[GOT7,EXO] หวานใจเดือน2 l MarkBam ChanBaek HunHan

ตอนที่ 53 : หวานใจเดือน2 : XVII (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 626 ครั้ง
    25 ส.ค. 61

ห ว า น ใ จ เ ดื อ น 2

XVII



     "ยองแจ มันจะดีหรอวะ"

     "ดีดิ มึงดีขึ้นกว่าเดิมเย๊อะ!"

     "ฮื่อออ กูไม่เชื่อมึงหรอก"

     อ้าว แล้วคุณมึงจะถามกูเพื่ออะไรไม่ทราบ? แบมแบมมันเอาแต่นั่งก้มหน้าก้มตา ไม่นอมเงยหน้าขึ้นมามองผมเลย ก็แน่ล่ะ ใครๆเขาก็เป็นกันแต่ดูเหมือนว่าเพื่อนผมมันจะเป็นหนักมากกว่าคนอื่นเขาอ่านะ  ก็เมื่อสองวันที่แล้วผมอยู่กับมันท้างงงงวัน ไม่ได้ปลีกตัวไปไหนเลย เอาแต่นั่งเฝ้ามันอยู่ที่ร้านตัดผม ร้านแว่น แล้วก็ร้านเสื้อผ้า จนตอนนี้ร่างกายของเพื่อนรักเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมผมเผ้าที่ดูตัดออกจนเป็นทรงให้เข้ากับใบหน้าน่ารักๆของเจ้าตัว ไหนจะเสื้อผ้าที่ดูจะเข้ากับแบมแบมได้ดีทีเดียว

     มันจะติดตรงที่ว่าไอ้บ้านี่มันไม่ยอมถอดแว่นออกนี่สิ!


     "ไม่เอาแล้ว! ไม่ทำแล้ว!"

     "เฮ้ยๆ แบม!" ยองแจรีบดึงแขนของแบมแบมเอาไว้ "ทำถึงขนาดนี้แล้วยังจะกลัวอะไรอีกวะ"

     "ก..ก็กูไม่มั่นใจนี่"

     "เฮ้อ ก่อนออกจากหอมึงได้ส่องกระจกบ้างไหมวะ"

     หัวเล็กส่ายไปส่ายมา พลางนึกถึงเรื่องเมื่อเช้าก็อยาจะขำตัวเองเหมือนกัน เมื่อเช้าผมไม่กล้าส่องกระจกเลยต้องไปขอให้แบคฮยอนมาหวีผมให้ ให้ตายเถอะพูดแล้วก็สงสารตัวเองชะมัด นี่ผมมาถึงจุดที่กลัวกระจกไปแล้วงั้นหรอ?

     "มึงจะถอดใจง่ายๆแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย"

     "..."

     "มึงอุตส่าห์เปลี่ยนตัวเองเพื่อพี่เขาขนาดนี้ ให้พี่มาร์คได้เห็นเห็นร่างจริงๆของมึงบ้างเถอะ ไหนๆก็จะไม่ได้เจอกันแล้ว"

     "ทำไมวะ"

     "เอ้า ก็มึงกับพี่มาร์คนี่อย่างกับอยู่คนละโลกเลยนะเว้ย พี่มาร์คอยู่ผับ มึงนั่งอยู่ห้องสมุด พี่มาร์คควงหญิง มึงนั่งอ่านหนังสือ และอีกอย่างก็คือพี่มาร์คอยู่ถาปัตย์ที่โคตรรรไกลจากคณะวิทย์ มันมีเปอร์เซ็นต์น้อยมากที่มึงกับพี่เขาจะเจอกัน"

     ก็จริงอย่างที่ยองแจพูด ถ้าผมไม่ทำน้ำโกโก้หกใส่พี่มาร์คเราคงไม่ได้รู้จักกัน ผมคงจะเป็นเป็นไอ้ติ๋มเซ่อซ่าที่ไม่กล้าคิดที่จะลุกขึ้นถอดแว่นเปลี่ยนแปลงตัวเองให้คนอื่นได้เห็น

     ถ้าไม่มีพี่มาร์คก็ไม่มีผมในวันนี้...

     "เงียบ...เงียบเลยดิ แล้วตกลงเอาไง จะยกเลิกแผนแล้วกลับไปเป็นไอ้ติ๋มเหมือนเดิมป้ะ"

     "ไม่" แบมแบมเงยหน้า "กูจะโทรหาพี่มาร์ค"

     "ดีมากเลยเพื๊อนนน!"

     แบมแบมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคนที่ไม่ได้เจอมาสองวัน แม้จะไม่ได้เห็นหน้าพี่มาร์คก็ยังโทรหาผมตลอด ก็แบบนี้ไง ทำให้ผมแม่งยอมเพื่อพี่เขาขนาดนี้ เฮ้อ

     รอไม่นานปลายสายก็มีคนกดรับ

     [กูนึกว่าจะไม่โทรหากันละ]

     "พี่มาร์ครอผมโทรหาหรอ?" 

     [เออดิ แล้วนี่มีไร จะชวนกูไปดูหนังหรอ]

     "ไม่ใช่"

     [แล้วมีไรวะ ]

     "คือ.. พี่อยู่ที่ไหนหรอครับ"

     [กูอยู่สนามบาส]

     "ผมไปหาพี่ได้ไหม"

     [...]

