[MONSTA X - SF/OS] Showki Story♡

ตอนที่ 1 : Hello Teacher 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 437
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    6 ต.ค. 59



“ครูไม่ได้ไม่พอใจนะ แค่ไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจผิด”

“เข้าใจผิดเรื่องอะไรครับ”

“ว่าเราสนิทกันเกินไป”

“ก็ผมอยากสนิทกับครูจริงๆนิครับ”

 

 

เสียงบทพูดดังออกมาจากโทรทัศน์ ซึ่งเป็นบทสนทนากันระหว่างตัวละครคุณครูสาวและนักเรียนหนุ่ม ซึ่งตัวเนื้อเรื่องอ้างอิงมาจากชีวิตจริงจากที่เคยเล่ากันในรายการชื่อดัง ที่มักจะมีทุกวันศุกร์

 

 

สายตาเรียวเล็กก็มองดูตั้งแต่ต้นเรื่อง ระหว่างที่ดูเขาเองก็ทำการบ้านไปด้วย ข้างๆนั้นมีคุณแม่ที่กำลังดูโทรทัศน์ตั้งใจกว่าตัวเขาเองซะอีก เมื่อซีรี่ส์ดำเนินมาถึงฉากที่อาจารย์สาวถูกเรียกพบเกี่ยวกับเรื่องที่เธอ รักกับนักเรียนชายคนนั้น ทำเอาชายหนุ่มที่นอนดูทำหน้าสงสัยขึ้นมาทันที

 

"แม่ ทำไมกะแค่คำว่าครูกับนักเรียนทำตัวสนิทกัน ทำให้คนมองไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอแม่"

 

"มันผิดจรรยาบรรณ์ของครูไง อาจารย์เขาเพียงมีหน้าที่แค่สั่งสอนอบรมดูแลนักเรียน เราเป็นนักเรียน เราก็ทำได้แค่เชื่อฟัง ตั้งใจเรียน ทำให้จารย์ภูมิใจก็แค่นั้น ทำไม เธอแอบชอบครูในโรงเรียนมารึไง ยูกีฮยอน"

 

"อะไรของแม่เนี่ย ทุกวันนี้เจองานก็เยอะละ จะให้เอาเวลาไหนไปชอบจารย์ จารย์เกือบทุกคนจนมีลูกมีเมียละ"

 

"แกบอกว่าแกงานเยอะ ทำไมแกยังมีหน้ามานอนดูทีวีตรงนี้ ขึ้นไปอ่านหนังสือเดี๋ยวนี้" คุณนายยูขึ้นเสียงใส่ลูกของตนจนคนฟังเองต้องรีบขยับต้องหนีออกจากโซฟาแล้วขึ้น ไปบนห้องทันที ทำให้เขาพลาดดูช็อตตอนจบของซีรี่ย์อย่างเสียดาย

 

เช้าวันต่อมา

 

 

กีฮยอนตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเป็นปกติก่อนที่เขาจะไปโรงเรียน หลังจากที่จัดการกับตัวเองเสร็จแล้วนั้น สองขารีบวิ่งลงไปบันไดไปยังชั้นล่างแล้วหยิบแซนด์วิชไปคาบพร้อมข้าวกล่องที่ คุณแม่เตรียมไว้ให้ ก่อนที่จะเปิดชั้นแล้วหยิบรองเท้าประจำมาสวมพร้อมผูกเชือก

 

"แอ้! ไอโองเอียนแอ้วอ้ะ (แม่!ไปโรงเรียนแล้วนะ)" พูดจบ เขาก็ออกวิ่งไปยังปากซอย

 

"ใจเย็นๆก็ได้กีฮยอน เดี๋ยวโรคก็กำเริบหรอก เฮ้อ จริงๆเลย" เมื่อกีฮยอนมาถึงหน้าปากซอยแล้ว รถประจำทางที่ผ่านหน้าโรงเรียนก็มาพอดี เขาจึงรีบขึ้นรถพร้อมกับนักเรียนคนอื่นๆก่อนที่จะตัวรถก็ขับออกไปต่อ



