B1B2❥ แฝด [แบคแบม]

ตอนที่ 3 : B1B2 #1 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 933
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    7 ก.ค. 58





B1B2 แ ฝ ด  -

ตอนที่ 1





คฤหาสน์หลังใหญ่ บ้านตระกูลฮัน

 



 

        “ คิดถึงลูกแบมจัง… ”  ฮีชอลหรือคุณนายฮันเอ่ยออกมาในขณะที่กำลังรับประทานมื้อค่ำกับครอบครัวพลางทำสีหน้าเศร้าสร้อยราวกับว่าไม่ได้เห็นหน้าลูกชายนานนับปี

       “ คุณเพิ่งจะกลับมาเมื่อวานเองนะ  ฮันคยองหรือหานเกิงผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวเอ่ยขึ้น เพราะภรรยาของเขาเพิ่งจะกลับมาจากอเมริกาเมื่อวาน เหตุผลที่ไปก็เพราะไปเยี่ยมลูกชายหัวแก้วหัวแหวนหรือแฝดคนน้องที่ไปเรียนที่นู้น ภรรยาของเขาชอบเป็นแบบนี้ประจำพอกลับมาทีไร ก็จะบ่นคิดถึงแฝดคนเล็กตลอด ใช่ว่านานๆครั้งภรรยาเขาจะไปหาแฝดคนเล็ก แต่ภรรยาเขาหนะไปหาแทบทุกเดือน บางเดือนก็ไปสองถึงสามครั้ง คงไม่ต้องบอกก็รู้ว่าภรรยาเขาหนะรักแฝดคนเล็กมาขนาดไหน

 

        “ ก็เมื่อวานเห็นหน้าลูกแบมแต่วันนี้ฉันไม่เห็นหนิ ป่านนี้จะกินข้าวหรือยังนะ ไม่ใช่มัวแต่อ่านหนังสือจนลืมกินข้าวนะ จะว่าไปแล้วโทรไปหาลูกดีกว่า..  ” คุณนายฮันพูดเองเออเองอยู่คนเดียวพลางหยิบโทรศัพท์ตนขึ้นมาก่อนจะโทรไปหาลูกชายสุดที่รักของเขา

 


ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ดด ด….

 

โทรออกได้เพียงไม่นานปลายสายจากต่างปะเทศก็กดรับทันที



 

       ‘  เฮลโหลววว ว ว …. หม่ามิ๊ ^O^ ’ เสียงใสของปลายสายเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี

       ‘  ลูกแบมหนูทำไรอยู่คะลูก มิ๊ คิดถึ๊ง คิดถึงงงงงงงงง  ’ คุณนายฮันรีบพูดขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเขาลอดออกมาจากโทรศัพท์

       ‘ แบมกำลังติวหนังสือกับเพื่อนค้าบมิ๊

       ‘ ถึงว่าหล่ะเงียบเชียว มิ๊กวนหนูหรือเปล่าเนี้ย

       ‘ คุณเปิดลำโพงดิ๊ผมจะคุยกับลูก หานเกิงหันไปบอกภรรยาพลางวางช้อนส้อมในมือลงไม่สนใจที่จะทานอาหารบนโต๊ะต่อ ราวกับว่าตื่นเต้นมากที่จะได้คุยกับลูกทั้งๆที่พวกเขาก็วีดีโอคอลหากันแทบจะทุกวันอยู่แล้วถึงจะวันละไม่กี่นาทีนั่นก็เพราะภาระหน้าที่การงานของเขา และแบมแบมเองก็เวลาว่างไม่ค่อยจะตรงกับผู้เป็นพ่อสักเท่าไหร่



          ฮีชอลได้ยินสามีสุดที่รักของตนบอกดังนั้นก็รีบกดเปิดลำโพงทันที และยื่นโทรศัพท์เข้าไปใกล้ปากหานเกิงเพื่อที่แบมจะได้ยินเสียงผู้เป็นพ่อชัดๆ



น้องแบมมมมมมแด๊ดดี๊ คิดถึงจัง  หานเกิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีต่างจากน้ำเสียงที่เขาสั่งงานลูกน้องและพวกอาจารย์ที่โรงเรียน



