คัดลอกลิงก์เเล้ว

เราให้อภัยเธอนะ

กลับมาเถอะนะ อะไรที่แล้วๆมาก็ให้มันผ่านไปเนอะ เราให้อภัยแกแล้วนะ

ยอดวิวรวม

4

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


4

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  25 มิ.ย. 63 / 21:55 น.
นิยาย ͹ เราให้อภัยเธอนะ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สาว C Reunion #นานๆจะครบแก๊ง

ไม่เคยรู้ตัวเลยว่ายิ้มได้มากขนาดนี้เวลาอยู่กับพวกแก #CclassReunion

เพื่อนเราไม่เก่าเลย.

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 มิ.ย. 63 / 21:55


ว่ากันว่า ช่วงชีวิตในโรงเรียน คือช่วงเวลาที่สวยงามที่สุด.

 

กลุ่มเพื่อนสาวแก๊งหนึ่ง ในโรงเรียนเอกชนชื่อไม่คุ้นหูแห่งหนึ่ง ที่มีสมาชิกสาวล้วน 9 คน ลิน เกรซ พอใจ บี อิ๊ง แอม เชอร์รี่ เต้ย และเนม ต่างคาแรคเตอร์กัน แต่มาอยู่รวมกันได้ เพราะเคยอยู่ห้อง C ด้วยกันตอนม.ต้น อันที่จริงต้องมีสมาชิกอีก2คนก็คือแพทกับฝน แต่สองคนนี้ออกไปเข้าเรียนม.ปลายที่อื่น แก๊งสาวซีก็เลยเหลือแค่ 9 คน

ฟังดูเหมือนบรรยายเปิดนิยายรักหวานแหววชมพูสดใสเหมือนหน้าสตรอเบอร์รี่เคลือบน้ำตาลบนโดนัทเลยนะ

เก้าสาวเพื่อนรักที่รักกันมาตั้งแต่ม.ต้น จนขึ้นม.ปลายก็ยังคงรักกัน ถึงแม้จะโดนจับแยกไปอยู่คนละห้องเรียน จนเรียนจบม.ปลายขึ้นมหาลัยแล้วก็ยังรักกัน มาหามาเจอกันเรื่อยๆ เจอกันไม่บ่อยแต่เจอกันเมื่อไรก็เหมือนได้ย้อนเวลากลับไปอยู่ในวันเก่าๆ สนิทกันเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

...ก็คงเป็นงั้นนั่นแหละ

ถ้าไม่มีเศษเกินมาสักคนนึง

 

เนม นังเศษเกิน

แน่นอนว่าคำพูดนี้อุปโลกน์ขึ้น ไม่มีใครในแก๊งนี้เคยพูดคำนี้หรอก

...พูดก็ส่วนพูด ส่วนเรื่องคิดก็อีกเรื่องนึง

เนม ชื่อโหลๆ น่าเบื่อๆ เจ้าของชื่อก็ชีวิตน่าเบื่อ ทำตัวน่าเบื่อ เรียบๆธรรมดา เอาแต่ยิ้มแหยๆ พูดก็น้อย พูดจาทีก็ห้วนยังกับมะนาวไม่มีน้ำ ชอบทำเป็นหัวเราะไปกับเพื่อนๆเหมือนรู้เรื่องรู้ราวไปกับเพื่อนๆด้วย ทั้งๆที่จริงไม่รู้เรื่องเลยสักอย่าง

เรียนก็ไม่เก่ง กีฬาก็ห่วยแตก

ปากก็หมา

รสนิยมก็เห่ย ฟังเพลงอะไรก็ไม่รู้ เชยมาก ทั้งเพลงทั้งเอ็มวีก็ก๊อปต่างประเทศ

นี่คือเนม

เนมสนิทกับแพทอยู่พอควร แต่แพทก็ไม่ได้นิสัยเหมือนเนม อย่างน้อยแพทก็ร่าเริง คุยกับเพื่อนได้ทุกคน ไม่เอาแต่ชวนคุยแต่เรื่องเห่ยๆเหมือนเนม

"มันแต่งตัวบอยๆอะไรของมันมาอีกแล้วก็ไม่รู้อะ 5555"

 

"อิ๊งไม่ได้นิสัยเหมือนเนม"

 

