นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

[Fic HxH] ใครกันที่เธอเลือก ภาคพิเศษ

โดย Chii-san

นี่คือเรื่องราวต่อจากนั้น ของคุราปิก้าและโมลริ(ตอนนี้ทำขึ้นเพราะมีคนร้องเรียนมาว่าคุราปิก้าบทจืดจางตั้งแต่ต้นยันจบ ไรต์ขอโทษค่ะ เพราะงั้นจึงขอทำตอนนี้เพื่อชดเชยค่ะ)

ยอดวิวรวม

1,084

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


1,084

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


24
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  19 มิ.ย. 59 / 14:06 น.
นิยาย [Fic HxH] áѹ͡ Ҥ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ถ้าเกิดว่าจู่ๆวันหนึ่ง คุณตื่นขึ้นมา แล้วกลับลืมทุกอย่างเกี่ยวกับคนที่คุณรักไป
     คุณจะทำยังไง?
หนึ่ง..ไม่สนมัน และปล่อยมันไปไม่คิดจะยุ่งกับมันอีกทั้งเรื่องนั้นและคนที่คุณลืมเขาไป
  สอง..โกรธและเกลียดตัวเองอย่างมาก
    และสาม...ยอมรับมัน และเริ่มต้นสร้างความทรงจำที่ดีกว่าขึ้นมาใหม่

ตั้งแต่ตอนนั้นมา..ฉันรู้สึกเกลียดตัวเองมาตลอดเลย เกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้
    คุราปิก้า ขอบคุณนะที่นายยังอยู่เคียงข้างฉันทั้งที่ฉันลืมนายไปแล้ว

มันไม่ใช่ความผิดของเธอ เพราะงั้นธอไม่จำเป็นต้องโทษตัวเองหรอก
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันสัญญาว่าฉันจะอยู่ข้างเธอ



นี่เป็นตอนที่จัดทำขึ้นเพื่อไถ่โทษให้กับรีดเดอร์และคุรานี่ค่ะ! เพราะเราเขียนตอนของพี่เขาน้อยไปขอโทษด้วยนะคะ ก็ทำไงได้ล่ะ? จะให้ดรอปคุรานี่ลงมาชั้นเดียวกับโมลริก็ไม่ได้เนอะ? ตามหลักความเป็นจริงก็คงไม่ค่อยจะเจอหรอกจริงมั้ยคะ? ฉะนั้น! เราจึงต้องทำช่วงหลังจากนั้นขึ้นมาค่ะ!





เนื้อเรื่อง อัปเดต 19 มิ.ย. 59 / 14:06


ต่อจากนั้นมาราว 3 ปี
พวกโมลริต้องเตรียมตัวสำหรับการเข้ามหาลัย ซึ่งแต่ละคนต่างก็พยายามเพื่อให้ได้มหาลัยที่ตนต้องการ

