ถึงร้ายก็รัก 2 kihae kyumin

ตอนที่ 16 : ก็แค่เพื่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 ก.ย. 54

 


                     หลังจากเกิดเรื่องเมื่อเย็นคิบอมก็ไล่ให้ซังอากลับไปอยู่เรือนหลังของตัวเองและสั่งห้ามไม่ให้ซังอาเข้ามายุ่งวุ่นวายบนตึกใหญ่อีก ถึงซังอาจะไม่พอใจมากก็ตามแต่ก็ต้องตามสิ่งที่คิบอมสั่ง เพราะไม่อยากโดนคิบอม ไล่ออกจากบ้าน แล้วเธอก็คงไม่สิทธิ์ในตัวของคิบอมอีกที่เธอต้องเอาคิบอมมาเป็นของตัวเองให้ได้และกำจัดดงแฮให้ออกไปจากชีวิตคิบอมเพื่อตัวเธอเองจะได้ก้าวขึ้นมาเป็นนายหญิงของบ้านตระกลูคิม

                      ชั้นจะเอาทุกอย่างของแกมาเป็นของชั้นให้ได้ลี ดงแฮ

                      คิบอมกลับเข้ามาดูดงแฮในช่วงที่ดงแฮหลับไปแล้วคิบอมจะแอบเข้ามาดู ไม่อยากเห็นดงแฮต้องอาระวาดและไล่เข้าเหมือนกับเมื่อเช้า

                      ดงแฮมันคงเป็นกรรมของชั้นที่ทำเอาไว้กับนายเอาไว้มากมาย จึงทำให้ชั้นต้องมาเจ็บแบบนี้ เจ็บที่นายจำชั้นไม่ได้ จำความรักครั้งแรกที่นายมีให้ชั้นไม่ได้ ครั้งแรกที่มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งทำให้ชั้นหลงรักตั้งแต่แรกเห็น ความน่ารักของเค้าทำให้ชั้นเฝ้ารอคอยมาตลอดเวลา รอเพื่อที่จะได้มารักกับเค้าคิบอมกุมมือเล็กเอาไว้และลูบผมน้ำตาลประกายกับรอยยิ้มที่นึกถึงวันแรกที่ได้เจอกับดงแฮ ที่ตอนนั้นดงแฮอายุเพียงสิบสองที่ทำให้เด็กหนุ่มอย่างเขาหลงรักเด็กประถมตั้งแต่แรกเห็น

                      ดงแฮชั้นจะรอให้นายจำความรักของเราให้ได้ ชั้นจะรอและชดใช้ในสิ่งที่ชั้นทำเอาไว้กับนายด้วยตัวเองชั้นเอง ชั้นรักนายนะดงแฮบอกออกมากับความผิดและสิ่งที่อยากบอกกับร่างเล็กที่หลับอยู่ในห้วงนิทรา ใบหน้าคมขยับมาใกล้ใบหน้าหวานปากหยักกดจูบบนผากกับรอยยิ้มแสนอบอุ่นที่คิบอมไม่เคยมอบให้ใครที่เขามอบให้กับดงแฮคนแรกและครั้งแรก ถ้าดงแฮตื่นขึ้นมาเห็นรอยยิ้มแสนอบอุ่นที่เฝ้ารอและเรียกหามาตลอดเวลา ที่อยากได้มันสักครั้งที่ตอนนี้คิบอมก็มอบให้เขาแล้ว มอบให้กับคนที่รักที่สุดในหัวใจ

                      คิบอมอยู่เฝ้าดงแฮถึงเช้าก่อนที่ดงแฮจะตื่นขึ้น ที่คิบอมกลับออกไปก่อนที่ไม่อยากให้ดงแฮต้องมาเจ็บและอาระวาดได้อีกถึงคิบอมอยากอยู่ดูแลตลอดแต่เขาก็รู้ว่าดงแฮยังไม่อยากเห็นหน้าเขาตอนนี้ รอให้ดงแฮพร้อมและยอมรับเขาได้ เขาจะทำทุกอย่างให้ดงแฮรักเขาและกลับมาเป็นของเขาอีกครั้งให้ได้ ที่ตอนไปนี้จะมีแต่ความรัก ความรักที่มีให้กับร่างบางเพียงคนเดียว

