B1B2❥ แฝด [แบคแบม]

ตอนที่ 9 : B1B2 #6 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 571
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 ก.ย. 59










B1B2 แ ฝ ด  -

ตอนที่ 6



        “ แบมกอดเพื่อนพี่อยู่

        “ !! ”      


        “ … ” ทันทีที่ได้ยินเสียงของพี่แบคดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง ก็ทำให้เขาชะงักและรีบปล่อยสองแขนที่กำลังกอดคนตรงหน้าก่อนจะหันหลังกลับไปมองต้นเสียง เพื่อความแน่ใจ

        “ พี่แบค.. ” นั่นมันพี่แบคของเขาจริงๆด้วย แล้วที่เขากอดอยู่นี่ใครกัน?

        “ อ้าว! ลูกมาร์คของมื๊ก็อยู่นี่ด้วยเหรอเนี้ย วันนี้มันวันดีจริงๆเลยนะแด๊ดดี้~ ” เสียงแหลมเล็กของคุณนายฮันดังขึ้นอย่างสดใสร่าเริงในทันทีที่เดินเข้ามาในห้องและเห็นบรรดาลูกๆอันเป็นที่รักของเขาอยู่ในนี้



        “ ลูกมาร์ค..?

        “ ลูกมาร์ค..?

        “ ลูกมาร์ค..?

        “ ลูกมาร์ค..?


        ไม่นะ หวังว่าคงไม่ใช่..


        “  สวัสดีครับมิ๊ มาร์คเอ่ยขึ้นและหันไปทางแม่แบคฮยอนก่อนจะหันไปมองทางคนที่เพิ่งจะกอดเขาเมื่อครู่ และเพียงแค่แวบเดียวเท่านั้นที่เขาเหลือบไปมองก่อนจะพบกับคนตัวเล็กที่เขาพยายามหนีมาตลอดปีกว่าและเขาคิดว่าชาตินี้ทั้งชาติอย่าได้พบได้เจอกันอีกเลย แต่ทว่าตอนนี้โชคชะตากลับเล่นตลก ทำให้เขาหนีคนคนนี้ไม่พ้นและที่เลวร้ายไปกว่านั้นคือ..

 

        ใช่จริงๆสินะน้องของแบคฮยอนคือ แบมแบม

 

        “ ลูกมาร์คมานั่งตรงนี้ลูก  ” คุณนายฮันเอ่ยขึ้นและตรงไปดึงแขนให้มาร์คเดินตามมานั่งที่ที่เขาอยากให้นั่ง และมาร์คก็เดินตามมาแต่โดยดีไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด

        “ น้องแบมนั่งข้างลูกมาร์คนะ ให้พี่แบคมานั่งกับมิ๊  ” หลังจากที่หาที่นั่งให้มาร์คเสร็จคุณนายฮันก็รีบมาดึงแขนแบคฮยอนให้มานั่งข้างเขาฝั่งตรงข้ามที่มาร์คนั่งเมื่อครู่

        “ ไม่นะครับมิ๊! ” แบมแบมรีบท้วงขึ้นก่อนที่แม่เขาจะจัดแจงอะไรเองไปมากกว่านี้ จะให้เขานั่งข้างมาร์คได้ยังไง ไม่นะ..

        “ ?และทันทีที่เสียงเล็กท้วงขึ้น ทำให้คุณนายฮันต้องหยุดชะงักและมองไปทางแฝดน้องสุดที่รักเขาอย่างไม่เข้าใจ

        “ คือ..น้องแบมคิดถึงมิ๊ น้องแบมอยากนั่งข้างมิ๊

        “ วันหลังก็ได้ลูก นั่งลงเร็วๆแด๊ดดี๊หิวแย่แล้วพูดพลางมองไปทางสามีสุดที่รักที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ

        “ … ”

        “ น้องแบมคุณนายฮันเริ่มกดเสียงต่ำลง เพราะเห็นว่าแฝดน้องยังไม่ยอมนั่งลงสักที

        “ คะ..ครับ

 


       ฮันคยองมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าเขาก็พอจะเดาออกว่าภรรยาสุดที่รักของเขาต้องการจะทำอะไร เฮ้อ..เรื่องของเด็กๆทำไมไม่ปล่อยให้เขาจัดการกันเอง แล้วถ้าแบคฮยอนชอบมาร์คจะไม่แย่หรอกเหรอ ทำแบบนี้จะทำให้ลูกเขาผิดใจกันเปล่าๆ



