ถึงร้ายก็รัก 2 kihae kyumin

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 ชีวิตที่เปลี่ยนไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 971
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    2 มิ.ย. 54

ความเจ็บปวด สูญเสียที่ยังคงฝังอยู่ในจิตใจอันลึกของดงแฮที่ต้องมาเห็นภาพคนรักจากไปกับตาของตัวเองที่ตัวเองไม่สามารถจะช่วยเหลืออะไรได้เลยและมันต้องให้ดงแฮเสียใจหนักเข้าไปอีกที่ได้ยินคำว่ารักจากคิบอมเป็นครั้งแรกและเป็นวันที่คิบอมต้องจากเขาไปแสนไกล ถึงจะดีใจที่ได้ยินคำว่ารักจากปากผู้ชายของคนท่าเฝ้ารอมาตลอด แต่ไม่ใช่ในเวลานี้ เวลาที่ต้องสูญเสียคนรักไปต่อหน้าต่ตาแบบนี้และจากไปไม่มีวันกลับแบบนี้

                นับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ขึ้นจนถึงวันนี้ที่มันผ่านมาหกเดือนกว่าแล้วที่ทุกอย่างได้เปลี่ยนแปลงไปของบ้านตระกลูคิม ซองมินได้เรียนจบม.ต้นคยูฮยอนก็ส่งให้ซองมินไปเรียนเมืองนอกแต่ซองมินกลับไม่ยอมไปเพื่อที่จะอยู่โซลต่อเพื่อดูแลพี่ชายจนคยูฮยอนต้องตามใจซองมินให้เรียนในโซลต่อและเรียนต่อม.ปลายที่เดิม ส่วนตัวเขาเองก็ได้เข้ามหาลัยด้านศิลปะตามที่ตัวเองชอบ ส่วนโยริยังคงเสียใจและยังทำใจไม่ได้ที่ต้องเสียพ่อไปทำให้โยริเป็นเด็กซึมเศร้า เงียบเก็บตัวอยู่ในห้องทำให้คยูฮยอนต้องคอยดูแลโยริตลอดเวลาไม่ปล่อยให้หลานต้องอยู่คนเดียวตามลำพัง

                ส่วนดงแฮก็ไม่ต่างอะไรกับโยริที่ได้แต่ซึมเศร้า ขังตัวเองอยู่ในห้องร้องไห้เสียใจที่คิบอมได้จากไปไม่มีวันกลับ จนวันหนึ่งดงแฮขอร้องให้ซอลลี่พาตัวเองไปหลุมฝังศพคิบอมอีกครั้งและพอได้มาเห็นหลุมฝังศพคนรักทำให้ดงแฮช็อกหมดสติต่อหน้าหลุมศพฝังศพของคิบอมและไม่รับรู้อะไรอีกจนถึงวันนี้ ที่ดงแฮนอนเป็นเจ้าชายนิทราอยู่บนเตียงคนไข้ของโรงพยาบาลที่มีซองมินคอยดูแลอยู่ตลอดเวลาไม่ยอมปล่อยให้พี่ชายต้องทนอยู่คนเดียว

                พี่คยูฮยอนเมื่อไรพี่ด๊องจะฟื้นล่ะฮ่ะ ผมทนเห็นพี่ด๊องเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วเสียงสั่นเครื่อของน้องชายที่นั่งกุมมือพี่ชายอยู่ข้างเตียง

                ซองมินพี่ชายนายต้องหายนะ ต้องกลับมมาเป็นพี่ด๊องของนายเหมือนเดิมคยูฮยอนเดินเข้ามาโอบกอดไหล่คนรักที่ยังนั่งกุมมือพี่ชายทั้งน้ำตา

                ดงแฮเป็นอย่างไงบ้างซีวอนที่เดินเข้ามาพร้อมกับคังอินและมีร์ที่ทุกวันเขาทั้งสามจะต้องมาเยี่ยมดงแฮ

                ยังเหมือนเดิมครับพี่ซีวอน ดงแฮไม่ตอบสนองอะไรเลยครับคยูฮยอนตอบออกมามองหน้าพี่ชายทั้งสามอย่างเครียดๆซีวอนจึงเดินมานั่งเตียงและลูบผมดงแฮอย่างอ่อนโยน