                      ซองมินที่กำลังจะออกไปโรงเรียนพร้อมกับคยูฮยอน ที่เข้ามาหาพี่ชายก่อนออกไปโรงเรียน ดงแฮเห็นน้องชายเข้ามาถึงกับยิ้มออกมาที่น้องชายมีโอกาสได้เรียนและได้มีคนรักเคียงข้างดูแลกันตลอดเวลา

                      ตั้งใจเรียนนะ ห้ามโดดเรียนรู้มั๊ยถ้าพี่รู้ว่าน้องของพี่โดดเรียน พี่จะให้คุณคยูย้ายห้องไปห้องอื่น ไม่ให้นอนด้วยกัน

                      พี่ด๊องอ่ะเสียงใสเอ่ยออกมาอย่างเขิน

                      ก็มีคนเดียวที่ดุน้องมินได้และสามารถหยุดความดื้อ ความซนของเราได้เหมือนกัน อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้นะดงแฮบอกออกมาที่เขานั้นรู้เรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับน้องชายและคยูฮยอนที่ซอลลี่นำมาเล่าให้ฟัง ซองมินได้แต่ยิ้มอายๆที่พี่ชายรู้เรื่องที่เขากับคยูฮยอนนอนห้องเดียวกันแล้ว

                      ผมไม่คุยกับพี่แล้ว ผมไปเรียนดีกว่าซองมินบอกออกมาและหอมแก้มพี่ชาย

                      ชั้นไปเรียนก่อนแล้วกัน ถ้ามีอะไรก็เรียกป้านายองนะพี่คิบอมก็อยู่

                      ทำไมผู้ชายคนนั้นยังอยู่ที่นี้อีกดงแฮถามออกมาอย่างเรียบนิ่ง

                      ถึงนายจะบอกว่าไม่ใช่พี่คิบอมคนเก่าของนาย แต่สำหรับชั้นและโยริยังเป็นพี่คิบอมของชั้น เป็นป๊าของโยริ นายดูซิตั้งแต่พี่คิบอมกลับมา โยริก็ดูร่าเริง สดใสเหมือนเดิม ไม่เก็บตัวอยู่ในห้องเหมือนตอนที่พี่คิบอมเสียไปคยูฮยอนพูดออกมาที่อยากให้ดงแฮยอมรับว่าคิบอมคนนี้คือคิมคิบอมคนที่ดงแฮรักและรอคอยมาตลอดเวลา แต่ดงแฮกลับเงียบไม่พูดอะไร

                      ถ้าเค้าทำให้โยริมีความสุขชั้นคงไล่เค้าไม่ได้ แต่ชั้นไม่ยอมรับว่าเค้าเป็นคิบอมของชั้น เพราะคิบอมของชั้นมีแต่ชั้นเพียงคนเดียวที่เค้าไม่มีคนอื่นเหมือนผู้ชายคนนั้น นายคงเข้าใจนะคยูคยูฮยอนยิ้มเข้าใจ คงไม่มีใครรับได้ว่าคนที่ตัวเองรักและรอคอยจะพาผู้หญิงเข้ามาอยู่ในบ้านด้วยและผู้หญิงคนนั้นยังบอกอีกว่าเป็นภรรยาอีกคน เป็นใครๆก็รับไม่ได้เหมือนกัน

 

                      คยูฮยอนมาส่งซองมินที่โรงเรียนที่มันเป็นทางไปมหาลัยที่อยู่ไกลจากมหาลัยของเขามาก

                      เดี๋ยวตอนเย็นพี่มารับนะ ห้ามไปไหนเด็ดขาดคยูฮยอนสั่งออกมา ซองมินได้แต่ยิ้ม

                      ฮ่ะ รุ่นพี่ซองมินบอกด้วยรอยยิ้มและหอมแก้มคนรักหนึ่งฟอด แต่คยูฮยอนกลับไม่พอกับดึงซองมินเข้ามาจูบอยู่เนิ่นนานจนซองมินต้องดันอกกว้างให้ออกจากตัว ถ้าผมโดนเพื่อนล้อผมจะโกรธรุ่นพี่ด้วย คืนนี้อย่าหวังจะได้กินผมเลยบอกออกมาอย่างงอนที่ดูส่องกระจกดูว่าปากบวมเจ่อหรือเปล่า คยูฮยอนได้แต่ยิ้มและลักแก้มอีกฟอด

                      ไม่ให้กินก็จะกินเตรียมตัวเลยแล้วกันคืน ไม่มีทางรอดแน่กระต่ายของชั้นน้ำเสียงเจ้าชู้เอ่ยออกมา จนต้องโดนหยิกจากร่างบาง