         และนั่นก็ทำให้แบคฮยอนที่นั่งทานอาหารอยู่ใกล้ๆ ก็อดที่จะแอบเบะปากหมั่นไส้ผู้เป็นพ่อไม่ได้ เหอะ!  เห็นคุยกันอยู่ทุกวันคุยกันก็ประโยคเดิมๆ ไม่เบื่อกันบ้างหรือยังไง แล้วเขาเบื่อที่ป๊ากับม๊าเขาก็ชอบทำโอเวอร์แอคติ้ง ไม่รู้จะคุยภาษามุ้งมิ้งงุ้งงิ้งกับแฝดน้องอะไรนักหนา ใช่ว่าเขาจะอิจฉาที่ป๊ากับม๊าพูดมุ้งมิ้งกรุ้งกริ้งกับน้อง แต่อันที่จริงแล้วเขารำคาญ….  พูดกันธรรมดาแบบคนอื่นทั่วไปพูดกันไม่เป็นหรือยังไง ทำไมต้องดัดเสียงให้แหลมตามที่น้องคนเล็กชอบพูดทำไมไม่รู้

 


        ‘ แบมก็คิดถึงแด๊ดดี๊ มั่กมากโลย  >,< ’เสียงแหลมเล็กลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ ทำให้แบคฮยอนอดไม่ได้ที่จะเบ๋ปากออกมาอีกครั้งพลางกรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย

        ‘ แต่แด๊ดดี๊คิดถึงน้องแบมมากกว่าคนเป็นพ่อพูดด้วยน้ำเสียงออดออ้อนลูกสุดฤทธิ์จงใจจะให้ลูกเขานั้นบอกกลับมาว่า ลูกก็คิดถึงเขามากๆกว่าเหมือนกัน

        ‘ แต่น้องแบมคิดถึงแด๊ดดี๊ มั่กมาก มากๆๆๆๆ กว่า เป็นไปตามคาดอย่างไม่มีผิด แฝดน้องพูดกลับมาทันทีเหมือนรู้ใจคนเป็นพ่อ และหานเกิงก็อดที่จะยิ้มแก้มปริออกมาไม่ได้ แค่ได้ยินเสียงที่สดใสของลูกแบมแค่นี้เขาก็มีความสุขมากแล้ว

       ‘ บอกคิดถึงแต่แด๊ดดี๊หม่ามิ๊งอนแล้วนะ คนเป็นแม่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยราวกับน้อยใจลูกตัวเองจริงๆพลางทำสีหน้าที่บ่งบอกว่าตนกำลังเสียใจอยู่ทั้งๆที่แค่คุยโทรศัพท์ไม่ได้วีดีโอคอลเห็นหน้ากันจริงๆซะหน่อย

    



         เพราะแบบนี้ไงแบคฮยอนถึงได้บอกว่ารำคาญป๊ากับม๊าของเขามาก ถึงแบมแบมจะไม่ได้ไปเรียนที่อเมริกา ป๊ากับม๊าของเขาก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่แบคฮยอนจำความได้ ตั้งแต่เด็กทั้งป๊าและม๊าก็จะโอ๋แบมแบมตลอดแบมแบมยากได้อะไรม๊าก็จะหาให้ภายในวันนั้น ซึ่งแตกต่างจากแฝดพี่อย่างแบคฮยอนเขาไม่เคยที่จะขออะไรเลย เพราะของที่น้องเขาอยากได้มันไร้สาระทั้งนั้น ไม่ว่าจะป็นบาร์บี้ ตุ๊กตาบลาย หรือจะอะไรก็ตามที่แบคฮยอนคิดว่ามันไม่เกิดประโยชน์



          พอม๊าถามเขาว่าอยากได้แบบน้องไหมแบคฮยอนก็จะปฏิเสธแทบทุกครั้งและม๊าก็จะชอบดุเขาอยู่ตลอดว่าเขาเรื่องมากบลาบลาบลา หรือบางครั้งก็บอกว่าเขาหนะไม่อยากได้เพราะอิจฉาน้อง เขาโกรธที่ม๊าซื้อให้น้องก่อน ซึ่งแบคฮยอนก็ไม่เขาใจคนเป็นแม่จริงๆว่าแค่เขาบอกว่าไม่อยากได้ก็คือไม่อยากได้จริงๆ แต่แม่ก็ยัดเยียดให้เขาตลอดเพราะคิดว่าเขาโกรธคนเป็นแม่จริงๆ