                ดงแฮนายตื่นมาสักทีซิ ทุกคนยังรอนายอยู่นะ คิบอมมันรอนายอยู่นะนายอย่าทำตัวเป็นเด็กขี้เซาแบบนี้ซิ คิบอมคงไม่อยากเห็นนายเป็นแบบนี้นะดงแฮซีวอนบอกออกมาที่ลูบผมของดงแฮอย่างอ่อนโยน

                ซีวอนแกพูดแบบนี้ทุกวันดงแฮยังไม่ยอมตื่นขึ้นมาเลยคังอินเอ่ยออกมาที่ทุกวันที้ซีวอนมาเยี่ยมต้องพูดประโยคเดิมๆให้ดงแฮฟัง

                ชั้นเชื่อว่าสักวันดงแฮต้องตื่นขึ้นมาและกลับมาเป็นดงแฮคนเดิมของพวกเราและของไอ้คิบอมมันด้วยซีวอนตอบมาที่หันมองใบหน้าหวานที่เขาคิดว่าสักวันดงแฮต้องตื่นขึ้นมาพบกับความจริงทั้งหมด ความจริงที่ดงแฮต้องยอมรับมันให้ได้ ถึงมันจะทำให้ดงแฮต้องเจ็บปวดก็ตาม

                เมื่อเยี่ยมดงแฮเสร็จคยูฮยอนก็ออกมาคุยกับซีวอน คังอินและมีร์ข้างนอกให้ซองมินได้ดูแลพี่ชายต่อที่ไม่อยากให้ซองมินต้องมารับรู้ด้วย

                คยูฮยอนเราทำไหวแน่นะ มันหนักสำหรับเรามากนะ พี่ไม่อยากให้เราต้องทำอะไรเกินตัวซีวอนเอ่ยเตือนน้องชายของเพื่อนที่ต้องมาดูแลธุรกิจแทนพี่ชาย

                มันไม่ได้หนักอะไรมากครับพี่ ยังดีที่ผมยังได้แทคยอนและลูกน้องคนเก่าของพี่คิบอมคอยช่วยเหลือดูแลผับและคาซิโน่อยู่ครับ ที่ทุกคนยังจงรักภักดีกับพี่คิบอมอยู่คยูฮยอนเอ่ยออกมา

                ซองมินไม่รู้เรื่องนี้ใช่มั๊ย

                ครับ ผมไม่อยากให้ซองมินต้องรู้เรื่องนี้ครับ ถ้าซองมินรู้ซองมินคงไม่ยอมให้ผมเข้ามาทำแน่ๆและผมไม่อยากทิ้งสิ่งที่พี่คิบอมรักไป ผมยังอยากเก็บเอาไว้เป็นตัวแทนของพี่คิบอม

                ถ้าเราคิดจะทำมันต่อไปพี่ก็ไม่ห้ามแต่พี่ไม่อยากให้เราเป้นเหมือนกับไอ้คิบอมมัน ไม่อยากให้เราต้องเปลี่ยนไปแบบไอ้คิบอม สัญญากับพี่ได้มั๊ยว่าเราจะเป็นคยูฮยอนคนเดิมของพวกพี่สามคน

                ผมจะเป็นคยูฮยอนคนเดิมของพวกพี่ครับ

                เดี๋ยวเรื่องผับกับคาซิโน่ให้ไอ้คังอินกับไอ้มีร์ช่วยเราดูแลแล้วกัน เรานะดูแลโยริกับซองมินให้ดีแล้วกัน

                ครับพี่คยูฮยอนยิ้มรับให้พี่ชายทั้งสามที่ซีวอนตบบ่าเป็นกำลังใจให้กับคยูฮยอน

                เดี๋ยวพวกพี่กลับก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้พี่จะมาเยี่ยมดงแฮใหม่ซีวอนบอกออกมาที่คยูฮยอนยิ้มและส่งเพื่อนพี่ชายกลับที่ทั้งสามไม่เคยทิ้งเขาและคนในบ้านตระกลูคิมเลยถึงพี่ชายของเขาจะจากไปแล้วก็ตาม