        “ น้องแบมกินเยอะๆนะลูกหลังจากที่แผนการจัดสรรที่นั่งของคุณนายฮันสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีแล้ว และทันทีที่เริ่มทานอาหารคุณนายฮันก็ตักโน้นตักนั่นตักนี่ให้แฝดน้องจนแทบจะล้นจาน

        “ ครับ

        “ อันนี้ก็ของโปรดน้องแบม กินเยอะๆนะ   ”

        “ครับ

        “ อันนี้ด้วยน้องแบมชอบ มิ๊จำได้

        “ บลา บลา บลา

        “ มิ๊ครับจะล้นจานแบมแล้วเนี่ย ตักให้พี่แบคบ้างสิครับ

        “ พี่แบคตักเองได้ ไม่ต้องไปห่วงพี่เขาหรอก

        “ แต่มือพี่แบค.. ”

        “ พี่แบคเจ็บข้างซ้าย ข้างขวายังใช้ได้ปกติ ใช่ไหมคะพี่แบค?^^ ” คุณนายฮันตอบแฝดน้องอย่างอารมณ์ดีก่อนจะหันไปถามแฝดพี่ที่เงียบอยู่นาน

        “ ครับแบคฮยอนตอบอย่างไม่ได้คิดอะไรและไม่ได้สนใจกับประโยคที่สองแม่ลุกเขาคุยกันกระหนุงหนิง ก็อย่างที่เคยบอก ว่าเขาหน่ะชินแล้ว..


        แต่ก็มีบางคนที่สนใจกับทุกประโยคเหล่านั้น และมันจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก..มาร์ค


        เขารู้สึกได้ว่าแม่ของแบคฮยอนจะดูเอาใจใส่และโอ๋แบมแบมมากเป็นพิเศษ จนทำให้เขารู้สึกสงสารแบคฮยอนในตอนนี้ และเขาก็ไม่ได้เข้าข้างแบคฮยอนหรือมีอคติกับแบมแบมแต่อย่างใด แต่ถ้าใครได้มานั่งตรงที่เขานั่งอยู่ตอนนี้ก็ย่อมดูออกทั้งนั้น


        “ น้องแบมตักให้ลูกมาร์คด้วยสิลูก

        “ เอ่อ..// ไม่เป็นไรครับ

        “ ตักสิค่ะน้องแบม

        “ คือ..ผมอิ่มแล้วครับ

        “ ลูกมาร์ค รังเกียจน้องแบมของมิ๊เหรอ

        “ ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ คือผมอิ่มแล้วจริงๆ

        “ ลูกมาร์คอ่ะ คำเดียวก็ได้นะๆๆ  ”

        “ คุณ.. ” และเป็นเสียงทุ้มเข้มของฮันคยองเอ่ยขึ้นราวกับเตือนสติภรรยาว่าไม่ควรทำอะไรเกินหน้าเกินตา

        “ ก็ได้ มิ๊ยอมแพ้แล้ว แต่..วันหลังมาอีกนะลูกมาร์คนะ

        “ แค่กๆๆทันทีที่ได้ยินประโยคที่แม่เขาพูดกับมาร์คไปแบบนั้น เป็นผลทำให้แบมแบมต้องสำลักน้ำที่กำลังดื่มเข้าไปเมื่อครู่

        “ น้องแบม ทำไมไม่ระวังเลยหละลูก

        “ คือ..แบมรู้สึกไม่สบายขอตัวขึ้นไปข้างบนก่อนนะครับแบมแบมพูดและรีบลุกขึ้นก่อนจะวิ่งออกไปจากห้อง ไม่ทันให้พ่อและแม่ของเขาได้ถามก่อน

        “ น้องแบม น้องแบม.. ” เสียงของคุณนายฮันร้องตามอย่างอดเป็นห่วงไม่ได้

        “ สงสัยลูกจะยังปรับตัวกับอากาศไม่ได้หน่ะคุณ ฮันคยองเอ่ยขึ้นเพื่อไม่ให้ภรรยาของเขาต้องคิดมาก

        “ ฉันว่าฉันไปดูลูกดีกว่า ถ้าลูกเป็นอะไรไปฉันคงอยู่ต่อไปไม่ได้คุณนายฮันพูดด้วยท่าทีร้อนรนพลางลุกขึ้นจากเก้าอี้จะเดินออกไป แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าลืมอะไรไป..