หลังจากที่มาถึงที่โรงเรียน เขาเดินตรงไปยังโฮมรูมของเขาทันที ภายในก็พบนักเรียนจับกลุ่มคุยกันเป็นกลุ่มของตัวเอง กลุ่มผู้หญิงก็คงจะแบ่งปันกับคุยเรื่องไอดอลที่พวกเธอไปเจอตามงานบ้าง บ้างก็คุยเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเรียน หรือนักเรียนต่างห้อง ส่วนผู้ชายคงจะคุยเรื่องผู้หญิงหรือเรื่อง... อะไรแนวลึกๆทำนองนั้น

 

แล้วถ้าเป็นยูกีฮยอน เขาจะอยู่กับกลุ่มคนแบบไหนล่ะ?

 

 

กีฮยอนเป็นพวกสันโดษ ชอบอยู่เงียบๆ แต่ด้วยความที่เขาเรียนเก่งและความเป็นผู้นำของเขาจนทำให้ได้เป็นหัวหน้า ห้องจนถึงทุกวันนี้ แทนที่จะถูกเพื่อนรุมแกล้งกลับมีเพื่อนเข้าหาซะมากกว่า บางทีก็มาถามเรื่องการบ้าน การเรียนต่างๆที่สงสัย เกือบทุกเรื่องเขาสามารถบอกเพื่อนได้หมด ถือว่าเป็นคนๆนึงที่เพื่อนสามารถพึ่งพาได้เลยทีเดียว

 

กริ่งงงงงงง

เสียงกริ่งดังขึ้นเพื่อบ่งบอกให้นักเรียนนั้นเตรียมตัวเขาเรียนได้แล้ว ซึ่งคาบแรกที่เรียนนั่นก็คือคาบพละ ซึ่งต้องจำเป็นต้องเปลี่ยนเสื้อเรียนเท่านั้น เพราะถ้าหากว่าลืมก็ต้องถูกทำโทษ ซึ่งแน่นอนว่าคนอย่างยูกีฮยอนไม่มีวันลืมแน่ๆ

 

          หลังจากที่นักเรียนทุกคนเปลี่ยนเสื้อจากชุดนักเรียนเป็นชุดพละเรียบร้อย พวกเขาไปรวมตัวกันที่โรงยิม พบว่าอาจารย์ในวันนี้ไม่ใช่อาจารย์คนก่อน อาจารย์ที่พวกเขาเรียนเมื่อชั่วโมงที่แล้วทั้งอายุเยอะและดูแก่แถมโหด แต่พอมาชั่วโมงนี้กลับดูหนุ่ม สูง และตัวหนา ไหนจะผิวแทนที่ทำให้ดูแอบเซ็กซี่ไปอีก ทำเอานักเรียนหญิงบางคนแทบจะหวีดอยู่ต่อหน้าแล้ว แต่ก็ต้องเก็บอาการไว้เพื่อเตรียมตัวเรียน

 

          “นักเรียน เคารพ” กีฮยอนพูดนำนักเรียนทุกคนให้แสดงความเคารพกับอาจารย์หนุ่มก่อนที่จะยืนตรงและเงียบกัน

 

          “สวัสดีนักเรียน จารย์ชื่ออาจารย์ซนฮยอนอู หรือเรียกว่าอาจารย์ซนได้ อาจารย์เป็นครูฝึกสอน จะอยู่สอนพวกเราอยู่หนึ่งเทอมแทนอาจารย์คิมนะครับ” พูดจบ นักเรียนบางส่วนต่างก็เริ่มซุบซิบกัน ส่วนใหญ่ก็คงจะมีแต่นักเรียนหญิงซะมากกว่า

 

          “เอาล่ะนักเรียน วันนี้อาจารย์ยังจะไม่สอนไรมาก แค่ไปวิ่งวอร์มรอบสนามสองรอบ”

 

          “โหยยยยยยยยย” ทุกคนร้องลั่นขึ้นเพื่อบ่งบอกว่าไม่อยากอย่างชัดเจน

          “อาจารย์ ลดเป็นสักรอบหนึ่งไม่ได้เหรอครับ” แชฮยองวอน รองหัวหน้าห้องที่ชอบทำหน้าง่วงตลอดเวลายกมือขึ้นถามอย่างหน้าตายสุด แต่ไม่ว่ายังไงก็สามารถทำไรกับอาจารย์ตัวสูงได้

 

 

 

          “ไม่ได้ครับ ทั้งหมดปฎิบัติ ไป!

