[GOT7,EXO] หวานใจเดือน2 l MarkBam ChanBaek HunHan

ตอนที่ 50 : หวานใจเดือน2 : XIV (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,269
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 630 ครั้ง
    14 ก.ค. 61

ห ว า น ใ จ เ ดื อ น 2

XIV




ฉับๆ



ฉับๆ



     เสียงตัดกระดาษที่กำลังถูกตัดดังไปทั่วบริเวณห้องพักของลู่หาน ร่างบางๆทั้งสามคนกำลังนั่งทำงานของเจ้าของอย่างงกๆ โดยมีแบคฮยอนวาดรูป แบมแบมตัดกระดาษ และคงจะเป็นลู่หานล่ะมั้งที่ดูสบายที่สุดแล้ว เพราะเจ้าตัวแค่รอติดกาวเท่านั้น ในปากเล็กๆนั่นก็มีเยลลี่สีชมพูสดใสอยู่ข้างใน

     "โอ๊ย หิวอ่ะ"

     "ก็พี่บอกแล้วไงว่าให้กินอะไรรองท้องก่อน"

     "ใครจะไปกินลงล่ะจ๊ะ ทั้งห้องของพี่ก็มีแต่เย็นเยลลี่เต็มไปหมด"

     ถ้าเลือกได้แบคฮยอนก็ไม่อยากมทำงานที่ห้องของพี่ลู่หานหรอกจ้ะ เพราะในห้องๆนี้เดินไปที่ไหนก็มีแพ็คเยลลี่เกลื่อนกลาดไปหมด ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ลู่หานให้มาช่วยทำงานโดยมีบุฟเฟต์เป็นการตอบแทน อย่าหวังเลยว่าจะแบคจะมา!

     คอยดูเถอะเยลลี่นี่จะทับพี่ลู่หานเข้าสักวัน

     "นั่นดิ พี่ควรดูแลแขกป่ะ ปล่อยให้แขกหิวได้ไงวะ"

     "อะไรกันไอ้เด็กพวกนี้ พี่เป็นพี่พวกนายนะเว้ย"

     "แต่พวกเราเป็นน้องพี่นะ! / แต่พวกเราเป็นน้องพี่นะจ๊ะ!"

     "..."

     "เป็นพี่ก็ต้องดูแลน้องสิ.."

     "ปล่อยให้น้องหิวได้ไง ใจร้ายที่สุด!"

     แหนะ งานดราม่าก็มา -_-

     "ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่เป็นคนแบบนี้"

     "ใช่! เสียแรงที่ไว้ใจ!"

     "เออๆ ไปซื้อให้ก็ได้ โอเคไหม?"


หงึกๆ


     "แบคขอข้าวผัดนะจ๊ะ"

     "ส่วนแบมขอข้าวผัดกระเพรา ไม่ใส่ใบกระเพรา ไม่ใส่พริก ไม่ใส่ข้าว เอามาแต่หมู"

     "ไม่ต้องกินไหม? ง่ายดีนะ"

     "น่าาา ล้อเล่นนิดเดียวเอง เครียดอ่อ" แบมแบมเอาหัวไปถูไถไหล่บางของลู่หานอยู่ออดอ้อน "เอาทุกอย่างที่เป็นผัดกระเพรา แต่ไม่เผ็ด"

     "เออ"

     ผมล่ะอยากจะบ้าตาย ไอ้เด็กพวกนี้มันซื่อตาใสชัดๆ แต่ก็ผมที่ยอมให้พวกเด็กบ้ามันอยู่เรื่อย ช่วยด้วยครับผมถูกทารุณ ฮรุกกกก


ปัง


     หลังเสียงปิดประตูดังขึ้น แบมแบมกับแบคฮยอนก็นมาตีมือกัน หัวเราะคิกคักกันอยู่สองคน

     เป็นอีกครั้งที่ผมกับแบคแกล้งพี่ลู่มันได้ คนบ้าอะไรแกล้งโคตรสนุก ครั้งหน้าคิดวิะีแกล้งใหม่ดีกว่า

     "พี่ลู่หลอกง่ายอ่ะ"

     "นั่นดิ ครั้งหน้าเอาให้หนักกว่านี้อีกเนอะ"

     "อื้อ คิกๆ แค่คิดก็สนุกแล้วจ้ะ"

     ใครว่าพวกเขาใสๆกันนะ?

     พวกคุณคิดผิดแล้วล่ะ :)

. . . . . . .