        “ มิ๊ไปก่อนนะคะ ลูกมาร์ค  ”

        “ คะ..ครับ



         หลังจากที่สองแม่ลูกออกไปแล้วก็เหลือเพียงแต่ฮันคยอง แบคฮยอนและมาร์คที่กำลังนั่งเขี่ยอาหารไปมาในจานของตัวเอง ทุกคนต่างอยู่ในความเงียบสักพัก และจู่ๆก็เป็นพ่อแบคฮยอนที่ทำลายความเงียบ

        “ แล้วนายจะกลับตอนไหน จะนอนอยู่นี่หรือยังไง?

        “ เอ่อ.. ”

        “ ถ้าป๊าอยากขึ้นไปดูน้อง ป๊าขึ้นไปเลยครับเดี๋ยวแบคไปส่งมาร์คเองเพราะถ้ามีแขกมาบ้านป๊าเขาจะอยู่รอส่งให้แขกกลับก่อน นี่ก็คงเพราะน้องเขามาป๊าเลยถามมมาร์คออกไปแบบนั้น แบคฮยอนคิดอย่างนั้นนะ..

        “ ป๊าไม่ได้หมายความอย่างนั้นซะหน่อย ป๊าแค่ถามเพื่อนลูกดูว่าจะกลับตอนไหนก็เท่านั้น

        “ เดี๋ยวผมกลับเลยก็ได้ครับ

        “ …ก็ดี แบคฮยอนไปส่งเพื่อนลูกด้วยนะ ป๊าขึ้นไปหาม๊าก่อน

        “ ครับแบคฮยอนพยกหน้ารับคำสั่งป๊าที่เพิ่งเดินออกไป

        “ …. ”

        “ ไมไม่ลุกอะ ไหนว่าจะกลับ? ” ราวกับคำสั่งจากองค์หญิง ทันทีที่แบคฮยอนพูดจบมาร์คก็ลุกขึ้นเดินตามแบคฮยอนออกไป จนกระทั่งถึงหน้าบ้านลานจอดรถและระหว่างทางที่เดินออกมาด้วยกันนั้นเต็มไปด้วยความเงียบ ถึงแม้ทั้งคู่ต่างก็มีคำถามมากมายที่อยากจะถามกันอยู่ก็ตาม



        ทำไมมาร์คถึงไม่ถามเราเรื่อง น้องแบมนะ ?


        แล้วชานยอลมันจะรู้เรื่องนี้หรือยังนะ แล้วถ้ายัง.. ?



        และตอนนี้มาร์คก็ได้ยืนอยู่หน้ารถตัวเองแล้ว เหลือก็แต่จะขึ้นรถกลับบ้าน แต่ทว่าแบคฮยอนกลับรั้งเขาไว้ด้วยประโยคหนึ่งซะก่อน


        “ เรื่องวันนี้อย่าเพิ่งบอกชานยอลนะ.. ”

        “ ?

        “ เรื่องที่ฉันมีน้องชายฝาแฝด

        “ … ”

        “ ขอร้องนะ ถ้าไม่จำเป็นก็อย่าบอกใคร

        “ … ”

        “ นายกลับไปเถอะ ขับรถดีๆนะ

        “ ..อื้ม



 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!


        “ แบมเองพี่แบค

        “ เข้ามาสิ


แอดด ~~  

        ทันทีที่แฝดพี่อนุญาติแฝดน้องก็เปิดประตูเข้าไปอย่างไม่ลังเลและเดินตรงไปหาแฝดพี่ที่กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอ่านหนังสืออยู่หัวบนเตียง และเขาก็นั่งลงที่ปลายเตียงมองดูแฝดพี่ที่ยังไงก็เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน


       พี่แบคยังไงก็ยังคงเป็นพี่แบคอยู่วันยังค่ำ..


       ขนาดน้องที่ไม่ได้เจอกันนานนับปีนั่งอยู่ปลายเตียงแท้ๆ ยังจะสนใจหนังสือมากกว่าเขาอีก แบบนี้มันน่าน้อยใจไหมหล่ะ


        “ พี่แบค.. ” หลังจากที่นั่งมองหน้าแฝดพี่ของตัวเองได้สักพัก แบมแบมก็ได้เอ่ยขึ้น เพราะถ้าจะให้นั่งมองพี่ตัวเองอ่านหนังสือแบบนี้ทั้งคืน เขาก็ไม่ไหวเหมือนกัน

        “ … ”

        “ คนเมื่อกี้เพื่อนพี่แบคเหรอ?

