ถึงร้ายก็รัก 2 kihae kyumin

ตอนที่ 14 : SF ไม่อาจเปลี่ยนใจ KIHAEDAY 129

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 406
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 ก.ย. 54

วันนี้เป็นวันที่ 12 เดือน 9 เป็นวันแรกที่เราสองคนได้พบเจอกันและทำให้ผมกับเขาได้พัฒนาเป็นแฟนกันและคบกันถึงทุกวันนี้ที่ตอนนี้เราสองคนได้คบกันเกือบห้าปีแล้ว ห้าปีที่เราสองคนได้รักกันมาและเรียนรู้ซึ่งกันและกันได้มากขึ้น ถึงแม้ว่าเขาจะต้องไปเรียนเมืองนอกตามที่ครอบครัวของเขาขอร้องก็ตาม แต่ความรักของเราสองคนกลับไม่เคยลดลงเลย มีแต่มากขึ้นถึงจะต้องอยู่ห่างไกลกันก็ตาม ถึงเพื่อนๆจะพูดก็ตามว่า รักแท้แพ้ระยะทาง ก็ตามแต่ผมไม่กลัวและเชื่อใจคนรักของผมที่มีต่อผมว่ายังรักผมและต้องกลับมาอยู่กับผมและโซ่ทองคล้องใจของเราสองคน ที่เป็นพยานรักของเราสองคน
                “ม๊ามี๊เฮบอมคิดถึงป๊ะป๊าค่ะ เมื่อไรป๊ะจะกลับมาล่ะค่ะ” เด็กน้อยวัยสามขวบเอ่ยถามมารดาที่ถือแก้วนมมาให้ลูกสาว
                “เดี๊ยวป๊ะป๊าก็กลับมาหาเฮบอมแล้วค่ะ เฮบอมรอป๊ะป๊าหน่อยนะค่ะ”ดงแฮลูบผมลูกสาวอย่างเอ็ดดูที่ลูกสาวไม่เคยเห็นหน้าบิดาเลย ได้แต่พูดคุยทางโทรศัพท์กันมากว่า เพราะตอนที่คิบอมไปเรียนต่อเมืองนอกเฮบอมยังอยู่ในท้องของเขาอยู่เลย นี้ก็ผ่านมาสามปีแล้วที่คิบอมไม่ได้กลับมาจากอเมริกาหลังจากไปเรียนต่อ “เฮบอมดื่มนมให้หมดนะค่ะ เดี๋ยวม๊ามี๊จะไปเก็บของข้างในห้องก่อนนะ”
                “ค่ะม๊ามี๊”เสียงใสตอบออกมา ดงแฮยิ้มให้ลูกสาวแล้วเดินเข้าไปเก็บของในห้องนอนชั้นบน
                เสียงออดที่ดังจากหน้าบ้านทำให้เฮบอมวิ่งเปิดประตูออกไปดู ที่มีชายหนุ่มดูมีภูมิฐานยืนอยู่หน้าบ้าน เฮบอมรีบวิ่งออกไปอย่างดีใจเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าบ้าน
                “ป๊ะป๊า”เด็กน้องวิ่งเอามาสวมกอดอย่างดีใจที่เห็นคนเป็นพ่อกลับมาหา ถึงเฮบอมไม่เคยเจอหน้าพ่อเลย แต่ก็ยังมีรูปที่ดงแฮให้ดูทุกวันที่ที่ทำให้เฮบอมจำได้ว่าคนนี้เป็นพ่อของตัวเองและด้วยสายเลือดทำให้สองพ่อลูกรู้ว่าทั้งสองเป็นพ่อลูกกัน
                คิบอมอุ้มลูกสาวเข้ามาในบ้านและหอมแก้มลูกสาวอย่างคิดถึงที่ไม่เคยได้มอบความรักให้กับลูกสาวเลย
                “ม๊ามี๊ล่ะคนเก่งของพ่อ”
                “ม๊ามี๊อยู่ข้างบนค่ะป๊ะป๊า เฮบอมจะไปตามม๊ามี๊ให้นะค่ะ”
                “เฮบอมรอป๊ะป๊าอยู่ข้างล่างดีกว่านะค่ะ เดี๋ยวป๊ะป๊าขึ้นไปหาม๊ามี๊เอง ม๊ามี๊จะได้เซอร์ไพทร์ไงค่ะ”คิบอมพูดกับลูกสาวตัวน้อยและวางลูกสาวลง
                “ค่ะ ป๊ะป๊าขึ้นไปหาม๊ามี๊เถอะค่ะ เฮบอมจะรออยู่ข้างล่างนะค่ะ”คิบอมหอมแก้มลูกสาวก่อนที่จะเดินขึ้นไปข้างบนห้อง ที่มีอีกคนที่เขาอยากเจอมากที่สุดในตอนนี้
                เสียงประตูเข้ามาที่ดงแฮไม่ได้มองว่าเป็นใครที่คิดว่าเป็นลูกสาวจะขึ้นมาซน ก็ไม่ได้เอะใจสงสัยว่าคนที่อยู่ห่างไกลจะกลับมาหาตนในวันนี้ วันแรกที่เขาทั้งสองเจอกัน
                “เฮบอมหนูอย่าซนนะค่ะ ม๊ามี๊เก็บ อ๊ะ.....”ร้องตกใจออกมาเมื่อโดนสวมกอดเอวจากด้านหลังและยังโดนหอมแก้มทั้งสองข้าง
                “คิดถึงจังเลย”เสียงทุ้มลึกเอ่ยออกมาทำให้ดงแฮถึงกับน้ำตาไหล ดีใจที่สามีกลับมาหาตนเอง
                “คิบอม คิบอมกลับมาเค้าแล้ว”เสียงสะอื้นเอ่ยออกมาอย่างดีใจ มือใหญ่พลิกไหล่เล็กให้หันมามองใบหน้าที่น้ำใสๆไหลออกมาอย่างดีใจที่ได้เห็นหน้าสามียืนอยู่ตรงหน้า
                “เด็กขี้แย ผมกลับมาทั้งทียังร้องไห้ให้ผมอีก”คิบอมพูดทั้งรอยยิ้มและเช็ดน้ำตาที่เปื้อนแก้มนิ่มของร่างบาง