         และเรื่องล่าสุดที่ทำให้เขากับแม่ไม่เข้าใจกันอยู่ในตอนนี้คือ เมื่อสองปีที่แล้วก่อนจะขึ้นมัธยมปลายป๊าอยากให้ใครสักคนได้ไปเรียนที่ต่างประเทศเหตุผลที่เลือกใครสักคนก็เพราะป๊าม๊าทำใจไม่ได้หากลูกทั้งสองจะไปพร้อมกัน ซึ่งตอนแรกก็ตกลงกันแล้วว่าจะให้แบคฮยอนไปและเขาก็ไม่ได้คัดค้านหรือปฏิเสธแต่อย่างใด ดีซะด้วยซ้ำเขาจะได้เจอโลกในมุมใหม่ๆบ้าง แต่พอใกล้ถึงวันที่จะไปจริงๆแฝดน้องเขากลับมาพูดว่าอยากไปด้วยเขาก็อยากเรียนอะไรใหม่ๆบ้างและนั่นก็ทำให้ป๊ากับม๊าต้องมาคิดกันใหม่   ในตอนแรกม๊าไม่ยอมที่จะให้แฝดน้องไปด้วยเพราะไม่อยากห่างจากแฝดน้องกลัวว่าแฝดน้องจะไม่ได้รับความสบายเท่าที่ควรหากไปอยู่ไกลหูไกลตา


           และในช่วงนั้นอากงหรือพ่อของพ่อเขาได้เสียชีวิตลงด้วยโรคหัวล้มเหลวเฉียบพลัน และสมบัติทั้งหมดรวมถึงธุรกิจมากมายมหาศาลก็ตกเป็นของลูกชายคนเดียวซึ่งนั่นก็คือหานเกิงพ่อของเขาเพียงคนเดียว และหนึ่งในนั้นก็รวมไปถึง โรงเรียนฮันบีโรงเรียนที่ติด1ใน10โรงเรียนที่ดีที่สุดของโซล ซึ่งนั่นมันก็ทำให้พ่อเขาอยากให้มีคนเก่งๆอย่างแบคฮยอนและแบมแบมเรียนอยู่ในโรงเรียนนี้เพื่อที่จะเป็นที่เชิดหน้าชูตาให้โรงเรียนอยู่ในระดับดียิ่งๆขึ้นไป เพราะผลการเรียนของทั้งคู่นั้นจัดอยู่ในระดับอัจฉริยะเลยก็ว่าได้


          แต่สุดท้ายแบคฮยอนก็เลือกที่จะเสียสละให้คนเป็นน้องได้ไป ถึงในใจเขานั้นจะอยากไปอยู่มากก็ตาม แต่เป็นเพราะก่อนที่อากงเขาจะเสีย อากงเขาได้สั่งเสียกับแบคฮยอนเอาไว้ว่าอยากให้แบคฮยอนช่วยอยู่ดูแลฮันบีแทนในวันที่เขาจากไป และความที่แบคฮยอนรักอากงมากอยากจะทดแทนบุญคุณทั้งหมดแบคฮยอนจึงเลือกที่จะอยู่ดูแลฮันบีอยู่กับป๊าที่นี่


           และนั่นมันก็ทำให้ผู้เป็นแม่ของเขาคิดว่าแบคฮยอนอยากจะได้ฮันบีเป็นของตัวเอง เลยเลือกที่จะปฏิเสธและให้น้องไปแทน


          ให้ตายสิเขาไม่ได้อยากจะพูดคำนี้ออกมาหรอกนะ แต่แม่เขาคิดได้แค่นี้จริงๆเหรอ ทั้งๆที่ปู่ก็เพิ่งจะเสีย อันที่จริงแล้วมันก็ไม่สมควรที่จะให้ใครสักคนได้ไปเสียด้วยซ้ำ แต่แบมแบมกลับรบเร้าอยากที่จะไปจะไปและจะไป จนสุดท้ายก็ได้ไปสมใจ

 


       ‘ โอ๋มิ๊ไม่งอนน้าา าน้องแบมก็คิดถึงทั้งหม่ามิ๊ทั้งแด๊ดดี๊  คิดถึงทุกคนเล๊ย แบมแบมก็ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงสดใสน่ารักๆอ้อนผู้เป็นพ่อและแม่