                      หวังไปเถอะซองมินว่าออกมาและแลบลิ้นใส่เปิดประตูรถลงไปทัน คยูฮยอนเลื่อนกระจกลงมาและยิ้มให้กับคนรักที่ยืนโบกมือให้ คยูฮยอนขับรถออกไปที่รถของคยูฮยอนคล้อยหลังไปจีโน่เพื่อนร่วมห้องของซองมินก็เดินเข้ามาหาที่จีโน่เพิ่งเข้ามาเรียนที่นี้ได้แค่สองอาทิตย์ที่สนิทกับซองมินมากกว่าเพื่อนคนอื่นในห้อง

                      แฟนมาส่งอีกนะ อิจฉานายจังที่มีแฟนมารับมาส่งทุกวันเลยจีโน่เอ่ยแซวออกมา ซองมินได้แต่ยิ้ม

                      นายก็รีบหาซิ จะไม่ต้องมาอิจฉาชั้นแบบนี้ซองมินบอกออกมาที่เดินเข้ามาในโรงเรียนที่มีจีโน่เดินคุยมาข้างๆ

                      มันหาไม่ได้ซิ ไม่มีใครถูกใจชั้นสักคน คนที่ชั้นถูกใจก็มีคนรักอยู่แล้วจีโน่เอ่ยออกมาเป็นนัยๆกับรอยยิ้มที่ยิ้มให้กับซองมินที่ซองมินไม่รู้เลยว่าหมายถึงตัวเอง

                      พยายามเข้าน่า ถ้าเค้าเป็นเนื้อคู่กับนาย นายกับเค้าก็จะได้รักกัน อยู่ด้วยกันจีโน่ถึงกับยิ้มกับคำพูดของซองมิน แล้วนายเป็นเนื้อคู่ของชั้นหรือเปล่าซองมิน

                      นายคิดอย่างนั้นหรอซองมิน

                      อืม...ชั้นคิดแบบนั้น เพราะชั้นก็เคยคิดเหมือนนายเหมือนกันว่าคนที่เรารักแล้วเค้ามีแฟน มีคนชอบมากมายมันไม่มีทางเป็นไปได้ แต่มันก็เป็นไปได้กับชั้นที่ชั้นได้รักกับรุ่นพี่คยู ที่เค้าเลือกชั้น เลือกให้ชั้นเป็นคนรักทั้งที่ชั้นไม่มีอะไรสักอย่างเลย ชั้นเคยถามรุ่นพี่คยูนะว่าทำไมเลือกชั้น เค้าบอกว่าเพราะเราสองคนคือเนื้อคู่กันทำให้เราได้รักกันแบบนี้ซองมินเล่าไปยิ้มไป ที่ไม่ได้สังเกตอาการคนข้างๆเลยที่นึกอิจฉาคยูฮยอนที่ได้คนน่ารักและนิสัยดีเป็นคนรัก ชั้นสู้ผู้ชายคนนั้นของนายไม่ได้เลยซิซองมิน แต่ชั้นจะทำทุกอย่างให้นายมารักชั้นและเลิกกับผู้ชายคนนั้นของนาย

                      สองคนนี้มาพร้อมกันอีกแล้วนะ ชั้นจะไปฟ้องรุ่นพี่คยูเสียงเพื่อนสาวเอ่นแซวเมื่อซองมินกับจีโน่เดินเข้ามาพร้อมกัน

                      ฮันจินถึงเธอไปฟ้อง รุ่นพี่คยูก็ไม่เชื่อเธออยู่แล้ว ก็รุนพี่คยูเค้านะมาส่งซองมินนี่ของเราทุกวัน ซองมินนี่เล่าให้รุ่นพี่คยูฟังอยู่แล้วลูน่าเอ่ยแซวเพื่อนที่ได้แต่ยิ้ม

                      จีโน่ชั้นว่านายแห้วแล้วล่ะ นายนะมาที่หลังก็แบบนี้แหละฮันจินหันมาบอกจีโน่ที่นั่งอยู่ข้างหลังซองมิน

