ถึงร้ายก็รัก 2 kihae kyumin

ตอนที่ 11 : ตอนที่6 คนสำคัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 571
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 ส.ค. 54

ดงแฮตื่นขึ้นมาอีกครั้งซองมินเห็นพี่ชายตื่นเข้ามาก็รีบเข้ามาประคองร่างพี่ชายให้ลุกนั่งและเอาน้ำให้พี่ชายดื่ม ดงแฮมองทุกคนด้วยรอยยิ้มที่เห็นทุกคนยังเป็นเขาและไม่ทิ้งเขาไป ถึงแม้ในใจยังไม่แข็งแรงพอกับการสูญเสียคนที่รักไป แต่ดงแฮต้องฝืนยิ้มออกมาเพื่อไม่ให้คนรอบข้างที่ตัวเองรักและเป็นห่วงตัวเองต้องมาห่วงและเจ็บไปกับเขาด้วย

                      แม่ดงแฮเป็นอย่างไงบ้างค่ะโยริถามขึ้นเมื่อนั่งข้างดงแฮและกุมมือเอาไว้ที่ดงแฮยังไม่กล้ากับโยริ หันไปมองหน้าน้องชายและคยูฮยอน ที่ทั้งสองยิ้มให้กับดงแฮว่าโยริยอมรับในตัวดงแฮแล้ว

                      แม่ไม่เป็นไรแล้วค่ะ โยริไม่ต้องเป็นห่วงนะค่ะดงแฮลูบผมโยริอย่างเอ็ดดู ดีใจที่ได้ดูแลโยริและอยู่ใกล้ที่พี่ชายที่จะดูแลน้องสาวที่ดงแฮฝันเอาไว้ตั้งแต่รู้ว่าโยริเป็นน้องสาวของเขาอีกคน

                      แม่ดงแฮไม่ต้องกลัวและเสียใจไปนะค่ะ โยริไม่ยอมให้แม่นั้นมาแย่งป๊าไปจากแม่ดงแฮได้ ป๊าจะต้องมาแม่ดงแฮเพียงคนเดียว โยริไม่ยอมรับคนอื่นทั้งนั้นทุกคนต่างเงียบดูท่าทีของดงแฮ ที่ดงแฮนิ่งเงียบและลูบผมโยริ

                      ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่ป๊าของโยรินะค่ะ ป๊าของโยริจากเราไปแล้วนะค่ะ เค้าแค่หน้าเหมือนป๊าก็เท่านั้นดงแฮตอบออกมาที่มันทำให้คิบอมรู้สึกเจ็บเหลือเกินที่ได้ยินสิ่งที่ดงแฮพูดออกมาที่ดงแฮลืมเขาและไม่ยอมรับเขาแล้ว โยริจะพูดต่อแต่ก็โดนคยูฮยอนขัดไว้ก่อน

                      โยริลงไปข้างล่างกับพี่ซอลลี่ก่อนนะค่ะถึงโยริไม่อยากลงไป แต่ก็ต้องทำตามที่พี่ชายบอกที่ซอลลี่พาโยริออกมาจากห้องและเจอคิบอมยืนอยู่หน้าห้อง ซอลลี่รู้สึกสงสารคิบอมอย่างจับใจแต่จะทำอะไรได้ในเมื่อมันเป็นสิ่งพระเจ้าลิขิตเอาไว้แล้ว

                      ถ้าพี่คิบอมอยากให้คนที่พี่รักกลับมาเป็นคนเดิม พี่คิบอมต้องจัดการเรื่องทุกอย่างให้เรียบร้อย ทำให้ดงแอรู้ว่าพี่คิบอมยังรักตัวเองอยู่ ทำให้รู้ว่าเป้นคิบอมคนเดิมของเค้าซอลลี่บอกออกมาและเดินออกไปพร้อมกับโยริ คิบอมยืนมองดูจากข้างนอกอย่างเจ็บปวดที่เห็นดงแฮพูดคุย มีรอยยิ้มที่เขาไม่มีโอกาศได้จากดงแฮเลย

                      หลังจากนี้พี่ด๊องต้องทำกายภาพบำบัดทุกวันนะฮ่ะ พี่ด๊องจะได้กลับมาเดินได้เหมือนเดิมซองมินบอกออกมาที่หมอชินดงสั่งเอาไว้และจะส่งพยาบาลกายภาพบำบัดดงแฮที่บ้าน