ณ ห้องสมุด
"อืม..ไม่ไหวแล้วอ่ะคิดไม่ออกเลยสักนิดเดียว.."โมลริบ่นขึ้นเบาๆก่อนจะยืดตัวขึ้นเล็กน้อย
"ลองพยายามดูอีกหน่อยสิโมลริ ข้อสอบพวกนี้มันไม่ใช่ข้อสอบคำนวณเธอน่าจะทำได้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?"คุราปิก้าบอกกับเธอก่อนจะวางหนังสืออีกชุดหนึ่งไว้บนโต๊ะ
"มันก็ใช่ล่ะนะคุราปิก้า..แต่ว่ามันรู้สึก.."
"รู้สึก?"
"ง่วงอ่ะ.."เธอตอบอีกฝ่ายก่อนจะนอนฟุบไปกับโต๊ะก่อนจะหลับตาพริ้ม
"ฮะๆ เธอนี่ไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนจริงๆนั่นแหละนะ"คุราปิก้ายิ้มให้เธอก่อนจะลูบหัวให้เธออย่างเบามือ
"เมื่อก่อนฉันทำไมงั้นเหรอ?..."
"เมื่อก่อนน่ะครั้งแรกที่ฉันติวคณิตให้เธอ เธอก็ง่วงแล้วหลับไปกลางคันตอนไหนไม่รู้น่ะสิ"
"จริงเหรอ? ขอโทษนะคุราปิก้า ไม่ใช่ว่าคุราปิก้าสอนแล้วมันน่าเบื่อหรอกนะ ฉันมันบื้อคณิตเองต่างหาก ส่วนคราวนี้เมื่อคืนฉันก็ดันนอนดึกไปอีก ขอโทษนะ.."
"ช่างมันเถอะน่า ยังไงฉันก็ไม่ได้คิดมากเรื่องนั้นอยู่แล้วล่ะนะ"
"งั้นเหรอ? ค่อยยังชั่ว.."
"ว่าแต่เมื่อคืนเธอมัวทำอะไรอยู่ ถึงได้นอนดึกน่ะ?"คำถามของคุราปิก้าทำให้เธอถึงกับชะงักไปเล็กน้อย
"เอ่อ.."
"บอกไว้ก่อนนะ ถ้าเธอบอกว่าอ่านหนังสือฉันรู้อยู่แล้วล่ะว่านั่นโกหก"
'รู้ได้ไงเนี่ย!?'
"เฮ้อ~ ก็ได้ๆ ที่จริงไม่ใช่แค่เมื่อคืนหรอกนะที่ฉันนอนดึกน่ะ มันแทบจะทุกคืนเลยล่ะ"
"นี่เธอทำอะไรอยู่น่ะโมลริ? นอนดึกแบบนั้นเดี๋ยวก็นอนไม่พอจนร่างกายทรุดโทรมอีกหรอก"คุราปิก้าบอกกับเธอด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง
"ก็ไม่ได้อยากหรอกนะ แต่มันมีเรื่องให้คิดน่ะ..."
"เรื่องให้คิด?"
"อื้ม นี่คุราปิก้าฉันขอถามอะไรคุราปิก้าหน่อยได้มั้ย?"
"ได้สิ จะถามอะไรฉันล่ะ?"
"ก็ อย่างแรกเลยนะ ตอนที่ฉันลืมเรื่องของคุราปิก้าไปน่ะ..คุราปิก้าไม่โกรธฉันเลยเหรอ?..."เธอถามอีกฝ่ายด้วยสีหน้าไม่สบายใจ คนที่ฟังอยู่แอบอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบเธอไป
"ที่แท้ก็เรื่องนั้นอีกแล้วเหรอ? ไม่ต้องห่วงหรอกนะถึงเธอจะลืมเรื่องของฉันไปแต่ฉันบอกแล้วไง ถ้าไม่มีก็สร้างขึ้นใหม่ได้"
"แต่ว่า.."
"อีกอย่างนึงปกติเธอมักจะอยู่เคียงข้างทุกคนเสมอ คอยทำให้ทุกคนยิ้มเสมอ คราวนี้เป็นตาของฉันบ้างแล้วล่ะ ที่จะคอยอยู่เคียงข้างเธอบ้าง ทำให้เธอยิ้มบ้าง"
"ขอบคุณนะคุราปิก้า ฉันดีใจจริงๆที่ฉันได้รู้จักกับคุราปิก้าขอบคุณจริงๆนะ..."
"แล้วไม่ถามแล้วเหรอ? เห็นบอกอย่างแรกมันน่าจะมีต่อนี่"
"ไม่แล้วล่ะ ก็ที่ฉันอยากถามต่อน่ะ คุราปิก้าแย่งตอบไปก่อนแล้วนี่.."เธอตอบอีกฝ่ายก่อนจะเปลี่ยนจากนอนฟุบบนโต๊ะไปนอนตักอีกฝ่ายแทน
"ทำไมจู่ๆมานอนตักฉันแทนล่ะ? ไม่นอนฟุบกับโต๊ะแล้วเหรอ?"
"โต๊ะมันแข็งอ่ะ..แบบนี้มันสบายกว่า ขอแค่ 5 นาทีนะคุราปิก้า..."เธอเงยหน้ามาบอกอีกฝ่ายก่อนจะหลับไป
"ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าโมลริเป็นพวกขี้อ้อนขนาดนี้ ถึงจะเคยเห็นมาบ้างก็เถอะนะ..."คุราปิก้าแอบพึมพำขึ้นเบาๆก่อนจะลูบหัวเธออย่างทะนุถนอม
'ที่จริงตอนนั้นเราก็รู้สึกเจ็บเหมือนกันที่จู่ๆโมลริก็ลืมตัวเราไปหมด แต่อย่างน้อยมันก็ดีกว่าการที่โมลริเปลี่ยนไปเหมือนไม่ใช่คนที่เรารู้จักนั่นล่ะนะ..."
"ขอบคุณนะโมลริ..ที่เธอไม่ได้เปลี่ยนไปน่ะ"คุราปิก้าแอบพึมพำขึ้นเบาๆหวังไม่ให้อีกฝ่ายที่หลับอยู่ได้ยิน ก่อนจะกระซิบบางอย่างขึ้นเบาๆ
