[GOT7,EXO] หวานใจเดือน2 l MarkBam ChanBaek HunHan

ตอนที่ 48 : หวานใจเดือน2 : XII (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,085
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 523 ครั้ง
    16 มิ.ย. 61


ห ว า น ใ จ เ ดื อ น 2

XII




Lu Luhan
เมื่อสักครู่
    
     ตื่นแล้ว ทำไมเช้านี้น่าเบื่อ -_-

     โทรศัพท์มือถือสมาร์ทโฟนถูกโยนลงไปบนเตียงนุ่มหลังจากที่เจ้าของเพิ่งโพสต์สถานะลงไปในโซเชี่ยล

     เออ ผมนี่ก็แปลกดีเนอะ แค่ตื่นนอนจำเป็นต้องบอกให้โลกรู้ด้วยหรอวะ แต่เช้านี้มันน่าเบื่อจริงๆนะ แค่ตื่นมาแล้วนอนมองเพดานนิ่งๆ ยังทำให้ผมรู้สึกเบื่อได้เลยคิดดูดิ นี่กะว่าอาบน้ำแต่งตัวอะไรเสร็จแล้วจะโทรชวนเหล่าเดอะแก๊งค์ไปเที่ยว ไหนๆก้ไม่มีเรียน จะนอนอยู่ที่หอให้เปื่อยเน่าเป็นซากศพเดินได้ทำไมล่ะเนอะ


ติ๊ง


     ว่าแล้วก็มีเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ ฮิฮิ เพื่อนคนจะพากันชวนผมไปเที่ยวแหงๆ


     pin napat - นี่มึงเรียก 9 โมงว่าเช้านี้หรอวะ
     จุ๊กกรู้ จิงโก๊ะ - โพสต์แบบนี้จะให้กูคิดไง?
     สวย สวย - ต๊ายยยย อิน้องลู่อ่อยป่ะคะเนี่ย
     Gang Chaiwat - ห้องมึงนี่ห้องเดิมใช่มะ
     ดีโด้ อ่ะชื่อกู - เม้นบนคือไร นี่มึงจะบุกหอไอ้ลู่อ่อ


     เท่าที่กวาดๆตาดู ไม่เห็นจะมีใครชวนผมไปเที่ยวสักคน ให้ตายเถอะ นี่พวกมึงไม่เก็ตกับสิ่งที่กูโพสต์ลงไปหรือไงวะ ไอ้พวกฟายยยยยยย ล่อไปในทางกามมันทุกคน นี่จะหยุดความคิดบ้าๆสักนาทีจะได้ไหมวะห๊า?

     ช่างแม่ง ไม่มีใครชวนไปไหนก็จะนอนอยู่นี่แหละ

     ลู่หานทิ้งตัวลงบนเตียงดังเดิม ใบหน้าหวานงองุ้มมุดลงไปบนหมอนนุ่ม จะนอนให้ตายไปข้างเลย! ฮึ่ย!


ดิงด่องงงงง

    
     "หือ?"

     ลู่หานโผล่หน้าออกมามาจากหมอน เงี่ยหูฟังเสียงใหม่อีกครั้ง แต่กลับเป็นว่า เสียงนั้นกลับเงียบไป สงสัยจะหลอน อยากไปเที่ยวมาเกินไปจนหลอนอ่ะ


ดิงด่องงงงง


     "หวังว่าคงจะไม่ใช่ไอ้แก๊งค์หรอกนะ"

     ร่างบางลูกขึ้นออกจากเตียง เดินลากขาไปที่ประตู เปิดมันทั้งที่ยังไม่ได้ดูให้แน่ใจว่าใครที่เป็นคนกดออด

     "ถ้ามึงมาบุกหอกูจริงอย่างที่โด้บอก กูบอกไว้ก่อนเลยว่-"

     "ใครจะมาบุกหอ?"

     "...พี่เซฮุน"

     "ใคร?"

     "..."

     ชายตรงหน้าลู่หานตอนนี้กำลังขมวดคิ้วยุ่ง ส่วนเจ้าตัวนั้นทำเพียงยืนอึ้งๆ  เชี่ย นี่พี่เซฮุนจริงๆดิ คนตัวสูง ผิวขาว ขายาว ใบหน้านิ่งๆที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ คนๆนี้คือพี่เซฮุนจริงๆน่ะหรอครับ!?

