ถึงร้ายก็รัก 2 kihae kyumin

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 2 ความฝันที่อยากอยู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 673
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 มิ.ย. 54

ดงแฮคงอยู่ในความฝันที่ตัวเองได้สร้างขึ้นถึงแม้ในโลกของความฝันจะมีเพียงแค่เขากับคิบอมแค่สองคนก็ตามแต่ดงแฮก็พร้อมจะอยู่ในโลกแห่งความฝันที่ไม่มีใครมาพลากเขากับคิบอมออกจากกันได้ จะมีคิบอมดูแลเขาทุกวันจะไม่ทิ้งเขาห่างไกลออกไปไหน

                      ดงแฮนายเล่นอะไรอยู่คิบอมถามขคึ้นที่นั่งลงตรงหน้าคนรักที่ยิ้มสรวญออกมา

                      ผมกำลังวาดรูปคุณคิบอมอยู่ฮ่ะ อยากให้คุณคิบอมเห็นตัวเองตอนเวลาที่ร้ายกับผมมันน่ากลัวมากแค่ไหนดงแฮบอกออกมาท่ากำลังขีดๆวาดอยู่บนพื้นทราย

                      ชั้นน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรอนี้คิบอมดูรูปที่ดงแฮวาดที่เหมือนยักษ์ตัวหนึ่ง

                      น่ากลัวยิ่งกว่ายักษ์ซะอีก คุณนะไม่รู้ตัวเลยว่าคุณนะน่ากลัวมากแค่ไหนตอนที่ร้ายใส่ผม

                      ถึงชั้นร้ายแต่นายก็รักชั้นใช่มั๊ยล่ะดงแฮ ร้ายก็รักคิบอมเอ่ยออกมาที่ดงแฮก้มหน้ายิ้ม  ที่คิบอมจ้องใบหน้าหวานไม่วางตา

                      ใครว่าที่ผมรักคุณเพราะคุณร้ายใว่ผม ท่าผมรักคุณก็เพราะว่าคุณคือเด็กผู้ชายคนนั้นที่มาเล่นกับผมทุกวันและยังช่วยผมจากไอ้พวกเด็กเกเรที่มาชอบแกล้งผมอีก

                      ไอ้เราก็นึกว่ารักเราตอนนี้เสียอีกที่แท้ก็รักเราตอนเราอยู่ม.ปลายบ่นอย่างน้อยใจ

                      คุณคิบอมก็เหมือนกันนั้นแหละ ถ้าไม่รู้ว่าผมเป็นเด็กคนนั้นคุณก็ยังร้ายใส่ผมอยู่นั้นแหละ ที่คุณรักผมก็เพราะผมเป็นรักแรกของคุณคิบอมเหมือนกันดงแฮบอกออกมาและแอบยิ้มออกมา

                      เดี๋ยวนี้ชักกล้าใหญ่แล้วนะเถียงชั้นใหญ่เลยนะดงแฮยิ้มหวานอย่างไม่รู้ไม่ชี้ ทำให้คิบอมหมั่นเขี้ยวกับความน่ารักและขี้เล่นของร่างเล็กต้องดึงร่างดงแฮเข้ามารั้งกอดที่สองร่างนอนกอดกันบนพื้นทรายคิบอมพลิกกายให้ดงแฮนอนข้างล่างที่ร่างเขานอนคร่อมอยู่ มือบางก็โน้มคอหนาลงมาใกล้ใบหน้าของตัวเองกับรอยยิ้มพิมพ์ใจ

                      หรือว่าไม่จริงฮ่ะที่ผมไม่ได้เป้นรักแรกของคุณคิบอม แต่สำหรับคุณคิบอมแล้วคุณเป็นรักแรกของผมคำหวานที่เอ่ยออกมาทำให้คิบอมถึงกับยิ้มออกมาและกดจูบลงไปบนปากเรียว

                      นายเป็นรักแรกของชั้นและจะเป็นรักสุดท้ายของชั้นดงแฮ นายจำเอาไว้นะว่าชั้นจะไม่มีทางรักใครได้อีกนอกจากนายเพียงคนเดียว ชั้นจะมีนายเพียงคนเดียวดงแฮคนเดียวที่ชั้นรักสิ้นคำหวานจมูกก็ซุกไซร์ไปตามซอกคอระหงมือบางก็ลูบไล้บนแผ่นหลังกว้าง มือหนาก็ปลดกระดุมเสื้อออกจนหมดและเคลื่อนใบหน้าลงมาจะเล่นกับเม็ดบนยอดอกทั้งสองข้างที่ปากหนากำลังขบเม้นแต่ต้องหยุดกลางคันอย่างอารมณ์เสียเมื่อมีเสียงเรียกดังเข้ามา ไอ้ซีวอนมันจะเป้นมารขัดความสุขของเราไปถึงไหนเนี๊ยบ่นออกมาเมื่อเสียงนั้นเป็นเสียงของซีวอนที่ดังเข้ามา

