เพลิงรัก เพลิงแค้น WONKYU

ตอนที่ 28 : เพลิงรัก เพลิงแค้น 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    9 ธ.ค. 54

ร่างบางที่นอนหมดสติเพราะฤทธิ์ยาที่หมดฤทธิ์ไปไม่กี่ชั่วโมงหลังจากซีวอนหมดความใคร่ กามารมณ์จากร่างบางก็ปล่อยให้คยูฮยอนนอนเจ็บปวดทั้งกายและใจอยู่บนเตียงอย่างทรมาน ที่ยังดีที่มีนามินคอยดูแล นามินเช็ดตัวนั่งเฝ้าคยูฮยอนอยู่ข้างเตียงกับน้ำตาไหลรินออกมาที่สงสารเด็กหนุ่มคนนี้อย่างจับใจ

                ทนนะคุณอีกไม่นานคุณจะปลอดภัย คุณจะออกไปจากที่นี้นามินกุมมือของคยูฮยอนเอาไว้ที่คยูฮยอนลืมตาขึ้นมากับน้ำตารินไหลออกมาอย่างเจ็บปวด มือลูบหน้าท้องแบนราบ

                ลูกผม ลูกผมเสียงคล้ายละเมอเอ่ยออกมา กับดวงตาเหม่ยลอยถ้าไม่มีลูกคยูฮยอนจะมีแรงต่อสู้กับคนเลวอย่างชเว ซีวอนได้ต่อไปได้ไง

                คุณหนูยังอยู่กับคุณ เค้ายังไม่ทิ้งคุณไปคยูฮยอนเผยรอยยิ้มเล็กน้อยที่มือยังกุมหน้าท้องเอาไว้

                เค้ายังอยู่กับผม เค้ายังไม่ทิ้งผมไปบอกอย่างเลื่อนลอยที่ความหวังสุดท้ายของเขายังอยู่

                ค่ะเค้ายังอยู่กับคุณ คุณต้องเข้มแข็งเอาไว้นะค่ะ เข้มแข็งที่จะปกป้องดูแลเค้าต่อไปเมื่อเค้าเกิดมาบนโลกใบนี้เสียงสั่นที่สงสารร่างบางจับใจ พรุ่งนี้คุณซองมินจะกลับมาช่วยคุณแล้ว คุณจะเป็นอิสระแล้ว อิสระที่คุณต้องการนามินบอกออกมาที่หล่อนเธอโทรไปบอกซองมินให้รู้เรื่องก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป ที่ซองมินจะบินกลับมาเกาหลีพรุ่งนี้เช้าดีที่ว่าซองมินสามารถจองตั๋วไฟล์บ่ายได้ทัน ทำให้ซองมินรีบบินกลับมาก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป

                คยูฮยอนรับรู้ว่าจะมีคนมาช่วยเขาออกจากที่นี้เขาถึงกับยิ้มอย่างมีความหวัง ความหวังที่ไม่ต้องมาทนทรมาน เจ็บปวดอยู่ที่นี้ต่อไปอีกแล้ว ที่ไม่ต้องทนรองรับของซีวอนอีกต่อไปและจะถึงเวลาแก้แค้นของเขาเสียที ดวงตาเล็กปิดลงด้วยความเหนื่อยล้า หมดแรงที่พรุ่งนี้ต้องลุกขึ้นมาสู้กับคนเลวอย่างชเว ซีวอน

                ชเว ซีวอน ชั้นจะทำให้คุณเจ็บกับสิ่งที่คุณทำเอาไว้กับชั้นและลูกของชั้น

 

                ซีวอนที่กำลังออกไปทำงานที่มินวูออกมาส่งหน้าบ้าน สองพ่อลูกยิ้มให้กันอย่างมีความสุขแต่รอยยิ้มนั้นกลับหายไปเมื่อเห็นคนที่เพิ่งมาถึงลงมาจากรถที่ทำให้ซีวอนและมินวูตกใจไม่น้อย

                ซองมิน!!”