        “ … ”  แบคฮยอนเงียบเป็นคำตอบหลังจากคำถามเมื่อครู่ที่น้องเขาได้ถามออกมา ก่อนจะวางหนังสือลงกับตักแล้วจ้องไปยังน้องฝาแฝดที่ตอนนี้นั่งอยู่ปลายเตียงของเขาและกำลังมองมาที่เขาเช่นกัน

        “ … ”

        “ แบมควรจะถามพี่ว่า พี่สบายดีไหมไม่ใช่เหรอ?



40%


         “ … ”

         “ … ” 

         “ เอ่อ..พี่แบคก็ดูสบายดีไง ถ้าน้องถามออกไปแบบนั้นพี่แบคก็จะว่าน้องโง่อีกที่ถามออกมาทั้งๆที่ก็เห็นอยู่ว่าพี่สบายดี ” พลาดแล้วแบม...ไปถามพี่แบคแบบนั้นได้ยังไง หวังว่าพี่แบคคงไม่ได้คิดว่าเราสนใจมาร์คอย่างที่มิ๊ต้องการจะให้เป็นแบบนั้นนะ

         “ … ”

         “ แล้วนั่นมือพี่แบคไปโดนไรมาอ่า.. ไหนให้น้องดูหน่อย ” คนเป็นน้องเขยิบเข้าไปใกล้และเอื้อมมือมาจับมือที่พันผ้าก๊อซอยู่ขึ้นมาดู

         “ … ”

         “ เจ็บมากไหม พี่แบคของน้อง ”

         “ ไม่เท่าไหร่หรอก ” 

         “ ไปทำยังไงถึงได้เป็นแบบนี้ ปกติพี่แบคไม่ใช่.. ”

         “ อุบัติเหตุเล็กน้อยหน่า อย่าสนใจเลย ”

         “ งั้นเดี๋ยวน้องแบมเป่าให้นะ โอมเพี้ยง!!~ ” 

        

        “ … ” 

        “ หายแล้ว~~ ” 

        “ ไร้สาระหน่าแบม ” 

        “ หายจริงๆนะ ไม่เชื่อพี่แบคเปิดดูได้เลย ” 

        “ กลับไปนอนได้แล้ว พี่จะอ่านหนังสือต่อ ” 

        “ ไม่เอาน้องจะอยู่กับพี่แบค ” 

        “ ลงไปเลยนะ ...แล้วนี่มากอดพี่ทำไม ปล่อย! ” 

        “ งื้อออ พี่แบคอย่าใจร้ายกับน้องได้ไหมน้องคิดถึงพี่แบคจริงๆนะ ” 

        “ … ” 

        “ คืนนี้น้องนอนกับพี่แบคนะ ” 

        “ … ” 

        “ นะนะนะ ” 

        “ กลับไปนอนห้องตัวเองไป จะมาเบียดพี่ทำไม ” 

        “ ไม่อาวววว น้องไม่ปายยย~~ ” 

        “ แบมอย่าดื้อสิ พี่ต้องอ่านหนังสือ ” 

        “ แบมสัญญาว่าจะไม่กวน ไม่ส่งเสียงดังจะนอนอยู่เฉยๆ ” 

        “ … ” 

        “ นะนะนะ คนดีของน้อง นะนะนะ ” 

        “ จะทำอะไรก็ตามใจ แต่ห้ามเสียงดังนะ! ” 

        “ โอเคเร๊ย~ ”

 

        ติ๊ง!


        PCY : เรื่องวันนี้ขอโทษนะ ขอโทษที่เมินใส่ ถึงแบคจะไม่ได้สนใจแต่ก็อยากขอโทษ ขอโทษนะ..    

