[GOT7,EXO] หวานใจเดือน2 l MarkBam ChanBaek HunHan

ตอนที่ 51 : หวานใจเดือน2 : XV (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,082
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 526 ครั้ง
    28 ก.ค. 61

ห ว า น ใ จ เ ดื อ น 2

XV



     "โอ๊ะ! ฝนตกนี่!"

     ร่างเล็กๆรีบวิ่งเข้าไปหลบฝนที่ป้ายรถเมล์ ซึ่งในนั้นก็เต็มไปด้วยผู้คนที่เข้ามาหลบฝนเช่นกัน กายขาวเต็มไปด้วยหยดน้ำใส เจ้าตัวก้ได้แต่ขอภาวนาในใจขอให้พรุ่งนี้ไม่เป็นหวัด


ซ่าาาาาาา


     "ฮือออ ทำไมฝนต้องมาตกตอนนี้ด้วย"

     ฤดูฝนเป็นฤดูที่แบคไม่ชอบที่สุด แบคก็ไม่เข้าใจเลยจ้ะว่าทำไมตอนเด็กๆหลายคนถึงชอบฤดูนี้นัก สำหรับแบคฝนเป็นอะไรที่น่ากลัวที่สุดในโลก เพราะฝนมันมากับความมืด ความหนาวเหน็บ แล้วก็ดูวังเวงในคราวเดียวกัน ทั้งที่ตอนนี้มีคนยืนอยู่เป็นเพื่อนแบคเยอะแยะแบคยังรู้สึกกลัวความมืดตรงหน้าอยู่เลย

     แต่ดีหน่อยที่ไม่มีฟ้าร้อง ไม่งั้นล่ะก็มีคนได้ร้องไห้กลางป้ายรถเมล์แน่นอน และก็ไม่ใช่ใครที่ไหนไกลหรอก ...แต่นแต๊นนน แบคเองจ้ะ


ซ่าาาาาาาาาาา


     ฮือออ ฝนสาด! เปียกหมดเลย ถ้าพรุ่งนี้แบคไปมหา'ลัยไม่ได้แบคจะโกรธฝน โกรธๆ จะไม่ให้ฝนโดนตัวแบคอีกเลย!

     แบคฮยอนพยายามเอาร่างของตัวเองหนีละอองฝน โชคร้ายที่ดันมาอยู่ข้างหน้าสุดจึงโดนฝนเข้าเต็มๆ ถึงจะเป็นแค่ละอองแต่ก็อดหวั่นใจไม่ได้เลยว่าพรุ่งนี้จะเป็นหวัดหรือเปล่า


ตือดึ่ง!


นี่แบมไง : แบควันนี้แบมทำรายงานอยู่ห้องแจนะ

ง่ะ แล้วแบคจะอยู่กับใครล่ะจ๊ะ : แบ้กแบ้ก


นี่แบมไง : ก็ไปอยู่บ้านคยองก่อนไง

  คยองไปนอนคอนโดพี่จงอินแล้วจ้ะ : แบ้กแบ้ก

นี่แบมไง : แล้วทำไงดีล่ะ งานยังไม่เสร็จเลย

งั้น..แบมทำงานไปเถอะ : แบ้กแบ้ก

แบคอยู่ได้ : แบ้กแบ้ก

นี่แบมไง : จริง?

มั้ง : แบ้กแบ้ก

นี่แบมไง : อ้าว

เฮ้อ จะพยายามแล้วกันนะ : แบ้กแบ้ก

*สติ๊กเกอร์กระต่ายร้องไห้* : แบ้กแบ้ก

นี่แบมไง : งั้นถ้าไม่ไหวโทรมานะ เดี๋ยวคุยเป็นเพื่อน

อื้อ : แบ้กแบ้ก

     พิมพ์เหมือนอยู่ได้แต่ในใจนนี่แบคร้องไห้ไปแล้วจ้ะ ทำไมแบมต้องมาทำรายงานวันนี้ด้วยนะ ทำไมต้องเป็นวันนี้ฝนตกแบบนี้ ทำไมต้องวันนี้อ่ะ ทำไมๆ

