[MONSTA X - SF/OS] Showki Story♡

ตอนที่ 5 : Hello Teacher 5 END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    6 ต.ค. 59





หลังจากที่กีฮยอนเสียจูบแรกของเขาไปเมื่อสักครู่ เขามองหน้าคนที่ขโมยจูบแรกนั้นด้วยความโกรธเล็กน้อย เพราะเขาคนนั้นคือคนที่กีฮยอนตั้งใจจะหลบหน้า แต่ใครจะไปคิดว่าจะตามตัวหาจนเจอถึงที่นี่ได้

 

“เงียบเลยนะเรา” ร่างสูงมองอีกคนแล้วยิ้มขำเล็กน้อยเพราะตลกท่าทางอีกคนที่ดูเหมือนแฮมสเตอร์กำลังขู่ใส่

 

“พี่รู้ได้ไงว่าผมอยู่ที่นี่”

 

“พี่ก็ถามแม่เรามาไง แล้วทำไมไม่บอกพี่ว่าจะไม่กลับ พี่คิดว่าเรากลับถึงบ้านไปแล้ว”

 

“ผมก็กำลังจะกลับเนี่ยไง แล้วพี่มา” คนตัวเล็กค้างคำพูดไว้ก่อนที่จะกัดปากล่างตัวเองแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น เพื่อที่จะหลบใบหน้าที่ดูเขินในตอนนี้ จนฮยอนอูต้องจับหน้าของเขาให้หันหน้ามาปะทะกัน

 

“พี่ทำไม”

 

“พี่จูบผมทำไมล่ะ! ผมเป็นผู้ชายนะ.. อุ๊บ” สิ้นเสียงเงียบลงเล็กน้อยหลังจากที่ถูกมือหนาปิดปากไว้แน่น เจ้าของมือยกนิ้งขึ้นมาจุ๊ปากตัวเองเพื่อเป็นสัญญาณบอกให้เงียบ

 

“เสียงดังนะเรา ไหนบอกมาหน่อยสิครับ ว่าทำไมถึงหนีพี่มาที่นี่ แถมโทรไปก็ไม่ยอมรับ” อีกฝ่ายไม่ยอมตอบพร้อมกับเม้มปากตัวเองแน่น แถมยังหลบสายตาด้วย

 

“ไม่ตอบพี่จูบนะครับ” กีฮยอนถึงกับต้องเบิกตาโตขึ้นเมื่อได้ยินคำว่าจูบ แถมอีกคนเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ยิ่งกว่าเดิมจนต้องรีบยกมือขึ้นห้าม

 

 “ตอบแล้วๆ ก็..วันนี้ได้ยินทีพี่ได้คุยกับพี่โฮซอกในห้องน้ำมา”

“แล้วยังไงครับ”

“ที่พี่บอกว่าคนนั้นน่ารักแต่ไม่จีบ แถมมีคนในใจด้วย พี่หมายถึงใคร”

“อ่อ สงสัยเราคงจะฟังไม่หมดสินะครับ”

“หมายความหน้าไง” กีฮยอนทำหน้าสงสัยใส่

“คนที่พี่บอกว่าน่ารักน่ะ หมายถึงครูที่มาใหม่ครับ เขาเป็นครูฝึกสอนเหมือนกันแต่เขาเป็นคนจีน พี่เลยเป็นไกด์ให้เขาไง หึงเหรอเรา”

“ใครหึง แล้วคนในใจพี่ล่ะ” เมื่อกีฮยอนพูดจบ ฮยอนอูจึงจึบไหล่อีกฝ่ายเอาไว้แล้วจ้องมองเข้าไปใส่สายตาเล็กนั้นแล้วเอ่ยปากออกมาว่า

“เขาคนนั้น

 

 

 

 

 

 

คือเราไง”

 

 

 

 

 