                แทคยอนที่ตอนนี้คยูฮยอนให้สิทธิ์เด็ดขาดในการดูแลผับและคาซิโน่แทนตัวเองที่แทคยอนยังจงรักภักดีต่อคิบอมเหมือนเดิมและไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายคนตระกลูคิมได้โดยเฉพาะน้องชายเพียงคนเดียวของคิบอม

                แทคยอนชั้นมีเรื่องที่จะต้องคุยกับนายมินโฮที่ยังอยู่กับคนของตระกลูคิมที่เขากับแทมินคุยกันแล้วว่าจะไม่ทิ้งคนที่บุญคุณของเขาทั้งสองไปได้ ที่มินโฮได้ดูแลผับแทน

                นายมีอะไรมินโฮ

                นายคิดว่าคุณคิบอมตายจริงอย่างที่ทุกคนคิดหรือเปล่ามิ นโฮถามขึ้นที่แทคยอนหันมามองอย่างเครียดๆ

                นายคิดว่าๆไงแทคยอนถามกลับ

            ชั้นคิดว่าคุณคิบอมยังไม่ตาย

                ทำไมนายคิดแบบนั้นมินโฮวันนั้นนายกับชั้นก็เห็นนายถูกยิงไปต่อหน้า

                นายลองคิดดูซิ ถ้านายตายทำไมเราไม่เจอศพนาย ศพนายต้องลอยขึ้นมาให้เราเจอบ้างแต่นี้เราไม่เจอศพนายเลยและที่สำคัญแทมินบอกชั้นว่าเด็กในผับไปเจอคุณคิบอมอยู่ที่ชานเมืองแต่พอวิ่งตามไปกลับไม่เจอนายแล้วมินโฮบอกออกมา

                นายเลยคิดว่าผู้ชายคนนั้นเป็นคุณคิบอม

                ใช่ ชั้นคิดว่าคุณคิบอมยังมีชีวิตอยู่

                ไปตามยูจุนมาพบชั้นเดี๋ยวนี้แทคยอนหันไปสั่งลูกน้องที่ยืนอยู่ตรงประตูที่สีหน้าของแทคยอนและมินโอได้แต่เครียดทีทั้งสองมองหน้ากันอย่างไงที่เขาทั้งสองต้องถามหานายของตัวเองให้เจอ

                มีอะไรครับหัวหน้ายูจุนเดินเข้ามาพร้อมที่จะรับฟังของหัวหน้า

                สั่งคนให้ออกทำหาคุณคิบอมให้พบ ถ้าไม่พบไม่ต้องกลับเข้ามาแทคยอนสั่งเสียงเข้ม

                ครับหัวหน้ายูจุนรับคำสั่งและรีบทำตามที่หัวหน้าสั่งทันที

                มินโฮชั้นจะไปพบคุณชายเล็กที่บ้าน นายจะไปกับชั้นด้วยมั๊ยแทคยอนหันไปถามมินโฮพยักหน้าเป้นคำตอบ ที่ทั้งสองออกไปพบคยูฮยอนที่บ้านตระกลูคิม

                แทคยอน มินโฮมาขอพบคยูฮยอนที่บ้านตระกลูคิมดีที่วันนี้ซองมืนไม่อยู่บ้านไปเฝ้าดงแฮที่โรงพยาบาลทำให้คยูฮยอนไม่ต้องกลัวว่าซองมินจะมารับรู้เรื่องที่เขาต้องเข้าไปบริหารผับและคาซิโน่แทนพี่ชายที่ได้จากไป

                มีอะไรหรือเปล่าถึงมาหาผมถึงที่นี้คยูฮยอนถามขึ้น

                เราสองคนคิดว่าคุณคิบอมยังมีชีวิตอยู่มินโฮตอบขึ้น

                ทำไมนายสองคนถึงคิดแบบนั้น ชั้นเห็นพี่คิบอมถูกยิงไปต่อหน้าบอกอย่างเจ็บปวดเมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์วันนั้น