                      เราวันนี้เราไม่ไปเรียนหรอ มาเฝ้าพี่แบบนี้

                      ผมลาที่อาจารย์แล้วฮ่ะ ผมอยากมาดูแลพี่ด๊อง

                      พรุ่งนี้ไปเรียนตามปกติเลยนะ ไม่ต้องเป็นห่วงพี่ พี่นะมีป้านายองคอยดูแลพี่อยู่แล้ว

                      ฮ่ะพี่ด๊องซองมินบอกอย่างยิ้มๆ

                      คุณคยูฮยอนฮ่ะ แล้วตอนนี้ที่ผับ คาซิโน่ใครดูแลอยู่ฮ่ะคยูฮยอนลำบากใจที่จะตอบที่เห็นซองมินยังนั่งอยู่และต้องโกหกออกมาเพื่อไม่ให้ซองมินรู้ว่าเขานั้นเป้นคนบริหารแทนพี่ชาย

                      ที่ผับให้มินโฮกับแทคยอนเป็นคนดูแล ส่วนคาซิโน่พี่มีร์และพี่คังอินเป็นดูแล นายไม่ต้องเป็นห่วงนะดงแฮ พี่คิบอมกลับมาแล้วก็คงเข้าไปบริหารงานต่อ

                      ไม่ได้นะฮ่ะ!!!”เสียงแข็งวกร้าวขึ้นมาทันที ผมไม่ให้ผู้ชายคนนั้นบริหารผับและคาซิโน่เด็ดขาด

                      ดงแฮแต่นั้นเป็นคิบอม คิบอมของนาย

                      ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คิบอม คิบอมได้จากผมไปแล้ว ผมจะไม่ยอมให้ผู้ชายคนนั้นดูแลผับและคาซิโน่ที่คิบอมรักเด็ดขาด ผมไม่ยอมดงแฮเสียงแข็งกร้าว ไม่ยอมให้คิบอมเข้ามาดูแลงานที่ผับเด็ดขาด ซีวอน คยูฮยอนได้แต่หนักใจและสงสารคิบอม แต่จะทำอย่างไงได้ในเมื่อคิบอมเลือกที่จะทำให้ดงแฮเป็นแบบนี้

                      ตกลงถ้านายไม่ยอม ชั้นก็จะไม่ให้พี่คิบอมเข้าไปดูแลงานเด็ดขาด ชั้นจะสั่งให้มินโฮกับแทคยอนดูแลกันไปก่อนคยูฮยอนว่าออกมา

                      ถ้าผมหายแล้ว ผมจะเข้าไปดูแลผับและคาซิโน่เอง ผมจะสานต่อความตั้งใจของคิบอมที่ต้องการให้ผับและคาซิโน่ให้อยู่ต่อไป

                      ตามใจนายแล้วกันดงแฮ แต่ต้องรอให้นายหายดีก่อนนะ นายถึงจะเข้าไปดูแลผับได้คยูฮยอนบอกออกมา ดงแฮยิ้มให้ที่ซีวอนและคยูฮยอนมองหน้ากันอย่างเครียดๆ

                      ซีวอน คยูฮยอนลงมาข้างล่างเข้ามาคุยกับคิบอมที่นั่งหน้าเครียด ใบหน้าเศร้าที่ดงแฮยังไม่ปิดรับตัวเองและไม่ยอมเข้าใกล้เขาทั้งทีเขาอยากจะเข้าไปดูแลดงแฮ อยากกอดดงแฮให้หายคิดถึงแต่ก็ไม่สามารถทำได้ ที่ดงแฮได้แต่ปฎิเสธและต่อต้านเขาแล้วยังไล่เขาออกมาอีก

                      พี่ทนหน่อยนะฮ่ะ ดงแฮเจ็บมามาก หัวใจของดงแฮบอบช้ำมาเกินทนแล้ว ผมเชื่อว่าสักวันดงแฮต้องจำพี่ได้และกลับมาหาพี่เหมือนเดิมคยูฮยอนปลอบใจพี่ชาย

                      พี่มันโง่เอง โง่ที่ทำร้ายคนที่พี่รักได้ ทั้งที่ดงแฮเป็นรักแรกของพี่ ดงแฮเป็นเด็กผู้ชายคนนั้นที่ทำให้พี่ยิ้มได้และคิดถึงตลอดเวลา พี่ทำร้ายคนที่พี่รักมาตลอด ที่พี่เฝ้ารอมาตลอดเจ็ดปีเพื่อที่จะได้เจอเด็กผู้ชายคนนั้นแต่พี่กลับทำร้ายคนที่พี่รักได้บอกอย่างเจ็บปวดกับการทำร้ายรักแรกของตัวเอง รักแรกที่คิบอมไม่เคยลืม ที่ได้เจอดงแฮเมื่อตอนอายุสิบขวบที่มันทำให้เจฃขายิ้มได้ตลอดเวลา