     "...ถ้าไม่ได้ก็-"

     [มาดิ ถึงแล้วโทรบอกเดี๋ยยวกูออกไปรับ]

     "ครับ แล้วพี่จะเอาอะไรไหม ผมจะได้ซื้อเข้าไปให้"

     [ไม่ต้อง เอาแค่หน้าติ๋มๆของมึงมาให้กูเห็นก็พอ]

     [ไอ้มาร์คมันคิดถึงน้องน่ะคร้าบบบ]

     [ รีบมาเลยนะน้องงง เพื่อนพี่มันจะตายแล้ววว]

     [ไอ้สัด! มึงอยากตายกันหรอ! ...เพื่อนแม่งเรียกเข้าสนามแล้ว กูวางนะ]

     "อื้อ ...เดี๋ยวก่อนพี่มาร์ค!"

     [ว่า]

     "ผม...ผม"

     [ผมอะไร ผมไม่ได้สระ-]

     "ผมก็คิดถึงพี่นะ!"


ติ๊ด!


     แบมแบมรีบกดวางสายทันที ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา ท..ทำใจผมมันเต้นแรงแบบนี้ล่ะ! ผมจะตายไหมครับ!?

     "อะไรๆ มีบอกคิดทงคิดถึงกันด้วย"

     "เชี่ยแจ อย่าแซว"

     "อ่ะจ้าาา แล้วเป็นไง เล่าๆ"

     "พี่มาร์คอยู่สนามบาส"

     "งั้นก็ไปกันเลย" ยองแจลุกขึ้นยืน "พร้อมยัง?"

     "..."

     "แบมแบม"

     "พ..พร้อมก็ได้วะ"

     "ทำไมต้องมีก็ได้วะ"

     "จะให้บอกกี่ครั้งว่ากูไม่มั่นใจ"

     "แล้วจะให้กูบอกกี่ครั้งว่ามึงควรจะมั่นใจในตัวเองได้แล้วว่ามึงแม่งหน้าตาดีขึ้นจริงๆ"

     "..."

     "ลุกเลยๆ จะพร้อมหรือไม่พร้อมก็เรื่องของมึง ลุก!"

     "ยองแจ! อย่าลากดิ!"

     ในเมื่อมันไม่พร้อมผมก็จะทำให้มันพร้อมเอง! ไอ้หมูมันต้องไปเจอพี่มาร์คให้ได้ พี่เขาต้องได้เห็นร่างหมูที่แท้จริง!

. . . . . .

     "ถึงแล้ว"

     "อื้อ"

     "ถอดแว่นดิ"

     "ไม่เอา"

     "ไม่เอาเชี่ยไรล่ะ มาขั้นนี้แล้ว"

     "จะขั้นไหนก็ช่าง กูไม่ถอดหรอก"

     "ได้ แบมได้"

     ยองแจพูดแค่นั้นก่อนจะจี้ไปที่เอวของเพื่อนรัห แบมแบมดีดตัวหนีนิ้วมือของยองแจ โดยที่ลืมว่าต้องปกป้องแว่นอันเป็นที่รักไว้ เนี่ย ผมจะด่าตั้งนานแล้วคนบ้าอะไรใส่คอนแท็กเลนส์อยู่แล้วยังจะใส่แว่นทับเข้าไปอีก นี่มันบ้าหรือมันโง่วะครับ

     เมื่อยองแจล่อลวงให้แบมแบมคล้อยตามแล้วมือที่ว่างอยู่ รีบดึงเอาแว่นตาของเพื่อนรักออกมาได้ทันควัน

     เย้! ผมได้แว่นมันมาแล้วโว้ย!

     "ยองแจเอาแว่นกูคืนมานะเว้ย!"

     "อยากได้คืนก็มาเอาเองเด้!"

     ยองแจมันวิ่งเข้าไปในโรงยิม และในนั้นมีพี่มาร์คอยู่ด้วย! ให้ตายเถอะ จับได้เมื่อไหร่จะงอนไปอีกห้าวันเลยคอยดู!

     ผมวิ่งไล่ตามไอ้ยองแจเข้ามาด้านใน พยายามวิ่งก้มหน้าก้มตาขั้นสุดเพื่อไม่ให้มีใครได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของผม

     "ไอ้แจ หยุด! แฮ่กๆ"

     "เออ! หยุดก็ได้ แฮ่ก" หยุดตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง ทำไมต้องให้เหนื่อยวะ

     "เอาแว่นกูคืนมา"

     "กูจะเอาไปให้พี่มาร์ค มึงก็ไปเอาคืนกับพี่เขานะ"

     "เชี่ยแจ!"

     "นี่พวกมึงเล่นอะไรกัน?"


กึก


     ร่างของแบมแบมสะดุดกึกทีนทีที่ได้ยินเสียงทุ้มของคนที่คุ้นเคย เจ้าตัวรีบก้มหน้าหันหลังให้ทันที มาร์คที่ดูสงสัยก็ยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ ทำไมวันนี้ไอ้ติ๋มมันดูตัวบางขึ้น เออ บางขึ้นจริงๆ หรือว่าน้ำหนักมันลดวะ? นี่ยังจะลดอีกหรอ อีกนิดตัวจะปลิวได้แล้วนะ

     "หวัดดีครับพี่มาร์ค"

     "อืม ดี แล้วเพื่อนมึงเป็นอะไร"

     "มันเป็นคนหน้าตาดีครับ"
 
    "หือ?"

     คนที่ตกเป็นบุคคลในการสนทนายังไม่ยอมหันมองหากันดีๆ มาร์คจึงจับคนตัวเล็ฏหันมาซะเอง แต่ผิดคาด! มันก็ยังก้มหน้าอยู่ ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาคุยกับเขาดีๆ นี่ม้นโกรธอะไรผมอยู่ไหมวะ