                      ชั้นคิดกับซองมินก็แค่เพื่อนเท่านั้นจีโน่เอ่ยอย่างเรียบนิ่งกลบเกลื่อนความรู้สึกของตัวเองไว้ข้างใน ซองมินได้แต่ยิ้มที่เขานั้นก็คิดกับจีโน่แค่เพื่อนเท่านั้น มันไม่มีทางเป็นอย่างอื่นได้ ในเมื่อหัวใจของเขาตอนนี้เป็นของรุ่นพี่คยูฮยอนเพียงคนเดียวที่ซองมินได้มอบกายให้กับคยูฮยอนในคืนวันเกิดของคยูฮยอนที่ทำให้ตัวเองนั้นเป็นของชายหนุ่มรุ่นพี่ในคืนนั้นและคงไม่มีทางใครได้อีกแล้วนอกจากคยูฮยอนคนนี้

 

 

                      คิบอมที่แอบมองดูดงแฮอยู่ห่างๆที่ตอนนี้ดงแฮลงมาสูดอากาศสนามหน้าบ้านที่มีแม่บ้านนายองคอยดูแล ร่างเล็กนั่งอยู่บนเข็นด้วยรอยยิ้มถึงในตาจะหมองเศร้าก็ตามแต่ก็ยังมีรอยยิ้มฉายออกมา

                      ป๊ามาทำอะไรอยู่ตรงนี้ค่ะ ทำไมไม่ออกไปหาแม่ดงแฮล่ะค่ะโยริถามขึ้นที่วิ่งมาหาคิบอมที่หลบอยู่หน้าบ้านแอบมองดูดงแฮอยู่ห่างๆ

                      ป๊าไม่อยากให้แม่ดงแฮของโยริอารมณ์ไม่ดีครับ โยริก็รู้ว่าแม่ดงแฮยังไม่ยอมรับป๊า ถ้าให้ป๊าเข้าไปแม่ดงแฮก็จะโมโห อาระวาดได้นะค่ะคิบอมบอกกับลูกสาว

                      เดี๋ยวโยริจะช่วยป๊าเองค่ะ ป๊ารอโยริอยาตรงนี้นะค่ะโยริบอกออกมาและวิ่งเข้าไปหาดงแฮที่นั่งอยู่บนรถเข็นในสนาม แม่ดงแฮนั่งคนเดียวเหงามั๊ยค่ะโยริถามขึ้นเมื่อยืนอยู่ตรงหน้าดงแฮ

                      นิดหน่อยค่ะ โยริมาหาแม่แบบนี้แล้ว แม่ก็หายเหงาแล้วค่ะดงแฮลูบผมคนท่าขึ้นชื่อว่านน้องสาวที่โยริไม่รู้เลยว่าคนที่ตัวเองว่าแม่จะเป็นพี่ชายแท้ๆของตัวเอง

                      แต่โยริยังเหงาอยู่เลยค่ะเสียงเศร้าเอ่ยออกมา

                      โยริหนูเป็นอะไรหรือเปล่า บอกแม่มาซิค่ะถามอย่างเป็นห่วงที่เห็นอาการของน้องสาว

                      แม่ดงแฮก็รู้ว่าโยริไม่เคยได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูกเลย โยริอยากมีช่วงเวลาแบบนั้นเหมือนกับเพื่อนๆบ้างที่มีพ่อมีแม่คอยดูแล ที่ตอนนี้ป๊าก็กลับมาหาโยริแต่ป๊าก็อยู่กับโยริตอนที่แม่ดงแฮไม่อยู่ โยริอยากอยู่ครบพ่อแม่ลูกบ้างค่ะ แม่ดงแฮให้ป๊าเข้ามาหาแม่ดงแฮกับโยริได้มั๊ยค่ะเสียงเศร้าเอ่ยออกมาที่มองไปยัง คิบอมที่ยืนอยู่ข้างหลัง ดงแฮหันหน้าไปมองที่โยริมองอยู่ สายตาเศร้าของโยริที่เหมือนจะร้องไห้ทำให้ดงแฮต้องใจอ่อน

                      ถ้าโยริต้องการแบบนั้น แม่ดงแฮก็จะตามใจโยรินะค่ะดงแฮบอกออกมาอย่างเรียบนิ่ง ทำให้โยริระบายยิ้มออกมาและรีบวิ่งเข้าไปดึงแขนคิบอมให้มาหาดงแฮที่ตรงอยู่กลางสนาม คิบอมยิ้มให้กับดงแฮที่ดงแฮยอมใจอ่อนให้เขาได้อยู่ใกล้บ้าง ที่ผมทำไป ผมเห็นแก่โยริไม่ใช่คุณ สำหรับคุณยังเป็นคนอื่นสำหรับผมเสมอดงแฮตอบอย่างเย็นชา แต่มันก็ทำให้คิบอมมีความสุขและยิ้มออกมาได้ที่ดงแฮยังให้โอกาสให้เขาดูแลอยู่ใกล้ๆ

