[GOT7,EXO] หวานใจเดือน2 l MarkBam ChanBaek HunHan

ตอนที่ 56 : หวานใจเดือน2 : XX (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,614
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 496 ครั้ง
    7 ต.ค. 61

ห ว า น ใ จ เ ดื อ น 2

XX



     แสงแดยามเช้าส่องผ่านเข้ามาในห้องกว้างผ่านทางช่องของผ้าม่านที่แหวกออก บนเตียงขนาดคิงไซส์มีสองร่างที่ขนาดต่างกันกำลังหลับไหลไม่ได้สติอยู่

     ....

     ซะที่ไหนล่ะ

     แบคตื่นตั้งนานแล้วจ้ะ แต่ก็ไม่รู้จะลุกไปทำอะไรเลยนอนเล่นอยู่บนเตียงข้างๆพี่ชานยอลดีที่สุด

     นิ้วเรียวสวยไลล้ไปตามโครงหน้าของคนตัวสูงที่กำลังหลับอยู่ ทั้งคิ้วเอย ขนตาเอย จมูกเอย ปากเอย ก็ดูดีไปหมดเสียทุกอย่าง ทำเอาคนที่กำลังจดจ้องอยู่ถึงกับหมั่นไส้ คนบ้าอะไรจะไปดูดีขนาดนี้อ่ะ นี่ไม่ใช่คนแล้วมั้ง นี่มันเทวดาชัดๆ!

     จู่ๆความคิดชั่วร้ายก้วิ่งเข้ามาในหัวของแบคฮยอน คนตัวเล็กลุกออกไปจากเตียงใบเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เดินดุ่มๆไปเอาปากกาในกระเป๋าออกมาหนึ่งแท่ง ก่อนจะกลับมาที่เตียงอีกครั้ง แล้วเริ่มลงมือแผนการชั่วร้ายที่ชื่อว่า 'ทำลายโฉมพี่ชานยอล'
    
     "คิกๆ"

     แบคฮยอนเอามือข้างที่ว่างอยปิดปากกลั้นขำ ส่วนอีกข้างก็ใช้ปากกาเขียนลงไปบนใบหน้าของผู้โชคร้าย โดยเริ่มจากขอบตาทั้งสองข้างเขียนให้เป็นวงกลมเหมือนแว่น แก้มทั้งสองข้างก็เขียนเป็นหนวดแมวสามขีด ใต้จมูกก็ป็นเครา จุดสุดท้ายก็คือจุดใหญ่ที่ปลาายจมูก ก็เป็นอันเสร็จสิ้นภาระกิจ

     "ฮึ หมดหล่อแล้ว"

     คนตัวเล็กยิ้มเยาะสะใจก่อนจะหันหลังเพื่อที่จะเดินเอาปากกาไปเก็บไว้ที่เดิม แล้วกะว่าจะกลับมานอนเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่รู้ไม่ชี้ใดๆทั้งสิ้น

     โดยที่ไม่รู้ว่ากำลังจะมีภัยคุกคามนเองเช่นกัน...

     ได้เวลาที่กูจะเอาคืนบ้างล่ะนะไอ้หมาน้อย.. :)

     "อ๊ะ! พ..พี่ชานยอล!"

     "เออ กูเอง ตกใจทำไม"

     "ป..เปล่าจ้ะ"

     "ทำไมต้องพูดติดอ่างด้วยวะ"

     "ก..ก็แบคเป็นอย่างนี้ทุกเช้า สมองมันเปลอไง" *แถวนไป*

     "...อ้อหรอ"

     "อื้มมมม ใช่จ้ะ"

     ใครจะไปบอกล่ะว่าเขียนหน้าพี่มันอ่ะ ได้โดนหักคอตาายก่อนพอดี ฮื่อออ แบคยังอยากมีชีวิตอยู่เพื่อนกินไอติมในวันต่อๆไปนะจ๊ะ ;-;

     "แล้ว..พี่ชานยอลตื่นตอนไหนหรอจ๊ะ"

     "นานแล้ว"

     "ฮะ!?"