@ร้านลุงเสริมอร่อยเหาะ


     "ลุงเสริมคร้าบบบบ สวัสดีครับ"

     "อ้าว ว่าไงหนู วันนี้เอาอะไรดี"

     "ผมเอาผัดกระเพราะไม่เผ็ด ข้าวผัดหมู งืมมม แล้วก็ราดหน้าครับ"

     "สามอย่างนะ" ลุงเสริมทวนออเดอร์อีกครั้ง "วันนี้สั่งเยอะจังนะ"

     "ครับ คือวันนี้น้องมาช่วยทำงานน่ะครับ เลยซื้อข้าวไปให้พวกมัน"

     "งั้นเดี๋ยวลุงทำให้พิเศษเลยดีไหม"

     "ดีครับ!"

     ลู่หานยิ้มแก้มปริ ลุงเสริมเป็นคนใจดีครับ ดีมากๆเลย อัธยาศัยดีมากๆร้านลุงแกตั้งอยู่ตรงข้ามกับหอผมนี่เอง แค่เดินข้ามถนนมาก็ถึงแล้ว คือคนที่อยู่แถวนี้รู้จักลุงเสริมทุกคน จริงๆไม่ใช่แค่ทำอาหารอร่อยอย่างเดียวนะ แกยังให้เยอะมากๆด้วย

     ร้านนี้แซ่บลืมครับ! ต้องมาตำนะบอกเลย!

     "แล้วป้าเจี๊ยบไปไหนหรอครับ"

     "นู่นน อยู่ใยร้านนู่นแหนะ เอาข้าวไปเสิร์ฟโต๊ะหนุ่มหล่อตั้งแต่สามชาติที่แล้วยังไม่กลับมาเลย" ลุงเสริมพูดไปด้วย เริ่มผัดข้าวผัดไปด้วย "เห็นบอกว่าเสียดายที่เกิดเร็วไป เลยไม่ได้เด็กๆพวกนั้นมาดูแล มันน่าจริงๆ"

     "ฮ่าๆ นี่ลุงไม่ได้หึงหรอกใช่ไหมครับ"

     "หึงเหิงอะไร อายุปูนนี้แล้ว"

     เชื่อเถอะว่าลุงแกหึง ฮ่าๆ แต่จะว่าไปวันนี้ร้านก็ดูคึกคักเป็นพิเศษแฮะ โดยเฉพาะลูกค้าผู้หญิงนะโคตรเยอะ คือในมือของทุกคนมีโทรศัพท์ถือไว้หมดเลย เอ หรือว่าดาราจะมาหว่า ถ้าผมเข้าไปขอลายเซ็นเขาจะให้ไหมวะ

     "วันนี้ร้านดูคึกคักดีนะลุง ดารามาหรอครับ"

     "ไม่ใช่หรอกหนู ก็นักศึกษานี่แหละ แต่หล่อมากนะ นานๆจะมากันครบ แต่มาเมื่อไหร่ร้านลุงนี่เต็มตลอดเลย"

     "ว้าว ดีจัง คราวหน้าลุงก็ลองจ้างเขาเป็นพรีเซ็นเตอร์เลยสิ ร้านจะได้ขายดีไง"

     "ความคิดดีๆ"

     ผมหัวเราะ สายตาก็พยายามเล็งเข้าไปในร้านแต่ก็มองไม่ค่อยเห็นหรอกครับ ก็อย่างที่บอกว่าคน เยอะ มาก!

. . . . . . .


     "..."

     "มองไรวะไอ้ฮุน"

     "เปล่า"

     "เปล่าห่าไร ก็เห็นอยู่ว่ามอง"

     ตอแหลหน้าด้านๆว่ะไๆอ้นี่ ก้ผมเห็นอยู่ว่ามันมอง แต่สิ่งที่มันมองคงจะไม่ใช่ผู้หญิงพวกนี้หรอก คนอย่างไอ้นิ่งเนี่ยน่ะหรอจะมองคนที่สนใจมันก่อน นี่ผมก็เริื่มรำคาญแล้วนะ ผู้หญิงพวกนี้เข้าไม่มีเรียนกันหรือไงวะ ผมต้องรีบกิน รีบออกได้แล้วล่ะ

     "ไอ้ชาน มึงมองดิ๊ว่ามันมองอะไร"

     ชานยอลตีหน้าโหด ได้แต่พูดในใจว่าทำไมไม่มองหาเอง แต่ก็ได้แค่คิดในใจนั่นแหละ ดวงตาโตแต่เฉียบคมเพ่งไปตามสายตาของเพื่อนหน้านิ่งที่หยุดอยู่

