Fic [HxH] น้องสาวยัยนอสทราด

ตอนที่ 1 : หนีออกจากบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    10 ส.ค. 59

"พี่เนออน.."
"หืม? มีอะไรเหรออายะ?"
"ที่พี่ทำนายอนาคตไม่ได้แล้วเนี่ย...พี่รู้สึกแย่มั้ย?"ฉันถามอีกพี่ไปด้วยความสงสัยปนกังวลเล็กน้อย
"ก็นิดหน่อยนะ เพราะพี่น่ะชอบการทำนาย แต่มันก็ทำให้พี่ไม่ต้องมาช่วยงานป๊ะป๋าก็ดีเหมือนกัน~"พี่ตอบฉันด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่ทุกข์ร้อนเท่าไรนัก แต่ฉันว่ามันไม่ใช่แบบนั้นแน่
"แล้ว..พี่เนออนอยากจะกลับมาทำนายอีกครั้งได้มั้ย?"
เมื่อฉันถาม คนตรงหน้านิ่งเงียบคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะตอบฉัน
"ก็คงจะอยากล่ะนะ ทำไมเหรออายะ?"เธอถามน้องสาวของเธอกลับบ้าง แน่ล่ะถึงบางครั้งเธออาจจะเอาแต่ใจจนไม่สนใจคนอื่นเลย แต่เธอก็ต้องเป็นห่วงน้องสาวเธออยู่แล้วจึงไม่แปลกเลยที่เธอจะถาม
"เปล่าค่ะ..ไม่มีอะไรหรอก..ว่าแต่พี่ใช้พลังครั้งล่าสุด ที่ไหนเมื่อไหร่ และทำนายให้ใครคะ?"ฉันรัวคำถามใส่พี่จนอีกฝ่ายตั้งตัวแทบไม่ทัน
"เดี๋ยวสิอายะใจเย็นๆก่อนสิ!"
"ขอโทษค่ะ.."
"ก็ฉันทำนายไปล่าสุดก็ตอนงานประมูล แล้วก็คนที่ฉันทำนายให้คนสุดท้าย ถ้าจำไม่ผิดเขาชื่อคุโรโร่ ลูซิเฟอร์ ส่วนที่ไหนฉันลืมแล้วล่ะ"
คุโรโร่ ลูซิเฟอร์? ชื่อแปลกจัง แต่ทำไมรู้สึกคุ้นหูแปลกๆแฮะ.. หรือว่า!?
"มีอะไรรึเปล่าอายะ?"
"เปล่าค่ะ..ไม่มีอะไร ถ้างั้นหนูไปก่อนนะคะ.."ฉันโบกมือลาพี่สาวก่อนจะออกจากห้องไปและมุ่งตรงไปยังห้องของฉัน
เป็นเพราะเจ้านั่น...ทำให้ฉันสูญเสียความหมายในการอยู่ที่นี่...ฉันจะต้องลากตัวมันมาจัดการให้ได้!...เพราะงั้น..ขอโทษนะคะ พี่เนออน...
ฉันเก็บข้าวของต่างๆของฉันเท่าที่จำเป็นก่อนจะเช็คดูอีกครั้งที่หน้ากระจกพร้อมกับลูบเส้นผมสีฟ้าที่สั้นของฉัน
"สีผมของเราที่เหมือนกับพี่เพียงสิ่งเดียวนี่...ก็คงต้องเปลี่ยนสินะ?..."
.
.
.
ณ ยอร์คชิน
"ก่อนอื่นเราคงต้องดูก่อนสินะ ว่าคุโรโร่เนี่ยหน้าตาเป็นยังไงกันนะ? แต่มันจะต้องโผล่มาในงานประมูลที่จะถึงอีกอย่างแน่นอน..."ฉันว่าพลางขยับปีกหมวกสีม่วงอ่อนใบโปรดบนหัวมาปิดหน้าและเดินเข้าร้านเน็ตคาเฟ่ซึ่งมีคนอยู่เต็ม
คนเยอะกว่าที่คิดอีกแฮะ...
ฉันมองไปรอบๆร้าน ก่อนจะตัดสินใจถามพนักงานร้าน
"ขอโทษนะครับ พอจะมีเครื่องเหลือให้ผมใช้สักเครื่องมั้ยครับ?"