                      แกเลิกโทษตัวเองได้แล้วคิบอม ตอนนี้แกคิดหาวิธีจะทำอย่างไงให้ดงแฮจำแกได้และกลับมาเป็นดงแฮคนเดิมของแก ชั้นบอกตามตรงชั้นก็ไม่อยากเห็นดงแฮเป็นแบบนี้เหมือนกันซีวอนบอกออกมาที่เขาอยากให้เพื่อนสู้ต่อไปดีกว่าที่จะมานั่งโทษตัวเองแบบนี้

                      เรื่องบริษัทพี่ก็หยุดไปก่อน เดี๋ยวผมกับพี่ซีวอนจะช่วยดูแลกันเอง พี่ใช้เวลาที่ช่วงที่ดงแฮทำกายภาพบำบัดอยู่กับดงแฮให้มากที่สุด ให้ดงแฮรู้ว่าพี่คือคิบอมคนที่เค้ารัก คิบอมที่เป็นรักแรกของเค้าคยูฮยอนบอกกับพี่ชาย คิบอมยิ้มให้กับน้องชายและเพื่อนที่อยู่เคียงข้างและคอยช่วยเหลือเขาตลอดเวลา

                      ซองมิน ซอลลี่ โยรินั่งเล่นอยู่ที่ห้องนั่งเล่น่ที่มีเสียงหัวเราะ รอยยิ้มแต่บรรยากาศต้องเสียเมื่อซังอาเดินเข้ามาและยังเป็นทีวีดูช่องอื่นที่ทั้งสามยังดูกันอยู่ ที่ซอลลี่จะลุกขึ้นเอาเรื่องแต่ซองมินกับห้ามเอาไว้ไม่อยากให้มีเรื่อง เพราะแค่นี้คิบอมก็เครียดมากพอแล้วกับเรื่องของพี่ชายตัวเอง ไม่อยากให้คิบอมต้องเครียดอีกกับเรื่องของพวกเขา

                      นี้เอาน้ำส้มมาให้ชั้นหน่อยซิซังอาสั่งสาวใช้อย่างกับนายหญิงของบ้านทำให้โยริเริ่มหมั้นไส้ไม่พอใจขึ้นมา

                      พี่มินนาน้ำส้มไม่ต้องเอามานะค่ะ น้ำส้มเค้าเหมาะกับนางเอก ไม่เหมาะกับนางร้ายโยริว่าออกมาที่ทำให้ซอลลี่กับซองมินแอบยิ้ม หัวเราะออกมา ซังอาจ้องตาโยริอย่างเอาเรื่อง แต่โยริกลับไม่กลัว ตบซิค่ะ ป๊าอยู่ตรงนั้น ป๊าจะได้เห็นทาสแท้ของนางมารร้ายอย่างคุณโยริบอกอย่างเป็นต่อ ซังอาได้แต่กำมืออย่างเจ็บใจที่เล่นงานโยริไม่ได้ เมื่อเห็นคิบอมนั่งคุยอยู่อีกฝั่ง และโยริวิ่งเข้าไปนั่งบนตักของคิบอมที่ซังอาแกล้งยิ้มออกมาให้กับคิบอมที่โยริแสะยิ้มให้กับซังอา

                      ซองมินเราเห็นปลิงมั๊ย ปลิงที่ดูดเลือดไม่ยอมปล่อยเลย ขนาดผูเชายเค้าไม่เอาแล้วยังเกาะติดไม่ยอมปล่อยเลน น่าสมเพชผู้หญิงประเภทนี้นะ ที่เอาตัวเข้าแลกเพื่อที่จะมีเงินทองใช้ ไม่รู้ว่าหลอกมาได้กี่คนแล้ว

                      นูนาจะกลัวอะไรไปอ่ะ นูนาลืมไปแล้วหรอฮ่ะว่าบ้านนี้ใครเป็นใหญ่ คุณคิบอมนะได้ยกทุกอย่างให้พี่ด๊อง ให้รุ่นพี่คยูเป็นคนดูแลทุกอย่าง แม้กระทั้งบ้านหลังนี้พี่ด๊องก็มีสิทธิ์ที่จะไล่ใครออกก็ได้ บ้างทีพี่ด๊องอาจจะไล่ สวะ แถวนี้ออกจากบ้านไปก็ได้ สวะ ที่หน้ารังเกียจด่าออกมาอย่างลอยๆอย่าให้ซองมินได้ด่าใคร ถ้าได้ด่าแล้วด่าจนเจ็บและแรง

                      แกด่าใครแว๊ดขึ้นมาทันที ที่สามหนุ่มที่นั่งอยู่อีกฝั่งหันมามองแต่ซองมิน ซอลลี่กับยืนนิ่งไม่ตอบโต้อะไร