                      คุณคิบอมก็ฟังคุณซีวอนเค้าหน่อยแล้วกัน ผมอยากรู้เหมือนกันว่าคุณซีวอนจะมาบอกอะไรกับผมใบหน้าหวานยิ้มออกมาและรอเสียงอีกฝั่งที่กำลังคุยกับเขาอยู่ในร่างที่เขาหลับ

                      ดงแฮนายอย่าเป็นเด็กขี้เซาแบบนี้ซิ นายรีบตื่นขึ้นมาซิตื่นขึ้นมาหาน้องชายของนาย ตื่นขึ้นมาหาชั้นซิ ชั้นรอนายอยู่นะดงแฮ

                      หึ.....ชั้นไม่ยอมดงแฮไปหาแกได้หรอกไอ้ซีวอนคิบอมบอกออกมาเมื่อได้ยินเสียงพูดของเพื่อน

                      นายนอนแบบนี้ถ้าไอ้คิบอมมันรู้มันคงเป็นห่วงนายมาก นายอยากทำให้คิบอมห่วงนาย ไม่สบายใจเพราะนายหรอดงแฮ

                      ดงแฮอยู่กับกูและตอนนี้กูก็ดงแฮก็กำลังจะเมคเลิฟกันอยู่ด้วย มึงนั้นแหละที่มาทำให้กูอารมณ์เสียคิบอมว่าออกมาที่ดงแฮได้แต่ยิ้มที่เห็นคิบอมโต้ตอบเพื่อนที่อีกฝั่งก็ไม่ได้ยินสิ่งที่ตัวเองพูดเลย อย่าไปฟังไอ้ซีวอนมันพูดเลยเรามาต่อกันเถอะ ฟังมันก็เสียเวลาเปล่าถึงเวลาถ้านายต้องกลับนายก็ต้องกลับไปอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ขอให้ชั้นได้อยู่กับนาย ทำอะไรกับนายกับช่วงเวลาที่เราจะอยู่ด้วยในกันโลกแห่งนี้นะดงแฮดงแฮไม่พูดอะไรยอมให้คิบอมทำได้ตามใจถึงแม้จะมีเสียงของซีวอนดังเข้ามาแต่ทั้งสองกลับไม่ฟังมันเลย

                      ถ้าดงแฮกลับไปอยู่บนโลกแห่งความเป็นจริง ผมคงไม่ได้ทำอะไรกับดงแฮแบบนี้อีกแล้ว แต่ช่วงเวลาที่ผมกับดงแฮได้อยู่ด้วยกัน ผมขอใช้เวลาให้คุ้มค่ากับมันที่สุดกับความรักขอผมและสิ่งที่ผมต้องไถ่โทษกับดงแฮกับสิ่งที่ผมได้ทำร้ายดงแฮท่ตลอดเวลา

                 อีกฝั่งที่เฝ้ามองดูคนที่ยังคงหลับใหลอย่างเป้นห่วงที่ไม่ล่วงรู้เลยว่าคนที่หลับใหลอยู่ตอนนี้กำลังมีความสุขกับบทรักกับชายคนรักที่ตัวเองยอมทิ้งและเข้ามาอยู่ในความฝันกับชายหนุ่ม อาการของดงแฮที่แสดงออกมาที่ทางร่างกายทั้งท่ายังคงหลับใหลอยู่ในห้วงนิทราทำให้คนที่เฝ้าและมาเยี่ยมต่างเป็นห่วงและดีใจไปในขณะเดียวที่เห็นร่างเล็กที่หลับใหลมานานมีอาการตอบสนองออกมาบ้าง

                      หมอฮ่ะพี่ชายผมเป็นอย่างไงบ้างฮ่ะซองมินถามขึ้นเมื่อเห็นหมอตรวจอาการของพี่ชายเรียบร้อย

                      อาการยังปกติเหมือนเดิมนะครับ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