     ปกติผมเคเห็นแค่พี่แกใส่ชุดนักศึกษาอ่ะ ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะได้เจอเวลาที่ใส่ชุดธรรมดาที่ไม่ธรรมดาแบบนี้ เสื้อเชิ๊ตสีน้ำเงินเข้มพับไปถึงข้อศอก กับกางยืนตัวเท่ห์ รองเท้าผ้าใบที่เห็นแล้วโคตรอยากได้

     ผมนี่หมาเลยครับ...

     ลู่หาน! มึงช่วยดูสภาพตัวมึงงเองตอนนี้ด้วย ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง น้ำก้ยังไม่ได้อาบ ฟันก็ยังไม่ได้แปรง เสื้อยืดสีขาวตัวย้วยกับกางเกงขาวยาวลายทางสีฟ้า พร้อมด้วยรองเท้าสลิปเปอร์เน่าๆ นี่ มัน คน ละ ชั้น เลย

     - ก็เรานั้นมันคนละชั้น จะทำเช่นไรให้มองเห็นกัน ก็เธอนั้นอยู่คนละชั้น ได้แต่แหงนมองขึ้นไป -

     ผมว่าเลิกร้องเหอะ

     "ลู่หาน ตอบ"

     "ต..ตอบอะไรครับ"

     "ใครจะมาบุกหอ"

     "คือ..เพื่อนผมมันล้อเล่นกันน่ะครับ ไม่มีใครมาบุกหรอก"

     "..."

     "จริๆนะ"

     "..."

     "ข..เข้าไปข้างในไหมครับ?"

     ผมต้องทำตัวเป็นเจ้าของห้องที่ดี โดยการเชิญแขกคนสำคัยเข้ามาประทับ(?)ในห้องของผม เชี่ย เกร็งสัดๆ นี่ขนาดเก็บของเรียบร้อยแล้วนะ ผมกลัวอยู่ว่ากางเกงลิงของผมอาจจะเก็บไม่ดีจนมันโผล่มาเซย์เฮลโลกับพี่เขาอ่ะ

     กลัวสุดก้เรื่องนี้แหละ

     "อยู่คนเดียว?"

     "ครับ ผมไม่มีเมทหรอก"

     "อีกห้องล่ะ"

     "อ๋อ ห้องนั้นเป็นของน้องๆน่ะครับ นานๆทีพวกเขาจะมานอนที่นี่น่ะ"

     เซฮุนพยักหน้า กวาดสายตามองไปทั่วห้องอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปหาลู่หานที่ยืนเก้ๆกังๆอยู่กลางห้อง มือใหญ่เลื่อนไปจัดผมของคนตัวเล้กให้เข้าที่ แล้วก็ลูบผมนิ่มไปอีกหนึ่งครั้ง

     "เพิ่งตื่นหรอ"

     "ก็...ครับ แล้วพี่เซฮุนมาทำไมแถวนี้หรอ"

     "เอางานมาให้เพื่อน"

     "อ่า อยากรู้จักเพื่อนพี่จัง เขาอยู่ห้องไหน ชั้นไหนหรอครับ จะได้ไปผูกมิตรไว้" ลู่หานยิ้มเต็มแก้ม ก่อนจะโดนคนตัวโตบีบแก้มจนริมฝีปากยู่เข้าหากัน

     "ไม่ต้องอยากรู้จักมัน"


     "อำไออ่ะ (ทำไมอ่ะ)"

     "ไม่ชอบ"

     "เอ๋?"

     "ไปอาบน้ำได้แล้ว" มือใหญ่ผละออกมาจากแก้มนิ่ม เปลี่ยนเป็นลูบเบาๆแทน

     "ครับ?"

     "ไปเที่ยวเป็นเพื่อนหน่อย"

     "..."

     "แต่จะไม่ไปเป็นเพื่อนก็ได้ ไม่ว่า :)"

     !!!!!

     พีค! พีคคค! พีคคคค! เมื่อกี้พี่เซฮุนบอกว่าไง ใครก็ได้รีเพลย์ให้ที ผมคนนี้ไม่ค่อยจะเก็ท แต่ถึงจะไม่เก็ท แล้วทำไมใจผมมันยังเต้นแรงขนาดนี้ล่ะ! ข...เขาอาจจะแบบจะไปด้วยกันก็ได้ หรือ ไจะไม่ไปด้วยกันก็ได้แบบนี้หรือเปล่า อย่าคิดเยอะดิ

     "..."