"เสียใจนะพ่อหนู เครื่องเต็มหมดแล้วล่ะ"
"งั้นเหรอฮะ..."
"แต่รู้สึกถ้าจำไม่ผิด จะมีเด็กอยู่สองคนมาด้วยกันอายุพอๆกับพ่อหนูนี่แหละ ไม่แน่เขาอาจจะแบ่งให้ใช้ได้ เดี๋ยวฉันจะถามให้ จะมาด้วยมั้ยล่ะ?"
"ไปครับ!"
ว่าแล้วเธอก็ตามเจ้าของร้านไป จนไปเจอเด็กสองคนอายุน่าจะใกล้เคียงกับเธอ(ไรต์:ปล่อยให้พวกนี้เติบโตบ้าง 12มานานละ)กำลังทะเลาะเรื่องไร้สาระกันอยู่
"คุณลูกค้าทั้งสองจะว่าอะไรมั้ยถ้าเกิดว่ามีลูกค้าอีกท่านหนึ่งจะขอใช้คอมด้วยน่ะ?"เมื่อเจ้าของร้านถามเด็กหนุ่มผมสีเงินก็หันมามองหน้าเด็กหนุ่มผมตั้งสีดำ เหมือนจะกำลังคิดกันอยู่
"เชิญตามสบายเลยครับ"เด็กหนุ่มผมตั้งตอบพร้อมกับยิ้มให้
"งั้นก็เชิญเลยนะพ่อหนุ่ม ฉันไปล่ะ"
"ขอบคุณนะครับ ที่อุตส่าห์แบ่งให้ใช้ทั้งๆที่พวกคุณต้องใช้ 2 เครื่อง"
"ไม่หรอก ที่จริงเราใช้เครื่องเดียวก็ได้ แต่คิรัวร์น่ะสิ เอาเครื่องนั้นไปใช้เข้าเว็บอะไรก็ไม่รู้ ไม่ได้ช่วยฉันหาเลย!"เด็กคนนั้นพูดด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจเล็กน้อยพร้อมกับชี้ไปทางเพื่อนผมสีเงินของตน
"ก็แล้วทำไมล่ะ! แค่หาคนน่ะเครื่องเดียวก็พอแล้วนี่!"
"ก็หาสองเครื่องมันเร็วกว่านี่!"
"มันก็พอกันนั่นล่ะน่า!"
"เอ่อ..พวกนายแค่เรื่องคอมเอง อย่าเถียงกันเพราะเรื่องแค่นี้เลยนะ จริงสิทั้งสองคนชื่ออะไรงั้นเหรอ?"ฉันถามชื่อของทั้งสองคนเพื่อพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย
"ฉันชื่อกอร์น ส่วนนี่เพื่อนของฉันเขาชื่อว่าคิรัวร์ พวกเราสองคนปีนี้ก็อายุ 15 ปี แล้วล่ะ"เด็กหนุ่มผมตั้งเอ่ยแนะนำตัวเองก่อนจะแนะนำเด็กหนุ่มผมสีเงินให้เธอรู้จัก
"งั้นเหรอ กอร์น กับ คิรัวร์สินะ? ฉันชื่อ.."
ถ้าเราบอกชื่อจริงไปคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ยังไงก็ไม่มีใครรู้จักอายะอยู่แล้วนี่...
"เรียกฉันว่าอายะแล้วกันนะ แล้วก็ฉันอายุ 17 ปี นะ แต่ก็ไม่ต้องสุภาพอะไรก็ได้ ยังไงอายุเราก็ไม่ได้ห่างกันเท่าไหร่"
"งั้นเหรอ ถ้างั้นยินดีที่ได้รู้จักนะอายะ! ว่าแต่นายมาหาอะไรเหรอ? ถึงต้องรีบใช้คอมขนาดนี้น่ะ"กอร์นถามเธอขึ้นด้วยความสงสัย
"ฉันตามหาคนน่ะ..."