 

 

 

          ปี๊ดดดดดดดดดดดดดด!

 

 

 

          ฮยอนอูยกนกหวีดที่คล้องคอไว้แล้วเป่าไล่นักเรียนทันที ทุกคนจึงรีบวิ่งออกจากบริเวณนั้นแล้ววิ่งไปยับขอบสนาม  บางคนก็วิ่งอย่างรวดเร็วให้มันเสร็จ บางคนวิ่งเหยาะๆเอาเพื่อไม่ให้เหนื่อยแทน หนึ่งในกลุ่มนั้นก็มีกีฮยอนอยู่ด้วย ระหว่างที่เขากำลังตั้งใจวิ่งอยู่ กลับมีคนมาสะกิดไหล่ของเขาซะก่อน

 

          “นี่หัวหน้า ทำไมไม่บอกอาจารย์ก่อนล่ะว่าเป็นอะไร เดี๋ยวเกิดล้มขึ้นมาทำไง” อีมินฮยอก เลขานุการของห้องถามเขาด้วยความเป็นห่วง

 

          “เอาน่า เรื่องแค่นี้เอง วิ่งเหยาะๆก็ได้ อาการไม่กำเริบหรอก โอ๊ะ”

 

          “เป็นอะไร?

 

          “นะแน่นหน้าอกอ่ะ” กีฮยอนค่อยๆยกมือขึ้นมาจับที่หน้าอกของตัวเอง แถมยังเริ่มหายใจตัดๆขัดๆและหอบตามกัน มาจนขาของเขาเริ่มทรุดเกือบจะล้มลงกับพื้น แต่ก็ยังดีที่มีมินฮยอกประคองเอาไว้

 

          “เฮ้ย กีฮยอน ใจเย็นๆดิวะ”

 

 

          “ยะ ยา..

 

 

          “เฮ้ย ฉันไม่ไม่ได้เอายาติดตัวมานะเว้ย! แกได้เอามามั้ย แล้วมันอยู่ไหน!

 

          “กระ..กระเป๋า ฮึก”

 

          “นักเรียนเป็นอะไรกัน!” อาจารย์ซนรีบวิ่งมาหาทั้งคู่ ตามด้วยนักเรียนคนที่เหลือที่เข้ามามุงกันดูกีฮยอนเต็มไปหมด

 

          “อาจารย์ครับ! คือกีฮยอนเขาหอบหืดกำเริบอ่ะครับ ผมไม่ได้เอายามาเผือด้วย”

 

          “งั้นออกไป เดี๋ยวจารย์พาเขาไปที่ห้องพยายาล เลิกเรียนได้”  ฮยอนอูเดินเข้าไปช้อนตัวอีกคนขึ้นก่อนที่จะฝ่านักเรียนคนอื่นๆแล้ววิ่งออกไปจากโรงยิมทันที

         

          และหลังจากที่ทุกคนเปลี่ยนเสื้อกลับมาเป็นชุดนักเรียน ระหว่างที่กำลังรออาจารย์คนต่อไปเข้าสอน และแน่นอนท้อปปิคที่นักเรียนคุยกันก็คงไม่พ้นเหตุการณ์เมื่อสักครู่

 

          “โหย แก ฉันล่ะอยากเป็นหอบหืดแบบหัวหน้ามั่งจัง อยากถูกอาจารย์ซนอุ้มอ่ะ”

 

          “เนาะๆ อิจฉาจริงๆเลย อยากสิงหัวหน้าห้องจัง”

 

         