     "ยังนิ่งอีก"

     "..."

     "จะให้อาบให้หรอ"

     "อ..อาบเองครับ อาบเอง"

     ร่างบางเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ กายอ่ะอยู่ห้องน้ำ แต่สติผมนี่หายไปอยู่ที่ไหนแล้วก็ไม่รู้วววว ฮือออออผมไม่ชอบพี่เซฮุนเวอร์ชั่นนี้เลย มันทำให้ผมหัวใจเต้นแรงเกินไป ผมหยุดมันไม่ด้ายยยยยยยย ฮื่อออ ช่วยผมด้วยครับ!

(50%)

     'มึงๆ ดูนั่นดิ แม่งโคตรใช่อ่ะ'

     'เอ๊อออ เคะกับเมะชัดๆ'

     'คนตัวสูงๆหล๊อหล่อ หล่อชิบหายเลยอ่ะมึ๊งงงง'

     'อีกคนก็น่ารักดีน้า ตากลมโตสวยมาก กรี๊ดด'

     'แฟนกันป่ะ'

     'กูว่าใช่ เดินชิดกันขนาดนั้นจะรวมร่างอยู่แล้วเหอะ'

     'ได้กันแล้วชัวร์!'

     "ได้กันบ้าอะไรเล่า..."

     จะบ้าหรอ ได้กงได้กันบ้าอะไร ผมกับพี่เซฮุนเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันเหอะ ส่วนไหนวะที่เห็นว่าเป็นแฟนกันอ่ะ ไม่เห็นจะมีเลย แล้วที่คุยๆกันนั่นคือกระซิบแน่หรอ ทำไมผมได้ยินสิ่งที่เขาพูดกันล่ะ

     แล้วก็อีกเรื่องที่ทำให้ผมไม่สบอารมณ์อย่างแรงส์!

     ทำไมคำชมมันไม่เหมือนกันล่ะ!? ชมพี่เซฮุนว่าหล่อได้ ทำไมไม่ชมผมว่าหล่อบ้างอ่ะ ผมก้หล่อนะ เคยถูกทาบทามให้เป็นเดือนด้วย แต่แค่มีคนหล่อกว่าเฉยๆเหอะ ไม่ชอบเลยๆ ไม่ยุติธรรมกับบคนหล่อที่สุด หล่อไม่ปลื้ม!

     เซฮุนเหลือบมองร่างบางที่เดินอยู่ข้างๆกัน ปากเล็กๆนั่นกำลังงองุ้มอย่างไม่พอใจ เขาน่าจะได้ยินเหมือนกับที่ผมได้ยิน เซฮุนยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะตัดสินใจก้มหน้าลงไปใกล้หูของลู่หาน

     "ไม่พอใจอะไร.."

     "!!!" ลู่หานสะดุ้ง เขาทำตาเลิ่กลั่กหน้าแดงแจ๋ตั้งแต่แก้มลามไปถุงใบหูขาว "อ..เอ่อ"

     "ว่าไง"

     "ไม่มีครับ! ..โห อันนี้เขาเอามาลงใหม่หรอเนี่ย ม...ไม่เคยเห็นเลย พี่เซฮุนเลยเห็นไหมครับ"

     "ไม่รู้สิ"

     "ผมว่า..ผม ไปลองเล่ดีกว่าเนอะ แหะๆ"

     ลู่หานเดินเลี่ยงเข้าไปใกล้ตู้หยิบตุ๊กตาที่เพิ่งเอามาตั้งใหม่ โดยหารู้ไม่ว่าการกระทำนั้นเป็นการแก้เขินกลายๆ คนตัวสูงกอดอกยืนมองร่างเล็กที่กลมกลืนไปกับเด็กๆที่กำลงเล่นเกมอย่างสนุกสนาน

     ไม่ว่าลู่หานจะทำอะไร ทุกอย่างก็อยู่ในสายตาของเซฮุนตลอดเวลา ไหนจะตอนที่คีบตุ๊กตาไม่ได้ ใบหน้าหวานๆนั่นจะตียุ่งจนดูน่ารักไม่หยอก มันเป็นภาพที่เขาคิดว่าจะดูกี่ครั้งก็ไม่สามารถทำให้เบื่อได้