        “ ใครอ่ะ แฟนพี่แบคเหรอ ” คนพี่ยังอ่านไม่ทันจบ จู่ๆคนน้องก็พูดพร้อมกับแย่งโทรศัพท์คนพี่มาไว้ด้านหลังตัวเอง 

        “ เอามาคืนพี่นะแบม! ” 

        “ อุ๊ย! มีหวงด้วย ” 

        “ แบม! พี่บอกว่าเอามาไง ” คนพี่พยายามแย่งคืนแต่ก็ไม่สำเร็จเพราะคนน้องนอนทับโทรศัพท์เขาไปเรียบร้อยแล้ว 

        “ PCY นี่คือไรอะ ย่อมาจากไรเหรอ ” 

        “ พี่บอกว่าเอาคืนมาไง!! ” 

        “ บอกน้องก่อน แฟนพี่แบคใช่มะ? ” 

        “ ไม่ใช่ ” 

        “ ถ้าไม่ใช่แล้วใครอ่ะ ทำไมพี่แบคต้องหวงขนาดนี้ด้วย ” 

        “ พี่บอกว่าเอาคืนมา! ” 

        “ มีขอทงโทษกันด้วย แฟนชัวร์ อย่าหลอกน้องเลย ”  

        “ โอเค! พี่ยอมแล้ว เอามาคืนพี่เถอะ ” 

        “ โหย~~~ ทำไมยอมง่ายจัง ไม่หนุกเลย ” 



        หลังจากที่ได้โทรศัพท์ของตัวเองคืนมาสำเร็จ แบคฮยอนก็รีบอ่านและปิดลงดังเดิมไม่ได้ตอบแต่อย่างใด


        ก็จะให้เขาตอบว่าอะไรหละ แค่นี้เขาดีใจมากพอแล้วเพราะพรุ่งนี้จะได้กลับมามองหน้าชานยอลติดเหมือนเดิม 



  

        “ ทำไมถึงได้กลับมาหละ ? ”  

        “ ก็… ” ก็แบม..

        “ … ” 

        “ ..คิดถึงแด๊ดดี้มามิ๊ กับพี่แบคไง >< ”




 

        ใช่..



        แบมคิดถึง…




        คิดถึงมากๆด้วย





60%



วันรุ่งขึ้น..โรงเรียนฮันบี


        “ เด็กๆฟังครูหน่อยสิ ” เสียงหวานของอาจารย์วิชาภาษาอังกฤษเอ่ยขึ้นเตือนเด็กๆในห้องที่กำลังเจื้อยแจ้วราวกับนกกระจิบแตกรัง

        “ #$^^&^*&UYU&^(*& ” 

        “ เด็กๆ.. ” 

        “ $#^$%&%$T$&^*U^*&)(*)(_()$!@# ” 

        “ เฮ่อ.. ” 

        “ %$&^%*&*@!$QWE@#R ” 

        “ เงียบ! ” 

        “ !!!..(?) ”    

        “ เอ่อ…”  เด็กๆในห้องเงียบแล้ว แต่ทว่าเสียงที่บอกให้เงียบนั้นไม่ใช่เสียงของครูสาวแต่อย่างใด แต่เป็น..

        “ ขอขัดจังหวะการเรียนของพวกเธอแปปนึง พอดีมีเรื่องด่วน ” เสียงหนักแน่นของครูชิดง ครูประจำชั้นของพวกเขาเอ่ยขึ้นขณะที่ยืนอยู่หน้าห้อง

        “ มีเรื่องอะไรเหรอคะ ครูชินดง ” ครูสาวถามขึ้น

        “ วันนี้ห้องเรามีนักเรียนมาใหม่.. ” ครูชินดงพูดเสียงดังฟังชัดเพื่อที่จะให้ได้ยินกันทุกๆคน

        “ เป็นไปได้ยังไงครับ ไหนว่าฮันบีไม่รับนักเรียนเข้ากลางเทอม ” นักเรียนชายคนหนึ่งถามขึ้น เพราะใครๆต่างก็รู้ว่าการจะเข้าฮันบีนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย จะต้องสอบเข้าอย่างเดียว แต่ถ้าจะเข้าได้เลยก็มีอยู่วิธีเดียว 

        “ หรือว่า.. ”  

        “ เด็กฝาก? ” 

        “ เด็กใหม่ก็คือเด็กใหม่ ไม่ใช่เด็กฝากอะไรทั้งนั้น! ” ครูชินดงเอ่ยขึ้นเสียงดังอีกครั้งเพื่อให้นักเรียนในห้องหยุดวิพากษ์วิจารณ์การเข้ามาใหม่ของเด็กคนนี้ 