                      แค่นี้ผมก็ดีใจมากแล้วที่ดงแฮยังให้โอกาสผมได้ดูแลนายบ้างคิบอมบอกออกมาด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่เดินอ้อมไปยืนข้างหลังที่บอกให้แม่บ้านนายองไปทำอย่างอื่นได้ เดี๋ยวเขาจะอยู่ดูแลดงแฮเอง ที่มันทำให้แม่บ้านนายองยิ้มออกมาที่เห็นเจ้านายมีความสุข แต่มีอยู่คนเดียวที่มองมาด้วยสายตาอาฆาตแค้น เกลียดชังในตัวดงแฮมากขึ้น

                      นายไม่มีทางได้คิบอมไปได้ คิบอมเป็นของชั้นคนเดียว ชั้นจะฆ่านายด้วยมือของชั้นเอง

 

 

                 มาอัพแล้วค่ะที่ปล่อยให้รออยู่นาน ขอโทษนะค่ะที่ให้รอกัน เม้นด้วยนะค่ะทุกคน

                      สำหรับคนที่สั่งจอง hot sex เล่ม 2รอหน่อยนะค่ะ หนังสือผิดพลาดนิดหน่อย ไรเตอร์ต้องตีกลับโรงพิมพ์เพื่อแก้ไขค่ะ ให้ทางโรงพิมพ์แก้ไขอยู่ค่ะ สำหรับเล่ม1ที่สั่งจองมาในช่วงเดือนมิถุนายน วันที่25 มีประมาณสองสามคนที่ไรเตอร์ทำตกค้างยังไม่ได่ส่งไปค่ะ เดี๋ยวไรเตอร์จะจัดส่งให้เร็วที่สุดนะค่ะ ขอโทษทุกคนที่ให้รอหนังสือด้วยนะค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

128 ความคิดเห็น

  1. #127 lovenevermild (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กันยายน 2557 / 00:53
    มาแต่งตอนต่อไปไวไวนะจ๊ะ ปล.ช่วยไล่นางมารออกไปซะทีเถอะ รำคาญนางสุดๆๆ
    #127
    0
  2. #124 koy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มกราคม 2555 / 01:28
    บอมเราจะบอกว่า ไล่ซังอาไปเถอะ!!!!!!!!!



    ถ้าปล่อยไว้เเบบนี้ เฮจำได้เเกได้ ก็เท่าเดิม เเถมเจ็บปวดเพิ่มอีกกก



    ชะนีมาร้องเเว๊ดดดใส่เนี่ยยยยยยยยยยยย
    #124
    0
  3. #116 ARKIRA (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กันยายน 2554 / 02:18
    หึ ถ้าไม่ไล่ซังอาไปก้อคงจะอยู่กันอย่างเป็นสุขหรอกนะบอมมี่

    สงสารด็องจัง เมื่อไหร่จะจำได้ซักทีนะ
    #116
    0
  4. #113 E.L.F.ผู้รักซูจู (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กันยายน 2554 / 14:55
    เกลียดซังอาอ่ะ
    สงสารด๊อง
    #113
    0
  5. #111 nana (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กันยายน 2554 / 13:01
    ผูกเองก็แก้เองดิบอม



    ยากตรงไหนก็กำจัดซังอาไปดิ ตราบใดที่ยังไม่คิดจะทำก็สมน้ำหน้าไปเหอะ
    #111
    0
  6. #110 l3al3y_l3itch.z (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กันยายน 2554 / 11:54
    บอม ถ้าอยากได้ใจด๊องกลับมา

    ก้อรีบๆจัดการมานหัวขนออกไปสิ

    เด๋วด๊องก้อกลับมาเองแหละ
    #110
    0
  7. #109 แจกันดิน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กันยายน 2554 / 10:50
    สงสารอิบอมอยู่เหมมือนกันนะ
    แต่จะช่วยยังไงสงสัยต้องภาวนาให้ไรเตอร์เห็นใจแกเร็วๆแล้วล่ะอิบอมเอ๊ย
    #109
    0