"มันบอกมันพูดญี่ปุ่นได้แล้ว ดูหนังญี่ปุ่นซับญี่ปุ่นได้แล้วทั้งๆที่มันเพิ่งเรียนไปเดือนเดียวเนี่ยนะ"

 

"มันถามอะไรครูในห้องก็ไม่รู้อะ ครูอธิบายไปตั้งหลายรอบแล้วมันก็ยังถามซ้ำอยู่ได้"

 

"มันชอบพี่ภู ม.5A แหละ พวกโน้นบอกมา"

"มันบอกมันแค่ปลื้มๆปะ555"

"เออมันบอกมันแค่ปลื้มๆ แต่ตอนพักเที่ยงทำเป็นเดินขึ้นบันไดผ่านห้องพี่เขาทุกวันเลย ไม่เนียน555"

"ชั้นว่าและ เห็นตอนเย็นมันรีบเข้าซ้อมแสตนด์สีไม่เคยขาดเลย ปกติมันกลับไวจะตาย"

"ปกติมันรีบไปอยู่ที่ตึกประถมกับน้องมันปะ"

"เออๆ แต่นี่แม่งเข้าซ้อมทุกวัน ตั้งใจมว๊ากก555"

"เออๆเคยเห็นมันนั่งแถวหน้าสุด แล้วพี่ภูซ้อมฟุตซอลอยู่ แล้วพี่ภูก็มานั่งข้างมัน มันนี่นั่งนิ่งหน้าแดงเลย555"

"มันเขินป่าว555"

"พี่ภูไม่เอามันหรอก พี่เขาจีบพี่ขนมจีนอยู่"

"เออมันคิดว่าพี่เขาจะชอบมันหรอ หน้าแบบมันอะ"

"แกว่ามันเกินไปป่าว..."

"โอ้ย ไม่เกินอ่ะ ทีมันตอนนั้นมาขำชั้นตอนแกเล่นมุกว่าชั้นเป็นตูดงอน พี่เอมเป็นตูดง้อ แม่ม ยังโมโหอยู่เลย"

"เออๆตอนนั้นชั้นก็เห็น"

"มันขำที่ชั้นเล่นมุกเฉยๆมั้ง"

"โอ๊ยแก เรื่องมันยังมีอีกเยอะจะตาย"

 

"มันชวนคุยเรื่องเพลงค่ายนั้นอีกแล้วอะ ชั้นรำคาญ ฟังไม่รู้เรื่องก็พูดอยู่ได้"

 

"มันบอกมันซ้อมท่องบทมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แล้วดู... เมื่อกี้มันไม่ได้ดูโพยอะ เรียกหยิบขึ้นมาอ่านเลยเถอะ ขนาดอ่านแล้วยังตะกุกตะกักอ่ะ"

"เออครูหักคะแนนแน่เลยอะ แม่ง..."

 

"มันตะโกนดีใจอะไรของมันไม่รู้อะ เสียงดัง กะแค่สอบผ่านเนี่ยนะ"

 

"มันเล่นวอลเล่ย์มาตั้งแต่ป.6นะ แต่มันก็ยังอันเดอร์ไม่เป็นอะ หดแขนอยู่นั่นแหละ วันนี้ให้มันไปลองเสิร์ฟก็เสิร์ฟติดเน็ต"

"เออเห็นละ5555"

"อาทิตย์หน้าชั้นไม่ให้มันลงละ ให้ลงแล้วทีมแพ้"

 

นั่นแหละ จากแต่ละคำที่พูดถึงเนมก็น่าจะพอรู้ว่าเนมนิสัยเป็นยังไง

มันก็ต้องมีบ้างแหละ ทนอยู่กับคนแปลกๆ จะไม่ให้มีการระบายให้คนอื่นฟังก็คงไม่ไหว อึดอัดตายพอดี

 

กว่าจะรักเท่าวันนี้ กว่าจะมีคนมาเข้าใจต้องใช้เวลา ใช่เพียงมองตากันเมื่อไร.