     "ก็คนผมสั้นคนนึง ไม่รู้ผู้หญิงหรือผู้ชาย ผิวขาวธรรมดาๆ ยืนอยู่หน้าร้าน"

     "แหมๆ เพื่อนฮุนนน"

     "เสือก"

     "...แล้วก็มีเด็กใส่แว่นด้วย"

     "ห๊ะ? เด็กใส่แว่น"

     "เออ ...เชี่ย"

     พอได้ยินคำว่าเด็กใส่แว่นหลุดออกมาจากปากชานยอลมาร์คที่นั่งล้อเซฮุนอยู่ก็รีบหันกลังขวับทันที ภาพหน้าร้านคือมีเด็กผิวขาวผมสีน้ำตาลอ่อนไม่แน่ใจเหมือรวันว่าเพศอะไรเพราะหน้าหวานมาก กำลังทำหน้าดุใส่เด้ฏใส่แว่นอยู่ ไม่นานก็มีเด็กตัวกลมๆเหมือนซาลาเปาวิ่งมาหยุดอยู่ข้างๆกัน

     เชี่ย พีคสัด

     "เดี๋ยวมา"

     "เดี่ยวกูมานะมึง"

     "เดี๋ยวกูมา"

     ชายร่างสูงทั้งสามคนลุกขึ้นยืนพร้อมกัน โดยที่ไม่ลืมวางธนบัตรสีเทาไว้บนโต๊ะ แล้วก็กึ่งวิ่งกึ่งเดินไปหน้าร้าน จุดมุ่งหมายของพวกขาคือเด็กสามคนนั้น

. . . . . .
(50%)

     "แฮ่กๆ พี่ลู่!"

     "อ้าว ลงมาทำไมอ่ะ" 

     "ก็จะมาบอกว่า อย่าลืมซื้อน้ำเต้าหู้ให้ด้วย" 

     "โทรมาก็ได้นี่" 

     "พูดเหมือนตัวเองเอาโทรศัพท์ลงมางั้นแหละ" 

     "เออว่ะ ลงมาขนาดนี้แล้วก็เดินไปซื้อเองเลยไป" 

     "ไม่เอาหรอก ขี้เกียจเดิน" 

     "อ้าว เด็กบ้านี่..."

     "แบ๊มมมมมมมม"

     เสียงเล้กที่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้ลู่หานและแบมแบมที่ยืนคุยกันอยู่ต้องหันกลับไปดูว่าใครที่เป็นเจ้าของเสียงนั้น อ่า ไอ้ซาลาเปาเคลื่อนได้นี่เอง พอเห็นแบคมันวิงแบบนี้แล้วเหมือนเห้นเต้าหู้สีข้าวกระโดดได้เลยอ่ะ

     "ทำไม แฮ่ก แบมทิ้งแบคไว้คนเดียวล่ะจ๊ะ!"

     "เอ้า ลืมเฉยเลย"

     "ฮึ่ย คราวหลังห้ามลืมอีกนะ ไม่งั้นแบคจะกัดให้หูขาดเลย"

     แบคฮยอนทำหน้าทมึงทึง ก่อนจะตีไปที่แขนขาวของเพื่อนแก้แค้นที่กล้าทิ้งตนเองเอาไว้บนห้องคนเดียว ก็รู้อยู่ว่าแบคไม่ชอบอยู่คนเดียว แบมยังจะกล้าทิ้งกันได้ลงคอ! จิตใจทำด้วยอะไร! ฮึกกกก ก็รู้ๆอยู่ว่าแบคกลัวผี แบมอ่ะ โป้งแล่ว!

     "นี่เพื่อนหรอหนู"

     "หนู? ฮ่าๆๆ / หนูหรอจ๊ะ? ฮ่ะๆๆ"

     เออ เอาเข้าไป หัวเราะมันเข้าไป เอาที่สบายใจเลยนะไอ้พวกเด็กบ้า!

