[GOT7,EXO] หวานใจเดือน2 l MarkBam ChanBaek HunHan

ตอนที่ 55 : หวานใจเดือน2 : XIX (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,849
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 551 ครั้ง
    23 ก.ย. 61

ห ว า น ใ จ เ ดื อ น 2

XIX



     ทำตรงนี้เสร็จแล้วต้องใส่อะไรต่อวะ

     อ่า งงใช่ไหมครับว่าตอนนี้ผมกำลังทำอะไรอยู่ ก็แหม ตื่นเช้าทั้งทีไอ้เราก็อยากทำอาหารกินเองบ้างจะได้ไม่ต้องไปพึ่งร้านลุงเสริมบ่อยๆ ผมว่าตัวเองก็ทำอาหารเป็นอยู่นะ ล่าสุดก็ทอดไข่เเจียว มันก็อร่อยอยู่นะครับ แต่ผมก็อยากจะอัพตัวเองให้ดูดีขึ้นมาหน่อย ก็เลยต้องขอความช่วยเหลือจากคุณครูยูทูป เขาอธิบายเข้าใจอยู่นะ แต่คงจะเป็นผมเองที่ไม่เข้าใจมากกว่าอ่ะ รู้งี้โทรหาแบคฮยอนง่ายกว่าไม่กว่าหรอวะ

     แต่ก็ช่างเถอะ ทำมาถึงขนาดนี้แล้วอ่านะ



ตือดึ่ง!



Se.94 : ลู่หาน


     หือ? มีอะไรล่ะเนี่ย ทักมาแต่เช้าดลย ลู่หานวางมีดที่กำลังหั่นผักลง เช็ดมือให้สะอาดก่อนจะจะหยิบโทศัพท์ที่วางอยู่ขึ้นมาตอบแชทที่เด้งขึ้นเมื่อสักครู่


Se.94 : ลู่หาน
ครับ? : Lu_Han
Se.94 : พี่ลืมนาฬิกาไว้ห้องเราน่ะ
Se.94 : ตอนนี้ก็เข้าคลาสแล้วด้วย


     โห ประวัติศาสตร์ต้องจารึก เพราะพี่เซฮุนพิมพ์ยาวมากๆ จริงๆเดี๋ยวนี้พี่เขาพูดกับผมยาวมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากเลยนะ แทนตัวเองว่าพี่ด้วย แล้วก็แทนตัวผมว่าเรา ให้ตายเถอะ ตอนที่เขาใช้พูดกับผมแรกๆนะ ไปไม่เป็นเลยล่ะครับ ผมลืมวิธีหายใจไปขณะนึงเลยล่ะ

     อ้อ อย่าเพิ่งฟินไปก่อนล่วงหน้านะครับ ที่พี่เซฮุนเขาลืมนาฬิกาไว้ที่ห้องเพราะว่าเมื่อวานนี้ เขาชวนผมไปกินข้าวเย็น แล้วก็แวะเดินตลาดดูของซื้อของขายไปเพลินๆ จนเวลาล่วงเลยมาถึงสามทุ่มกว่าๆ พวกเราก็เลยตกลงกันว่าจะกลับ โดยพี่เขาก็ขับรถมาส่งผมที่หอเหมือนเดิม

     แล้วจู่ๆ เขาก็พูดลอยๆขึ้นมาว่า 'นี่ก็ดึกแล้ว' ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าพี่แกต้องการอะไรก็เลยตอบไปแค่ว่า 'ครับ?' วินาทีต่อมาผมก็ได้ยินเสียงถอนหายใจ พี่เซฮุนก็ดับเครื่องยนต์ หันมาพูดกับผมว่า 'วันนี้ขอนอนด้วยนะ'

     นี่แหละครับ ที่มาของการลืมนาฬิกา แต่ก็อย่าเพิ่งฟินอีกนะ เพราะผมกับพี่เขานอนกันคนละห้อง พี่เซฮุนต้องระเห็จตัวเองไปนอนห้องของไอ้เด็กแสบที่นานๆทีถึงจะมานอนด้วยกันนู่น คืนนั้นไม่มีอะไรในกอไผ่แน่นอน จบสกู้ปข่าววันนี้


งั้นเดี๋ยวผมเอาไปให้นะครับ : Lu_Han
แล้วพี่เซฮุนได้กินข้าวเช้าหรือยังครับ? : Lu_Han

Se.94 : อือ ถึงแล้วบอกด้วยนะ
Se.94 : ยังไม่ได้กิน ทำไม?
เปล่าครับ ผมแค่ถามเฉยๆน่ะ : Lu_Han


     ลู่หานวางโทรศัพท์ลง เมื่อจบบทสนทนา คนตัวบางก็รีบหันไปหั่นผักใส่หม้อ คนๆให้เขากันอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะปิดเตา ตักแกงที่เพิ่งทำเสร็จใส่กล่องข้าวเก็บความร้อนทันที

     สงสัยจะไม่ได้กินคนเดียวแล้วสิเรา

. . . . . . .