                      แล้วอาการที่เกิดขึ้นเมื่อกี้มันหมายความว่าไงครับ

                      อาการที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ของคนไข้อาจเกิดจากจิตใจส่วนลึกๆของคนไข้ลึกๆที่อาจฝัน อาจคิดอะไรสักอย่างที่มันทำให้คนไข้แสดงมันออกมาทางร่างกาย แต่มันจะเป็นทางที่ดีนะครับถ้าคนไข้มีอาการตอบสนองออกมาแบบนี้อีกไม่นานคนไข้อาจจะตื่นขึ้นมาก้ได้นะครับคำตอบของหมอทำให้ทุกคนต่างยิ้มและมีหวังว่าดงแฮจะตื่นขึ้นมาพบโลกแห่งความจริงเสียที

                      ดงแฮคุณคงอยู่กับไอ้คิบอมซิ คุณถึงได้ยิ้มออกมาได้ขนาดนี้ซีวอนกระซิบข้างหูของร่างเล็กที่มีรอยิ้มบางๆฉายออกมา

                      ก็เออซิว่ะ ก็ดงแฮเค้ามีความสุขที่ได้อยู่กับกูและกับสิ่งที่กูทำให้ร่างกายตอบสนองเมื่อกี้แบบที่มึงเห็นไงไอ้ซีวอน

                      เสียงตอบกลับออกมาที่ซีวอนไม่ได้อาจได้ยินได้เลย แต่เค้ากับได้ยินสิ่งที่ซีวอนบอกกับดงแฮทุกอย่าง

                      หลังจากได้คำตอบของแพทย์ที่ทการตรวจอาการของดงแฮทำให้คยูฮยอนคิดว่าน่าจะพาดงแฮกลับไปรักษาตัวที่บ้านเพื่อว่าอาการของดงแฮจะดีขึ้นเมื่อเห็นพบบรรยากาศอันคุ้ยเคยและเป็นของพี่ชายของตัวเองและมันอาจทำให้ดงแฮยอมตื่นจากการนอนเป้นเจ้าชายนิทรา

                      พี่คยูฮยอนจะพาพี่ด๊องกลับไปพักที่บ้านจริงหรอฮ่ะ

                      พี่คิดว่าถ้าดงแฮกลับไปรักษาตัวที่บ้านมันอาจทำให้อาการมันดีขึ้นมากกว่าเดิมและอีกอย่างถ้าเราตามหาตัวพี่คิบอมเจอ ดงแฮอาจจะตื่นมาอีกครั้ง

                      แกคิดว่าพี่คิบอมยังมีชีวิตอยู่หรอคยูฮยอน นี้มันหกเดือนแล้วนะแก ถ้าพี่คิบอมยังไม่ตายจริงทำไมพี่คิบอมทำไมไม่ถึงกลับมาหาดงแฮ มาหาแกกับโยริซอลลี่บอกออกมาทำให้ซีวอนคิดถามที่ซอลลี่พูด

                      พี่ก็เห็นด้วยกับซอลลี่นะคยูฮยอน นี้มันก็ผ่านมาหกเดือนแล้ว พี่นะรู้จักนิสัยไอ้คิบอมมันดีมันไม่ยอมทิ้งคนที่รักไปได้อยู่แล้ว ถ้ามันยังมีชีวิตอยู่มันต้องกลับมาหาเราและคนที่มันรักต้องนานแล้วซีวอนเอ่ยออกมาตามเหตุผลที่เขาได้คิด เขารู้จักนิสัยของเพื่อนเขาคนนี้ดีที่ไม่ยอมทิ้งให้น้องและคนที่ตัวเองรักต้องอยู่เพียงลำพัง

                      แต่ก่อนผมคิดเหมือนกับพี่แต่ตอนนี้ผมมั่นใจว่าพี่คิบอมยังมีชีวิตอยู่กับผม และผมก็สั่งให้แทคยอนกับมินโฮออกตามหาตัวพี่คิบอมอย่างด่วนถ้าพี่คิบอมมีชีวิตอยู่จริง เราต้องตามหาตัวพี่คิบอมเจอคยูฮยอนบอกอย่างมั่นใจ

                      แทคยอน มินโฮที่ส่งคนออกไปตามหาคิบอมทั่วโซลที่ลูกน้องทุกคนต่างไม่ลดละที่จะหาตัวเจ้านายให้เจอ ทุกคนต่างพากันแยกย้ายกันออกไปตามหาตามที่ๆต่างๆที่คิดว่าคิบอมจะไป โรงพยาบาลทุกแห่งที่แทคยอนและมินโฮคิดว่าคิบอมต้องเข้าไปรักษาตอนบาดเจ็บตอนโดนยิง