ร่างบางไม่เอ่ยปากอะไร แถมยังรู้สึกเหมือนตัวเองถูกหยุดเวลา ราวกับว่าสิ่งที่เขาได้ยินมานั้นไม่ใช่ความจริง แต่ต่อให้ต้องตบหน้า ดึงหัวและหยิกแก้มตัวเองแรงๆ ก็ต้องรู้สึกเจ็บอยู่ดี เขาคิดว่านี่คือฝันซ้อนฝันด้วยซ้ำ แต่แล้ว

“ช็อคเหรอเรา” ฮยอนอูเขย่าตัวอีกคนเบาๆจนทำให้รู้สึกตัวขึ้นมาทันที

“ตกใจนิดหน่อยน่ะครับ

“นักเรียนครับ”

“ครับ?

“ถ้าไม่ติดว่าเราเป็นนักเรียนคุณครูกัน….

 

 

 

คบกับครูได้มั้ยครับ”

 

 

“จะบ้าเหรอครับ มันจะดูไม่ดีเวลาอยู่ที่โรงเรียนะครับ”

 

          “พี่รู้ แต่เราจำเป็นต้องแสดงตลอดเวลาทุกที่เลยรึไงกันครับ เวลาที่เราอยู๋โรงเรียน ต่างคนต่างทำหน้าที่ตามเครื่องแบบของเรา แต่พอเลิกงานกับวันหยุด เราก็ทำตัวเป็นแฟนกันได้นิ”

 

          “นั่นสิ ผมลืมคิดได้ไงนะ”

 

 

 

          แชะ!

 

 

          ต่างคนต่างเงียบหลังจากได้ยินเสียงเหมือนกับเป็นเสียงชัตเตอร์ของกล้องโทรศัพท์ จึงหันไปตามต้นเสียงเลยพบกับนักเรียนชายคนหนึ่งที่ดูจากชุดแล้วบ่งบอกได้ว่าอยู่โรงเรียนเดียวกันกับกีฮยอน  ซึ่งตอนนี้กำลังหลบอยู่ตรงชั้นหนังสือ ถึงแม้มันจะปิดตัวได้นิดนึงก็เถอะ ฮยอนอูจึงเดินเข้าไปหาพร้อมกับจับข้อมือที่ถือโทรศัพท์อยู่

 

          “ไงนักเรียน ภาพชัดมั้ย”

 

          “จูฮอน” กีฮยอนเรียกชื่อเพื่อนของเขาขึ้น

 

          “อาจารย์ซน หัวหน้า”

 

          “มานี่” พูดจบ ร่างสูงจึงลากเพื่อนของกีฮยอนออกจากห้องสมุดแล้วไปที่ซอกตึกข้างๆที่ไม่มีคนผ่านไปมาเท่าไหร่ เมื่อมาถึงแล้วเขาจึงปล่อยตัวให้ล้มลงไปกับพื้น ก่อนที่จะนั่งย่อมองคนที่นอนอยู่

 

          “ไง สรุปภาพชัดมั้ยนักเรียน”

 

          “อาจารย์คิดจะกินนักเรียนด้วยกันเองรึไง ถ้าเกิดมีคนรู้เข้า อาจารย์อยู๋ไม่สุขแน่”

 

          “อาจารย์คงจะอยู๋ไม่สุขเพราะคนชอบแอบถ่ายแอบยุ่งเหมือนนักเรียนนั่นแหละ” ฮยอนอูกระชากคอเสื้อของจูฮอนขึ้นอย่างเต็มแรง

         

           “ใจเย็นก่อนนะครับ ทั้งสองคนเลย”  กีฮยอนพยายามกล่อมเกลี่ยทั้งสองฝ่าย แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครยอมใครจริงๆ

    

           “ผมผิดมากรึไง ผมยังไม่ได้บอกซะหน่อยว่าผมจะเอาไปลง”

 

          “เฮ้อ แย่หน่อยนะพอดีว่าหลักฐานมันปลิวละ” ฮยอนอูยกโทรศัพท์จูฮอนขึ้นมาพร้อมกับลบรูปของเขาและกีฮยอนออกต่อหน้าเจ้าของโทรศัพท์ทันที

 

          “ไอ้ครูซน!