                อาซองมิน!!”สองเสียงร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อเห็นซองมินเดินเข้ามาพร้อมกับอิทึก

                ใช่อาเองมินวูเสียงดูดุกับสายตามองไปที่หลานชายที่ตกใจไม่น้อยกลัวว่าอาจะมาพาตนนั้นกลับอังกฤษ ตกใจมากใช่มั๊ยพี่ที่เห็นผมกลับมาบ้านได้ทั้งที่ผมตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะไม่กลับเหยียบที่นี้อีกเสียงแข็งพูดขึ้นจ้องมองพี่ชายไม่วางตา แต่ผมต้องกลับมา กลับมาช่วยคน คนที่ถูกพี่แก้แค้นอย่างไม่มีความเป็นมนุษย์ ทำร้ายเค้าเหมือนไม่ใช่มนุษย์ซองมินบอกออกมาอย่างเจ็บปวดที่สายตาจ้องมองไปยังพี่ชายที่ยังยืนนิ่ง ไม่พูดอะไร แทควูพาชั้นไปหาผู้ชายคนนั้นซองมินสั่งเสียงเข้ม แทควูหันไปมองหน้าเจ้านายอย่างขอคำตอบ ซีวอนพยักหน้าให้แทควูพาซองมินเข้าไปหาคยูฮยอนได้

                ซองมินเข้ามาในห้องที่มีนามินคอยดูแลร่างบางของใครคนหนึ่งที่นอนอยู่บนเตียง นามินเห็นซองมินเข้ามาก็เดินออกมาให้ซองมินเข้าไปดูแลคยูฮยอนแทน ซองมินรู้สึกสงสารเด็กหนุ่มคนนี้จับใจเหลือเกิน ทำไมพี่ชายโหดร้ายได้ขนาดนี้

                นามินให้คุณคยูฮยอนทานยาไปแล้วค่ะคุณซองมิน

                ชื่อคยูฮยอนหรอซองมินหันไปมองคนหลับอยู่บนเตียงกว้าง จูจินความมักมากของคุณทำให้น้องชายของคุณต้องมากรรมแทนคุณกับสิ่งที่คุณได้ทำเอาไว้กับชั้นและพี่ชายของชั้นซองมินบอกใบหน้าของคยูฮยอนที่ก็ไม่แตกต่างจากจูจินอดีตคนรักของเขามากนัก

                คุณซองมินค่ะคุณคยูฮยอนท้องลูกของนายท่านเดือนหนึ่งแล้วค่ะ แต่คุณคยูฮยอนสั่งไม่ให้นามินบอกใครทั้งนั้นแม้กระทั่งนายท่านนามินบอกออกมาอย่างไงซะเรื่องนี้เธอก็ควรบอกให้ซองมินรู้เพื่อทุกอย่างจะไม่ได้เลวร้ายไปมากกว่านี้

                เรื่องนี้ชั้นจะจัดการ นามินคอยดูแลเด็กคนนี้ให้ดีแล้วกันเดี๋ยวชั้นจะลงไปคุยกับพี่ซีวอนให้รู้เรื่อง

                ค่ะคุณซองมินนามินโค้งรับ ซองมินเดินออกจากห้องไปที่นามินหวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้นตามที่เธอคิดเอาไว้

                ซองมินลงมาคุยกับพี่ชายที่ห้องทำงานที่มีมินวูอยู่ในห้องด้วย มินวูรู้สึกกลัวอาของเขาเหลือเกินจนไม่อยากอยู่ห่างจากบิดาเพราะถ้าซองมินเอาจริงขึ้นมาก็ไม่มีใครขัดได้

                มินวูเราออกไปข้างนอกก่อน อามีเรื่องต้องคุยกับพ่อของเราเสียงแข็งดูเอ่ยออมาทำให้มินวูไม่สามารถที่จะขัดคำสั่งของอาได้

                เรามีอะไรกับพี่ซีวอนถามขึ้นเมื่อลูกชายออกไป

                ผมว่าพี่น่าจะรู้ดีนะว่าผมมาที่นี้เพราะอะไรกันแน่ ถ้าไม่ใช่เรื่องของเด็กคนนั้นน้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยออกมา

                เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับเรา มันเป็นเรื่องของพี่กับโจวคยูฮยอนเท่านั้น ถ้าเราคิดจะมาช่วยมันหยุดความคิดนั้นได้เลย

                ถ้าพี่คิดจะทำร้ายเด็กคนนั้นเพราะความแค้น ผมก็ไม่มีทางให้พี่ทำร้ายเด็กคนนั้นได้ ผมจะช่วยเค้าให้ออกไปจากขุมนรกแห่งนี้ ถ้าพี่คิดจะทำก็ข้ามศพผมไปก่อนแล้วกันบอกอย่างหนักแน่น สายตาจริงจัง