                “ก็เค้าดีใจเนี๊ยที่คิบอมกลับมาหาเค้า กลับมาในวันที่เราสองคนเจอกันวันแรกด้วย จะไม่ให้เค้าร้องไห้ได้ไง”ดงแฮบอกออกมาด้วยรอยยิ้มหวานที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย
                “ดีใจจริงหรอ”ถามออกมาอย่างไม่เชื่อ
                “ก็ดีใจจริงซิ คิบอมคิดว่าเค้าโกหกหรอ”บอกอย่างน้อยใจ
                “ถ้าดีใจจริงก็พิสูจน์ให้ผมดูหน่อยซิว่าดีใจที่เห็นผมกลับมา”คิบอมบอกออกมา ดงแฮไม่รอช้า เขย่งจูบบนปากหยักได้รูป คิบอมก็ตอบรับจูบของร่างบางอย่างทันที ที่คนทั้งสองโหยหากันและกันมานานแสนยาวนาน จูบแสนหวานที่มีให้กันที่มีแค่คนเดียวที่จะทำให้ตัวเองมีความสุขได้ ความสุขที่จะมอบให้กันและกันไม่เคยเปลี่ยนแปลง
                สองร่างที่เริ่มนัวเนียและมอบความคิดถึงให้กันผ่านทางร่างกายที่ตอนนี้นอนอยู่บนเตียงสีขาว ที่ต่างต้องการกันและกัน ที่ห้ามความต้องการ ความคิดถึงที่มีต่อกันเอาไว้ได้ ที่อยากให้ร่างกายถ่ายทอดความรักที่มีให้กันรับรู้กับความรัก ความคิดถึงที่มีให้กัน
                “คิบอม....เค้ารักคิบอมคนเดียว”
                “ผมก็รักคุณเพียงคนเดียวดงแฮ อืม......”
                เสียงร้องที่สอดประสานเป็นท่วงทำนองรักที่ถ่ายออกมากับความหอมหวานในห้องสี่เหลี่ยมที่ถ่ายทอดให้กันอยู่ที่ไม่มีทีท่าจะหยุดลงง่ายๆกับความรัก ความคิดถึงที่มีให้กัน
                “คิบอมจะกลับมาอยู่กับเค้ากับลูกเลยหรือเปล่า”เสียงหวานถามขึ้น ที่นอนกอดร่างหนาเอาไว้เมื่อภาจกิจรักได้จบลง
                “ผมจะกลับมาอยู่กับคุณและลูก จะไม่ทิ้งให้คุณและลูกต้องอยู่ตามลำพังอีกแล้ว จะกลับมาทำน้องให้เฮบอมด้วย”ดงแฮยิ้มบางๆออกมาและจูบแก้มสามีอย่างดีใจ
                “ทำให้ได้เถอะ แต่เค้าก็ดีใจนะที่คิบอมยังรักเค้า ไม่ลืมเค้าเหมือนกับที่เพื่อนๆบอกกับเค้าว่าอยู่ห่างกันแบบนี้ จะทำให้เราสองคนต้องเลิกกันได้ไวขึ้น”
                “ดงแฮก็รู้นิสัยผมดี ว่าผมรักใครแล้วรักจริง ไม่ได้ใจโลเลเหมือนกับคนอื่น ผมนะรักลูกเมียของผม ไม่มีทางทิ้งลูกเมียของตัวเองได้แน่”คิบอมบอกอย่างหนักแน่นและโอบกอดร่างบางเอาไว้ ดงแฮซุกหน้าลงกับอกกว้างแสนอบอุ่นที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย
                “เค้าเชื่อใจคิบอม เค้ารู้ว่าคิบอมต้องรักเค้าเพียงคนเดียว เค้าถึงเลือกรักคิบอมและรอคิบอมกลับมาหาเค้ากับลูก เค้าจะรักคิบอมเพียงคนเดียวและไม่มีทางเปลี่ยนไปรักคนอื่นได้”ดงแฮสวมกอดร่างหนาเอาแน่นที่คิบอมก็กอดตอบกับความรักที่มีให้กัน ที่มันไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลยถึงจะต้องอยู่ห่างไกลกันตาม
                “ป๊ะป๊า ม๊ามี๊ค่ะ เฮบอมเข้าไปนะค่ะ”เฮบอมตะโกนเข้ามาทำให้ดงแฮ คิบอมมองหน้ากันแต่ก็ไม่ทันที่จะทำอะไรลูกสาวตัวน้อยก็วิ่งเข้ามาและกระโดดขึ้นมานอนตรงกลางของป๊ะป๊าม๊ามี๊ที่นอนกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่ม คิบอมต้องดึงลูกสาวเข้ากอดและหอมให้หายคิดถึง
                “ทำไมป๊ะป๊าขึ้นมาหาม๊ามี๊นานจังเลยค่ะ”
                “ป๊ะป๊ากำลังเสกน้องเข้าท้องม๊ามี๊อยู่ค่ะ เฮบอมจะได้มีน้องไว้เล่นด้วยไงค่ะ”
                “จริงหรอค่ะ หนูจะได้มีน้องแล้วใช่มั๊ยค่ะ”เฮบอมบอกอย่างดีใจ ดงแฮระบายยิ้มออกมาที่เห็นลูกสาวมีความสุข ที่ความสุขของครอบครัวกลับมาอีกครั้ง กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาที่ไม่ต้องมาแยกกันอยู่อีกแล้ว
                วันที่12เดือน9มันเป็นวันดีของผม เป็นวันที่ผมชอบมันที่สุดและมันทำให้ผมมีความสุขมากที่สุดกับมัน ขอบคุณพระเจ้าที่ทำให้ผมสองได้มาพบเจอและได้รักกันแบบนี้
 
