[GOT7,EXO] หวานใจเดือน2 l MarkBam ChanBaek HunHan

ตอนที่ 52 : หวานใจเดือน2 : XVI (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,995
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 573 ครั้ง
    12 ส.ค. 61

ห ว า น ใ จ เ ดื อ น 2

XVI



     "อ่ะ เอาไปกิน"

     "ขอบใจ"

     แบมแบมยื่นมืออกไปรับแก้วนมอุ่นๆมาจากยองแจ วันนี้ไม่มีอารมณ์ทำงานเลยครับ เพราะอากาศเป็นใจมากกกก น่านอนสุดๆ ฝนตก ลมเย็นๆ เป็นอันว่าเวลานี้ผมอยากนอนอยู่บนเตียงนุ่มๆแล้วกอดหมอนข้างหลับไปถึงพรุ่งนี้เช้า

     แต่ก็คงไม่ได้อยู่ดี เพราะงานตอนนี้ยังเขียนไม่เสร็จเลย ถึงจะได้ครึ่งนึงไปแล้วก็เถอะ ถ้าผมนอนตอนนี้มีหวังโดนไอ้ยองแจหักคอแน่นอน ผมยังหนุ่มนะครับ ยังไม่อยากตายเร็วขนาดนั้นหรอก

     "ปวดตาไหมวะถามจริง"

     "ปวดดิ ทนมานานแล้วเนี่ย มึงไม่ให้กูพักเลยอ่ะ"

     "อย่าเวอร์เหอะ... ไอ้แบม! อย่าขยี้ตาดิสัด"

     "ก็มันปวดนี่!"

     "มึงก็ถอดดแว่นออกดิ แล้วค่อยๆกระพริบตา"

     แบมแบมทำตามที่เพื่อนบอกอย่างว่าง่าย ภาพที่เขาเห็นตอนนี้คือทุกอย่างมันดูเบลอไปหมด หน้ายองแจที่เคยชัดก็กลับกลายเป็นมองไม่เห็นซะงั้น แม้กระทั่งตาเล้กๆนั่น โห ตาผมเป็นหนักเกินไปป่ะวะ ไอ้แจก็นั่งอยู่แค่นี้

     "เออ พอมึงถอดแว่นแล้วก้ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมานี่หว่า"

     "กูหล่อใช่ไหมล่าาา"

     "ถุย กูให้มึงพูดใหม่ บนหน้ามึงไม่ได้มีคำว่าหล่อเลย"

     ยองแจพูดแล้วก็ขำ ไอ้บ้านี่ก็ยอตัวเองซะไม่ดูสาระร่างของตัวเองดเลย แก้มสีอมชมพู อูมๆหน่อย จุกน้ำพุที่อยู่บนหัว (ผมมัดให้เอง) ใบหน้าเกลี้ยงเกลา ผิวขาวจั๊วะ!เหมือนแดกกลูต้า โอ้โห แบบนี้บ้านกูเขาไม่เรียกว่าหล่อว่ะเพื่อน

     "ถามจริงๆนะ ทำไมมึงไม่ถอดแว่นวะแบม" นี่ผมสงสัยมานานแล้วครับ

     "มันไม่ชินอ่ะ กูใส่มาตั้งแต่เด็กแล้ว"

     "ใส่มาตั้งแต่เด็กก็เลิกใส่ได้นี่"

     "พอไม่มีแว่นแล้วกูไม่มั่นใจในตัวเองเลย"

     "ทำไมคิดงั้น"

     "ก็กูไม่อยากเป็นจุดสนใจ กูไม่อยากให้ใครมองอ่ะ"

     "ประสาทแล้วเพื่อนกู ฮ่าๆๆ"

     "เลิกๆ ทำงานต่อได้แล้ว อย่ามัวแต่ฝอย"

     แบมแบมพูตัดประโยค หยิบเอาแว่นขึ้นมาใส่เหมือนเดิม ก้มหน้าก้มตาทำงานตรงหน้าต่อ เมื่อกี้มันทำให้ผมได้ข้อคิดสำหรับเพื่อนตัวผอมคนนี้ใหม่ล่ะครับ เวลามันใส่แว่นมันจะเป็นเด็กติ๋มที่ดูแก่เรียน แต่พอถอดแว่นออกแล้วแม่งโคตรให้ฟีลน้องแบมโคตรน่ารัก นี่ขนาดมันยังไม่ได้ตัดผมยุ่งๆของมันออกนะ  นี่ถ้าตัดออกมาแล้วดีผมจะส่งมันไปประกวดดาว เอ้ย! เดือนคณะล่ะ! ฮ่าๆ