     หลายคนเคยบอกว่าแบคกลัวความมืดและการอยู่คนเดียวเกินไปหรือเปล่า ความจริงคือแบคกลัวมากกว่าที่ทุกคนคิดอีกจ้ะ มันเริ่มมาจากวันนั้นวันที่พ่อแม่เอาแบคไปฝากไว้ที่บ้านคุณยายเพราะว่าต้องเข้าเมืองมาทำธุระ แล้ววันนั้นคุณยายกับคุณตาพาแบคไปสวน ให้แบคนั่งเล่นอยู่ที่กระท่อมเล็กคนเดียว ช่วงเช้าก็ไม่มีอะไรหรอกจ้ะฟ้าสดใสแดดจ้าเหมาะแก่การวิ่งเล่นมากๆ แต่พอตกบ่ายไป ฟ้าอึมครึ้มไม่มีแสงแดด คุณตาคุณยายยังไม่กลับมาจากสวน แบคก็ยังคงรอ รอๆ แบคคิดว่าคุณตาคุณยายคงจะติดฝนอยู่ไหนสักที่เหมือนกัน และระหว่างที่กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่ ฟ้าก็ร้อง แล้วก็มีฟ้าผ่าตามมา ตอนนี้คือทุกอย่างดับมืดไปหมด แบคร้องไห้หนักมากๆจ้ะ ไม่รู้จะไปพึ่งใคร นั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นจนคุณตากับคุณยายกลับมา

     และนี่คือเหตุผลที่แบคไม่ชอบฝน นี่ไว พูดแล้วก็อยากร้องไห้เลยจ้ะ แบคต้องหาที่อยู่มใหม่แล้ว ตัดพี่ลู่ทิ้งไปเลย เพราะพี่ลู่มีโปรเจ็ค ส่วนคยอง...แบคไม่อยากไปเป็นกอขอคอจ้ะ งั้นก็เหลือ....

     นิ้วเรียวสวยกดๆเลื่อนๆไปที่รายชื่อที่ชื่นชอบ เห็นแค่เบอร์ก็ทำให้เจ้าตัวยิ้มออกมา ก่อนจะกดโทรออก ถือสายรอไม่นานอีกฝ่ายก็กดรับ นี่ๆ ไม่อยากจะอวดเลยจ้ะ แบคลงทุนไปขโมยเบอร์ของพี่เขาจากพี่จงอินเลยนะเนี่ย

     [ครับ?]

     "พี่ชานยอลลล"

     [หือ? ...มึงหรอไอ้เอ๋อ]

     "จ้ะ แบคเองจ้า"

     [เหอะ นี่ขโมยเบอร์กูมาจากใครล่ะ]

     "หูย รู้ได้ไงเนี่ย"

     [เดาง่ายจะตาย คนอย่างมึงอ่ะ]

     "ช่างเถอะๆ ตอนนี้พี่ชานยอลอยู่ไหนหรอจ๊ะ"

     [คอนโด]

     "อ้าว"

     หมดหวังแล้วจ้ะ แบคจะต้องไปนอนที่ห้องคนเดียวใช่ไหมอ่ะ ทุกคนไม่ว่างหมดเลย นี่พี่ชานยอลก็อยู่คอนโดแล้วด้วย พี่เขาคงไม่เอาร่างหล่อๆของตัวเองออกมาให้เปียกหรอก แบคไม่ได้สำคัญกับพี่ชานยอลขนาดนั้นสักหน่อย ก็แค่คนตามจีบเอง เฮ้อ พูดแล้วก็เศร้าเลยจ้ะ

     [ทำไม แล้วนี่โทรมามีไร]

     "คือ...ตอนนี้แบคอยู่ป้ายรถเมล์ใกล้ๆมหา'ลัยจ้ะ ติดฝนด้วย ตอนนี้ถนนมืดมากๆเลย"

     [...]