ถ้าตามเนื้อเพลงนี้สงสัยก็คงเห็นจะจริงตามที่เนื้อเพลงบอก

กว่าจะมาเป็นเพื่อนสาวแก๊งสาวซีที่ซี้กันอย่างทุกวันนี้ ก็ต้องผ่านอะไรมามาก

ทั้งผิดใจกัน ทำกิจกรรมด้วยกัน ไม่พอใจกัน

...แขวะกัน

แหม่มันก็ต้องมีบ้าง คนเรานิสัยไม่เหมือนกันก็ต้องกระทบกระทั่งกันบ้าง

เพราะก่อนหน้าที่จะมารวมตัวเป็นแก๊งสาวซีได้ ตอนม.ต้นเคยแบ่งเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรกมีเพื่อนคู่ซี้ที่ซี้กันมาตั้งแต่อนุบาลอย่างลินกับเกรซ ที่หัวดีเรียนเก่งทั้งคู่ สอบได้ท็อปตลอดเวลา แถมยังชอบศิลปะเหมือนกันอีก, บีซึี่งเคยอยู่ห้องเดียวกับลินกับเกรซตอนประถม, พอใจที่ก็อยู่ชมรมวอลเล่ย์บอลเหมือนลินกับเกรซ และอิ๊ง ส่วนอีกกลุ่มนึงมีคู่ซี้ เต้ยกับฝน, แอม, เชอร์รี่, แพท และเนม ซึ่งเป็นกลุ่มที่เหมือนต้องปรับตัวมากกว่าอีกกลุ่ม เพราะกลุ่มแรกมีความสนิทกันมาตั้งแต่ประถมแล้ว แต่กลุ่มหลังแทบไม่เคยได้คุยกันมาก่อนเลย

แน่นอนว่าแบ่งเป็นสองกลุ่มก็ต้องมีบ้างทีเคยพูดถึงกันในทางไม่ดี

...ก็นินทานั่นแหละ

"พอใจมันร้องไห้อีกและ ร้องไห้อะไรของมันนักหนาไม่รู้ ก็แค่สอบได้ไม่เต็มเนี่ยนะ"

 

"แกดูคำตอบบี บายที่แปลว่าซื้อ มันเขียนว่า by ว่ะ555555"

 

"เต้ยกับลินมันร้องเพลงอะไรของมันวะ ปัญญาอ่อน ติ๊งต๊อง"

 

"เนมมันบอกว่านัทกับเพื่อนห้องAแบนมันเพราะตะวันไปยุนัท จริงปะวะ ไม่ใช่มันทำตัวเองหรอ555"

สองกลุ่ม ผลัดกันนินทากันลับหลัง

แต่ต่อหน้าก็ทำเหมือนไม่มีอะไร คุยกันเฟรนด์ลี่

แต่มันก็แค่เล็กๆน้อยๆ เพราะพอขึ้นม.4 ทุกคนเริ่มโตขึ้น ก็เริ่มที่จะมีความคิดเป็นผู้ใหญ่ขึ้น เลือกที่จะลืมๆมันไป

 

เนมเป็นข้อยกเว้น เพราะเนมก็ยังคงเป็นเนม เป็นคนน่าเบื่อนิสัยแย่เหมือนเดิม

เนมไม่เคยลืมเรื่องเก่าๆ แล้วยังคงนิสัยขี้นินทาเหมือนตอนม.ต้น ทั้งๆที่ตอนนี้ทุกคนมารวมตัวกันเป็นแก๊งเดียวกันแล้ว

เนมยังคงนินทาพอใจเรื่องที่ตอนม.ต้น เนมเคยอยู่ทีมวอลเล่ย์ทีมเดียวกับพอใจ แล้วพอใจไม่เคยให้เนมได้ลงแข่งเลย บางอาทิตย์ก็ให้เนมได้ลงไปอันเดอร์บอลครั้งเดียวแล้วเปลี่ยนตัวออก

เนมนินทาบีที่บีมาเตือนว่าแฟนของเนมหน้าตาแย่

ที่ร้ายที่สุด แอมเพิ่งมาค้นเจอว่าเนมเคยนินทาแอมตั้งแต่ม.ต้น เรื่องที่แอมไม่ค่อยฟังเรื่องที่เนมพูด เนมบ่นลงในสเตตัสแอคเคานท์เฟสบุ๊คลับประมาณว่าแอมทำเหมือนเนมไม่มีตัวตนในกลุ่ม

วันหนึ่งตอนเย็น หลังเลิกเรียน ตอนที่เนมแยกตัวไปอยู่กับน้องที่ตึกประถมแล้ว พอใจ บี และแอมไปกินน้ำปั่นหลังโรงเรียน ได้คุยกัน จึงเป็นจุดจบของเนมคนขี้นินทา

แฮชแท็ก #เนมโป๊ะแตก ต้องมา

แน่นอน คนเราเป็นเพื่อนกัน ยิ่งอยู่แก๊งเดียวกันแล้วก็ควรจะจริงใจต่อกันป่ะแก

มีอะไรทำไมไม่พูดตรงๆ ไปนินทาลับหลัง แทงข้างหลังกันยังงี้ แบบนี้เรียกไม่จริงใจ

เนมมันทำมากเกินไปแล้ว

 

แอม: รู้สึกพวกเราสนิทกันขึ้นปะ? 