     "นี่แบม กูพูดจริงๆนะ คือมึงถอดแว่นแล้วดูดีจริงๆ มึงเป็นคนหน้าตาดีคนนึงเลยแหละ มันใจในตัวเองเข้าไว้เพื่อน"

     ยองแจตบไหล่ปุๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินเอาแก้วนมที่กินหมดแล้วเอาไปล้างเก็บ คำพูดของเพื่อนตาเท่าไม้ขีดเมื่อครู่แบมแบมทำเหมือนไม่สนใจ แต่จริงๆแล้วได้ยินทุกคำที่ถูกพ่นออกมา

     ผมหน้าตาดีจริงๆน่ะหรอ? ไม่มั้ง ถ้าดีจริงผมคงมีแฟนไปแล้วล่ะ แต่ดูสิ แฟนสักคนก็ยังไม่มี ชีวิตนี้ไม่เคยมีคนเข้าหา มีแค่ไอ้แจคนเดียวนี่แหละที่เข้าหาผมก่อน ถ้าไม่มีมันผมคงไม่มีเพื่อน

     ขนาดไอ้พี่มาร์คมันยังบอกว่าผมติ๋มเลย ยองแจแม่งขี้โม้

. . . . . . .

     "ยองแจ"

     "..."

     "แจ"

     "..."

     "ไอ้แจ"

     "อืมมมมมม"

     "ตื่นได้แล้วโว้ย!"

     "งืมๆ"

     ร่างสมส่วนของยองแจที่นอนอยูบนเตียงถูกเขบ่าไปมาโดยฝีมือของแบมแบม เห็นไม่มีเรียนหน่อยก็ไม่ได้ ตื่นสายโด่งแบบนี้ เมื่อคืนก็หลับก่อนผมด้วยซ้ำ ไอ้ตัวนากเอ๊ย!

     "กูลงไปซื้อหนมที่เซเว่นนะ"

     "อืมมมมม คร็อก"

     เฮ้อ -___-

. . . . . . .

ตือดึ่งงงงง


     "เซเว่นอิเลเว่นยินดีต้อนรับค่ะ"

     แบมแบมยิ้มทักทายพนักงานในร้านสะดวกซื้อ ก่อนจะเดินดุ่มไปหยิบตะกร้าเดินเลือกขนมอย่างสบายใจ โดยที่เจ้าตัวไม่ได้ดูราคาเลยสักนิด ไงล่ะ ป๋าป่ะล่าาาา



ไลน์!


MT97 : วันนี้มึงมีเรียนป่ะ
MT97 : กูมีว่ะ น่าเบื่อสัด
MT97 : อยากเจอมึงชิบหาย
MT97 : เชี่ย ทำไมไม่อ่านวะ!


     "ไม่อ่านหรอก แบร่!"

     แบมแบมแลบลิ้นใส่โทรศัพท์ก่อนจะกดปิดหน้าจอ เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าดังเดิม เดี๋ยวค่อยไปตอบที่ห้องแล้วกัน แถว่าเพิ่งตื่นไรงี้ พี่มันเชื่อผมอยู่แล้ววว

     "หึๆ"

     "?"

     "โทษที พอดีขำอะไรนิดหน่อยน่ะ"

     คนตัวสูงโย่งที่ยืนหัวเราะน้อยๆอยู่ข้างๆผม นี่เป็นบ้าป่ะ อยู่ดีๆก็หัวเราะขึ้นมา หรือว่าหัวเราะกับซองขนมเลย์ เหย เริ่มกลัวแล้วนา... เพราะว่าข้างตัวผมตอนนี้ไม่มีใครเลย นอกจากผมแล้วก็แผงขนมตรงหน้า

     "อ่า... ครับ"

     "ขนมซื้อไปเยอะจัง กินคนเดียวหรอ"

     "..." เสือก อุ๊บ! ทำไมคุณเป็นคนยุ่งเรื่องของชาวบ้านแบบนี้วะครับ "ผมซื้อไปกินกับเพื่อนน่ะครับ"

     "อ๋อ" คนตัวสูงยิ้มหวาน เชี่ย ยิ้มแล้วหล่อมาก หล่อแบบหล่อ ที่ด่าในใจไปเมื่อกี้เป็นโมฆะได้เปล่า "ฉันชื่อยูคยอมนะ"