                      มีผู้ชายที่ชื่อคิมคิบอมมารักษาที่บ้างมั๊ยครับ

                      รอสักครู่นะค่ะพยาบาลสาวเอ่ยออกมาที่กำลังคีย์หาข้อมูล มีค่ะ เมื่อห้าเดือนที่แล้วค่ะ

                      ผมขอประวัติคนไข้หน่อยนะครับ พอดีผมเป็นญาติของเขาที่เขาหายตัวไปเมื่อห้าเดือนก่อนแทคยอนเอ่ยออกมาและเอาเอกสารยืนยันว่าเขาเป็นญาติกับคนไข้ทำให้พยาบาลบอกข้อมูลเกี่ยวกับคนไข้ ขอบคุณมากนะครับแทคยอนบอกออกมาพร้อมกับซองเอกสารที่ถือติดมือออกมากับรอยยิ้มที่มีความหวังว่าอีกไม่นานจะต้องเจอนายของเขาอีกไม่ช้า คุณคยูฮยอนตอนนี้เราเจอคุณชายใหญ่แล้วนะครับ เดี่ยวผมจะเข้าเอาเอกสารไปให้ที่บ้านนะครับแทคยอนบอกออกมาท่าเขาขับรถตรงไปยังบ้านตระกลูคิม

                      มีอะไรหรือเปล่าฮ่ะพี่คยูฮยอน

                      ตอนนี้แทคยอนตามหาตัวพี่คิบอมเจอแล้ว แล้วกำลังจะเข้ามาหาเราที่นี้คยูฮยอนบอกทั้งรอยยิ้ม

                      แปลว่าพี่ดงแฮมีหวังที่จะตื่นขึ้นมาแล้วใช่มั๊ยฮ่ะ พี่ดงแฮจะกลับมาเป็นพี่ด๊องของผมคนเดิมของผมแล้วนะฮ่ะซองมินบอกอย่างดีใจ

                      พี่คิดอย่างนั้นนะซองมิน พี่คิบอมต้องทำให้ดงแฮตื่นจากการเป็นเจ้าชายนิทราได้คยูฮยอนดึงซองมินเข้ามากอดที่ทุกคนที่อยู่ในนั้นต่างพากันดีใจที่คิบอมยังมีชีวิตอยู่และอยู่รอแทคยอนเข้ามาหา ที่ไม่นานแทคยอนก้เดินเข้ามาพร้อมกับซองเอกสาร

                 นี้ครับเอกสารที่ผมได้มาจากทางโรงพยาบาลที่คุณคิบอมได้เข้ารักษาเมื่อห้าเดือนก่อนและเป็นช่วงที่คุณคิบอมได้รับบาดเจ็บพอดีและการรักษาก็ยังเป็นไปตามที่คุณคิบอมได้รับบาดเจ็บ ผมคิดว่าน่าจะเป็นคุณคิบอมนะครับแทคยอนเอ่ยออกมาที่คยูฮยอนอ่านเอกสารไปด้วย

                      แทคยอนเตรียมรถให้ผม ผมจะไปรับพี่คิบอมกลับมา พี่คิบอมยังไม่ตายพี่คิบอมยังมีชีวิตอยู่คยูฮยอนบอกออกมาเมื่ออ่านเอกสารจบที่ทุกคนต่างยิ้มเมื่อแน่ใจว่าคิบอมยังมีชีวิตอยู่

                      คยูฮยอนพี่ไปด้วย พี่จะไปรับไอ้คิบอมมันกลับมาด้วยซีวอนเอ่ยขึ้น คยูฮยอนยิ้มให้ ซีวอนจึงหันมาสั่งคังอินและมีร์ที่ยังนั่งอยู่ มึงสองคนพาซองมินกับซอลลี่ไปรับดงแฮกลับมารักษาตัวที่บ้าน ซึงโฮพี่ฝากทางนี้ด้วยนะ

                      ครับพี่ พี่ไปรับพี่คิบอมกลับมาเถอะครับซึงโฮบอกออกมาที่คยูฮยอนและซีวอนพากันออกไปรับคิบอมกลับมายังบ้านเพื่อที่จะกลับมาดูแลดงแฮ

                      ลีซังอาคังอินเอ่ยออกมาเมื่อหยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน

                      ใครว่ะมึงมีร์ถามขึ้น

                      คนที่เป็นเจ้าของไข้ไอ้คิบอมมันว่ะมึงคังอินเอ่ยออกมาท่าทุกคนต่างไม่คิดอะไรที่ตอนนี้ได้แต่ดีใจที่รู้ว่าคิบอมยังไม่ตายและก็สนใจที่จะพาดงแฮกลับมารักษาตัวที่บ้านก่อนๆท่าคยูฮยอนและซีวอนจะพาคิบอมกลับมายังบ้าน