แจ้งเตือนดังไปที่เฟสบุ๊คของทุกคนที่อยู่ในกรุ๊ป 'ห้อง C รุ่นบุกเบิก'

แอมเข้ามาโพสต์ชวนคุยในกรุ๊ปเล่นๆตอนประมาณ 5 โมงเย็น เป็นเวลาที่ทุกคนมักจะถึงบ้านแล้ว ทานข้าวเย็นอยู่ หรือกำลังกลับบ้าน

คนไลค์เพิ่มขึ้นสองคน ตามด้วยคอมเม้นจากพอใจ

พอใจ: เนอะๆ

ตามด้วยคอมเม้นจากเนม

เนม: ก็หนิดหมดอ่ะ แต่อาจจะไม่รวมเค้าป่ะ TT

ก็อย่างที่บอก เนมมันไม่รู้เรื่องอะไรกับใครเขาหรอก ทำเป็นรู้เพื่อที่จะได้เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเท่านั้นเอง แต่ลับหลังก็เอาเพื่อนไปนินทา ย้อนแย้งมาก อยากเป็นเพื่อนกับเขาแต่ก็นินทาเขา ใครจะอยากเป็นเพื่อนด้วย

แอม: เนมกลับเร็วอ้ะ!

เนม: TT'

บี: น่ารักอ้ะ 

แอม: น้อยกว่าเทอน้ะ ฮ่าๆ :P

บี: ใช่เลยแอมสนิทกับเพื่อนคนที่จิงใจเนอะ

แอม: ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ก็ห้องเราไง 

พอใจ: 55555555555555555555555

แอม: 55555555555 ;)

ก็อย่างที่เคยบอก เนมมันไม่ค่อยฉลาด เรียนไม่เก่ง วันๆเอาแต่ติ่งนักร้องเห่ยๆ โดนแซะอ้อมๆแบบนี้แล้วก็เลยยากหน่อยที่จะเก็ต

ต้องส่งยาแรงอย่างบีที่ตอนนี้กลับถึงบ้านแล้วก็ยังคงหัวร้อนอยู่ไปช่วยแซะให้เจ้าตัวรู้ตัวสักที

บี: ใช่ๆคริๆใครไม่สนเราปล่อยแม่ง555

แอม: บีโคดแหนบแนม555

แอม: เขียนถูกป่าวเนี่ย 55555

เนม: เหน็บเราป่ะเนี่ยTT'

...กว่าจะรู้ตัวนะหล่อน ทีกับเรื่องนินทาล่ะหัวไวนัก

พอใจ: เยนไว้ๆๆ

แอม: จบแต่นี้ เนาะ ไปอ่านเลข กันดีกว่า :P

บี: ก็แล้วแต่จะคิดอะนะเนมทำอะไรไว้หรา

เนม: เค้าไม่รู้ ก็ถ้ามีอะไรก็เคลียร์กันตรงๆดิ เค้าไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้ใครไม่พอใจรึเปล่า

พอใจ: สมมติ :: ถ้าตัวเองทำ ทำไมจะไม่รู้?

เนม: ก็บางเรื่องเค้าก็ไม่รู้อ่ะ ไม่รู้ว่าใครจะไม่พอใจรึเปล่า เคลียร์กันตรงๆดิ

บี: จบแล้วอ่ะความรู้สึกอย่าพูดเลยคริๆ

แล้วโพสต์นั้นก็ไม่มีใครคอมเม้นอะไรเพิ่มอีก คนไลค์ก็มีเท่าเดิม เพิ่มเติมคือคนโป๊ะแตกที่รู้ตัวแล้วว่าโป๊ะแตก กำลังได้รับผลกรรม วิ่งพล่านเหมือนหนูติดจั่น ส่องโพสต์คนโน้นทีคนนี้ที ร้องไห้ทั้งๆที่ไม่สมควรจะร้องเพราะตัวเองเป็นคนผิดเต็มๆ ยิ่งเห็นที่บีโพสต์หน้าเฟสบุ๊คของแอมยิ่งร้องไห้