     "อื้อ ยินดีที่ได้รู้จัก"

     "...ไม่บอกชื่อนายหน่อยหรอ"

     "เราต้องบอกด้วยหรอ"

     หน้าตาใสซื่อจนดูบื้อในสายตาของยูคยอม บื้นจนน่าเอ็นดูไปหมด แค่ยืนเฉยๆจำเป็นต้องน่ารักขนาดนี้ไหมวะคนเราอ่ะ

     "บอกสิ ก็ฉันบอกชื่อนายไปแล้วนี่"

     "งั้นก็... เราชื่อแบมแบมนะ วิดยา ปีหนึ่ง มB"

     "บังเอิญจัง ฉันก็อยู่มอนี้ อยู่ปีหนึ่ง คณะบริหารน่ะ"

     "โหหหห ราศีผู้บริหารจับนายมากเลยรู้เปล่าาา"

     แบมแบมอวยคนตรงหน้า ยิ้มจนตาปิด ยูคยอมยิ่งนึกเอ็นหนัก อยากยื่นมือไปบีบแก้ม จับลูบหัว แต่ก็ทำไม่ได้เพราะเพิ่งจะรู้จักกันเมื่อสักครู่ คงได้แต่ยืนมองดูอย่างนี้

     "นายใส่แว่นตลอดเลยหรอ"

     "อื้อ สายตาสั้นแบบสั้นมากๆเลยนะ"

     "อ่า เลยไม่ได้ถอดแว่นสินะ"

     "ถอดสิ ตอนนอนไง"

     "..นายเป็นคนสดใสจังน้า ร่าเริงมากๆด้วย แต่แว่นที่นายใส่ทำให้นานดูเป็นคนเงียบๆน่ะ"

     แค่ใส่แว่นเองนะ ผมดูเปลี่ยนไปเบอร์นี้เลยหรอ

     "ถ้านายถอดแว่น ฉันคิดว่านายต้องน่ารักมากแน่ๆเลย"

     "ง..งั้นหรอ"

     "ใช่"


Rrrrrrrr

   
     "เพื่อนหรอ"
     "อื้ม มาทำงานหอเพื่อนอ่ะ ลงมานานแล้ว สงสัยมันกลัวว่าจะหนีกลับก่อน" ยูคยอมยิ้มให้อีกครั้ง "คุยกับนายสนุกดี ไว้เจอกันนะ"

     "อื้อ บ๊ายบาย"

     แบมแบมยืนมองแผ่นหลังกว้างๆของยูคยอมเพื่อนใหม่ที่เดินไปจ่ายเงิน  เจ้าตัวก็หันมาอยู่กับตัวเอง มันขนาดนั้นเลยหรอ แค่ถอดแว่นบุคลิกมันก็เปลี่ยนได้เลยหรอ สองคนแล้วนะที่บอกผมว่าหน้าตาดีน่ะ

     "..นายเป็นคนสดใสจังน้า ร่าเริงมากๆด้วย แต่แว่นที่นายใส่ทำให้นานดูเป็นคนเงียบๆน่ะ"

     "ถ้านายถอดแว่น ฉันคิดว่านายต้องน่ารักมากแน่ๆเลย"

     "นี่แบม กูพูดจริงๆนะ คือมึงถอดแว่นแล้วดูดีจริงๆ มึงเป็นคนหน้าตาดีคนนึงเลยแหละ มันใจในตัวเองเข้าไว้เพื่อน"

     "กูอยากเห็นหน้ามึงชัดๆ"


     รู้ตัวอีกทีแบมแบมก็รีบเดินไปจ่ายเงิน รีบเดินกลับไปห้องของยองแจทันที



แกร็ก



     "หาวววว มึงไปไหนมา- "

     "แจพากูไปตัดผมที"

     "ห้ะ?"

     "ถอดแว่นด้วย"

     "เฮ้ยยยยยยยย!?"