     "รุ่นน้องน่ะครับลุง ...นี่ เลิกหัวเราะได้แล้ว"

     ลู่หานตบไปที่หัวของเด็กทั้งสองคนเบาๆ จู่ๆก็มีแรงสะกิดที่ไหล่ข้างขวา ไอ้เด็กแสบทั้งสองคนที่หัวเราะอยู่ก็เงียบไป อะไรวะ พวกมันเป็นอะไรกัน นี่อย่าบอกนะว่าผมยืนขวางทางนักเลงอ่ะ ฮืออออ เขาจะไม่ฆ่าผมใช่ไหม

     "พี่ชันโยลลลล"

     แบคฮยอนที่ยืนเงียบอยู่ครู่หนึ่งพูดโพล่งขึ้นมากระทันหัน ก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กไปหาชานยอลที่ยืนกอดอกอยู่ด้านหลังลู่หาน

     ด..เดี๋ยวนะ ผมว่ามันเริ่มแปลกๆแล้วว่ะ

     ลู่หานค่อยๆหันตัวไปด้านหลังของตนเอง ก็พบกับแบคฮยอนที่กำลังเล่นเหวี่ยงแขนอยู่กับชานยอลรุ่นพี่ที่คณะ ผู้ที่ขึ้นชื่อว่าโหดสัดรัสเซีย แต่กลับยอมให้หมาเตี้ยที่ไหนก็ไม่รู้มาเล่นเหวี่ยงแขน ส่วนคนที่ยืนอยู่ข้างๆกันคือรุ่นพี่มาร์ค ที่ยืนนิ่งและดูเหมือนว่ากำลังมองไปที่....แบมแบม เด็กติ๋มที่ยืนอยู่กับผม และคนที่สะกิดไหล่ผมก็คือ

     "พี่เซฮุน"

     "มาซื้อข้าวหรอ" 

     "ค..ครับ พี่ก็มากินข้าวหรอครับ"

     "อืม จะกลับแล้ว"

     "อ่า..." น่าจะมาเร็วกว่านี้แฮะ ฮื่อออออ

     ลู่หานยืนก้มหน้าก้มตามองดูปลายเท้าของตัวเอง แบมแบมที่ยืนมองสถานการณตั้งแต่เริ่มก็อมยิ้มกรุ้มกริ่ม เดินมาแซะไหล่คนเป็นพี่เบาๆ

     "แฟนพี่อ่อ"

     "บ..บ้า! ไม่ใช่!" 

     "จริงอ่ะ" 

     "เออดิ จะโกหกทำไม" 

     "ก็เปล๊าาา เห็นหล่อดี นึกว่าจะเป็นแฟนพี่อ่ะ" แบมแบมหันไปหาเซฮุนที่ยืนหน้านิ่งไร้อารมณ์ "พี่หล่อจังเลยครับ"

     เด็กแว่นชมเซฮุนอย่างออกหน้าออกตา คนตัวโตได้ยินอย่างนั้นจึงหลุดยิ้มน้อยๆออกมา คือพี่คนนี้เขาหล่อมากจริงๆนะครับ! หน้านิ่งๆยังหล่อเลย ไม่เหมือนใครบางคนที่ผมรู้จัก ไอ้หล่อก็หล่อหรอก แต่ไม่ได้หล่อแบบพี่คนนี้อ่ะ หล่อเจ้าชู้แบบนั้นอย่าหวังเล๊ยยยยย // เปล่าแซะครับ

     บอกเลยคนนี้ก็ไอดอลผมแหละ นี่ผมมีไอดอลสองคนแล้วไง ทั้งพี่เจย์แล้วก้พี่นิ่งคนนี้

     "เชี่ยติ๋ม นี่มึงชมมัน?"

     "พี่ก็อยู่หรอ!?" เฮ้ย! นี่ผมไม่เห็นจริงๆนะว่ามีไอ้พี่นี่มันอยู่ด้วยอ่ะ ดีจังที่นินทาในใจ ไม่งั้นล่ะมึ๊งงงง ชะตาขาดแน่

     "เออดิ มึงนี่มันน่าตบจริงๆ"

     "อะไรๆ มาตบกันโดยไม่มีสาเหตุแบบนี้ได้ไงวะ ผมแจ้งความได้นะเว้ย"

     "มาวงมาเว้ยอะไร เดี๋ยวตบคว่ำเลยนี่ มากับกู"

     "ไม่ๆ ผมไม่ไปกับพี่ ผมจะอยู่นี่ อยู่กับพี่ไอดอลลลล"

     "มึงเอาไอดอลอย่างกูไปก่อนเถอะไอ้ติ๋ม"

     "ไม่อ๊าวววว ผมยังไม่รู้จักชื่อพี่ไอดอลเลยยยยย"

     แบมแบมถูกมาร์คลากคอเสื้อไปยังที่จอดรถของตนเอง แบมแบมก็ได้แต่ดิ้นๆ จนมาร์คต้องเปลี่ยนจากลากคอเสื้อมาเป็นกอดคอกระชับร่างบางๆนั่นให้เข้ามาใกล้ตัวเอง เพื่อการควบคุมที่ง่ายขึ้น