                แทมินบอกผมว่าเด็กที่ผับเจอคุณคิบอมแถวท่าเรือที่คุณคิบอมได้ตกลงไปในแม่น้ำ

                นายสองคนก้เลยคิดว่าผู้ชายคนนั้นเป้นพี่คิบอมทั้งาสองพยกหน้า

                คุณชายเล็กก็รู้ว่าเราหาศพคุณคิบอมไม่เจอและการที่เราศพคุณคิบอมไม่เจออาจเป็นตามที่ผมสองคนคิดก็ได้ว่าคุณคิบอมอาจยังไม่ตายตามที่เราได้คิดเอาไว้ก็ได้แทคยอนบอกออกมาทำให้คยูฮยอนคิดตามและมีความหวังที่จะตามหาพี่ชายเจอ ตอนนี้ผมสองคนสั่งให้ลูกน้องไปตามหาคุณคิบอม ไม่นานเราอาจเจอคุณคิบอมและมันสามารถทำให้คุณดงแฮตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

                นายสองคนจะทำอย่างไงก็ได้ต้องตามหาตัวพี่คิบอมให้เจอ

                ครับคุณชายเล็กแทคยอนรับคำและยิ้มให้กัยมินโอที่อีกไม่นานนายของตัวเองก็จะกลับมา

                พี่คิบอมผมหวังว่าพี่ยังจะไม่ตายนะ พี่จะต้องกลับมาหาคนที่พี่รัก

                หลังจากแทคยอน มินโฮออกไปแล้วคยูฮยอนก็ขึ้นมาดูโยริหลานสาวของตัวเองที่ไม่ยอมทานอะไรเลย เก็บตัวแต่อยู่ในห้อง ไม่ยอมแม่จะแตะอะไรหลังจากเสียผู้เป็นพ่อไปที่มันทำให้โยริกลายเป้นเด็กเงียบขรึม ไม่ยอมพูดจากับใครทำให้ตอนนี้โยรินั้นมักสบายบ่อยและซูบผอมลวไปมากทำให้คยูฮยอนเป็นห่วงหลานสาวคนนี้มากไม่ยอมปล่อยให้อยู่ห่างตัวเลย

                โยริเป็นอย่างไงบ้างครับ

                ไม่ยอมทนอะไรเลยค่ะ เอาแต่ร้องไห้หาแต่คุณชายใหญ่ ดิชั้นว่าคุณชายพาคุณหนูไปพบแพทย์ดีกว่านะค่ะปล่อยเอาไว้แบบนี้มันไม่ดีเลยนะค่ะคุณชายแม่บ้านนายองเอ่ยออกมาทั้งน้ำตาเมื่อคุณหนูของเธอที่เลี้ยงมาตั้งแต่เด็กไม่ยอมออกไปไหนเลยและไม่ยอมทานข้าวเลย คยูฮยอนเดินมานั่งข้างหลานสาวที่นอนหลับด้วยความเหนื่อยล้าที่หน้าตาซูบเซียวเศร้าสร้อย คยูฮยอนลูบผมโยริออกมาทั้งน้ำตาที่ต้องเห็นหลานสาวเพียงคนเดียวต้องเป็นแบบนี้

                ป๊า ป๊าอย่าทิ้งโยริไป ฮืฮ......ดยริละเมอออกมาทำให้คยูฮยอนสงสารหลานสาวจับใจแม้แต่แม่บ้านนายองร้องไห้ออกมา

                ป๊าไม่ได้ทิ้งโยริไปไหนนะ ป๊ายังอยู่กับโยรินะค่ะคยูฮยอนกระซิบบอกข้างหูที่รู้ว่าหลานสาวฝันร้ายและคงคิดถึงคิบอมอย่างมาก ทำให้โยริเงียบลงไปได้ที่ยังคงมีน้ำตาไหลออกมา คยูฮยอนจึงน้ำตาให้โยริที่ไหลเปื้อนบนแก้มอูมอิ่มของโยริและห่มผ้าให้กับโยริอย่างเรียบร้อย อีกไม่นานโยริจะกลับมาเป็นเด็กที่สดใส ร่าเริงเหมือนเดิม ป้านายองไม่ต้องห่วงนะครับผมจะทำให้โยริกลับมาสดใสเหมือนเดิมอีกครั้งคยูฮยอนบอกออกมาที่เขามั่นใจว่าอีกไม่นานคนของพี่ชายจะต้องหาพี่ชายของตัวเองเจอและพากลับมาเขากับโยริที่บ้าน