     ลองเปลี่ยนตัวเองนิดหน่อยก็ไม่เสียหายนี่เนอะ

(50%)

ปึก

     "นี่คือใบโปรโมทร้านทั้งหมดนะ"


     "โห โคตรเยอะเลยว่ะพี่ ประกาศทางอินเทอร์เน็ตไม่ดีกว่าหรอ"


     "อันนั้นพี่ก็ทำแล้ว" หญิงสาวเจ้าของร้านยิ้มให้ลู่หาน "แต่คนที่เดินไปเดินมาอยู่ในห้างเขาอาจจะยังไม่รู้ก็ได้นี่ว่าร้านพี่จะเปิดให้บริการน่ะ"


     "...งั้นก็ได้ครับ"


     "เก่งมากเด็กน้อย ...จินยอง! แกจะรีบกินไปไหนขนมน่ะ งานยังไม่ได้ทำเลย"


     "ก็ผมหิวนี่พี่!"


     "เฮ้อ ไอ้น้องบ้า"

 

     ผมนั่งมองสองพี่น้องเถียงกันอย่างเพลิดเพลิน(?) อ้อ พี่คนสวยๆนั่นชื่อเจนนี่ครับ เป็นพี่สาวของไอ้จินยอง พี่กับน้องนี่แตกต่างกันสุดขั้ว พี่เจนเป็นคนขยันครับ ส่วนไอ้จินอ่ะขี้เกียจโคตรๆ

 

     และทีผมมานั่งอยู่ที่นี่ไม่ใช่เพราะมานั่งดูพี่น้องเขาตีกันหรอกนะครับ ผมมาช่วยพี่เจนนี่แจกใบโปรโมทร้านน่ะ โดยให้ขนมและเงินเล็กๆน้อยๆ เป็นของขวัญตอบแทน จริงๆร้านของพี่เจนนี่มันก็เตะตาคนอยู่นะครับ อะไรหลายๆอย่างในร้านเหมาะกับเด็กวัยรุ่นมากๆ แต่ละมุมของร้านสไตล์ไม่เหมือนกันเลย บางมุมใครชอบเงียบๆก็จะอยู่ข้างในร้านหน่อย ใครที่เป็นสายเซลฟี่ก็มีหลายมุมให้ถ่ายรูป บางทีอาจจะถ่ายเพลินจนลืมกินขนมเลยล่ะ นี่ๆมุมนี้น่าสนใจสุดๆมีมุมพวกที่มากันเป็นกลุ่มใหญ่ๆด้วยแบบเอาไว้เลี้ยงฉลองอ่ะครับ โห แบบนี้ต้องมาตำนะครับบอกเลย ไม่งั้นพลาดร้านดีๆแบบนี้แน่นอน

 

     "ไปเลือกชุดได้เลยนะ ร้านเขาเอามาส่งแล้ว"

 

     'ชุด' ที่พี่เจนนี่บอกก็คือชุดมาสคอตครับ ใช่ครับมันคือชุดมาสคอต พี่เจนนี่ให้คนที่จะไปโมทร้านใส่ชุดตุ๊กตาสุดบ๊องแบ๊ว แล้วทุกคนที่พี่แกว่ายวานให้มาช่วยก็เป็นผู้ชายทั้งหมด! ให้ตายเถอะ ผมรู้ว่าพี่แกอยากแปลกจากร้านของคนอื่น แต่แบบนี้มันลำบากพวกผมเกินไปหรือเปล่าเนี่ย!

 

     "น้องลู่ พี่เลือกชุดนี้ไว้ให้น้องลู่โดยเฉพาะเลยน้า"


     "ช...ชุดอะไรหรอครับ" ผมเริ่มหวาดหวั่นแล้วนะ หวังว่าคงจะไม่ใช่...


     "ชุดสตอว์เบอร์กุ๊งกิ๊งจ้าาาา พี่ดูกี่รอบๆมันก็เหมาะกับน้องมากๆเลย"

 

     ว่าแล้ว...เชียว

 

     ทำไมผมถึงรู้ว่าพี่เจนนี่แกคิดอะไรน่ะหรอ ก็เพราะตั้งแต่ผมรู้จักกับไอ้จินยองมา พี่เจนนี่มักจะรักผมมากกว่าไอ้จินยองเสมอ*ยิ้มอย่างผู้ชนะ* แต่เหมือนไอ้คนเป็นน้องรู้สึกเหมือนหลุดพ้นจากอะไรสักอย่าง ตอนนั้นผมก็ได้แต่-งงล่ะครับว่าทำไมมันถึงทำหน้าแบบนั้น แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว...ว่าที่ไอ้จินยองมันเจอน่ะคืออะไร!

 

     "ชอบไหมจ๊ะน้องลู่"


     "ช..ชอบครับ"


     "พี่ว่าแล้ว!"