     "หึ" ชานยอลยิ้มมุมปาก กระชับอ้อมกอดมากขึ้น ทำให้แขนที่รั้งเอวบางของแบคฮยอนเข้ามาชิดกับหน้าท้องของตัวเอง ก่อนจะวางคางลงบนลาดไหล่แคบ "มีอะไรจะสารภาพไหม"

     "สารภาพอะไร๊ ไม่มี๊"

     "หร๊อ"

     ไม่เห็นต้นขึ้นเสียงสูงตามเลยนี่!

     "แล้วในมือมึงถืออะไรไว้"

     "ปากกไง"

     "เอามาทำไม"

     "ก็เอามาเขียนหน้า-"

     "เขียนอะไรนะ?"

     "..." บรรลัยแล้วไง

     "แบคฮยอน"

     "ฮื่ออออ เอา..เอามาเขียนหน้าพี่ชานยอลจ้ะ"

     เป็นอันว่าผู้ร้ายจนมุม ยอมรับสารภาพความผิดที่ตัวเองได้ก่อเอาไว้

     "เขียนทำไมล่ะ เกลียดกูหรือไง"

     "ไม่ใช่นะ! แบคชอบพี่ชานยอล!"

     ชอบ...

     ทำไมได้ยินแล้วรู้สึกดีจังวะ

     "แล้วจะเขียนหน้ากูทำไมล่ะหี้ม?"

     "...พี่ชานยอลอย่าทำเสียงแบบนี้สิ แบคใจไม่ดีเลยจ้ะ"

     "อาการแบบไหน ไอ้ใจไม่ดีของมึงน่ะ"

     "ก..ก็แบบ พี่ชานยอลเสียงอ่อนโยนเกินไป ใจแบคเต้นแรงมากเลย..."

     "มากเลยหรอ?" ใบหน้าหล่อเหล่าเลื่อนเข้าไปใกล้จนแก้มชนกับคนในอ้อมกอด

     "พี่ชานยอล! เอาหน้าออกไปเลยนะ!"

     แบคฮยอนดิ้นขลุกขลักไปมา แต่ก้เสียแรงไปเปล่าๆ เพราะแรงน้อยๆแค่นั้นไม่สะเทือนชานยอลเลยสักนิด


     "ฮ่าๆๆๆ" ยังจะมีหน้ามีหัวเราะอีก

     "พี่ชานยอลชอบแกล้งอยู่เรื่อยเลย"

     "มึงแกล้งกูก่อนนะแบคฮยอน"

     "ขอโทษได้ไหมล่ะจ๊ะ ;-;"

     "ได้ แต่มึงต้องบอกเหตุผลที่แกล้งกูก่อน"

     "ก็...พี่ชานยอลดูดีเกินไปนี่นา ขนาดนอนหลับยังหล่อเลย ไม่ยุติธรรมที่สุด"

     "หรอๆ"

     "ใช่ ดูแบคสิ ตื่นมาอย่างกับอาแปะแน่ะ"

     "ฮ่าาาๆๆๆๆ"

     ยังอีก อีกนิดแบคจะหนีกลับบ้านแล้วนะจ๊ะ -_-

     "พี่ชานยอล..."

     "โอเคๆ ถ้าอยากให้กูหายโกรธก็ต้องรับผิดชอบกับสิงที่มึงทำเอาไว้" ชานยอลเปลี่ยนจากใบหน้าที่ขบขัน เป็นใบหน้าที่แสนเจ้าเล่ห์ จนแบคฮยอนเริ่มเสียงสันหลัง "ไปล้างหน้าให้กูเดี๋ยวนี้เลย"

     "แบคต้องทำหรอ"

     "ก็มึงน่ะสิ ทำแล้วก็ต้องล้างเองดิ"

     "ก็ได้ๆ แบคล้างเองก็ได้"

     "นี่ กูจะบอกอะไรให้ฟัง"

     "..."

     "ถ้ากูทำมึง นอกจากกูจะทำแล้วกูยังล้างให้ด้วยนะ :)"

(50%)

     "นี่พี่พูดบ้าอะไรออกมาเนี่ย!" แบคฮยอนโยนหมอนใส่ชานยอล "ไม่คุยด้วยแล่ว แบคไปรอในห้องน้ำนะจ๊ะ"

     แบคฮยอนดิ้นจนหลุดออกจากการเกาะกุมของคนที่ตัวโตกว่า ใบหน้าใสจ้องเขม็งคาดโทษชานยอลอย่างเอาเรื่อง

     นี่คือหน้าดุแล้วจริงดิ? ...แม่ง ไม่เห็นจะน่ากลัวตรงไหนเลย

     "หือ? จะให้กูล้างแล้วหรอ ยังไม่ได้ทำเลยนะเว้ย"

     "พี่ชานยอล! ไอ้บ้าเอ๊ย!"