                แต่มันทำให้ครอบครัวเราพัง มันทำให้พี่ต้องทำร้ายน้องตัวเอง!!”ตะคอกออกมาอย่างโกรธจัดที่ความแค้นอย่างฝังแน่นอยู่ในอก

                แต่พี่ก็แค้นครอบครัวของเค้าพังเหมือนกัน อย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าพี่ได้ฆ่าพ่อของเค้าตาย เอาแม่เลี้ยงของเค้ามาเป็นชู้ก็เหมือนที่จูจินได้ทำเอาไว้กับพี่ ในเมื่อพี่ได้ทุกอย่างแล้วทำไมไม่หยุดมัน ทำไมต้องทำกับคนที่ไม่รู้เรื่องกับเด็กคนนั้นด้วย ถ้าพี่ไม่หยุดผมกับพี่ได้เห็นดีกันแน่ ผมจะเป็นคนหยุดพี่ด้วยมือของผมเองสายตาจริงมองไปยังพี่ชาย ซองมินหันจะกลับเดินออกไปแต่ก็พูดทิ้งท้ายเอาไว้ ถ้าพี่ไม่หยุดตอนนี้จะเป็นพี่คนเดียวที่จะเสียใจกับการกระทำของพี่ที่ได้ทำร้ายคนที่พี่รักได้ซองมินพูดเป็นนัยน์ๆแล้วเดินออกไป ซีวอนโกรธจัดปัดของบนโต๊ะกระจัดกระจายลงกับพื้นหมด

                ซองมินเดินออกมาจากห้องก็เจอมินวูที่ยืนรออยู่หน้าห้อง ที่มินวูยืนก้มหน้าที่ไม่กล้าสู้อา ซองมินมองหลานชายอย่างเหนื่อยใจ

                เตรียมตัวเก็บของกลับอังกฤษกับอา คยูฮยอนหายเมื่อไรเราจะกลับอังกฤษทันทีซองมินสั่งเสียงแข็งกลับหลานชายแล้วเดินออกไป มินวูรู้สึกเสียใจที่จะไม่ได้อยู่กับพ่ออีกต่อไปแล้ว

                ซองมินกลับมายังห้องของคยูฮยอนที่คยูฮยอนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ซองมินจึงให้นามินลงไปทำข้าวต้มให้คยูฮยอนทานที่เขาต้องมีเรื่องคุยกับคยูฮยอนตามลำพัง

                นายไม่ต้องกลัวชั้น ชั้นมาช่วยนายซองมินบอกออกมาเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้ายังหวาดระแวงกลัวเขาไม่น้อย

                คุณเป็นใคร

                ชั้นชื่อซองมินเป็นน้องชายของพี่ซีวอน ชั้นจะมาช่วยนายออกไปจากที่นี้หลังจากนายหายดี

                ผมจะออกไปได้ไง ในเมื่อพี่ชายของคุณไม่มีทางปล่อยผมไปได้อยู่แล้ว เค้าต้องการแก้แค้นผม

                ชั้นจะพานายไปอยู่อังกฤษด้วย นายไปอยู่ที่โน้นกับชั้นนายจะปลอดภัยสำหรับนายและลูกของนายด้วย

                คุณรู้ถามอย่างตกใจ

                นามินบอกชั้นหมดแล้ว

                คุณอย่าบอกพี่ชายของคุณนะ ผมไม่อยากให้เค้ารู้ว่าผมมีลูกกับผม

                ทำไมถามอย่างสงสัย ในเมื่อมันอาจจะเป็นผลดีต่อคยูฮยอนไม่น้อย

                คุณคิดว่าลูกที่เกิดจากความแค้นของพ่อแม่จะมีใครรับได้ ผมก็รับไม่ได้ที่ลูกของผมเกิดมาจากความแค้นแต่เค้าเป็นลูกของผม ผมต้องรักเค้า ปกป้องเค้าให้ดีที่สุดเท่าที่ผมทำได้ ผมกลัวว่าคุณซีวอนจะทำร้ายลูกชายของผมเหมือนที่เค้าทำร้ายกับผม ผมไม่อยากเสียลูกไป ลูกเป็นสิ่งสุดท้ายของผมคยูฮยอนน้ำตาไหลรื้นออกมา ซองมินเข้าใจหัวอกของคยูฮยอนดี

                ชั้นสัญญาว่าชั้นจะยังไม่บอกพี่ซีวอนในตอนนี้ แต่ถ้ามันถึงเวลาชั้นคงต้องบอกความจริง อย่างไงพี่ซีวอนก็เป็นพ่อเด็กจะไม่บอกเลยก็ไม่ได้