"เหมือนพวกเราเลย! แต่เพื่อนของเราเขาขอร้องมาอีกทีนะ"
"พวกกอร์นหาใครกันอยู่เหรอ? คนๆนั้นคงจะสำคัญกับเพื่อนของพวกนายมากสินะ"
"พวกฉันไม่รู้หรอกนะว่าสำคัญมั้ย รู้แต่ว่าดูเหมือนยัยนี่จะทำให้เพื่อนของพวกฉันเดือดร้อนหนักมากเลย"คิรัวร์ที่เงียบอยู่นานพูดขึ้นบ้าง
"ฉันขอดูหน่อยได้มั้ย?"
"เอาสิ! บางทีอายะอาจจะเคยเจอเธอก็ได้!"กอร์นหลีกทางให้เธอมาดูที่หน้าจอคอม แต่แล้วเธอก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าชื่อที่ทั้งคู่กำลังค้นอยู่ เป็นชื่อปลอมของเธอ
ทำไมล่ะ? ทำไมกันล่ะ!? ทำไมพวกกอร์นถึงได้มาหามิซึกิกันล่ะ!?
"พอจะคุ้นชื่อนี้บ้างมั้ย?"กอร์นที่เห็นว่าฉันนิ่งไปถามฉันขึ้นจนทำเอาฉันแอบสะดุ้งก่อนจะพยายามข่มความรู้สึกตื่นตกใจทั้งหมดเอาไว้
"อะ อ้อ ไม่เลยล่ะ ฉันไม่เคยรู้จักคนชื่อนี้มาก่อนเลยล่ะ"
"งั้นเหรอ..น่าเสียดายจัง เพราะพวกฉันหาแล้วแต่ไม่มีกระทั่งรูปภาพของคนๆนี้เลย"
"อย่างงั้นเหรอ...งั้นเดี๋ยวผมจะช่วยหาอีกแรงนะ"
ถึงจะบอกอย่างนั้น แต่คนที่สองคนนี้หามันก็เรานี่น่า..
"จริงเหรอ! ขอบคุณนะอายะ"
"แล้วนายน่ะ มาถามคนอื่นว่ามาหาใคร นายน่ะมาหาใครกันล่ะ?"คิรัวร์ถามฉันด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์อาจเพราะเพื่อนของเขาเอาแต่คุยกับฉันล่ะมั้ง? หวงเพื่อนรึเปล่านะแบบนี้
"ผมเหรอ? ผมกำลังหาคนที่ชื่อคุโรโร่ ลูซิเฟอร์อยู่น่ะ"เมื่อเธอพูดจบทั้งสองคนก็ถึงกับตกใจเมื่อได้ยินชื่อนั้นจากปากของเธอ
"เป็นอะไรไปเหรอ? หรือว่าพวกนายรู้จัก!?"เมื่อเธอเห็นปฏิกิริยาของทั้งสอง เธอจึงถามกอร์นด้วยสายตาที่คาดหวังสุดๆ
"ระ เรื่องนั้น..."
"ใช่มั้ย?"
"อะ อื้ม.."
"เจ้าบ้ากอร์นเอ้ย...นายจะบอกหมอนี่ทำไมเนี่ย!?"
"โทษทีๆ..ว่าแต่อายะตามหาคุโรโร่ทำไมเหรอ?"
"มีเรื่องนิดหน่อยน่ะครับ ผมเลยต้องลากคอมันมาจัดการให้ได้.."
"อืม..ถ้างั้นนายมาอยู่กับพวกเราก่อนแล้วกัน"กอร์นเอ่ยชวนเธอพร้อมกับยิ้มให้
"ตะ แต่ว่า.."
"อยู่กันหลายคนน่าจะปลอดภัยกว่าอยู่คนเดียวนะ จริงมั้ยคิรัวร์?"กอร์นหันมาถามเพื่อนผมเงินของตนที่ฟังอยู่
"ก็คงงั้นล่ะ อีกอย่างถึงฉันห้ามไม่ให้หมอนี่มาด้วย นายก็จะให้มาด้วยให้ได้ใช่มั้ยล่ะ?"
"แหะๆ ประมาณนั้นแหละ แล้วว่าไงล่ะอายะ?"
"เฮ้อ...เอาก็เอาครับ ถ้างั้นก็ฝากตัวด้วยนะครับ"



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น

  1. #1 golfstar (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 14:03
    อยากอ่านตอนต่อไปจัง แฟน hxh ครับชอบๆมันดี
    #1
    0