     คนเป็นพี่หัวเราะลั่นห้อง ทำเอาใบหน้าของแบคฮยอนทั้งเขินและโกรธอยู่ปะปนกันไปหมด เท้าเล็กเดินปึงปังไปที่ห้องน้ำ ก่อนจะเปิดก๊อกน้ำล้างหน้าแรงๆให้หายเขินไปซะ

     วันนี้อะไรสิงพี่ชานยอลเนี่ย! เหมือนตายแล้วเกิดใหม่หลายรอบเลย สาเหตุการณืตายก็เพำราะเป็นโรคหัวใจเต้นแรงเกินไปนี่แหละ ล้างๆ ล้างไอ้แก้มแดงๆนี่ออกให้หมดไปเลย

     "แค่กๆ แค่ก ฮือออออ"

     "แบคฮยอน!?"


     ร่างสูงที่นั่งหัวเราะอยู่บนเตียงถึงกับรีบลุกขึ้นไปห้องน้ำทันทีที่ได้ยินเสียงฮือๆออกมาจากคนตัวเล็กที่หายเข้าไปเมื่อสักครู่ ภาพตรงหน้าก็คือลูกหมาที่อยู่ในร่างคนกำลังถูจมูกไปมา พร้อมกับใบหน้าที่เปียกโชกลามไปยังเสื้อตัวบางที่เจ้าตัวกำลังสวมใส่อยู่

     "เป็นไรเนี่ย"

     "น้ำเข้าจมูกแบคจ้ะ แสบมากๆเลย ฟืดดดด"

     "มึงนี่มันโง่จริงๆ"

     ชานยอลส่ายหัวไปมาแล้วเดินไปหยิบผ้าขนหนูสีขาวมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้แบคฮยอน ที่ดูยังไงแล้วก็ลูกหมาตกน้ำชัดๆ

     "ฮ่ะๆ พี่ชานยอลตลก" เมื่อชานยอลเช็ดหน้าให้เสร็จเรียบร้อยแบคฮยอนก็หัวเราะ เพราะหมึกปากกาบนใบหน้าอีกคนชวนใหนึกขำ

     "ตลกหรือไง แล้วหมาไหนมันทำวะ"

     "หมาแบคเอ๊ง" นั่น ยอมรับด้วย หมั่นไส้ชิบหาย! "อื้อออ เอ็บ!"

     "มึงแม่ง"

     "พี่ชานยอลชอบบีบจมูกแบค"

     "แล้วจะให้กูบีบปากมึงหรือไงฮะ"

     "ไม่ต้องบีบอะไรทั้งนั้นแหละ แบคเจ็บนะ!"

     "เออ กูรู้"

     เป็นอีกครั้งที่ชานยอลโดนแบคฮยอนจ้องมองด้วยสายตาชวนตี

     "อ่ะ ได้เวลามึงล้างหน้าให้กูบ้างแล้ว"

     "ได้เลยจ้ะ" แบคฮยอนเดินไปหยิบโฟมล้างหน้า บีบใส่มือแล้วก็ตีให้เป็นฟอง "พี่ชานยอล ก้มลงมาหน่อยจ้ะ แบคไม่ถึง"

     "นอกจากจะโง่ ซื่อบื้อแล้ว มึงยังเตี้ยอีก"

     "ห้ามว่านะ! อ๊ะ!?"

     แขนแกร่งอุ้มคนตัวบางวางลงบนเคาท์เตอร์อ่างล้างหน้า พยักพเยิดให้เริ่มลงมือล้างได้แล้ว ซึ่งแบคฮยอนก็เชื่อฟังอย่างว่าง่าย มือทั้งสองข้างของชานยอลค้ำลงไปบนเคาท์เตอร์ คนที่ทำหน้าที่ล้างหน้าก็เลยตกอยู่ในอาณัติแต่โดยดี

     และดูเหมือนว่างอีกคนจะเพลิดเพลินในการล้างหน้าเป็นอย่างมาก โดยไม่ได้สนใจเลยว่าใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันแค่ไม่กี่นิ้ว

     แบคฮยอนหันตัวไปเปิดก๊อกน้ำ เอาผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำหมาดๆเช็ดลงบนหน้าที่เปื้อนไปด้วยเลยหมึกปากกา

     และในที่สุดใบหน้าหล่อๆที่น่าหมั่นไส้ของพี่ชานยอลก็กลับมาแล้ว!