        ‘ แบคอิ่มละขอตัวนะครับ.. ’ แบคฮยอนพูดขึ้นเบาๆแต่ก็พอที่จะทำให้ป๊าและม๊าของเขาได้ยิน พลางลุกขึ้นจากเก้าอี้

       ‘ พี่แบคก็อยู่ด้วยเหรอ…’ เสียงใสลอดออกมาจากโทรศัพท์ทำให้แบคฮยอนที่กำลังจะเดินออไปกลับหยุดชะงัก

       ‘ เปล่าลูกพี่แบคขึ้นไปอ่านหนังสือบนห้องนานแล้ว ฮีชอลพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติราวกับว่าเขาไม่ได้โกหก

      ‘ คุณ… ’ หานเกิงพูดขึ้นเป็นเชิงดุเพราะเห็นว่าภรรยาของเขาเริ่มจะกลับมามีอคติกับแบคฮยอนอีกแล้ว ทุกครั้งที่พวกเขาคุยกับแบมแบมแบคฮยอนก็จะขอตัวขึ้นห้องตลอด

       แบคฮยอนที่ได้ยินผู้เป็นแม่พูดออกมาแบบนั้นเขาก็เข้าใจในสถานการณ์ตอนนี้เขาไม่ควรจะอยู่ในที่ตรงนี้ เขาควรจะให้พ่อแม่ลูกเขาได้คุยกัน  แบคฮยอนคิดได้ดังนั้นก็ก้าวขาเดินออกจากห้องไป

      ‘ แต่เมื่อกี้แบมได้ยินเหมือนเสียงพี่แบคเลยอ่า.. ’ แฝดน้องก็ยังคงเซ้าซี้ถามคนเป็นแม่

     ‘ ลูกแบมของมิ๊หูฝาดไปรึเปล่า

     ‘ แต่แบมได้ยินจริงๆนะ

     ‘ ไม่เชื่อก็ถามดี๊ดูเลย..แด๊ดดี๊พี่แบคขึ้นไปอ่านหนังสือแล้วใช่ไหม ฮีชอลหันไปหาสามีสุดที่รักและส่งสายตาเป็นเชิงบอกว่าให้ตอบตกลง ไม่งั้นตาย..

     พี่แบคขึ้นไปอ่านหนังสือนานแล้วลูก กลับมาแด๊ดดี๊จะพาไปเช็คหูซะหน่อยละ

 

 

 

         เราไม่ควรจะอยู่ที่ตรงนี้จริงๆสินะ…..แบคฮยอนยืนพึมพำในใจอยู่ตรงทางออกห้องรับประทานอาหารที่เขาเพิ่งจะเดินออกมาเมื่อครู่ เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะแอบฟังหรอกแต่เขาดันลืมหยิบไอแพดที่เผลอวางไว้ข้างๆเลยเดินกลับมาเอา แต่ถ้าจะเข้าไปเอาตอนนี้คงจะไม่เหมาะ เขาไม่อยากจะไปขัดจังหวะเวลาของครอบครัวที่แสนสุขสันต์นั่น เขาเห็นสีหน้าตอนที่ผู้เป็นพ่อเขาโกหกบอกน้องว่าเขาขึ้นไปบนห้องแล้วทำไมพ่อเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เปล่งออกมาอย่างไม่มีพิรุธและอีกทั้งยังมีสีหน้ายิ้มแย้มราวกับว่าเป็นเรื่องสนุกที่ได้บอกน้องเขาไปอย่างนั้น


        แบคฮยอนอดคิดไม่ได้ที่จะน้อยใจในตอนนี้เขาเหมือนเป็นส่วนเกินของบ้านยังไงก็ไม่รู้ ตั้งแต่ตอนที่น้องเขาไปเรียนที่อเมริกาทุกๆอย่างในบ้านก็เปลี่ยนไปหมด..มันไม่เหมือนเดิม



50%




วันรุ่งขึ้น

เที่ยงวันของโรงเรียนฮันบี

โรงอาหาร



 

         ในขณะที่ชานยอลกำลังเข้าแถวต่อคิวซื้ออาหารอยู่ จู่ๆก็มีผู้หญิงคนหนึ่งคาดว่าจะเป็นรุ่นน้องที่ชื่นชอบชานยอลเธอคนนั้นได้ถือแก้วน้ำชานมไข่มุกมาให้เขา และนั่นก็ทำให้ชานยอลและผู้หญิงคนนั้นเป็นจุดสนใจอยู่ในโรงอาหารในตอนนี้