 
                วันนี้เป็นวันคิเฮก็เลยมาอัพฉลองวันคิเฮเสียหน่อย SF เรื่องนี้ไรเตอร์ได้ฟังเพลงของพี่เจมส์ไม่อาจเปลี่ยนใจแล้วชอบมากเลยมาแต่งเสียเลย
                ขอให้บอมกับเฮมีความสุขกับความรักนะค่ะ รักกันไปนานๆนะค่ะ อย่าหวานกันให้มาก ถึงไม่มีภาพหลุดออกมาก็รู้ว่ารักกันมากแค่ไหน รักจนไรเตอร์อิจฉาความรักของคู่นี้ รักนะค่ะคิเฮของชั้น




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

128 ความคิดเห็น

  1. #107 แจกันดิน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กันยายน 2554 / 13:18
    ครอบครัวสุขสันต์ คิบอม ดงเฮ และเฮบอม
    #107
    0
  2. #106 ARKIRA (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กันยายน 2554 / 21:55
    KIHAE เรื่องนี้ถึงจะสั้นๆ แต่ก็น่ารักจัง

    (เพราะเรารู้ว่าคิบอมดงเฮยังรักกันอยู่) อยากให้รักและคิดถึงกันตลอดไป เหมือนกับที่เอลฟ์ยังคิดถึงพวกพี่ๆ
    #106
    0