บี: ไม่พูดจ่ะคนดี

แอม: :P

สุดท้ายคนโป๊ะแตกก็ไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร เพราะเพิ่งรู้ตัวว่าไม่สนิทกับใครสักคนในแก๊ง เลยต้องบากหน้าไปพึ่งเชอร์รี่ ผู้ซึ่งเฟรนด์ลี่กับทุกคน

คนโป๊ะแตกไม่เหลือมาดแมนเท่ๆอย่างชุดที่ชอบใส่ โทรหาเชอร์รี่ทั้งๆที่เสียงสั่น จนเชอร์รี่ต้องปลอบให้สงบลงก่อนเพราะฟังไม่รู้เรื่อง มีแต่เสียงฮึกๆๆๆขึ้นมาแทรกในทุกๆคำที่เชอร์รี่พูด

เชอร์รี่ผู้ซึ่งไม่รู้เรื่องราว พอได้ฟังเสียงคนร้องไห้ขอให้ช่วยคุยกับเพื่อนในแก๊ง ก็เลยได้แต่โพสต์หาแอมหน้าเฟสบุ๊ค

เชอร์รี่: ใจเย็นๆอย่ามีเรื่องกันเลย

ตามมาด้วยคอมเม้นตอบรับจากแอม

แอม: 55555555 :P

แอม: ก็ไม่รู้นะ แต่ว่าเขาเคย

แอม: โดน!

และหลังจากนั้นทั้งในกรุ๊ปในเฟสบุ๊ค และหน้าเฟสบุ๊คของทุกคนก็ไม่มีอะไรเคลื่อนไหวอีก

มีแต่เมสเสจเฟสบุ๊คของบี แอม และพอใจที่ได้รับคำขอโทษดาษดื่นจากคนโป๊ะแตกที่ก็ยังคงไม่รู้ตัวว่าโดนแบนเรื่องอะไร เอาแต่พร่ำขอโทษซ้ำๆ

...น่าเบื่อ ขอโทษแบบนี้ขอโทษทำไม

ส่วนเชอร์รี่ ก็ได้รับคำขอโทษจากคนโป๊ะแตกเช่นกัน แต่เป็นการขอโทษที่รบกวน ขอโทษที่อาจจะทำอะไรผิดไป ตบท้ายด้วยคำขอบคุณที่เชอร์รี่พยายามจะเคลียร์กับเพื่อนให้

 

เนมไม่กล้ามองหน้าเพื่อนในแก๊ง โดยเฉพาะบี แอม และพอใจ กับคนอื่นในแก๊งก็ยังมีมองหน้าบ้างแต่มองอย่างกล้าๆกลัวๆ

เนมมันคงรู้ตัวอย่างจริงจังว่ามันไม่ได้สนิทกับใครในแก๊งสักคน มันเลยไม่บอกใครในแก๊งเลยยกเว้นเชอร์รี่ซึ่งรู้เรื่องไปแล้ว และแฟนมันเอง

เนมมันก็ยังคงแชร์เพลงจากนักร้องเห่ยๆของมัน

ใส่แคปชั่นเห่ยๆ 'ไม่ได้ตั้งใจไม่ใช่ไม่ยอมรับผิด' ที่มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าหมายถึงอะไร

สุดท้ายด้วยความสงสาร บวกกับว่าทุกคนเป็นเพื่อนแก๊งเดียวกัน ก็เลยให้อภัยกันดีกว่า 3 และเราก็เลยเป็นเพื่อนแก๊งสาวซีมาตั้งแต่นั้น

 

ร่วมสุขร่วมทุกข์กัน

 

อย่างที่เคยเล่าไป แก๊งเราถูกจับแยกกันอยู่คนละห้อง เพราะที่โรงเรียนเรา ม.ปลายจะมีแค่ 2 ห้องเท่านั้น ลิน เต้ย เชอร์รี่ อิ๊ง พอใจ ไปอยู่ห้อง A ส่วนเกรซ บี แอม เนม อยู่ห้อง B แก๊งเราที่อยู่ห้อง B โชคดีหน่อยที่ทุกคนในห้อง B ต้อนรับอย่างแฮปปี้ แต่ห้อง A ไม่ใช่