                โยริหนูรอหน่อยนะ อีกไม่นานป๊าของหนูก็จะกลับมาหนูแล้ว พี่ชายจะพาป๊าของหนูกลับมาหนูให้ได้

            งานต่างๆที่เข้ามาทำให้คยูฮยอนเริ่มอ่อนล้าและหมดแรงที่เขาต้องเข้ามาทำงานแทนพี่ชายทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นบริษัทในเครือของตระกลูและยังต้องมาควบคุมดูแลผับและคาซิโน่แทนพี่ชายหลังจากพี่ชายจากไป ที่ทุกวันนี้คยูฮยอนทำทุกอย่างเพื่อโยริและซองมินคนที่เขารักและต้องดูแลดงแฮแทนพี่ชายที่เขาได้สัญญากับพี่ชายเอาไว้ว่าจะดูแลแทนเป็นอย่างดี ทุกครั้งที่คยูฮยอนได้เห็นสภาพของดงแฮและหลานสาวทำให้หมดกำลังใจที่จะสู้ต่อไปแต่ยังดีที่ว่ายังมีซองมินเดินเคียงข้างกายคอยให้กำลังใจเขามาโดยตลอด รอยยิ้มของซองมินเหมือนกับวันแรกที่เขาได้เจอและมันคงเหมือนเดิมยังไม่เปลี่ยนไปถึงจะต้องผ่านเจอเรื่องเลวร้ายมามากเพียงไหนก็ตามแต่ซองมินก็ยังยิ้มได้ ยิ้มเพื่อที่จะให้เขามีแรงสู้ต่อไป และตอนนี้มันก็ทำให้คยูฮยอนมีแรงที่จะลุกเดินต่อไปและมีกำลังใจที่จะดูแลคนรักของพี่ชายจนกว่าพี่ชายจะกลับ ข่าวดีที่ได้รู้ว่าพี่ชายยังมีชีวิตอยู่ทำให้คยูฮยอนหายเหนื่อยและจะยืนต่อสู้บนธุรกิจของพี่ชายที่สร้างเอาไว้เพื่อเขา ผมจะทำทุกอย่างแทนพี่จนกว่าพี่จะกลับมาสานต่อธุรกิจของพี่ต่อไป

 

                ความฝันที่ทุกคนไม่อยากตื่นถ้าฝันนั้นเป็นฝันดีเหมือนกับดงแฮที่อยากอยู่ในความฝันตลอดไป ไม่อยากตื่นมาเจอความเป็นจริงที่อันเจ็บปวดที่ต้องสูญเสียคนรักไปต่อหน้าต่อตาที่มันเป็นฝันร้ายของดงแฮที่ไม่อยากตื่นขึ้นมาเจอความจริงอันแสนโหดร้าย

                คุณคิบอม คุณอยู่ไหน ผมมาหาคุณแล้วเสียงหวานตะโกนเรียกที่มองหารอบๆสนามหญ้าที่สมัยเด็กๆดงแฮชอบมาวิ่งเล่น คุณคิบอมคุณอย่าใจร้ายกับผมแบบนี้ซิน้ำเสียงเริ่มเศร้าลงเมื่อไม่เห็นคนที่ต้องการจะเจอ สีหน้าหวาดกลัวเห็นได้ชัด น้ำตาเริ่มปริ่มไหลออกมาและต้องทำให้ดงแฮตกใจเมื่อมีคนมาสวมกอดจากด้านหลัง

                เรียกชั้นอยู่หรอดงแฮ นายนี้ขี้แงไม่เลิกนะคิบอมจับไหล่บางหันมามองตัวเองที่เห็นร่างเล็กน้ำตารินไหลออกมาและใช้นิ้วเช็ดน้ำตาที่ไหลเปื้อนแก้มนิ่ม นายนี่อ่อนแอจริงๆเลยดงแฮ ถ้านายไม่มีชั้นอยู่แบบนี้ใครจะดูแลนายฮ่ะดงแฮเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นที่มองใบหน้าหวานไม่ละสายตา

