20:57
    ตอนท้ายน่ารักจังรอต่อนะคะ
    #28
    0