@ คณะนิติศาสตร์


     คนเยอะ...ม๊ากกกกกกกกกก

     ทำไมคนคณะนี้เยอะจังเลยวะ ตอนนี้ก็ช่วงคนกำลังเข้าคลาสกันด้วยล่ะมั้ง บางคนก็วิ่งหัวหมุนกันเลยทีเดียว เหมือนผมเห็นตัวเองตอนวันมีเรียนเช้าๆแบบนี้เลยอ่ะ แล้วอย่างนี้พี่เซฮุนจะเห็นผมไหมล่ะเนี่ย เฮ้อ



  ผมถึงแล้วนะครับ : Lu_Han


     ลู่หานมองนู่นมองนี่รอเวลาให้เซฮุนตอบกลับ พลางกระชับถุงผ้าที่บรรจุกล่องข้าวเอาไว้แน่น ทำไมมีแต่คนมองผมวะ ฮื่อออ อย่ามองสิ ไปตั้งหน้านตั้งใจวิ่งขึ้นเรียนเหอะ อย่ามองผมเลยยยย ขอล่ะคร้าบบบ

     ผมเหมือนเป็นคนต่างถิ่นยังไงก็ไม่รู้อ่า มาแล้วก็ไม่กล้าขยับตัวไปไหน ยิ่งมีคนมองมาแบบนี้แล้วด้วยยิ่งตัวแข็งเหมืนอรูปปั้น ถึงผมจะอยู่วิศวะ แต่ผมไม่เก่งกาจ โหด แบบพี่ชานยอลนะเว้ย! ผมไม่สู้คนนะครับ อย่าทำผมเลย ;-;



Se.94 : เดี๋ยวลงไป



     ข้อความถูกส่งกลับมา ลู่หานรีบย้ายตัวเองให้ไปอยู่ในที่ที่คิดว่าคนตัวสูงสามารถเห็นเขาได้ง่ายที่สุด

     รอไม่นานร่างสูงดีกรีเดือนนิติศาสตร์ก็เดินผ่าฝูงชนมาหาลู่หานที่ยืนเด๋อด๋าอยู่คนเดียว

     "รอนานไหม"

     "ไม่นานครับๆ"

     "ไม่มีใครทำอะไรใช่ไหม"

     "ทำไมพี่ถึงถามงั้นอ่ะ"

     "ตอบ" หูย เสียงเข้มเชียว

     "ไม่มีใครทำอะไรครับ มีแต่คนมองเท่านั้นเอง"

     เซฮุนพยักหน้านิ่งๆ ดวงตาคมมองถุงผ้าในมือขาวอย่างอยากรู้ ลู่หานรีบยกขึ้นมาพรีเซ้นท์ของที่อยู่ด้านในทันที

     "ที่อยู่ในนี้ก็คือแกงไก่ครับ ผมทำมาให้พี่"

     "..."

     "ผมเห็นพี่บอกว่าข้าวเช้ายังม่ได้กิน ผมก็เลยทำมาเผื่อ อาหารเช้านี่มีประโยชน์มากๆเลยครับ ต้องกินนะรู้ไหม" ลู่หานเอ็ดคนตัวสูง

     "..."

     "ในนี้มีข้าว น้ำหนึ่งขวด ช้อนส้อม พร้อมทานครับ ไม่ยุ่งยาก ยิ่งกว่าเซเว่นอีกนะ"

     "..." เซฮุนอมยิ้ม มือใหญ่รีบยกขึ้นมาปิดปากของตัวเองไว้ ก่อนจะหันหน้าหนี

     "เป็นอะไรครับ"

     "แฮ่ม" เซฮุนกระแอมในลำคอ แล้วหันหน้ากลับมาหาคนตัวเล็กที่ดีต่อใจเขาเหลือเกิน "ขอบใจ"

     "ด้วยความยินดีครับ ^0^"
(50%)

     "อ้อ ส่วนนาฬิกาของพี่มันวางอยู่บนโต๊ะน่ะครับ"

     "อืม ขอบใจ"

     "เป็นคนขี้ลืมเหมือนกันนะเราอ่ะ"

     "...มั้ง"

     อะไรคือมั้ง บางครั้งก็ลืม บางครั้งก็ไม่ลืมแบบนี้หรอ อะไรวะ คนหล่องง ลู่หานเลิกกคิดฟุ้งซ่าน เขายื่นนาฬิกาที่แพงแสนแพงกลับคืนสู่เจ้าของ ผมไม่กล้าใสรวมกับถุงผ้าหรอกครับ นาฬิกาแพงขนาดนี้ ถ้เกิดมันบับ หรือมีรอยขีดข่วนขึ้มา ผมไม่มีเงินซื้อคืนหรอกนะ

     "วันนี้มีเรียนหรือเปล่า"

     "ไม่มีครับ เดี๋ยวกะว่าจะไปซื้อหนังสือต่อ"

     "หรอ ไปพร้อมกันไหม"

     "พี่ก็จะไปหรอครับ"

     "อืม"

     "ดีจัง!"