                      แล้วคุณว่าเราด่าใครซองมินย้อนกลับ จ้องอย่างไม่กลัวทำให้ซังอาเก็บกั้นอารมณ์ไม่อยู่ง้ามือจะตบซองมิน แต่คยูฮยอนกลับมายืนกว้างหน้าไม่ให้ซังอาทำร้ายคนที่เขารักได้

                      หยุดทำกิริยาต่ำช้าได้แล้ว ผู้หญิงอย่างเธอก้ผู้หญิงข้างถนนอย่างที่ซองมินว่าจริงๆถ้าชั้นไม่เห็นแก่พี่คิบอมเธอโดนลากออกไปจากบ้านนี้แล้ว ถ้าอยากอยู่ที่นี้ต่อไปอย่าทำตัวนิสัยต่ำช้าแบบนี้กับคนในบ้านของชันแบบนี้ โดยเฉพาะซองมินที่มีสิทธิ์ที่นี้เท่ากับนายหญิงของบ้าน ผู้หญิงอย่างเธอก็แค่ของเล่นของพี่ชายชั้นเท่านั้น ของเล่นที่ไม่มีค่าอะไรเลย สุนัขยังมีค่าและมีประโยนช์มากกว่าเสียอีกคยูฮยอนด่าว่าออกมาและดึงมือของซองมินออกไป ที่ซอลลี่ยิ้มเยาะหญิงสาวแล้วตามเพื่อนออกไป ที่ซังอากรี๊ดลั้นบ้านที่โดนด่า คิบอมมองดูอย่าส่ายหน้า ที่ทำให้ซีวอนยิ้มออกมาได้ซังอาเผยธาตูแท้ออกมาทีละหน่อย

                      ผู้หญิงข้างถนนก็แบบนี้แหละ ดงแฮนะมีค่ามากว่าผู้หญิงพวกนี้เป็นพันเท่าร้อยเท่าซีวอนบอกออกมาด้วยรอยยิ้มที่คิบอมได้แต่เงียบ ที่ในใจของเขาดงแฮมีค่าสำหรับเขาเสมอไม่มีใครแทนที่ดงแฮ หัวใจของเขามีแต่ดงแฮเพียงคนเดียวเท่านั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

128 ความคิดเห็น

  1. #128 มิ้นท์ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 17:02
    ไรเตอร์อัพต่อหน่อยค้าาา กำลังสนุกเลยยยยย รีดเดอร์คนนี้อยากอ่านมั่กๆๆๆๆ
    #128
    0
  2. #123 koy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มกราคม 2555 / 01:23
    บอมเอ้ยยยยยยยยยยยย



    เราเเนะนำ ทำปืนลั่นใส่ซังอาจบบบ



    เราโหดไปไหมมอ่าาาาาาาาาาาาาา



    เเต่หมั่นไส้จริงๆนะเเม่งงง -*-
    #123
    0
  3. #112 E.L.F.ผู้รักซูจู (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กันยายน 2554 / 14:45
    สงสารด๊องมากกว่า
    #112
    0
  4. #105 กะแหล่ง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2554 / 01:09
    ddddกลับเป็นบอมตอนนี้ที่น่าสงสาร สู้ๆๆๆนะ มินนี่ดาได้เจ็บ55555
    #105
    0
  5. #103 ARKIRA (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2554 / 23:31
    โยริ ซองมิน ปรบมือให้เลยด่าเจ็บมากกก

    บอมมี่ถ้าไม่เอานังนี่มา เรื่องวุ่นๆก้อคงไม่เกิดขึ้นหรอกนะ เค้าสงสารด็องอ่ะ
    #103
    0
  6. #102 แจกันดิน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2554 / 11:01
    อืม ซังอายังจะทนอยู่อีกเหรอ
    ไรเตอร์มันบีบหัวใจอีกแล้ว
    น้องหมวยไม่ได้เจอความสุขสักที
    คิมคิก็เศร้าอีก  เค้าก็จะเศร้าตามแล้วนะ
    น้องหมวยรีบๆจำคิมคิให้ได้นะ
    จะได้มีความสุข
    #102
    0
  7. #101 keroro (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2554 / 22:31
    สงสารบอมToT
    #101
    0
  8. #100 mee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2554 / 00:39
    แต่ละคน ด่าที ทำเอาอึ้งกันไปเลย

    บอมทำตัวเองนี่นา
    #100
    0
  9. #99 nana (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2554 / 22:05
    บอม กินข้าวได้แล้ว เลิกกิน___ซะที



    แต่ละคนปากจัดทั้งนั้นเลย 555+
    #99
    0
  10. #97 เมเบิล (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2554 / 21:10
    บอมสู้ๆนะสักวันดงเฮจะต้องจำได้

    3คนนี้อยู่ด้วยกันแล้วด่าเจ็บจริงๆ

    สะใจ555
    #97
    0