          แต่มันก็จริงอย่างที่เด็กๆพูดนั่นแหละเขาเองก็ไม่อยากจะเถียงหรอก แต่ที่เขาขัดขึ้นนั่นก็เพราะว่าลูกผอ.เรียนอยู่ในห้องนี้ด้วยหนะสิ และตอนนี้แบคฮยอนก็กำลังมองมาที่เขาอยู่ด้วย

        “ เด็กใหม่นี่ผู้หญิงหรือผู้ชายเหรอครับ? ” และดูเหมือนว่าเด็กในห้องกำลังรู้ว่าครูชินดงต้องการจะสื่ออะไร จึงพากันเปลี่ยนคำถาม 

        “ ผู้ชาย ” 

        “ แล้วไหนหละครับเด็กใหม่ที่อาจารย์บอก ” 

        “ กำลังมา…ยังไงก็ช่วยอยู่กันเงียบๆแปปนึง อย่าเสียงดังให้เสียชื่อฮันบีของเรา ”


 

        “ แก..ฉันว่างานนี้พ่อแบคฮยอนรับเต็มๆอีกแล้ว เล่นย้ายมากลางคันซะขนาดนี้คงจะไม่ใช่น้อยๆ ” เสียงกลุ่มผู้หญิงในห้องนินทาซุบซิบเบาๆในกลุ่มของตน แต่ก็ไม่วายหันมามองทางแบคฮยอนที่กำลังก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่

        “ จะยังไงก็ช่างเรื่องของพ่อนางเถอะ เรามาลุ้นกันดีกว่าว่าผู้ชายที่เข้ามาใหม่จะหน้าตาเป็นยังไง>.< ” 

        “ ถ้าหล่อฉันจองนะ! ” 

        “ ได้ไง..ของแบบนี้ใครดีใครได้สิ ” 



        “ เอาหล่ะเด็กๆเพื่อนใหม่ของพวกเธอมาแล้ว ” หลังจากที่ยืนอยู่นานครูชินดงเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินไปนอกห้อง



        ตอนนี้เด็กในห้องต่างตื่นเต้นที่จะได้เจอกับเพื่อนใหม่ ยิ่งเด็กผู้หญิงที่รู้ว่าเด็กใหม่เป็นผู้ชายก็ยิ่งดี๊ด๊ากันใหญ่ ยิ่งครูชินดงเดินออกไปรับนอกห้องแบบนั้นพวกเขาก็พอจะเดาได้ว่าเด็กใหม่คนนี้ ไม่ธรรมดาแน่ๆ






        ตึก ตึก ตึก 


       เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบกับพื้นห้องในขณะที่เดินเข้ามา ท่ามกลางความเงียบและสายตาหลายคู่ที่กำลังจดจ้องมองมาทางเขาเป็นสายตาเดียว

  

        “ แนะนำตัวกับเพื่อนสิ ” ทันทีที่พวกเขาหยุดอยู่หน้าห้อง ครูชินดงก็ได้บอกให้เด็กคนนั้นแนะนำตัวเอง

        “ เอ่อ…สวัสดี ” 

        “ ... ” 

        “ เราชื่อ.. ” 

        “ …. ” 

        “ เดี๋ยว! ” 

        “ ? ” 

        “ ชานยอลนายลงไปเอาใบรายชื่อใหม่ของห้องนี้ที่ชั้นล่างให้ครูที ” 

        “ ครับ ” จู่ๆครูชินดงก็ได้บอกให้ชานยอลไปเอาใบรายชื่อที่คาดว่าคงจะรวมชื่อของเด็กใหม่เข้ามาด้วย และชานยอลเองก็ไม่ได้ขัดแต่อย่างใดรีบลุกออกไปเอาให้ตามที่ครูชินดงบอกเขา

        “ โทษที พอดีเมื่อกี้ครูลืมหยิบมา บอกเพื่อนสิว่านายชื่ออะไรจะได้ไม่เสียเวลาไปมากกว่านี้ ” 

        “ ..เราชื่อจงอิน คิม จงอิน! ” 

        “ … ” 

        “ หรือจะเรียก ไค ก็ได้.. ” 


        “ กรี๊ดดดดด ดดดด !!~ ”

        “ อร๊ายยยย ฉันจอง! ฉันจอง!! ”

        “ ฉันสบตาเขาก่อน ฉันต้องได้!  ”