          หลายคนเมื่อเห็นภาพนั้นก็เฉยๆเพียงเพราะใครๆก็ชอบซื้อนั่นซื้อนี่ให้ชานยอล และชานยอลเองก็จะรับด้วยรอยยิ้มและกล่าวขอบคุณด้วยถ้อยคำที่จริงใจสมกับเป็นเจ้าชายที่ใครต่อใครยกตำแหน่งนั้นให้เขา


         แต่..ก็จะมีกลุ่มคนบางพวกที่ชื่นชอบชื่นชมในตัวชานยอลเป็นอย่างมาก กลุ่มคนเหล่านั้นก็จะไม่พอใจที่มีหญิงสาวหรือว่าใครหน้าไหนที่เข้าใกล้ชานยอลแม้เพียงแค่เมตรเดียว ตลอดจนเกิดเสียงนินทาซุบซิบอิจฉาริษยาผู้หญิงคนนั้นที่ชานยอลยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ แหงหล่ะ...เจ้าชายแห่งฮันบียิ้มหวานให้ซะขนาดนั้นเป็นใครบ้างที่จะไม่อิจฉา


         ชานยอลแค่เพียงรับไว้และขอบคุณรุ่นน้องคนนั้นเพราะเขาเองก็ได้รับมันอยู่บ่อยๆจากรุ่นน้องรุ่นพี่คนอื่นๆที่ชื่นชอบเขา หลังจากที่เขาต่อคิวมาได้สักพักและได้รับถาดอาหารของตนแล้ว ชานยอลก็กวาดสายตาไปรอบๆโรงอาหารเพื่อจะหาที่นั่งสำหรับเขาและเพื่อนอีกหนึ่งคน ในขณะนั้นเองสายตาเขาก็พลันเหลือบไปเห็นคนตัวเล็กที่นั่งอยู่เพียงลำพัง


         เมื่อเห็นดังนั้นชานยอลก็รีบลากแขนเพื่อนเขาเดินไปหาที่ที่คนตัวเล็กนั่งอยู่และนั่งลงข้างคนตัวเล็กอย่างถือวิสาสะ ก่อนที่จะพูดขึ้น


 

        “ ขอนั่งด้วยคนนะครับเจ้าหญิง.. ” ชานยอลทำทีพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพในฉบับเจ้าชายผู้แสนดีมีมารยาทพลางหันไปยิ้มหวานให้แบคฮยอนเพราะเพียงแค่จะหยอกคนตัวเล็กเท่านั้น

       “ ………… ” และเป็นไปตามคาดแบคฮยอนไม่ได้ตอบที่เขาถามแต่อย่างใดพลางทำสีหน้าเบื่อหน่ายใส่เขาอีกตังหาก

       นี่ฉันซื้อชานมมาฝาก ^^  ” ชานยอลยื่นแก้วชานมที่รุ่นน้องคนนั้นมอบให้เขาให้แบคฮยอน

        “ ฉันไม่อยากกินของ ข อ ง คนอื่น.. ” แบคฮยอนเน้นคำว่า ของ ใส่หน้าชานยอลและก้มหน้าลงมากินข้าวในถาดของตัวเองต่อ


         ทำไมชานยอลต้องเอาของที่ผู้หญิงคนนั้นเอามาให้เขาด้วยนะ รู้ไหมมันน่ารังเกียจ!

         แล้วทำไมเราต้องหงุดหงิด..ด้วยเนี้ย

 


         ในตอนนี้ทุกคนในโรงอาหารต่างก็พากันจับจ้องไปยังโต๊ะที่แบคฮยอนนั่งอยู่ พลางสาปแช่งแบคฮยอนต่างๆนานาภายในใจ ทำไมพวกนักเรียนหญิงถึงจะต้องอิจฉาแบคฮยอนขนาดนั้นหนะเหรอ.. ก็เพราะผู้ชายที่นั่งข้างแบคฮยอนคือชานยอลเจ้าชายแห่งฮันบีที่เพอร์เฟ็คก์เพียบพร้อมในทุกๆด้าน ใครๆต่างก็ชื่นชอบและหลงใหลในชานยอล