 

          “เรียกใหม่เดี๋ยวนี้ ก่อนที่พรุ่งนี้ครูจะลงศูนย์ตัวโตๆให้ แล้วก็เลิกยุ่งเรื่องของครูกับกีฮยอนซะ”พูดจบ เขาจึงปล่อยมือออกจากคอเสื้อนักเรียนออก ก่อนที่จะวางโทรศัพท์ลงแล้วเดินไปจูงมือของกีฮยอน จากนั้นเขาก็หันหลังไปทิ้งท้ายเอาไว้

 

          “อ่อ ถ้าติดเทอมนี้ก็ยากหน่อยนะ พอดีกว่าครูอยู่เทอมเดียว ตามหาที่มหาลัยที่ครูอยู่แล้วกันนักเรียน” ทั้งสองจึงเดินออกไปจนลับสายตาของจูฮอนทันที

         

          หลังจากวันนั้นก็เป็นวันเริ่มต้นของทั้งคู่ที่เมื่อขอคบกับได้สักพัก ก็มีอุปสรรคให้ลำบากขึ้นมาตั้งแต่แรก แต่แล้วพวกเขาก็แก้ปัญหาได้อย่างรวดเร็ว ถ้าเกิดฮยอนอูไม่ลบรูปในวันนั้น ไม่ว่ายังไงจูฮอนก็ต้องหาวิธีที่จะขู่แบล็คเมย์เขาและกีฮยอนแน่ๆ

 


ระหว่างที่ทั้งคู่ต้องใช้ชีวิตด้วยกันในฐานะครูและนักเรียนเวลาที่โรงเรียน แต่เมื่อในวันหยุดพวกเขาก็จะกลายเป็นเหมือนคู่รักวัยรุ่นปกติ จนเมื่อคุณแม่ของกีฮยอนและป้าของฮยอนอูได้ยินว่าทั้งคู่คบกัน กลับไม่มีใครขัดแย้ง แถมยังจะสนับสนุนซะด้วยมากกว่า บางครั้งยังเคยให้ทั้งคู่นอนด้วยกันที่บ้านซะด้วยซ้ำ

 

          คนที่รู้เรื่องว่าพวกเขาคบกันนอกจากคุณและแม่ป้า ก็คงจะเป็นมินฮยอกและฮยองวอน ในด้านมินฮยอกเองก็คงจะประสบเจอไม่ต่างกันกับกีฮยอน เพราะเขาเองก็คบกับอาจารย์ชินหรือโฮซอกนั่นเอง ซึ่งเขาบอกว่าคบกันมาก่อนที่อาจารย์ชินจะเข้ามาฝึกสอนได้สักพักได้ แต่โฮซอกเลือกที่จะขอเงียบเรื่องนี้เอาไว้ ไม่งั้นเมื่อข่าวหลุดก็จะมีผลต่อเขาและมินฮยอกเอง

 

          ในบางเวลาที่ฮยอนอูและกีฮยอนอยู่ด้วยกันอาจจะมีปัญหาไม่เข้าใจกันบ้าง แต่พวกเขาก็ปรับความเข้าใจกันได้รวดเร็ว และเคลียร์กันรู้เรื่อง แต่เมื่อการมาก็ต้องมีการจากลา ในเมื่อวันที่กำหนดการฝึกสอนของฮยอนอูต้องหมดลง

 

          วันนี้กีฮยอนเพิ่งสอบไฟนอลเสร็จ ฮยอนอูจึงออกมารับกีฮยอนกลับไปที่บ้านของตนแล้วพาอีกคนเข้าบ้าน เมื่อมาถึงที่หน้าห้องแล้วนั้น เขาจึงหยิบผ้าขึ้นมาปิดตาอีกคนให้สนิท พร้อมเปิดประตูเข้าไปในห้อง จับทิศทางให้อีกคนเดินให้ถูก เพื่อที่จะไม่ให้ชนสิ่งของต่างๆ