                คุณคิบอมก็ต้องอยู่ดูแลผมต่อไปแบบนี้ ถ้าไม่อยากเห็นผมต้องมานั่งร้องไห้แบบนี้คุณคิบอมก้ต้องอยู่ดูแลผม ห้ามทิ้งผมไปเด็ดขาดน้ำเสียงเอาแต่ใจเอ่ยขึ้น

                ชั้นอยู่ดูแลนายได้ไม่นานหรอกนะดงแฮ อย่างงั้นนายก็ต้องกลับไปโลกแห่งความจริง นายจะอยู่ในโลกความฝันแบบนี้ไม่ได้ ทุกคนรอนายอยู่นะคิบอมบอกออกมาที่ดงแฮไม่ยอมกลับไปอยู่โลกแห่งความจริง

                ผมจะอยู่กับคุณคิบอม ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณคิบอม คุณคิบอมอย่าไล่ผลักไสผมไปเลยนะดงแฮเริ่มร้องไห้ออกมาอีกครั้งจนคิบอมต้องรั้งร่างเล็กเข้ามากอด

                ชั้นจะอยู่กับนายเมื่อถึงเวลาที่นายต้องกลับไปพบโลกแห่งความเป็นจริง  ชั้นจะไม่ทิ้งให้นายต้องอยู่คนเดียวตามลำพังอีกแล้วดงแฮคิบอมเอ่ยออกมาท่าดงแฮกอดร่างหนาเอาไว้แน่นกอดว่าผู้ชายคนที่เขารักจะทิ้งเขาไปอีก ทิ้งให้อยู่กับความเจ็บปวดที่เขาไม่ต้องการมันเลย

                ผมจะไม่ยอมไปไหนเด็ดขาด ผมจะอยู่กับคิบอมที่นี้ต่อไป

                ซองมินนั่งเฝ้าพี่ชายอยู่ข้างเตียงที่มือยังคอยคุมพี่ชายเอาไว้ตลอดและยังเช็ดน้ำตาให้กับดงแฮที่มีน้ำตาไหลออกมาในยามหลับที่ซองมินรู้ว่าพี่ชายคงต้องฝันถึงคิบอมชายคนรักอยู่ที่ไม่นานดงแฮก็มีรอยยิ้มอยู่ใบหน้าที่มันทำให้ซองมินถึงกับยิ้มออกกับรอยยิ้มของพี่ชายทีทุกคืนเพี่ชายจะยิ้มออกมาทุกค่ำคืน

                พี่คงอยู่กับคุณคิบอมซินะ พี่ถึงยิ้มได้ขนาดนี้ซองมินบอกออกมาที่เอามือมากุมมือแนบแก้มของตัวเอง พี่นะอยู่กับคุณคิบอมจนลืมน้องคนนี้เลย พี่อย่าลืมน้องชายของพี่นะ พี่ต้องกลับมาดูแลน้องชายของพี่บ้างนะ ไม่งั้นผมนะงอนพี่แน่ซองมินพูดทั้งรอยยิ้มที่เห็นรอยยิ้มของพี่ชายยิ้มอย่างเป็นสุข

                พี่คงมีความสุขมากซินะที่พี่ได้อยู่กับคนที่พี่รัก แต่พี่จะรู้บ้างมั๊ยว่าผมก็ต้องเจ็บเหมือนกันที่ต้องมาเห็นพี่นอนเป้นเจ้าชายนิทราแบบนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

128 ความคิดเห็น

  1. #117 koy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2555 / 01:06
    เฮจะดราม่าไปไหนนเนี่ยยยยยยยยยย -*-



    ตื่นมาเร็วๆนะเฮ -*-
    #117
    0
  2. #86 I_am_Por (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2554 / 22:57
    ภาคนี้่าจะน่าสงสารกว่าภาคที่แล้ว
    #86
    0
  3. #76 Uzzie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2554 / 20:59
    คิดเหมือน กี้ โฮ แทค ว่าบอมยังไม่ตาย -3-