          “นี่ฮยองวอน เลิกเรียนนายจะไปหากีฮยอนมั้ย” มินฮยอกหันไปถามฮยองวอนที่กำลังจะหลับข้างๆให้ตื่นขึ้นมาตอบเขา

          “อือ ก็ไปดิ หมอนั้นอึดจะตาย เดี๋ยวก็หาย”

 

 

          กีฮยอนค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ ก่อนที่จะมองไปรอบห้องพบว่าเขาอยู่บนเตียงในห้องพยาบาล เขาจำได้ว่าล่าสุดเขาอยู่ที่โรงยิม แล้วอาการหอบหืดกำเริบ รู้สึกตัวอีกทีเขาก็อยู่ที่นี่แล้ว เขาลองหันหน้าไปทางข้างขวาก็พบว่าเตียงข้างๆนั้นว่าง ส่วนเมื่อเขาหันไปอีกด้านก็พบกับอาจารย์ซน ที่ดูเหมือนจะเหมือนนั่งดูเฝ้าเขามาได้สักพักแล้ว

 

          “ตื่นแล้วเหรอนักเรียน”

 

          “อ่า..ครับ ขอตัวนะครับ”

         

“เดี๋ยวนักเรียน” ฮยอนอูจับไหล่กีฮยอนให้หยุดเดินไว้ก่อน

         

“อะไรเหรอครับ ?

         

“เธอเป็นหัวหน้าห้องใช่มั้ย”

         

“ใช่ครับ มีอะไรรึเปล่าครับ” อยู่ๆ กระโน้ตสีเหลืองก็ถูกยื่นมาตรงหน้าของเขาก่อนที่จะรับมา พบว่าบนกระดาษไม่มีตัวอักษร….  มีแต่ตัวเลข

         

ใช่แล้ว บนกระดาษโน้ตมีแต่ตัวเลข แล้วนั่นมันก็คือเบอร์ของอาจารย์ของฮยอนอูนั่นเอง

         

“นี่เบอร์อาจารย์ เอาไว้ติดต่อ” พูดจบ ฮยอนอูจึงเดินออกจากห้องพยาบาลไปทันที ปล่อยให้อีกคนงงไปได้สักพัก

         

“กีฮยอนนนนนนนนนนน” เสียงของมินฮยอกดังขึ้น ถึงแม้ว่าอยู่ไกลยันหน้าปากซอยก็รู้ว่าเจ้าของเสียงนี้คือใคร เดินเข้ามาหากีฮยอนพร้อมกับซอมบี้(?)ฮยองวอนที่เดินตามหลังกันมา

         

“อะไรเนี่ย เสียงดังเว้ย”

         

“หายดีแล้วเหรอเนี่ย”

         

“ก็โอเคขึ้นแล้วแหละ กินข้าวหมดแล้วใช่มั้ยเนี่ย”

         

“ก็แหงล่ะ อ่ะ เอาไปกิน” ฮยองวอนยื่นถุงให้ ซึ่งข้างในก็มีคัพโจ๊ก ขนมปังและน้ำ และขนมอื่นๆซึ่งเป็นของโปรดของกีฮยอนทั้งนั้น แต่ขึ้นชื่อว่าของกินก็ของโปรดกีฮยอนหมดนั่นแหละ จากนั้นเขาจึงรับอาหารมาแล้วเดินออกไปหาที่กิน ก่อนที่จะเตรียมตัวขึ้นไปเรียนคาบบ่าย

 

         

 

          เมื่อเลิกเรียน กีฮยอนเองก็กลับบ้านโดยรถประจำทางเช่นเคย หลังจากที่เขาเข้าไปในบ้านแล้วนั้นก็พบว่าแม่ของเขากำลังทำอาหารอยู่ภายในบ้านอย่างตั้งใจ แต่ว่าวันนี้รู้สึกของที่นำมาทำอาหารนั้นเยอะแปลกๆ นั่นหมายความว่า ไม่ญาติมาก็มีคนมาหา

         