     "เสร็จแล้วจ้พี่- อื้อ!"

     จู่ๆริมฝีปากบางก็ถูกปิดด้วยอวัยวะเดียวกัน ก่อนที่ลิ้นร้อนจะสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากหวานอย่างจาบจ้วง ทำเอาคนที่ไม่มีประสบการณ์ตามไม่ทัน เงอะๆงะๆอยู่อย่างนั้น มือเล็กบีบไปที่ไหล่แกร่งแน่น จูบหอมหวานที่ชานยอลคิดว่าจะได้ลิ้มลองในสักวัน และวันนี้เขาทำสำเร็จแล้ว

     เขาไม่ต้องอดทนอีกต่อไปแล้ว...

     แรงทุบจากแบคฮยอนบ่งบอกว่าตอนนี้ลมหายใจใกล้จะหมดเต็มที คนฉวยโอกาสจึงต้องยอมผละออกมาอย่างอ้อยอิ่ง มองคนหน้าแดงที่กำลังกอบโกยเอาอากาศเข้าไป แต่เมื่อยังไม่ทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากได้รูปก็ประกบลงไปตำแหน่งเดิมอีกครั้ง เสียงจ๊วบจ๊าบจากการกระทำอยู่ดังสนั่นไปทั่วห้องน้ำ ทำเอาแบคฮยอนหน้าแดงไปหมด

     "พี่ อื้อ พอ..ก่อน"

     "ไม่"

     "พี่ชาน อ๊ะ!" มือหนาลูบวนไปวนมาที่เอวบาง ยิ่งเสียงครางที่แบคฮยอนหลุดออกมาเมื่อครู่ยิ่งทำให้สติของเขากระเจิง

     "แบคฮยอน"

     "...อื้อ"

     "เป็นแฟนกันนะ"

     "ว..ว่าไงนะจ๊ะ?"

     "เป็น แฟน กัน นะ"

     "ทำไม พี่ถึง-"

     "เพราะกูรักมึง"

     "..."

     "นะ เป็นแฟนกูเถอะ"

     "..."

     "สัญญา จะดูแลอย่างดี"

     ชานยอบดึงมือขาวไปพรมจูบจนทั่ว ก่อนจะเอาแก้มของตัวเองแนบลงไปบนมือเรียวนั้น

     "....ไม่ได้ล้อเล่นกันใช่ไหมจ๊ะ"

     "กูไม่ได้ล้อเล่น แล้วมันก็ไม่ใช่อารมณ์ชั่ววูบ เพราะมันคือความรู้สึกจริงๆของกู ถ้ากูไม่แน่ใจกูไม่พูดหรอกแบคฮยอน มึงรู้ไหมว่ากูคิดมากแค่ไหน เฝ้าถามตัวเองทุกวันว่าที่กูคิดถึงมึงตลอดเวลา อยากโทรหามึง อยากเจอมึง หวงมึงเวลาที่มึงไปกับคนอื่น หรือแม่งอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับมึง กูคิดกับมันมากเลยรู้ไหม ....ซึ่งกูหนีความรู้สึกนี้ไม่ได้ และกูก็ต้องยอมรับสักทีว่า.."

     "..."

     "กูแม่ง.. รักมึงว่ะ"

     แบคฮยอนทำตัวไม่ถูก จู่ๆก็มีผู้ชานที่ตนเองแอบชอบมาบอกรักโต้งๆแบบนี้ น้ำตาเป็นสายถูกปล่อยออกมาอย่างไม่อาย ความรู้สึกหลายอย่างตีวุ่นกันไปหมด แต่แน่ๆที่กำลังแสดงอยู่ภายในใจตอนนี้คือ

     เขามีความสุขมากๆเลย

     "กูไม่ได้ด่ามึงนะ ร้องไห้ทำ"