     "แล้ว..."

     "ครับ?"

     "ไปเรียนกับพี่ไหม"

     "ป..ไปได้หรอ"

     "ได้สิ ไปไหมล่ะ"

     "ไปครับ!"

     ไอ้ลู่อยากดูด้านในคณะนิติแล้ว! มีคนบอกว่าคณะนี้ขลังสุดๆ วิชาตำรานี่อัดแน่นไปด้วยกฎหมาย ฮื่อออออ เป็นบุญเท้าที่ได้เข้าไปเหยียบจริงๆ

     ระหว่างที่ลู่หานกำลังเพ้อฝันอยู่เซฮุนก็ริบมือเรียวไปกุมไว้ทันที ราวกลับว่าจะกลัวว่ามือมือๆนี้จะหายไป

. . . . . .

     "ขออนุญาตครับ"

     "ข..ขออนุญาตด้วยนะครับ"

     "อืม" เสียงของอาจารย์หน้าห้องขานรับ "คุณโอ เซฮุน นี่น่ะหรอของที่คุณออกไปเอา"

     "ครับอาจารย์"

     "น่าจะเป็นของสำคัญด้วยสิ"

     "ฮิ้ววววววววว"

     "ถ้ามีของแบบนี้ ผมก็ยอมขาดเรียนไปเอาคร้าบบบ"

     "อุ๊ยๆ มีจับมงจับมือกันด้วยอ่าแกรรร"

     "ของที่ว่านี่ซื้อที่ไหนหรอครับไอ้เดือน หน้าเหมือนตุ๊กตาเลยน้า"

     "บ้านพ่อมึง"

     "อู้วววว จุกไหมล่ะมึง"

     "จุกเอี้ยๆ คนขี้หวงก็เงี้ย อืมๆ"

     เซฮุนมองเหล่าเพื่อนๆในห้องอย่างเอือมๆ ก่อนจะดึงลู่หานให้ไปนั่งลงข้างๆที่นั่งตนเอง

     "น้องชื่ออะไรหรอครับ" ทันทีที่ผมนั่งลง ก็มีพี่ๆหลายคนเดินเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง ไม่ได้กลัวอาจารย์ที่ยืนอยู่หน้าห้องเลย และดูเหมือนว่าการเรียนจะหยุดชะงักไปเช่นกัน

     "ผมชื่ออลู่หานครับ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนเลยนะครับ"

     "เชี่ยยยย น้องยิ้มให้กู!"

     "สาดดด รอยยิ้มพิมพ์จัยยย"

     "เรียนอยู่คณะอะไรหรอจ๊ะ?"

     "วิศวะครับ ปีสองแล้ว" ลู่หานยกนิ้วชี้กับนิ้วกลางขึ้นมาเป็นท่าประกอบ

     "เชรดดด กูนึกว่าน้องอยู่ปีหนึ่งเหอะ" มีพี่คนหนึ่งทำหน้าตาตกอกตกใจขั้นสุด "แล้วนี่มึงไปแดกเด็กวิดะเลยหรอวะไอ้นิ่ง"

     "ยุ่ง"

     "นี่กูย้ายคณะทันไหม กูว่าต้องมีคนน่ารักๆซ่อนอยู่ท่ามกลางคนเถื่อนอีกแน่ๆเลย"

     "มีเพื่อนที่เป็นแบบเราอีกไหม"

     "ผมมีเพื่อนสนิทอยู่คนนึงครับ ไม่แน่ใจว่ามันนิสัยเหมือนกันหรือเปล่า มันชื่อจินยองครับ คือ เอ่อ...มีแฟนแล้ว อยู่คณะสินกำอ่าครับ"

     "โห่ยยย นกอีกแล้วกู บนรอบห้องเลย"

     "งั้นมีลู่หานคนที่สองไหมครับ พี่อยากดะ- อั่ก!"

     "เชี่ย! ไอ้โฟฟฟฟฟฟร์"

     พี่คนเมื่อครู่จู่ๆก็ก็ตัวงอเป็นกุ้ง เหตุน่าจะเกิดจากพี่เซฮุนที่นั่งอยู่ข้างผม ผมมองไปที่มือพี่มันก็พบว่ามือใหญ่ๆนั่นกำลังกำอยู่ เชี่ยอย่าบอกนะว่าเมื่อกี้...

     "มึงจะต่อยท้องกูไม่ได้นะไอ้นิ่ง กูเพิ่งแดกข้าวม๊า!"

     เขาพูดขึ้นก่อนจะพาร่างกุ้ง(?)ของตัวเองกลับไปนั่งประจำที่ ผมมองหน้าพี่เซฮุนคาดโทษหน่อยๆ จริงๆพี่เขาทำแบบนี้ไม่ถูก ถ้าเกิดพี่คนเมื่อกี้อ้วกออกมาจริงๆจะทำยังไง

     "ทำแบบนี้ไม่ดีเลยครับ"