          แต่ช่วงนี้มันไม่ใช่ช่วงเทศกาลที่จะพบปะญาติพี่น้อง นั่นก็หมายความว่าคงจะทำเลี้ยงคนอื่นแทน

 

          “แม่ ทำให้ใครล่ะเนี่ย”

 

          “พอดีหลานป้าซนขอมาอยู่ด้วย เห็นว่ามาเป็นครูฝึกสอน อยู่โรงเรียนแกมั้ง เลยว่าจะทำกับข้าวเลี้ยงซะหน่อย”

 

          “อ่อ” อยู่ๆกีฮยอนกลับลางไม่ดีขึ้นมาทันทีหลังจากที่ได้ยินคำว่าครูฝึกสอน กับโรงเรียนของเขา

 

          ก๊อก ก๊อก

 

          เสียงเคาะประตูดังขึ้นมาจากทางหน้าบ้าน ทำให้ทั้งสองแม่ลูกหันไปตามต้นเสียงตามกัน

 

          “สงสัยป้าซนมาแล้วมั้ง แกออกไปรับไป” แม่ของเขาไล่กีฮยอนให้ออกไปรับแทน ทำเอาเขาแทบอยากจะแกล้งหลับอยู่ตรงนั้น จนเสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้งจนกีฮยอนจำใจต้องเดินออกไปรับ

 

          “มาแล้วครับบ ปะ..ป้า”

 

          แต่หลังจากที่กีฮยอนเปิดประตูออกไปนั้น ก็ต้องพบกับคนที่เขากำลังนึกถึงอยู่ในหัวพอดี

 

          “ไงนักเรียน”



#พี่หมีน้องแฮม

_____________________________________________________________

ทักทายรีดเดอร์ทุกคนนน วันนี้ขอตัวมาฝากเรือชยอกีอีกเรื่องนะคะ5555555555555555555

สำหรับใครที่รอ #ฟิคนักเวทย์แช รอกันอีกแปปนะคะ ช่วงนี้เปิดเทอมแล้วอาจจะทำให้ไม่ว่างกันเนาะ



ตามตัวหรือมาคุยได้ที่ @_justyjx ได้เลยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #41 jxrim_oo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 20:06
    โหยยย อยากเป็นหอบหืดเลยค่ะ/คงจะโดนลากแทน55555
    #41
    0
  2. #18 Yoyoiiz_yy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 19:14
    โง้ยยยยยยย กีน่ารักน่าถนอมขนาดนี้ พี่นูต้องดูแลดีๆน้าา
    #18
    0
  3. #7 PraeKyungDO (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 01:20
    หึ๊ยยยย ยัยกีเป็นหอบหืดแบบนี้ครูซนต้องดูแลนะคะ!! >< คุณแม่คะ ทำไมครูกับนักเรียนจะรักกันไม่ได้ กรณีนี้รักได้ค่ะ อิอิ ครูซนคะ หนูก็เป็นหอบหืดนะ หืดดดหาดดดด -.,-
    #7
    0
  4. #5 พี่กีฐา (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 00:18
    แอร๊ยยยยยยยยยยย อะไรนะ กีฮยอนเป็นโรคหอบหื่น แอร๊ยยยย เข้าทางเราเลย แอร๊5555555555
    #5
    0
  5. #4 catolic (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 22:55
    แง้ เราติดตามอยู่นะะะะ ไรท์ไฟท์ติ้ง!!!
    #4
    0
  6. #3 winewhite (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 08:14
    จะเอาๆ 555555 ต่อนะไรท์
    #3
    0
  7. #2 ~~-*กุร้ากป๋า*-~~ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 23:25
    วรั้ยย โชตะๆ ๆ ๆ ๆๆ ๆๆ ๆ ๆๆ ๆ ๆๆ
    #2
    0
  8. #1 BeBe (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 21:22
    ฮือออ เนื้อเรื่องแบบนี้แหละค่ะ 555 ชอบบบ รอนะคะ ไม่ใช่แค่เจอที่ รร.แต่เขาอยู่ด้วยกันค่ะ ฮืออออ
    #1
    0