     "พี่ครับๆ" แรงดึงจากปลายเสื้อ ทำให้ลู่หานที่กำลังยืนกดตู้อยู่ชะงัก เบนสายตามามองเด็กชายตัวเล็กที่กำลังทำตาใสให้เขาอยู่ "พี่มาเล่นกับผมหน่อยสิครับ"

     "เล่นอะไรครับ"

     "อันนั้นครับ"

     นิ้วชี้เล็กป้อมชี้ไปที่ตู้เกมยิ่งซอมบี้ นั่นมันเกมเด็กๆเขาเล่นกันทั้งนั้น แค่นี้ไม่สะท้ายถึงมือไอลู่หานคนนี้หรอก จิ๊บๆเว้ยไอ้น้อง รอดูมือพี่ได้เล้ยยย

     "ได้สิ เดี๋ยวพี่เล่นเป็นเพื่อน"

     "เย่!"

     ทั้งสองร่างเดินจับมือกันไปที่ตู้เกม เหรียญสิบบาทถูกหยอดเข้าไในตู้ ไม่นานหน้าเกมก็ขึ้นตัวอักษรตัวใหญ่ๆว่า 'Start'

     มั้งสองคนยิงซอมบี้กันอย่างเมามันส์ โดยมีเซฮุนยืนกอดอกมองอยู่ด้านหลัง รู้ตัวอีกทีมือใหญ่ก็หยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาอัดวิดีโอภาพเคบื่นไหวตรงหน้าเอาไว้เสียแล้ว อัดไปยิ้มไป ดูมีความสุขยังไงก็ไม่รู้

     "พี่! ไอ้ตัวนั้น!"

     "ย่าห์! มันโผล่มาากไหนเนี่ย ย้ากกก อย่าเข้ามานะเว้ย!"

     "ใช่ อย่าเข้ามานะ! ..มันมาเป็นโขยงเลย"

     "โอ๊ย! โดนมันข่วนเลยอ้ะ!"

     เสียงโหวกเหวกโวยวายของทั้งคู่ดังขึ้น ผู้คนพากันมองขำๆปนเอ็นดู เพราะไม่เคยมีใครเล่นตู้เกมในที่สาธารณะได้จริงจังเท่านี้มาก่อน และเป็นอีกมุมหนึ่งของลู่หานที่เซฮุนไม่เคยเห็น เป็นมุมที่ทำให้เขาเป็นว่าลู่หานไม่ใช่แค่นิสัยน่ารักอย่างเดียว ยังมีความทะเล้นและร่าเริงปนอยู่ด้วย ตาคมเหลือบมองเลาที่อัดวิดีโอไว้รวมๆก็เกือบเจ็ดนาทีแล้ว

     "เป็นไงล่าา พี่เก่งมากๆเลยครับ"

     "น้องก็เก่งนะ คอยบอกพี่ด้วยว่ามันมาทางไหน"

     หลังจากที่หน้าเกมขึ้นว่า WIN ตัวใหญ่ๆ ทั้งสองคนก็หันมาดีใจด้วยกัน

     "แต่ผมว่าพี่เก่งกว่า"

     "อ่ะๆ ก็ได้ พี่เก่งกว่าก็ได้ แต่เราก็เก่งนะ"

     "พี่ใจดีจัง ...เสียดายจังเลย"

     "หือ? เสียดายอะไรหรอ"

     เด็กน้อยวะนสิบขวบมองลู่หานกับเซฮุนสลับกันไปมา แล้วทำหน้าหงอย

     "ก็พี่น่ารัก ใจดีด้วย ผมชอบพี่มากเลย แต่นึกได้ว่าพี่มีแฟนแล้ว ผมเลยเสียดาย"

     "หา?" ลู่หานทำหน้างง "พี่ไม่มีแฟนสักหน่อย"

     "ทำไมจะไม่มี ก็นี่ไงแฟนพี่ พี่คนหล่อๆอ่ะ"