 

          “อะไรของพี่เนี่ย ผมมองไม่เห็นเลย”

 

          “ถึงแล้วน่าตัวเล็ก พี่จะเปิดผ้าแล้วนะ” ผ้าสีขาวถูกดึงออกช้าๆ กีฮยอนจึงค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วมองไปรอบๆห้อง พบว่าข้างในถูกตกแต่งไปด้วยลูกโป่งหลายลูกหลากสีซึ่งเป็นโทรพาสเทล แถมมีรูปต่างๆมากมายที่ติดตามเส้นริบบิ้นของลูกโป่ง แต่เมื่อสังเกตดีๆแล้ว รูปทุกรูปล้วนเป็นรูปของเขาทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นเวลาที่เขากินข้าว เดินเล่น กินขนม แม้กระทั่งในเวลาเรียนตอนที่กำลังฝึกซ้อมยูโดด้วยกันกับมินฮยอก

 

          จนเขาเจอกันรูปชุดหนึ่งที่ทำให้เขาคุ้นตามาก เพราะในรูปไม่ได้อยู่ในช่วงตอนนี้ แต่มันเป็นช่วงที่เขายังอยู่ม.ปลายใหม่ๆ มันน่าแปลกใจที่ว่าฮยอนอูไปหารูปพวกนี้มาจากไหนกัน แต่ระหว่างที่เขากำลังดูรูปอย่างเพลินๆจนถูกสองแขนโอบรอบเอวไว้พร้อมมีคางมาเกยบนไหล่ของเขา

 

          “พี่อยากจะบอกเรื่องนึงกับเรามาตั้งนานแล้ว แต่พี่ไม่มีเวลาบอกเราเลยสักที”

 

          “เรื่องอะไรเหรอครับ?” กีฮยอนหันหน้าไปถามอีกคนข้างๆของเขา คนถูกถามยิ้มขึ้นก่อนที่จะหยิบรูปที่กีฮยอนใส่เสื้อยืดสีดำที่กำลังเล่นชักกะเย่อรวมกับเพ่อนคนอื่นๆอยู่

 

          “จริงๆแล้วพี่ไม่ได้แอบชอบเราตั้งแต่ตอนเจอครั้งแรกในโรงเรียนหรอกนะ แต่เป็นตอนนี้ต่างหาก”

 

          “นี่มันรูปที่ผมไปค่ายที่คณะนิ”

 

          “ใช่แล้วครับ”

 

          “แล้วตอนนั้นพี่อยู่ที่ไหน ทำไมผมไม่เห็นพี่”

 

          “เราเห็นพี่อยู่นะ แต่แค่ตอนนั้นเราไม่ได้เห็นหน้าพี่ตรงๆนิ”

 

          “หรือว่าพี่จะเป็นตัวนั้น..

         

          2ปีที่แล้ว

 

          หลังจากที่กีฮยอนรู้แนวทางว่าตัวเองต้องการที่จะสอบเข้าเรียนครูให้ได้ ในระหว่างช่วงที่เขากำลังว่างจึงลองค้นหาค่ายเล่นๆ จนไปเจอค่ายของคณะที่เกี่ยวกับครู เขาสนใจเป็นอย่างมากเลยเลือกที่จะลงชื่อไปในทันที

 

          เมื่อมาถึงวันที่เขารอคอย ด้วยความชะล่าใจทำให้เขาเผลอลืมของเล็กน้อยทำให้มาช้าจนต้องถูกลงโทษ แต่ด้วยความเซอรไพรส์อย่างหนึ่งคือ

 