"ฉันชอบเธอนะ..."
โดยไม่ได้รู้เลยว่าอีกฝ่ายนั้นยังไม่ได้หลับเลยสักนิด
'พูดแบบนี้ใครมันจะหลับลงเนี่ย!? แล้วอีก 5 นาที ฉันควรจะทำหน้าแบบไหนดีล่ะ?"
.
.
.
อีก 7 ปีต่อมา
"เรทซ์ ปอนซ์...ฉันรู้สึกกลัวจัง.."โมลริบอกกับเพื่อนทั้งสองของตนที่ช่วยจัดผมของเธอให้เรียบร้อยอยู่
"ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะโมลจัง ที่ผ่านมาเขาเคยทำให้เธอรู้สึกเสียใจหรือผิดหวังรึเปล่า?"เรทซ์ถามเธอพร้อมกับยิ้มให้
"ไม่เลย..."
"งั้นเธอก็ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะโมลริ! เงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มสิ งานนี้มันเป็นงานแรกและงานเดียวในชีวิตของเธอนะ ทำหน้าหมองๆแบบนั้นมันไม่ดีนะ"
"งั้นเหรอ?..เข้าใจแล้วล่ะปอนซ์"
"แต่ไม่อยากเชื่อเลยนะว่าโมลจังจะเป็นคนแรกในพวกเราสามคนเลยน่ะ"
"ฉันก็บอกแล้ว ว่าพวกที่บอกว่าไม่ๆน่ะ สุดท้ายก็จะเป็นคนแรกตลอดล่ะ"
"แหะๆ..ท่าทางว่าเรื่องนั้นจะไม่ใช่แค่เรื่องล้อเล่นกันธรรมดาสินะ.."
"เอาเถอะๆ ไหนโมลริเธอลองลุกขึ้นซิ?"ปอนซ์บอกกับคนที่นั่งอยู่ตรงหน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย
เธอได้ลุกตามที่อีกฝ่ายบอกก่อนจะจัดชุดเจ้าสาวที่กระโปรงบานยาวถึงข้อเท้าสีขาวนวลให้เรียบร้อย
"สวยจังเลยจ๊ะ"
"ระ..เหรอ? แต่ฉันว่ามันไม่ค่อยเหมาะกับฉันเท่าไหร่หรอกนะ..."เธอตอบเรทซ์ที่เอ่ยชมเธอพลางลูบปอยผมเล่นแก้เขิน
"โมลริบางทีเธอก็ไม่ต้องถ่อมตัวนักก็ได้นะ แล้วก็ผมน่ะอย่าไปจับเล่นให้มากนักล่ะ ฉันอุตส่าห์จัดไว้ดีแล้วนะ"
"อะ อืม ก็ได้"
จากนั้นเรทซ์ก็หยิบที่คาดผมที่มีผ้าคลุมสีขาวโปร่งประดับอยู่ด้วยคาดติดไว้บนหัวของโมลริ
"พร้อมมั้ยโมลจัง?"
"อือ..มันรู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดออกมาข้างนอกได้เลยอ่ะ.."
"ถ้างั้นเธอลองนับเลขในใจดูสิ อาจจะทำให้เธอหายเครียดได้นะ"ปอนซ์เสนอกับเธอขึ้น
"แต่ ฉันจะลืมน่ะสิว่าจะทำอะไรอ่ะ.."
"ปัญหาเยอะจังนะ"
ทันใดนั้นเองประตูห้องก็เปิดขึ้น
"ไง ยัยน้องแสบ"
"พี่ทาคาชิ"
"จะแต่งงานแล้วสินะ? แบบนี้บ้านก็ค่อยเงียบขึ้นหน่อย"เขาพูดด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนจะโล่งใจ
"พี่บ้า! พูดแบบนี้อยากมีเรื่องกันรึไงคะ!?"
"ก็มันจริงมั้ยล่ะ? ไม่ต้องมีเสียงเด็กบ้ามาโอดครวญเพราะว่าโดนฉันแย่งขนม หรือ เล่นเกมส์แพ้ฉัน ดีจะตาย"
"หนอย..เอาไว้ให้จบงานนี้ก่อนเถอะค่ะหนูจะกลับไปอัดพี่แบบทบต้นทบดอกเลย!"
"จะรอแล้วกันนะ~"
"ไม่ต้องท้าค่ะ!"
"จะว่าไปเธอหายประหม่าแล้วสินะ?"ทาคาชิถามเธอขึ้น ทำให้ทั้งเธอและพวกเรทซ์รู้สึกประหลาดใจ
"ตอนนี้เป็นไงบ้างโมลจัง?"
"หายแล้วล่ะ ไม่รู้สึกประหม่าแล้วจริงๆด้วยล่ะ หรือว่านี่พี่ทาคาชิจะ.."
"นี่มันงานแรกและงานเดียวในชีวิตของเธอนะ พี่อย่างฉันก็อยากให้มันออกมาดีไม่แพ้เธอหร-"พูดไม่ทันจบคนเป็นน้องก็กอดเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว
"ขอบคุณค่ะพี่.."ทาคาชิที่เห็นดังนั้นก็ยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนจะลูบหลังเธอเล็กน้อย
"เอาล่ะๆ เธอเป็นน้องของฉัน เธอต้องเข้มแข็ง ต่อจากนี้ไปฉันก็จะปกป้องเธอไปตลอดอีกไม่ได้แล้ว แต่ใช่ว่าเธอจะกลับมาพึ่งฉันหรือพ่อแม่ไม่ได้หรอกนะ พยายามเข้าล่ะ"
"ค่ะ!"