     เด็กน้อยเดินไปจับมือเซฮุนที่ยืนยิ้มอยู่ข้างหลังพวกเขา พี่คนนี้ทั้งหล่อแล้วก็สูงมากเลยรับ ผมสู้ไม่ได้แน่ๆ น่าอิจฉาจัง ได้เป็นแฟนกับพี่ใจดีด้วย อิจฉาๆ

     "ม..ไม่ใช่นะ นี่คือรุ่น-"

     "ครับ แฟนพี่เอง"


ฉ่าาาาาาาาา


     "เห็นไหมล่ะ! โกหกผมไม่ได้หรอกนะครับ"

     มือใหญ่อีกข้างที่ว่างยื่นไปลูบผมนิ่มองเด้กน้อยช่างจ้อ

     "น้องเบ็น! อยู่นี่เอง แม่ตามหาตั้งนาน" หญิงสาวเอ็ดลูกชาย ก่อนจะหันมาขอโทษขอโพยลู่หานกับเซฮุน "ขอโทษแทนลูกชายด้วยนะคะ"

     "ม..ไม่เป็นไรครับ"

     "แล้วนี่น้องเบ็นเล่นอะไรครับ"

     "น้องเบ็นให้พี่ใจดีช่วยเล่นเกม"

     "พี่ใจดี?" คุณแม่ลูกหนึ่งมองลู่หานที่ยิ้มให้ "อ่า ขอบคุณนะคะ"

     "ครับ"

     "แม่ น้องเบ็นอยากเป็นแฟนพี่ใจดี"

     "ไม่ได้ครับ พี่ใจดีมีแฟนแล้วน้องเบ็นเห็นไหมครับ"

     "งือออ ก็ได้ น้องเป็นอกหักแล้ว"

     คำพูดชวนน่าเอ็นดูของเด็กน้อยทำให้ผู้ใหญ่สามคนหลุดยิ้มออกมา ลู่หานที่นึกขึ้นได้ว่าสองแม่ลูกนั้นกำลังเข้าใจอะไรผิดก็ได้แต่ยิ้มแหยๆให้

     "อ่ะ ต้องกลับบ้านแล้วพ่อรอยู่ข้างนอกนานแล้วแล้วนะครับ"

     "ครับ ...พี่ใจดี ผมหลับบ้านก่อนนะครับ"

     "อื้อ อย่าดื้อกับแม่นะน้องเบ็น"

     "คร้าบบ พี่ครับนั่งลงหน่อยสิ"

     ลู่ห่านทำหน้างง แต่ก็ยอมนั่งยองๆให้ตัวเท่ากับเด็กน้อยตรงหน้า


จุ๊บ


     "ถ้าพี่หล่อดูแลไม่ดี ผมรออยู่นะครับ!"

     พูดจบเด็กหน้าก็หันไปจับมือกับผู้เป็นแม่แล้วเดินห่างออกไป ลุ่หานนิ่งไปสักพักก็หลุดหัวเราะน้อยๆออกมา พลางลูบแก้มตัวเองป้อยๆ เด็กบ้าอะไรแก่แดดชะมัด

     "ไม่ชอบเลย"

     "ครับ?"

     "เด็กนั่นหอแก้มนาย"

     "..."

     "หึงว่ะ"

     "!!!"

     เป็นอีกครั้งที่ใบหน้าหวานขึ้นเป็นสีแดง เพราเขาอีกแล้ว! พี่เขาทำผมหน้าแดงอีกแล้วอ่ะ เพราะเขาอีกแล้วววววว


หมับ


     "เอ่อ..พี่จับมือผม"

     "อือ"

     "จับ..ทำไมครับ"

     "ก็อยากจับ"

     "..."

     "นิ่มดี ชอบ"

     ..............

     นิ่มดี ชอบ... นิ่มดี ชอบ... นิ่มดี ชอบ... นิ่มดี ชอบ... นิ่มดี ชอบ... นิ่มดี ชอบ... นิ่มดี ชอบ... นิ่มดี ชอบ... นิ่มดี ชอบ... นิ่มดี ชอบ... นิ่มดี ชอบ... นิ่มดี ชอบ...

     ฮื่ออออออออออ

     "จะไปไหนครับ"

     "ซื้อเยลลี่"

     "..."

     "ชอบไม่ใช่หรอ"

     "ก็ ครับ"

     "ครั้งหน้าไม่ให้ซื้อแล้ว"