แก๊งเราในห้อง A โดนเพื่อนผู้หญิงห้อง A แบน

แต่เราก็ผ่านมันมาได้ เพราะเรามีเพื่อนดีๆอย่างแก๊งสาวซี

 

 

"เสื้อแกสวยดีนะเนม ชั้นก็มีแบบนี้ที่บ้านตัวนึง แต่เว้าไหล่ เลยไม่กล้าใส่มา เดี๋ยวดูแรดเกิน"

 

"คนคุยกันไม่นานแล้วรีบคบมันก็จะเลิกไวแบบนี้แหละ"

 

"เนมมันบอกมันไม่ได้อ่านมาแล้วมันได้คะแนนเยอะกว่าชั้นได้ไงวะ ชั้นอ่านทั้งคืนอะ"

 

"แหม ยังกะแกทำแล้วดูดีอะเนม"

อุ๊บส์ โทษทีลั่น แย่หน่อยที่บีเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นไปนิด แต่ดูสิ่งที่เนมทำก่อน ใครจะไปลืมลงได้ง่ายๆ โทษทีที่รู้สึกว่าตอนนั้นคำขอโทษของมันยังไม่คุ้มกับที่มันนินทาคนอื่นเลย พวกนี้ก็แค่จิ๊บๆ

 

เวลาแก๊งเราเดินด้วยกัน ให้มันไปเดินข้างหลังก็จิ๊บๆเหมือนกัน

 

เวลาเรียนแล้วต้องย้ายตึกเรียน เนมมันก็ชักช้า กว่าจะใส่รองเท้าเสร็จ ก็เดินนำมันไปก่อนก็เบาๆ

 

มันไม่คิดอะไรมากหรอก มันก็แค่คนเงียบๆ

 

อีกอย่าง ทีตอนมันนินทาคนอื่นมันยังไม่คิดเลย

 

 

เนมก็ยังคงไม่ค่อยพูดเหมือนเดิม

แต่พอไปทำงานกลุ่มกับเพื่อนกลุ่มอื่น ดันคุยเก่งเป็นต่อยหอย

 

กลุ่มที่มันไปอยู่ ก็มีแต่คนแปลกๆ สองคนในนั้นชอบวาดรูป อยากเข้าศิลปากร ชอบอ่านการ์ตูนญี่ปุ่น อีกคนนึงเรียนเก่งเป็นบ้า อีกคนนึงเพิ่งเรียนแลกเปลี่ยนกลับมา อีกคนนึงตั้งใจเรียนแต่คอยถามเนมตลอด คนนี้เนมสนิทกับมันมาก

ก็นะ คนแปลกๆก็ต้องอยู่กับกลุ่มแปลกๆ

แต่พวกเราก็ยังคงเป็นเพื่อนกัน เนมก็ยังเป็นส่วนนึงของกลุ่มเสมอ

 

จนเรียนจบม.ปลาย เราก็แยกย้ายกันไปเรียนตามสายทีอยากเรียน ได้เจอกันน้อยลง แต่ก็ยังคงคิดถึงกันเสมอ

 

เรานัดเจอกัน ไม่บ่อยมาก แต่ก็พยายามให้บ่อยที่สุด บางครั้งฝน ซึ่งก็ยังคงสนิทกับเต้ยก็มาจอยบ้าง

 

เนมผู้ซึ่งบ้านไกล ก็มักจะไม่ค่อยมาจอยด้วยเหมือนเดิม

 

แต่เพราะเราเป็นแก๊งเดียวกัน เราก็เลยคิดถึงคนที่ไม่มาอยู่เสมอ ถ่ายรูปกัน ลงรูปก็แท็กกันให้ครบทุกคน แฮชแท็กบ่น #ไม่ครบแก๊งสักที ก็ต้องมีต้องมา ก็นะ อยากเจอให้มันครบๆแก๊งนี่นา

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

จู่ๆทุกคนในแก๊งก็ได้รับเมสเสจขอโทษยาวเป็นพรืดจากไลน์ของเนมคนพูดน้อยของกลุ่ม

ข้อความที่พิมพ์อย่างยาวเหยียด มีรายละเอียดแทบทุกอย่างในคำขอโทษ ส่งหาแต่ละคนเป็นรายบุคคล ไม่ได้พิมพ์ส่งในกรุ๊ปแชท