     "ฮ่าๆๆ"

 

     จู่ๆไอ้จินยองมันก็หัวเราะขึ้นมา หน็อยยย อย่าให้ได้เอาคืนบ้างนะมึง

 

     "โห ชุดโคตรหนักเลยพี่"


     "น้องลู่ตัวนี้เบาที่สุดแล้วค่ะ" นี่เบาแล้วเรอะ!? "อ่าๆ พี่เข้าใจว่าหนูเป็นเด็กตัวเล็กๆ"


     "ค..ครับ? เด็กตัวเล็กๆ?"


     "ใช่ค่ะ งั้นเดี๋ยวพี่จะส่งไอ้ป้อมไปเป็นคนรับใช้นะ"

 

     ผมมองไปตามนิ้วของพี่เจนนี่ก็พบว่า ผู้ชายผิวแทนแบบไทยๆ ตัวสูงกำลังยืนมองผมอยู่ พอผมสบตาปุ๊บพี่แกก็ยิ้มให้ปั๊บ พอเห็นแบบนั้นพี่เจนนี่ก็มากระซิบที่หูบอกว่าพี่ป้อมแกชอบผม

 

    คนหล่อก็งี้ ผมเข้าใจครับพี่ๆ


     "แหม ไม่ค่อยจะเปิดทางให้ไอ้ป้อมมันเลยนะ"


     "งั้นกูขอสมัครเป็นคนรับใช้ของน้องอีกคนได้ไหมวะเจน"


     "เสือกจริงๆเลยพวกมึงนี่!"


     "เดี๋ยวๆ มึงถามน้องก่อนไหมว่าน้องมีแฟนหรือเปล่า"


     "เออจริง จะเต๊าะก็ถามก่อนว่าเขามีเจ้าของหรือยัง ...ว่าไงครับน้อง พี่แฟนยังครับ"


     "..."


     "ไม่ต้องถามให้ยาก หน้าตาแบบไอ้ลู่เนี่ย มีแล้วครับ!"


     "ไอ้จินยอง!"


     "อกหักดังเป๊าะ!"


     "ว้ายๆ จะจริงจังกับใครสักคนเขาก็มีแฟนซะละ สงสารเพื่อนป้อมจุง"


     "ไอ้เหี้ย..."


     "เอาล่ะๆ ไปทำงานได้แล้ว"


     สิ้นเสียงของพี่เจนนี่เป็นอันว่าเด็ดขาด ทุกคนรีบเดินไปเอาชุดไปเปลี่ยน ก่อนจะแยกย้ายไปตามจุดที่ได้นัดหมายกันไว้ก่อนหน้านี้ แต่ละจุดจะไปกันสองคนครับ ผมอยากไปกับจินยองนะ แต่พี่เจนนี่ให้ผมไปกับพี่ป้อมอ่ะ จะขัดก็ไม่ได้ งั้นก็..ช่างเถอะ รีบทำรีบเสร็จ


     เพื่อขนมแล้วก็เงิน สู้เว้ย!

. . . . . .


     "ร้าน JJ Jang เปิดให้บริการพรุ่งนี้นะคร้าบบบ"


     เสียงใสที่อยู่ภายในมาสคอตสตอว์เบอร์รี่ดูร่าเริง แต่ภายในตอนนี้เหนื่อยมาก ถึงใบในมือจะลดลงไปมากแล้วก้เถอะ แต่มันก็ยังเหลือไปจนถึงตอนเย็นแน่นอน แค่คิดมันก็ท้อแล้วจอร์ช


     "น้องลู่หานเหนื่อยไหม"


     "น..นิดหน่อยครับ พี่ป้อมล่ะ"


     "พี่ไม่เหนื่อยหรอก หิวหรือเปล่า"


     "หิวครับ!" ตอบตามความจจริงไม่อิงนิยายใดๆ


     "งั้นเดี๋ยวพี่ไปซื้อน้ำกับขนมมาให้นะ"


     "รบกวนด้วยะครับ ขอบคุณครับพี่ป้อม"


     พี่ป้อมยื่นมือที่อยู่ใต้มาสคอตมาลูบหัวของผม ก่อนจะถอดหัวมาสคอตออกยิ้มให้เหมือนเดิม แล้วก็รีบเดินออกไปทันที พอพี่แกไปผมก็กลับมาตั้งอกตั้งใจแจกใบต่อ ตอนนี้คนในห้างเยอะมาก น่าจะแจกได้เยอะกว่าชั่วโมงที่แล้วนะ ขอล่ะรีบหมดเถอะ ผมจะได้รีบบกลับไปกินขนมสุดแสนอร่อยของพี่เจนนี่สักที ฮื่อออ พูดแล้วก็หิวเลย