          “เอาล่ะครับ สำหรับคนที่มาช้า พี่จะให้มาเต้นคู่กับมาสคอตพี่หมีของเรากัน” รุ่นพี่ที่เป็นฝ่ายนันทนาการจูงมือตัวมาสคอตหมีสีน้ำตาลออกมา ซึ่งสามารถเรียกความน่ารักให้คนในค่ายเป็นอย่างดีเพราะเจ้ามาสคอตตัวนี้ค่อนข้างจะมีชื่อเสียงด้วยเหมือนกัน เมื่อคุณมาสคอตมายืนอยู่ข้างๆกีฮยอนแล้ว เสียงตีกลองก็ถูกดังขึ้น

 

          “อ้าวน้องชื่ออะไร น้องชื่ออะไร”

 

          “ชื่อกีฮยอนครับ”

 

          “น้องชื่อกีฮยอน น้องชื่อกีฮยอน ชอบทำท่าแบบนี้แบบนี้ ชอบทำท่าแบบนี้แบบนี้” จนมาถึงท่อนที่ต้องให้ทำท่า กีฮยอนเลือกที่จะทำท่ายกมือสองนิ้วขึ้นมาพร้อมส่ายเอวทำให้ดูน่ารักขึ้นมาเล็กน้อย ทำเอาคุณหมีที่อยู่ข้างๆขึ้นมาเต้นตาม ไม่ว่าจะเพลงอะไรขึ้นก็ตาม กีฮยอนเต้นปล่อยของจนไม่สนอะไรทั้งนั้น คุณหมีก็ด้วยเช่นกัน ซึ่งคนข้างในก็ไม่ใช่ใคร

 

 

 

 

 

 

          เขาคนนั้นคือ ฮยอนอู

 

 

 

 

          “พี่คือคุณหมีตัวนั้นเองเหรอ”

 

          “ใช่แล้วครับ”

 

          “ทำไมพี่ไม่ออกมาให้เห็นตรงๆเลยล่ะครับ”

 

          “ตอนนั้นพี่เป็นคนขี้อายน่ะ เลยทำได้แค่แอบดูเราพอ รู้มั้ยว่าตอนแรกพี่เกือบจะไม่ได้มาสอนเราแล้ว ดีนะ ที่อีกคนที่จะได้สอนที่นี่เขาขอเปลี่ยนที่สอนกับพี่ ไม่งั้นไม่ได้มาเจอเราหรอก”

 

          “ถึงได้เจอแล้ว แต่พี่ก็ต้องไปอยู่ดี นี่ก็จบเทอมแล้วด้วย” เสียงของกีฮยอนเริ่มแผ่วลงเล็กน้อย เพราะเขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะบอกลาคนที่ตัวเองรักยังไงงั้น มือหนาก็ยกขึ้นมาลูบหัวเล็กเบาๆ

 

          “แม้ว่าพี่จะฝึกสอนที่นี่เสร็จ แต่เราก็ได้คุยกันอยู่นี่”

 

          “กว่าจะได้เจอกันอีกนะ”

 

          “พี่สัญญา ว่ายังไงพี่ต้องมาเป็นครูจริงๆให้ได้ เหมือนกับที่เราตั้งเอาไว้” ฮยอนอูดึงตัวอีกคนเข้าไปกอดทันที ส่วนคนตัวเล็กก็กอดกลับเช่นกัน พร้อมซบหน้าตัวเอาลงบนแผ่นอกกว้างพวกเขาทั้งคู่อยากหยุดเวลานี้เอาไว้ หรือไม่ก็ต่อมันยาวนานก่อนที่จะจากกันไป

 

 

 

 

          3ปีต่อมา

          ฮยอนอูได้บรรจุเข้ามาเป็นอาจารย์ในโรงเรียนได้อย่างเต็มตัว โชคดีที่ปีของเขานั้นรับครูอยู่เป็นจำนวนมาก ทำให้เขาเองได้มีโอกาสติดแล้วถูกเรียกสัมพาษณ์เข้าไป มันอาจจะรู้สึกแย่เล็กน้อยเพราะไม่ได้มีกีฮยอนเหมือนตอนที่เขาอยู่เป็นครูฝึกสอนนั้นเอง