อีกฝั่งหนึ่ง
"ฉันไม่นึกเลยนะว่าคุราปิก้าจะได้แต่งงานเร็วแบบนี้น่ะ!"กอนเอ่ยด้วยท่าทางที่ดูตื่นเต้นยิ่งกว่าเจ้าตัวด้วยซ้ำ
"กอน นี่มันงานของคุราปิก้า นายจะตื่นเต้นไปด้วยทำไม?"คิรัวร์ถามเพื่อนของตนที่ดูจะตื่นเต้นมาก
"ก็ฉันพึ่งเคยมาร่วมงานแต่งเป็นครั้งแรกนี่น่า แถมนี่เป็นงานของเพื่อนด้วยนะ!"
"นายนี่นะ.."
"ยังไงก็ขอให้นายโชคดีนะ"พอคเคิลกล่าวอวยพรแก่คุราปิก้าเป็นคนแรกก่อนเพราะเห็นว่ากอนกับคิรัวร์คงจะยังเถียงกันต่ออีกพักหนึ่ง
"ขอบใจนะ"
"คุราปิก้าฝากดูแลเพื่อนฉันด้วยนะ!"กอนกล่าวด้วยท่าทางที่สดใส
"อืม เข้าใจแล้วล่ะ"
"คุราปิก้า อย่าทำยัยนั่นร้องไห้เหมือนกับที่ฉันเคยทำล่ะ..."คิรัวร์เดินเข้ามาอวยพรคุราปิก้าเป็นคนสุดท้ายก่อนจะตบบ่าอีกฝ่ายเบาๆ
"ฉันรู้แล้วล่ะน่า ฉันจะไม่ทำให้เธอต้องร้องไห้แน่นอน"
.
.
.
หลังจากนั้นแขกที่ได้รับเชิญให้มาร่วมงานต่างก็มานั่งตามที่ ที่ถูกจัดเตรียมไว้ ทุกอย่างในงานดูเรียบร้อยดี คุราปิก้าก็ได้ไปยืน ณ ตำแหน่งที่ถูกจัดเตรียมไว้ ไม่นานนัก ประตูบานใหญ่ที่อยู่ตรงทางเดินก็เปิดขึ้น เผยให้เห็นหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งมีผ้าสีขาวนวลโปร่งคลุมหน้าอยู่ส่วนในมือถือช่อดอกไม้ สีขาวอมชมพู เดินมาพร้อมกับทาคาชิที่ควงแขนเธอไว้เดินพาเธอมาส่งจนถึงกลางทางก่อนจะให้เธอเดินต่อไปคนเดียวจนถึงจุดเดียวกับที่คุราปิก้ายืนอยู่ คุราปิก้าจึงได้ยกผ้าผืนนั้นที่ปิดหน้าเธออยู่ออก ทำให้เห็นหน้าของหญิงสาวที่มีดวงตากลมโตสีฟ้า ใบหน้าที่ตกแต่งด้วยเครื่องสำอางค์เพียงเล็กน้อยจนดูแทบไม่ออก ทำให้เขาแอบอึ้งไปเล็กน้อย
"คุราปิก้า คูลต้า(ใช่ปะ?) เจ้าจะรับหญิงผู้หญิงคนนี้เป็นภรรยา จะร่วมทุกข์ร่วมสุขจนตายจากกันหรือไม่?"บาทหลวงหันมาถามคุราปิก้าขึ้น
"ผมสาบาน"
"แล้ว โมลริ วาตาริ เจ้าจะรับชายคนนี้เป็นสามี จะร่วมทุกข์ร่วมสุขจนตายจากกันหรือไม่?"บาทหลวงได้หันมาถามทางด้านโมลริบ้าง
"ค่ะ สาบานค่ะ"
"งั้นก็เชิญแลกแหวนและจูบสาบานได้เลย"เมื่อบาทหลวงพูดจบทั้งคู่ก็ได้สวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายให้กันก่อนที่ คุราปิก้าจะโน้มตัวลงมาจูบเธอ ทำให้เธอร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ

และนั่นคือเรื่องราวหลังจากนั้นที่เกิดขึ้น
  คำตอบของคำถามที่ถามไปหากเป็นตามปกติพวกเราคงจะปล่อยมันผ่านไปแล้วไม่คิดจะไปยุ่งกับมันเพราะมันเป็นเพียงอดีต ยังไงสักวันก็ต้องหายไปอยู่ดี แล้วเราจำเป็นต้องใส่ใจมันด้วยเหรอ? 
หรือไม่ก็พวกที่แคร์มากเกินไปคงจะรู้สึกผิดจนแอบจิตไปเลยก็ได้
แต่ทางที่ดีที่สุดในการหยุดเรื่องราวทั้งหมดคือ ปล่อยวางมันลงซะ แต่อย่าทิ้งมันไป ให้สร้างมันขึ้นมาอีกครั้ง ถ้าเราเสียความทรงจำและความรู้สึกดีๆที่เคยมีร่วมกันมา งั้นเราก็สร้างมันขึ้นมาใหม่ให้ดีขึ้น คุณไม่คิดเหรอว่านี่ต่างหากคือสิ่งที่ควรจริงๆน่ะ?
.
.
.
แถม!!
หลังจบงานแต่ง แน่นอนว่าต้องมีอีเว้นท์ที่พลาดไม่ได้โดยเฉพาะสำหรับหญิงสาว หญิงสาวทุกคนที่ยังไม่ได้แต่งงานได้รีบวิ่งกรูกันไปรอหน้าโบสถ์ราวกับจะแย่งอะไรกัน
"พึ่งรู้ตัวนะเนี่ยว่างานเรามีผู้หญิงเยอะขนาดนี้น่ะ..."โมลริแอบพึมพำขึ้นเบาๆเมื่อเธอเห็นจำนวนแขกหญิงที่มางานนี้
"งั้นฉันกลับก่อนนะโมลจัง"เรทซ์หันมาโบกมือยิ้มให้กับเพื่อนของตน
"อ้าว เรทซ์ไม่รวมงานด้วยเหรอ?"
"ไม่ล่ะจ๊ะ ฉันไม่คิดว่าฉันจะแย่งกับใครเขาไหวหรอกนะ"พูดจบเรทซ์ก็เดินแยกตัวไปทันที
"หืม..แล้วปอนซ์ล่ะ?"
"ฉันก็ไม่ล่ะ อีกอย่างนะโมลริถึงสมมติว่าจะแย่งแล้วได้นะ มันก็ใช่ว่าจะได้แต่งจริงๆสักหน่อย"
"นั่นสินะ แต่ดูเหมือนข้างนอกเขาจะเอาให้ได้นะเนี่ย"
"เธอก็โยนๆไปสิยัยบ้า"
"คิรัวร์วันแบบนี้นายยังจะ..ช่างเถอะก็จริงของนายโยนๆไปจะได้กลับบ้านสักที..."โมลริเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินหยุดตรงลานหน้าโบสถ์และหันหลังให้กับพวกผู้หญิงที่แย่งกันจนแทบจะเหยียบกันเลยด้วยซ้ำ
3
2
1
ฝึ่บ!
ช่อดอกไม้ในมือเจ้าสาวได้ถูกโยนให้ลอยเคว้างสูงอยู่บนอากาศ ซึ่งยังดูไม่ออกว่าจะไปตกที่ใคร ทว่า
"เอ๊ะ?"
ช่อดอกไม้นั้นกลับไปตกอยู่ในมือของเรทซ์ที่อยู่ไกลจากลานมาก
"เป็นไปได้ไงเนี่ย?"ปอนซ์เอ่ยด้วยสีหน้าที่อึ้งๆ
"ไม่รู้เหมือนกัน"พอคเคิลที่อึ้งพอกันออกความเห็นตาม
"ฟลุ๊คเกินไปแล้วนะนั่น"คิรัวร์เอ่ยด้วยสีหน้าที่ดูอึ้งเล็กน้อย
"เหะ?"กอนไม่ได้ออกความเห็นอะไรเพราะตอนนี้เจ้าตัวเอ๋อไปแล้ว
"คิก..คิก.. โอ๊ยตลกจัง มันเป็นไปได้ด้วยเหรอเนี่ย? ไม่อยากเชื่อเลยแฮะ..."โมลริที่พยายามกลั้นหัวเราะจับแขนเสื้อชุดเจ้าบ่าวสีขาวของคุราปิก้าเพื่อประคองไม่ให้ตนล้ม
"ทำไมจู่ๆฉันถึงได้ซะงั้นล่ะ?"