                      ทุกคนในบ้านตระกลูคิมต่างดีใจที่รู้ว่าคุณชายใหญ่ของตัวเองยังไม่ตายและกำลังจะกลับมาอยู่บ้านอีกครั้ง ทำให้ทุกคนต่างพากันร้องไห้ดีใจและจัดห้องให้กับคุณชายใหญ่ของตัวเอง ที่แม่บ้านนายองเข้าไปบอกโยริที่ยังนอนอยู่นอนอยู่บนเตียง

                      คุณหนูค่ะคุณป๊ากำลังจะกลับมาคุณหนูแล้วนะค่ะ คุณหนูลุกขึ้นไปอาบน้ำ แต่งตัวสวยๆรอคุณป๊ากันนะค่ะหญิงวัยกลางคนเอ่ยออกมาทั้งน้ำตา

                      จริงนะค่ะป๊าจะกลับมาโยริ แม่นมไม่ได้หลอกโยรินะค่ะ

                      จริงค่ะตอนนี้พี่ชายกำลังไปรับคุณป๊ามาหาคุณหนูนะค่ะ คุณหนูลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวรอคุณป๊ากลับมานะค่ะแม่บ้านนายองบออกมาที่โยริยอมลุกขึ้นให้แม่บ้านนายองพาไปอาบน้ำ  

                     

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

128 ความคิดเห็น

  1. #118 koy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มกราคม 2555 / 01:07
    ลีซังงอา เเม่งงงงงงงงงงงง



    จะมาทำให้คิเฮ ดราม่าใช่ไหมเนี่ยยยยยยย
    #118
    0
  2. #85 I_am_Por (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2554 / 22:56
    หมวยคงมีความสุขมาก แต่คนอื่นกำลังเศร้าอยุ่นะ กลับมาไวๆ
    #85
    0
  3. #77 Uzzie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2554 / 21:14
    เอ่อ...ขนาดในฝันนะ บอมด๊อง =////=

    แล้วซังอาจะยอมให้บอมกลับมามั้ยนะ
    #77
    0
  4. #73 am26am (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2554 / 07:44

    บอมมาแล้วซังอาจะตามมาไหมอ่ะ

    #73
    0
  5. #67 수녀님 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2554 / 12:44
    ดงเฮอยากจะฝันไปอย่างเดียวเลยอ่า
    #67
    0
  6. #54 faNy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2554 / 18:42
    ขอแค่ด๊องมีบอม
    #54
    0
  7. #45 sakapo50 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2554 / 22:31
     อยากให้บอมมมี่กลับมาคนเดียว
    #45
    0
  8. #33 mui (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2554 / 22:27
    เพราะว่าด๊องมัวแต่ฝีนดีว่าได้อยู่กับบอม เลยไม่ยอมตื่นซักที
    #33
    0
  9. #29 เด็กน้อยยูกึน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2554 / 20:51
     ด๊องคงหนุกอยู่ที่แห่่งฝันล่ะสิ

    ที่ๆๆๆมีบอมอยู่ด้วยอะ
    #29
    0
  10. #17 vee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2554 / 23:44
    เอาบอมกลับมาคนเดียวได้มั๊ย ไม่เอาซังอา

    #17
    0
  11. #14 E.L.F.ผู้รักซูจู (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2554 / 20:25
    บอมกลับมาครั้งนี้จะทำให้ด๊องเจ็บปวดรึเปล่า
    #14
    0
  12. #13 numoney (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2554 / 19:36
     ไรเตอร์น่ารักจัุงเลย เอาบอมกลับมาไว ๆ นะ 
    แล้วก็ เพี้ยง ขอให้ด๊องฟื้นไว ๆ ด้วย
    แล้วก็......รู้สึกสังหรณ์แปลก ๆ อ่ะ
    ไรเตอร์จ๋า ขอให้บอมกลับมาแล้วเหมือนเดิมด้วยนะ กลัวอ่ะ 
    กลัวบอมไม่ไเหมือนเดิม รู้สึกแปลก ๆ TT^TT

    ขอบคุณไรเตอร์ที่กลับมานะจ๊ะ คิดถึงจางงงง
    #13
    0
  13. #11 ARKIRA (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2554 / 00:52
    ดีใจจังที่บอมมี่จะกลับมา ด็องจ๋าตื่นไวๆนะ
    #11
    0