 

          “นักเรียนเคารพ”

 

          “ขอบคุณครับ”

 

          “ขอบคุณค่ะ” สิ้นเสียงของนักเรียนทุกคนก่อนที่จะแยกย้ายพากันกลับบ้าน ซึ่งนั่นหมายความว่าตอนนี้เขาเองก็เลิกงาน เขาล้วงมือหยิบโทรศัพท์โทรหาใครบางคนทันที ปลายสายนั้นก็รับสายเขาด้วยความรวดเร็ว

 

          “ฮัลโหล”

 

          “พี่เลิกงานแล้วนะ สอนเหนื่อยสุดๆเลย”

 

          “นี่ก็เหนื่อยเหมือนกันเนี่ย นี่อ่านมาเป็นชั่วโมงละยังไม่เข้าหัวเลย”

 

          “ตั้งใจอ่านหน่อยสิครับ เราต้องอดทนนะ”

 

          “ค้าบคุณครูซน งั้นขออ่านต่อแปปนึงแล้ว เดี๋ยวตอนค่ำค่อยคุยกันนะ”

 

          “ครับผม นักศึกษายูกีฮยอน”

 

         

แน่นอนว่าในจรรยาบรณ์ของครูเขากล่าวว่าห้ามให้นักเรียนและครูมีความสัมพันธ์ที่เกินความจำเป็น

 

 

 

 

   แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาห้ามครูกับนักศึกษาซะหน่อย

 #หรือว่ามันไม่ต่างกันนะ?


#พี่หมีน้องแฮม

THE END

________________________________________________________________________

จบไปแล้วนะคะสำหรับฟิคชยอกีกากๆของเรา55555555555555555555555

ไม่รู้ว่าจะชอบแนวนี้กันรึเปล่าแต่ไรท์ก็พยายามเท่าที่เท่าไรท์ทำได้ แค่ได้กำลังใจจากเมนท์เล็กๆน้อยๆไรท์ก็โอเคแล้วค่ะ

อ่าน #พี่หมีน้องแฮมกันแล้ว ยังไงก็อย่าลืม #ฟิคนักเวทย์แช กันนะคะ ไว้ว่างๆจะกลับมาอัพรัวๆแบบนี้เนาะ;-;

เอ็นจอยรีดดิ้งครับบบ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #60 น้ำตาลเทียม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 22:55

    ไม่เหมือนกันสิ!!! เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องร่วมคณะละ หึย สตอรี่เค้าน่ารักมาก เขินสุด

    #60
    0
  2. #45 jxrim_oo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 20:27
    แฮปปี้เอ็นดิ้งมากเลยค่ะชอบๆ><
    #45
    0
  3. #22 montofu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 22:59
    น่ารักม้ากากกกมากมกสกากกกกมีอดีตด้วยมีการแอบชอบมานานฮื่ออน่ารักจังเลยน้าพิหมีกับหนูกยอน ได้รักกันแล้วว
    #22
    0
  4. #17 PraeKyungDO (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 00:14
    งื่อออ น่ารักกกกก รีบตามไปเป็นครูอยู่ที่เดียวกันกับครูซนนะคะครูยู >_< พล็อตน่ารักมากๆค่ะ ชอบบบบ งื่อออ ฆหากากลลดดลสกลดปทเลบ อ๋าาา โฮกี้คบกันมาก่อนอีก น่ารักกกกก ฟหากลกลเลเาเส
    #17
    0
  5. #16 BeBe (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 00:12
    ขอบคุณค่ะไรท์ จบแล้ววว สนุกมากๆเลย พี่หมีขี้อายน่ารักก รอติดตามต่อไปนะคะ
    #16
    0