     ดวงตากลมโตกว้านมองไปยังผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา จู่ๆสายตาก็พลันไปหยุดอยู่ที่ร่างร่างหนึ่ง ที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี นั่นก็คือพี่เซฮุนครับ เขามากับเพื่อนในกลุ่ม แค่เดินกันสามคนยังดึงดูดสายตาประชาชีขนาดนี้อ่ะ ยอมใจในความหล่อเวอร์วังอลังการจริงๆ


     และใช่ครับ! กลุ่มพี่เซฮุนกำลังเดินมาทางผมล่ะ!


     "ร้าน JJ Jang เปิดให้บริการพรุ่งนี้นะครับ"


     "ร้านใหม่ป่ะวะ กูไม่เคยเห็น"


     "น่าจะใช่ ให้มาสคอตตัวน้อยมาถือใบโปรโมทแจกแบบนี้"


     "โห่ เปิดพรุ่งนี้ กะจะพาท่านโอไปชิมดูสักหน่อย นานๆทีท่านโอจะว่างมาเดินเล่นด้วย"


     "ก็แน่ล่ะ ได้ข่าวว่าติดเด็ก"


     "ง่อววววว พูดแล้วก็อยากเผือก เด็กที่ว่านี่เด็กคณะไหนครับท่านโอ"


     พี่เซฮุนติดเด็กหรอ นี่พี่เขามีคนคุยๆด้วยอยู่แล้วหรอ ไม่เห็นรู้เลย วันๆก็เทียวมาหาแต่ผมอ่ะ แล้วคนๆนั้นเขาเป็นยังไง ดูแลพี่เซฮุนดีหรือเปล่า รู้ไหมว่าพี่เขาไม่ชอบที่ๆเสียงดัง พี่เขาไม่ชอบกินเผ็ด พี่เขาชอบกินกาแฟ เนี่ยพูดแล้วก็อยากถามพี่ตัวสูงๆนั่นเลย งั้นขอให้เวลานี้ฟังพี่แกแล้วกัน เพราะพวกเขาคงไม่รู้หรอกว่าเป็นผม


     "นี่มึงไม่รู้เรอะ ก็เด็กวิดวะไงสัด" นั่น เด็กคณะผมด้วยแฮะ


     "ได้ข่าวว่าเด็กปีสองด้วยนะ" รุ่นผมล่ะ!


     "พวกขี้เสือก"


     "เขินก็บ๊อกกก"


     "กูไม่บอกน้องเขาหรอกคร้าบบบ"


     พี่เซฮุนทำหน้าหน่ายๆหน่อย หรือไม่ก็อาจจะเป็นหน้าแบบนี้อยู่แล้ว เขายื่นมือมาขอใบโปรโมทกับผม ผมก็ยื่นให้เขาอีกใบ


     "ร้าน JJ Jang เปิดให้บริการพรุ่งนี้นะครับ"


     พูดจบ พี่แกก็ทำเหมือนชะงักนิดหน่อย เขามองผมจ้องลึกเข้ามาผ่านดวงตามาสคอต อะไรกัน! นี่มีมาสคอตสีชมพูหวานแหว๋วคั่นอยู่ผมยังเขินสายตาพี่เขาหรอ มีอิทธิพลต่อใจผมเกินไปแล้ว!


     "พวกมึงไปก่อน เดี๋ยวตามไป"


     "อะไรกันๆ นี่มึงจะเทกูไปหาน้องเขาหรอ"


     "อีกแหละๆ ห่างกันแค่นี้ทำมาเป็น"


     "จะไปไม่ไป?"


     "ไปคร้าบบ / ไปแหล่วเด้อ"


     พี่ชายสองคนเดินห่างออกไป พอหันกลับมาก็เจอกับสายตาคมเฉียนใจของพี่เซฮุนเหมือนเดิม มาสคอตมีรอยเปื้อนอะไรหรือเปล่าเนี่ย ทำไมพี่เขาจ้องผมไม่เลิก นี่เริ่มจะเกร็งแล้วนะ เขายืนจ้องผมแบบนั้น ไอ้เราก็ไม่รู้จะทำอะไรต่อไง


     "มี..อะไรหรือเปล่าครับ"