     "แบคไม่อยากกลับไป ฮึก อยู่ที่ห้องคนเดียว"

     พอคิดได้ว่าจะต้องอยู๋คนเดียวที่ห้องท่ามกลางสายฝนที่โถมลงมา มันทั้งหนาวและมืดน้ำตามันก็รื้นออกมาซะงั้น จะห้ามไว้ก้ไม่ได้ เสียงปลายสายตะกุกตะกักเหมือนกับว่าอีกคนกำลังทำอะไรสักอย่างอยู่ เสียงตึกๆเหมือนเสียงคนกำลังวิ่งและเสียงหอบหายใจถี่ๆทำเอาคิ้วสวยขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ


     "พ..พี่ชานยอล"

     [เออ] อีกคนตอบกลับมา ถ้าฟังดีๆจะได้ยินเสียงปลดล็อคประตูรถด้วย [กูรู้ว่ามึงกำลังจะร้องไห้ ห้ามนะมึง]

     "ฮ..ฮึก"

     [ถ้ากูไปถึงแล้วเห็นมึงกำลังยืนร้องไห้อยู่ กูจะไม่ให้มึงขึ้นรถเข้าใจไหม]

     "พี่ชานยอล ฮึก จะมารับแบคหรอ"

     [เออดิ แล้วจะให้กูไปรับหมาไหนวะ]


     "ฮือออออออ"

     แบคฮยอนปล่อยโฮออกมาจนคนที่ยืนอยู่ข้างๆหันมามอง ผู้หวังดียื่นกระดาษทิษชู่ให้เจ้าตัวได้เช็ดน้ำตาเม็ดโตที่ไหลลงมา

     [หยุด! กุบอกว่าห้ามร้องไห้ไงแบคฮยอน]
    
     "ก..ก็ ฮึก มันหยุดไม่ได้นี่จ๊ะ"
    
     [จิ๊!]

     ชานยอลกำลังหงุดหงิดที่รถติดไฟแดง แล้วไหนจะมีเสียงสะอึกสะอื้นของคนตัวเล็กที่อยู่ในสายนี่อีก ตอนนี้ใจเข้าไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว พอขึ้นสัญญาณไปเขียวรถหรูก็รีบทะยานออกไป

     "พี่ชานยอลอย่าขับ อึก เร็วนะจ๊ะ ถนนมันลื่น"

     [เออ กูรู้ แล้วนี่มึงหยุดร้องหรือยังวะ]

     "กำลังจ้ะ แบคจะไม่ร้อง แบคจะเชื่อพี่ชานยอล"

     [ดี อีกเดี๋ยวกูก็ถึงแล้ว มึงรอหน่อยแล้วกัน]

     "จ้ะ แบครอได้"

     หัวใจดวงเล็กเต้นรัวเมื่อรู้ว่าในอีกไม่กี่นาทีคนคุ้นใจก็จะมารับตนแล้ว

. . . . . .
(50%)

     โห มันดูดีกว่าที่คิดไว้เยอะเลยล่ะจ้ะ

     ห้องพี่ชานยอลใหญ่มากกกกกกก กว้างมากกกกกกก เหมาะแก่การอยู่สองคนเป็นที่สุด! และอีกคนที่ต้องอยู่กับพี่ชานยอลจะเป็นใครไปไม่ได้เลย นอกจาก

     แบคเองจ้าาาา งุ้ย เขินนนน!

     "ยืนทำบ้าไรอยู่ รีบไปอาบน้ำดิ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก" 

     "หูยยย ดูถูกมากจ้ะ เห็นแบคแบบนี้แบคอึด- ฮัดชิ้ว!"

     "หึ" ชานยอลหัวเราะเยาะ ร่างสูงเดินไปหยิบผ้าขนหนูสีเทาแล้วโยนไปไว้บนหัวเล็กของแบคฮยอนอย่างพอดิบพอดี จะให้ก็ให้ดีๆสิ มาโยนของให้กันแบบนี้ไม่ดีเลย เดี๋ยวแบคจับตีตูดเลยนี่! "มองอยู่นั่น จะกัดกูหรือไง" 

     "แบคไม่ใช่หมานะ!" 

     "หรอๆ ไม่เห็นรู้" 

     "ฮึ่ยยย พี่ชานยอล!" 