         ส่วนอีกคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแบคฮยอนก็ไม่ต่างกันเขาคนนั้นคือมาร์ค ต้วนผู้ชายที่ลึกลับน่าค้นหาเป็นที่สุดแต่ก็ไม่อาจที่จะปฎิเสธได้ว่ามันเสน่ห์ของเขาอย่างนึงที่ทำให้ผู้คนในโรงเรียนต่างก็พากันชื่นชมในความลึกลับนั่น ถึงมาร์คจะไม่ได้แสนดีอ่อนโยนเป็นสุภาพบุรุษเหมือนดังกับอย่างชานยอล แต่ทุกคนก็พร้อมที่จะยอมเป็นของเล่นของเขาถ้าหากว่าเขายอมเล่นด้วย และทุกคนต่างก็รู้ดีว่ามาร์คไม่ผูกมัดกับใครอยู่แล้ว

 

        ชานยอลที่เห็นว่าแบคฮยอนกำลังทำสีหน้าราวกับว่าโกรธที่เขาเอาชานมของรุ่นน้องคนนั้นมาให้แบคฮยอน ชานยอลก็พยายามหาเรื่องมาคุยเพื่อที่จะเปลี่ยนเรื่อง เขาไม่อยากให้คนตัวเล็กมีสีหน้าแบบนั้น


        มันไม่น่ารักเอาส่ะเลย..

 


       “ แบคฮยอนปีนี้นายได้ท้อปอีกแล้ว นายไปดูยังอ่ะ… ” ชานยอลพูดพลางหันไปมองดูสีหน้าแบคฮยอนที่นั่งอยู่ข้างๆเขา

       “ ………… ” และแบคฮยอนก็ไม่ได้สนใจในประโยคที่ชานยอลได้เอ่ยออกมาเมื่อครู่ก้มหน้ากินข้าวในถาดของตัวเองต่อ

       “ ไม่ดีใจหน่อยเหรอ… ”

      “  เทอมที่แล้วแบคฮยอนก็ได้ปะว่ะ..มึงนี่ก็ถามมาก มาร์คพูดขึ้นเพราะเห็นชานยอลเอาแต่พูดรบเร้าเซ้าซี้แบคฮยอน เขาไม่เข้าใจกับสองคนนี้จริงๆ


       ชานยอลที่ได้ยินมาร์คพูดออกมาดังนั้นก็หันขวับไปดุมาร์คด้วยสายตาเป็นเชิงตำหนิบอกว่าไม่พูดก็ไม่มีใครว่ามึงเป็นใบ้


      “ เราอิ่มแล้วขอตัวขึ้นห้องน่ะ.. ”  จู่ๆแบคฮยอนก็พูดขึ้นมาพร้อมกับลุกขึ้น

      “ แต่นายยังกินไม่หมดเลยนะ  ”  ชานยอลพูดเพราะเห็นถาดข้าวของแบคฮยอนที่ยังไม่ถึงครึ่งเลย ทำไมคนตัวเล็กถึงอิ่มเร็ว หรือว่าแบคฮยอนจะโกรธเขาจริงๆ

      “ ไปนะมาร์ค แบคฮยอนพูดจบก็เดินออกไปจากโต๊ะนั้นทันทีและเขาก็ไม่รอให้ชานยอลได้พูดอะไรออกมาอีก

    

 

 

ตอนเย็นหลังเลิกเรียน...


 

              แบคฮยอนเดินสำรวจความเรียบร้อยภายในโรงเรียนของเขา ในเวลานี้นักเรียนส่วนใหญ่ก็กลับบ้านกันหมดแล้วจะมีก็แต่พวกเล่นกีฬาซ้อมดนตรีอยู่บ้างบางส่วน เขาเดินดูไปเรื่อยๆจนกระทั่งถึงสระว่ายน้ำ

              เงียบ สงบ….


              เรียบร้อยดีทุกอย่างไม่มีนักเรียนมาแอบทำอะไรไม่ดีไม่ควรแบบที่เขาคิดไว้ในตอนแรก เมื่อแบคฮยอนกำลังจะเดินออกไปจากสถานที่แห่งนี้ แต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียงตุบตุบราวกับคนกำลังมีเรื่องกันอยู่อย่างนั้น

             ไม่ได้การหล่ะใครกล้ามีเรื่องกันภายในโรงเรียนของเขา แบบนี้มันเจอแบคฮยอนสั่งสอนหน่อยซะแล้ว คิดได้ดังนั้นแบคฮยอนก็พาตัวเองเดินไปตามเสียงที่ได้ยิน

 

          

           ตุ้บ !