                ขอให้ผมมั่นใจก่อนได้มั๊ยว่าเค้าจะไม่ทำร้ายลูกของผมซองมินพยักหน้าเป็นคำตอบ ทำให้คยูฮยอนยิ้มออกมามือลูบท้องของตัวเอง

                มันถึงเวลาของแม่แล้วที่จะได้แก้แค้นพ่อของลูก ลูกอย่าโกรธแม่เลยนะ แม่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อเราสองคนแม่ลูก พ่อจะต้องรู้ถึงความเจ็บปวดที่ได้ทำเอาไว้กับแม่และลูก

 

 

                ไรเตอร์มาต่อให้แล้วนะค่ะ ตอนหน้าก็ถึงเวลาแก้แค้นของคยูฮยอนบ้างแล้ว พี่วอนก็จะต้องรับรู้ถึงความเจ็บบ้างแล้วค่ะ คอยอ่านกันนะค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

924 ความคิดเห็น

  1. #873 `★υιcκy ∂oωπ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 07:03
    สะใจ!! มินมาแล้วววว
    #873
    0
  2. #835 jaaoAloha (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2555 / 07:29
    วอนเสียใจล่ะสิ
    #835
    0
  3. #717 An(Gy)tOrIa LL TheMicky >< (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:40
    โอ๊ยย เศร้าอ่ะ
    ตาวอนนิสัยเสีย นิสัยไม่ดี
    #717
    0
  4. #716 keroro (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2554 / 21:50
    คิคิ

    ตอนหน้าจะได้สะใจแล้ว^^
    #716
    0
  5. #715 By N@ttYkYu (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 19:25
    การแก้แค้นของกี้คือการพาลูก(ที่อยุ่ในท้อง)หนีไปกับมินใช่มั๊ยอ่ะ
    หากวอนมารุ้ทีหลังก็จะเสียใจ ใช่มั๊ยอ่ะ ฮี่ๆๆ
    #715
    0
  6. #714 nanni122 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2554 / 01:06
    น้องมินมาแล้ว

    แถมพูดตรงใจอีกต่างหาก

    น้องกี้จะได้พ้นทุกข์ซะทีนะ
    #714
    0
  7. #713 aoyjana (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2554 / 22:56
    กระโดดหอมแก้มซองมิน
    ดี ๆ เอาน้องไปเลย
    อิวอนมันจะได้สำนึก

    เฮ้อ!! โล่งอก คยูจะได้ไปให้พ้น ๆ สักที
    #713
    0
  8. #712 nk_popeye (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2554 / 22:49
    ในที่สุดนางฟ้าก็มาช่วยนางฟ้าด้วยกัน ฮ่าฮ่า
    วอนเอ๊ย แกตายแน่ๆ
    กี้ขา พอเถอะลูก ตัวเองจะเจ็บเองนะคะน้องกี้
    #712
    0
  9. #711 Sunny First (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2554 / 22:08
    พี่ซองมินมาแล้ววววววว~~~
    #711
    0
  10. #710 justmin_7 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2554 / 21:33

    ในที่สุด  มินก็มาช่วยไว้ทัน

    #710
    0
  11. #709 T_N (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2554 / 21:19
    มินเป็นดั่งHeroเลยนะเนี่ย



    ไรเตอร์สู้ต่อไปนะคะ^^
    #709
    0
  12. #708 ปักษาราตรี (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2554 / 20:26
    เอาให้วอนน้ำตาตก ซึมไปเลยนะคนเล็ก
    วอนทำไว้กับเราขนาดนี้
    ถ้าซองมินไม่มาคนเล็กจะเป็นไงเนี่ย
    ปัญหาคือมินวู เราไม่ค่อยชอบลูกซีวอนคนนี้เลยอ่ะT^T
    #708
    0
  13. #707 7791 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2554 / 19:50
    อยากให้กี้เอาคืนได้เร็วๆ อ่านตั้งแต่ต้นรังแกกี้มาตลอด

    หวังว่าเวลาเอาคืนต้องให้วอนเจ็บแสบสุดๆเลยนะ สะใจแทน
    #707
    0
  14. #706 kikkayu (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2554 / 19:43
    ดีจังที่มินมาช่วยคยูแล้ว
    งานนี้คยูจะได้เอาคืนวอนแล้ว
    มาต่อเร็วๆนะไรเตอร์
    #706
    0