     "อย่ามัวแต่แยกเขี้ยวดิ.. เห้ย! ไอ้หมา!" จู่ๆ ร่างเล็กของแบคฮยอนก็พุ่งใส่ชานยอล จนร่างใหญ่โตของคนเป็นพี่ล้มลงไปบนพื้น ฟันขาวของคนเป็นน้องกัดไปที่ไหล่แกร่ง แต่ชานยอลไม่นึกเจ็บ เหมือนแค่มีมดมากัดเท่านั้น "เชี่ย กูจะเป็นโรคพิษสุนัขบ้าไหมเนี่ย!"

     "แบคฉีดยาแล้ว!" 

     "หรอ ฮ่าๆ!" 

     "พี่ชานย๊อลลล! งั่มมม" 

     "โอ๊ย! แบคฮยอน มึงเป็นบ้าหรอวะ"

     แขนใหญ่รวบตัวแบคฮยอนเอาไว้ แล้วเอาผ้าขนหนูให้หมาตัวน้อยกัดแทนเนื้อแขนของตัวเอง ใบหน้าขาวใสแดงก่ำไปด้วยความโกรธ แต่เจ้าตัวเล็กลืมคิดว่านี่เป็นครั้งแรกที่ตัวเองได้ใกล้ชิดชานยอลที่สุดที่รู้จักมักจี่กับคนตัวโตมา

     "ไปอาบน้ำได้แล้ว" 

     "อื้อออ!" 

     "อย่าดิ้น มันโดน" 

     "ฮื่อออ" 

     "อย่าดื้อดิ เร็วไอ้อาแปะ" ชานยอลจับให้แบคฮยอนยืนขึ้นดีๆ ใบหน้าใสบึ้งตึงก่อนจะเอาผ้าขนหนูออกจากปาก ก่อนจะแลบลิ้นใส่อีกคนเพื่อแก้แค้น แล้วรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำ "ไอ้หมาแสบ"

     ชานยอลก้มดูรอยเขี้ยวที่แบคฮยอนทำเอาไว้ก้ได้แต่นึกหัวเราะ นิ้วใหญ่ลูบไปที่รอยนั่นเบาๆ แล้วเดินไปหยิบชุดที่คิดว่าตัวเล็กที่สุดในตู้ออกมา เสื้อพอมีให้ใส่ แต่กางเกงคงจะได้มัดเอวเอาแล้วล่ะ

     "กูเอาเสื้อไว้หน้าห้องนะ" 

     "ไม่ต้องมาพูดเลย!" เสียงใสดังออกมาจากห้องน้ำ

     "เอ้า ด่ากูเฉย" 

     "พี่ชานยอลนิสัยไม่ดี" 

     "งั้นก็เลิกชอบกูดิ" 

     "ไม่! แบคไม่เลิกหรอก" 

     "..." 

     "แบคจะชอบ ได้ยินไหมว่าแบคจะชอบ จะชอบๆๆ" 

     "...เออๆ ชอบให้มันตลอดนะมึง" 

     "แน่นอน!"

     คนพี่อมยิ้ม คำพูดของแบคฮยอนทำให้เขาใจเต้นแปลกๆ แต่จะว่าไปตั้งแต่ไปรับไอ้เตี้ยมาที่นี่เขาก็ยิ้มตลอดเลยนี่หว่า พอคิดได้อย่างนั้นคนตัวโตก็กระแอมให้ตัวเองรู้สึกตัว วางชุดไว้หน้าห้องตามที่บอกคนในห้องน้ำไปก่อนหน้านี้

     แม่ง มีอิทธิพลต่อใจกูเกินไปแล้วนะไอ้เตี้ย

. . . . . .

     "พี่ชานยอลจ๊ะ มีชุดที่มันกว่านี้อีกไหมอ่า" 

     "อย่าเรื่องมาก มีอะไรให้ใส่ก็ใส่ๆไปเหอะ" ชานยอลตอบแต่สายตาก็ยังอยู่ที่หน้าจอคอม ไม่ได้ละไปมองคนที่บ่นงุ้งงิ้งอยู่ด้านหลัง

     "แต่มันใหญ่ไปจริงๆน้า จะถึงเข่าแบคอยู่แล้วอ่า" 

     "เฮ้อ ไอ้เตี้ยมึงนี่มัน-!!!" 