          พลั่ว !!

          พลั่ก !!!

 

          เสียงต่อสู้กันยังคงดังต่อเนื่องและเมื่อแบคฮยอนเดินมาถึงเขาก็พบว่าเสียงมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าชายนั่นเอง เขาไม่รอช้าและรีบผลักประตูเข้าไปในทันที


 

         ตึง!!

         เสียงแผ่นหลังกระทบกับตู้ล็อคเกอร์อย่างจังถ้าฟังจากเสียงแล้วคงคาดว่าน่าจะเจ็บอยู่ไม่น้อย

 


          กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าถ้ามึงมายุ่งกับคนของกูอีกมึงจะเจอกับอะไร.. ” เสียงเข้มของร่างสูงใหญ่กล่าวขึ้นอย่างน่ากลัวในขณะที่มือของเขากำลังบีบรัดคอคู่อริของตนอยู่ตอนนี้

         “ หึ.. ” เขาคนนั้นแสยะยิ้มให้กับคนตรงหน้าที่กำลังบีบคอเขาอยู่อย่างไม่สะทกสะท้าน ราวกับว่าไม่กลัวคำขู่ของคนตรงหน้าแม้แต่น้อย

         ปากดีนะมึง กูอยากรู้จังถ้าหน้าหล่อๆของมึงเสียโฉมขึ้นมา… ” ร่างสูงใหญ่เอ่ยขึ้นพลางล้วงอีกมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงนักเรียนก่อนจะหยิบมีดปลายแหลมด้ามเล็กๆขึ้นมา พร้อมกับชูให้คนตรงหน้าได้เห็นอย่างชัดเจนว่าสิ่งที่เขาถืออยู่ในมือนั้นคืออะไร


         และเพื่อลบคำสบประมาทของคนตรงหน้าร่างสูงใหญ่ก็ค่อยๆนำปลายมีดแหลมจรดเข้ากับใบหน้าหล่อของคู่อริเขาก่อนที่จะกดน้ำหนักลงที่มือเพื่อที่จะเป็นเชิงบอกว่าครั้งนี้เขาพูดจริงทำจริง

 


       “  หยุดนะ!!! ”  




100%



ลองมาลงดู มันเข้าท่าไหมหรืออะไรยังไง จะได้เปลี่ยน ^^

เรารู้น้าาว่าตอนนี้เนื้อหามันน้อย ใช่....เรารู้ ฮ่าฮ่า

ฮั่นแน่...เรารู้นะว่ามีคนแอบมาอ่านอ่ะ^O^

คอมเม้นท์ให้เค้าบ้างน้า




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

107 ความคิดเห็น

  1. #101 0068Kt (@0068Kt) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 21:17
    นี่อ่านไปร้องไห้ไป แบค...ลูกแม่
    #101
    0
  2. วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 00:53
    นี่ไรต์มีอยากแกล้งอี้บี้หรือเปล่าเนี่ย สงสารอีบี๋เป็นส่วนเกินในบ้าน
    #50
    0
  3. #34 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 22:47
    แบมเป็นนางอิจฉาเหรอ
    #34
    0
  4. #22 Choifai (@choifine121) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 23:21
    สงสารแบคนะ ทำไมแม่โอ๋แบมเกินเหตุ ถึงแบมจะอ้อนกว่าแบคก็เถอะ....
    แต่แบคก็เก่งดูมีเหตุผล !!! แล้วนั้นใครทะเลาะกันว้า ???
    #22
    0
  5. #18 SasIZaA (@darkmoon2539) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 17:36
    ทำไมรุ้สึกสงสารแบคอ่า~~~ 
    #18
    0
  6. #9 BBHYUNG (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2558 / 01:25
    ใครรรรรรรรรรรรรรรรรร กับใครรรรรรรรรรร อะ

    O-O?
    #9
    0
  7. #6 girlgirlgirl (@yoyojojo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 15:25
    เกิดอะไรขึ้นเนี่ย แบมแยู่หนายยยย!!!!!!
    #6
    0