จากนั้นก็เป็นปัญหาใหญ่ของกอนต่อแล้วล่ะสิ




------------
การเขียนตอนนี้ออกมา สำหรับChii-san มันยากมากๆถึงมากสุดแล้วค่ะ เพราะอะไรน่ะเหรอ?
1. ต้องหาพวกลักษณะตัวอย่างชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาว
2. นึกดูว่าก่อนบาทหลวงจะพูดมันต้องมีอะไรบ้าง เพราะแต่ละงานมันไม่ได้เหมือนกันนะ!
ข้อสุดท้ายปัญหาใหญ่เลยค่ะ...
3. แต่งไปเขินไปนอนดิ้นไปอีกอยากจะบ้าตาย! นึกอยู่ว่าเขียนอะไรลงไปเนี่ย!?


ผลงานอื่นๆ ของ Chii-san

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 PakhamNueng (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:05
    แล้วคิรัวร์ละคะ
    #2
    0
  2. วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 15:22
    ค่าๆ ทางรีดเองก็มีความสุขกับพวกเขา ตอนแรกคิดว่าคู่คิรัวจะเป็นคนถัดไป กอร์นหรอกเนี่ย
    #1
    3
    • 19 มิถุนายน 2559 / 20:08
      แต่ก็มาลงไม่ใช่หรอ? ถึงจะตอนพิเศษ
      #1-2
    • #1-3 Chii-san
      19 มิถุนายน 2559 / 20:32
      ฮะๆ นั่นสินะคะ เอาเถอะ!รอบนี้มันพลาดไปแล้วก็ไม่เป็นไร! คราวนี้ไรต์จะทำให้ดีขึ้น และไม่เผลอทิ้งตัวละครไปอีกค่ะ! ('v')
      #1-3