        “ ฉันต่างหาก ”

        “ ฉันต่างหาก!!! ”


        และอีกมากมายหลายเสียงที่ผู้หญิงในห้องถกเถียงกันเพื่อแย่งเด็กใหม่ที่เพิ่งจะเก้าเข้ามาได้ไม่กี่นาที


        นี่แหละครับ..สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าผู้หญิงทันทีที่มีของใหม่เข้ามาก็จะเลิกสนใขของเก่าเสมอ หนึ่งในนั้นก็อาจรวมถึงผมด้วยนี่ขนาดผมเดินมาถึงบันไดแล้วนะเนี่ย ยังได้ยินเสียงเพื่อนผู้หญิงในห้องผมดังลงมาถึงตรงนี้


         ตุบ!  

        “ โอ๊ย!..// ขอโทษครับ ”

        “ เรารีบเอง ขอโทษนะ” เสียงเล็กบอกก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไป โดยไม่สนใจคนที่เขาเพิ่งจะชนเมื่อครู่

         “ เดี๋ยวก่อน นาย! ” ชานยอลเอ่ยรั้งเขาคนนั้นขึ้นเพราะเขาเห็นว่าคนนั้นลืมของตกไว้ หรือจะจงใจทิ้งก็ไม่แน่ใจเพราะมันก็เปนแค่กระดาษใบเดียว

        “ นายทำของตกหน่ะ ” ไม่ทันแล้ว..คนคนนั้นวิ่งเร็วชะมัด ไม่รู้จะรีบไปไหน ชานยอลเอ่ยพึมพำในใจก่อนจะก้มหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดู

        “ นี่มัน.. ” ใบรายชื่อของห้องเขานี่นา แล้วคนนั้นทำไมถึงได้มีกันนะ หรือว่าอาจารย์ด้านล่างจะฝากขึ้นมา คิดได้ดังนั้นชานยอลจึงเดินกลับไปทางเดิมเพราะนี่มันก็ใบรายชื่อห้องเขาและคนนั้นก็ไม่ใช่เด็กของห้องเขา จึงไม่มีเหตุผลอะไรที่จะเดินลงไปอีก



         ว่าแต่เด็กใหม่ชื่ออะไรนะ แล้วเลขที่เขาจะเปลี่ยนหรือเปล่า ไล่ดูรายชื่อดีกว่า..


        “ แฮ่ก แฮ่ก แฮ่กๆ ”

        “ … ”

        “ ผมมาช้าไปหรือเปล่าครับ ”


        ชานยอลเดินกลับมาขณะที่สายตาก็ไล่ดูรายชื่อเพื่อนในห้องของเขา ไม่มีใครเปลี่ยนเลขที่แต่อย่างใด จะมีก็แต่รายชื่อที่เพิ่มเข้ามาใหม่ด้านท้าย

        38. ต้วน อี้เอิน

        39. คิม จงอิน

        40. ฮัน …

        “ สวัสดี..เราฮัน กันต์พิมุก หรือจะเรียกว่าแบมแบมก็ได้นะ^^ ”





100%




         


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

107 ความคิดเห็น

  1. #57 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 15:27
    เปิดเรื่องใหม่ก็อย่าเพิ่งทิ้งเรื่องนี้นะไรค์
    #57
    0
  2. #55 รัก (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 21:16
    นรอๆๆๆๆๆๆๆ
    #55
    0
  3. #54 tonkhaw7g (@tonkhaw7g) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 00:10
    มาต่อเร็วๆน้าาไรท์. ค้างมากก
    #54
    0
  4. #53 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 23:03
    คือแบมไม่ใช่คนไม่ดีใช่มั้ย
    ถึงม๊าจะเป็นคนลำเอียงสนใจน้องแบมมากกว่าพี่แบคก็เถอะ
    มาร์คดูเห็นใจแบคกว่าอะ เราสงสารแบมจัง ก็แน่ล่ะแบมคือเมนเรา แล้วแบมก็ออกมาอัพทวิตอยู่บ่อยๆๆว่าห้ามเปลี่ยนเมน ถึงเราจะเป็นเมนพี่มาร์คด้วยก็เถอะ แต่เรื่องนี้เราเข้าข้างแบมอะ ถ้ามาร์คจะชอบแบค เราขอชานให้แบมนะไรค์นะ...ขอร้อง ^^
    #53
    0