    เพราะงั้น บอมกลับมาหาด๊องไวๆ นะ

    #76
    0
  4. #72 am26am (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2554 / 07:36

    จะมีวันนั้นไหมวันที่ด๊องไม่ต้องมีน้ำตา........แค่นี้ยังเจ็บไม่พออีกหรอ.............
    ต้องไห้ด๊องเจ็บไปอีกนานแคไหนไม่สงสารด๊องเลยหรอ.............
    อยากเห็นด๊องยิ้มอีกครั้ง.......ทำไห้ได้ไหม...........หวังว่าบอมคงทำไห้ด๊องได้นะ

    #72
    0
  5. #65 수녀님 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2554 / 12:42
    ด๊อง  น่าสงสารอ่า..........
    #65
    0
  6. #53 faNy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2554 / 18:38
    ด๊องงง TT
    #53
    0
  7. #44 sakapo50 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2554 / 22:23
    บอมกลับมาได้แล้ว
    #44
    0
  8. #28 เด็กน้อยยูกึน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2554 / 20:50
     บอมกลับมาหาด๊องเถอะนะ

    ทำยังไงก็ได้ให้ด๊องตื่นเถอะ
    #28
    0
  9. #18 haha-min (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2554 / 23:54
    ดราม่า มากๆๆ
    เตรียมน้ำตากัรได้เลย
    #18
    0
  10. #16 vee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2554 / 23:36
    โศกเศร้าเคล้าน้ำตาอีกแล้วนะ
    #16
    0
  11. #9 love kihae (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2554 / 22:27
    ไร้เต้ออย่าลืมมาอั๊พไวๆ นะ



    #9
    0
  12. #8 numoney (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2554 / 10:21
    ดีจ้า "ไรเตอร์" กลับมาต่อไว ทันใจจริง ๆ

    ก่อนอื่น ขอ  HBD ย้อนหลัง 1 วันนะจ๊ะ 
    ขอให้มีความสุขมาก ๆ คิดสิ่งใดขอให้สมหวัง
    สุขภาพร่างกายแข็งแรง มีความสุขในทุก ๆ วัน ^_^

    ไรเตอร์จ๋า เปิดมาก็น้ำตาปริ่ม ๆ แล้วอ่ะ
    กี้ต้องไปดูแลกิจการแทนบอมหรือ (จะไหวหรือป่าว)
    แล้วทำไมกี้ไม่บอกน้องมินล่ะ เด๋วจะเข้าใจกันผิดอีกนะ (ไม่อยากให้ทะเลาะกันแบบคราวที่แล้วอีกอ่ะ)

    ดีใจจังที่ยังมีความหวังว่าคิบอมยังอยุ่อ่ะ (อย่างน้อยไรเตอร์ก็(คง) ไม่ใจร้าย)

    เรื่องมันเริ่มตึงเครียดอีกแล้วเนอะ อยากให้หวานบ้างอ่ะ ชีวิตคนเราอะไรจะเศร้ามากอ่ะ
    ขอแบบว่าเครียดสัก 1/4 ของเรื่องแล้วที่เหลือ หวานให้อ้วกไปเลยได้ป่าวอ่ะ (ล้อเล่นนะ)

    จะเป็นกำลังใจให้และก็ติดตามผลงานต่อไปนะจ๊ะ


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 3 มิถุนายน 2554 / 10:23
    #8
    0
  13. #6 เมเบิล (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2554 / 22:10
    เศร้าเลยอ่าสงสารด๋องจังต้องการเป็นเจ้าชายนิทราเลย

    ฟื้นเถอะด๊องบอมยังไม่ตายหรอกบอมต้องกลับมาหาด๊องนะ

    คยูคงเหนื่อยมากเเน่ๆเลยทำไมมันถึงเศร้าเเบบนี้

    อ่านเเล้วอยากร้องให้เลยสงสารทุกคน



    **แอบหวังว่าถ้าบอมกลับมาคงจำด๊องได้นะเฮ้อ..
    #6
    0
  14. #5 E.L.F.ผู้รักซูจู (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2554 / 20:28
    เศร้าอ่ะ ดราม่าสุดๆ
    #5
    0