     "นี่ ดูสิๆ"

     เมื่อเห็นว่าชานยอลละสายตาออกมาจากหน้าจอคอมได้แบคฮยอนก้รีบชี้ที่เสื้อให้ชานยอลดูทันที เขาจับปลายเสื้อที่คลุมหน้าขาขาวๆขึ้นมาให้เห็นว่าปลายเสื้อมันกำลังจะไปแตะถึงเข่าของตัวเอง เลื้อสีเทาเลิกขึ้นไปจนเห็นขาอ่อนที่ขาวอมชมพู และแน่นอนว่า ขาขาวๆนั่นไม่มีกางเกงปกปิดอยู่

     เชี่ย... เด็กมันอ่อยป่ะวะ

     "บ..แบคฮยอน!" 

     "หือ? มีอะไรจ๊ะ" 

     "ทำไมมึงไม่ใส่กางเกง!" 

     "อ๋อ ก็มันใหญ่ไปแบคเลยไม่ใส่จ้ะ"

     อ่อย เด็กมันอ่อยแน่ๆ ไอ้เหี้ยเอ๊ยยยย

     "ล..แล้วมึงใส่อะไรอยู่" 

     "ไม่ได้ใส่อะไรเลยจ้ะ"

     ยัง มันยังจะมายิ้มใส่อีก

     "..." 

     "ตอนนี้มันเย็นมากๆเลยจ้ะ หวิวสุดไรสุด" 

     "ไปเลยนะ..."

     "จ๊ะ?"

     "ไปใส่กางเกง!" ชานยอลลุกขึ้นจากเก้าอี้ รีบดันร่างน้อยๆเข้าไปในห้องดังเดิม คนตัวโตค้นตู้เสื้อผ้าของตนเองจนยุ่งเหยิงไปหมด เพื่อที่จะหากางเกงที่แบคฮยอนใส่ได้ "เอาไป แล้วไปใส่ให้เรียบร้อย ถ้ายังไม่ได้ใส่ก็อย่าเพิ่งออกมา"

     "..."

     "ถ้ามึงยังไม่อยากเจอดี.."

     "..."

     "ก็อย่าแต่งตัวโดยไม่มีกางเกงอีก"

     พูดจบชานก็เดินหน้านิ่งออกไปสงบจิตสงบใจข้างนอก แบคฮยอนได้แต่ยืนงงในดงเด็กน้อย สายตาพี่ชานยอลเมื่อกี้เจ้าเล่ห์ชะมัด เหมือนพี่เขากไลังหิวอะไรบางอย่างอยู่เลยแฮะ แบคไปทำอาหารให้พ่ชานยอลกินดีไหมนะ เผื่อจะทำให้หายหิวได้บ้าง

     แบคฮยอนยักไหล่ก่อนจะลงมือใส่กางเกงที่ชานยอลหยิบตัวใหม่มาให้ทันที ตัวนี้ก็ยังใหญ่อยู่ดีอ่า แต่แบคก็ต้องใส่ ไม่งั้นล่ะเจอพี่ชานยอลกินหัวอีกชัวร์

. . . . . .

     "แบคมาแล้ววววว" 

     "ใส่หรือยัง" 

     "เรียบร้อยจ้ะ" 

     "เออ มาได้"
  
     ชานยอลอานุญาตให้คนตัวเล็กมานั่งที่โซฟาด้วยกันได้ แบคฮยอนทองไอแพดในมืออีกคนอย่างอยากรู้ แต่พอเจอเข้ากับสายตาเพชรฆาตรก็รีบหันกลับไปสนใจเช็ดผมของตัวเองทันที

     "นั่นเรียกว่าการเช็ดผมของมึงหรอ" 

     "จ้ะ แบบนี้มันแห้งเร็วดี" 

     "เร็วบ้านมึงดิ ก่อนจะแห้งหัวมึก็หลุดพอดี" 

     "อ้าว" ก็นี่มันหัวแบคอ่า... 

     "มานี่"

     "..." 

     "ส่งผ้ามาให้กู"