คนที่ได้รับข้อความยาวมากกว่าคนอื่นก็เห็นจะเป็นบี แอม และพอใจ ที่ได้รับคำขอโทษอย่างละเอียดถึงเรื่องที่เนมเคยนินทาไว้ แต่ต่างจากคำขอโทษในเมสเสจเฟสบุ๊คเมื่อ 8 ปีที่แล้ว ที่เต็มไปด้วยความลุกลี้ลุกลน ขอโทษอย่างเรื่อยเปื่อยด้วยความร้อนใจ

'เรามีเรื่องอยากจะบอกบี

จริงๆอยากบอกมานานแล้ว ไม่รู้ว่ามันสายเกินไปรึเปล่า แต่เราก็อยากบอก

เราขอโทษนะบี

ขอโทษในทุกๆอย่างเลยทีเราเคยทำให้บีเสียใจหรือไม่พอใจ

ทั้งที่เราตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจ

โดยเฉพาะเรื่องตอนม.4

ที่เรานินทาแก

เราผิดจริงๆที่เอาแกไปนินทาเสียๆหายๆ เราไม่มีข้อแก้ตัวเลย

ถ้าย้อนกลับไปได้เราไม่อยากจะทำแบบนั้น

ถ้าย้อนกลับไปได้เราอยากจะขอโทษบีอย่างจริงใจมากกว่าที่เคยขอโทษตอนนั้น

เรารู้ว่าตอนนั้นบีไม่เคยได้รับคำขอโทษจริงจังจากเราเพราะเราเอาแต่กลัว

ตอนนี้เราเลยอยากจะขอโทษ

ขอโทษจริงๆนะบี

เราเสียใจจริงๆ

เรารู้ว่าการกระทำของเรามันผ่านไปแล้ว และแกก็คงไม่อยากจะให้อภัย

เพราะสิ่งที่เราทำมันก็หนักมากจริงๆ

ขอโทษจริงๆนะบี'

พอใจกับแอมก็ได้รับข้อความคล้ายกัน

ลินผู้คิดมากถึงกับแท็กเนมในกรุ๊ปไลน์ของแก๊งเข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากที่ทุกคนได้ถามกันเองว่าได้รับเมสเสจขอโทษจากเนมมั้ย และทุกคนก็ตอบว่าได้รับเหมือนกัน

..เนมไม่ตอบ

ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรจากเนมอีก

ทั้งๆที่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องปกติไปแล้วที่เนมจะไม่ตอบในกรุ๊ปไลน์

ลินผู้คิดมากเริ่มจะใจเสีย กลัวว่าเนมจะฆ่าตัวตาย เนมจึงได้ส่งไลน์มาขอโทษทุกคนก่อนฆ่าตัวตาย ...ผูกเป็นเรื่องเป็นราวไปใหญ่

เกรซก็คิดเช่นเดียวกัน

ทุกคนจึงรุมแท็กเนมให้เข้ามาตอบ เมสเสจส่วนตัว ฟรีคอลส่วนตัวไปหาเนมกันอย่างบ้าคลั่ง

เนมเปลี่ยนเบอร์ โทรไม่ติด

จะโทรหาพ่อแม่เนม ก็เพิ่งมารู้ในตอนนี้ว่าไม่มีใครมีเบอร์พ่อแม่เนมกันเลยสักคน

 

แต่แล้วความคิดฟุ้งซ่านของลินก็กลายเป็นเรื่องไม่จริง

...เมื่อเนมเข้ามาตอบในไลน์กรุ๊ป

เนม: โทษทีแก เพิ่งเห็นอะ

ลิน: โอ๊ย นึกว่าแกเป็นไรไป ตกใจหมดT_T

พอใจ: เอออจะร้องไห้ละเนี่ย

เกรซ: ใจหายหมด

เชอร์รี่: อิบีอิแอมโทรมาหาชั้นเครื่องแทบระเบิด

บี: โทดๆ5555

แอม: ก็ตกใจอ้ะ

ลิน: สรุปเนมเป็นไร ไม่สบายใจไรป่าว ทำไมอยู่ๆมาขอโทษทุกคน

เนม: เปล่าๆ

เนม: ก็แค่อยากขอโทษเฉยๆ

เนม: มันคาใจมาตลอดอะ เราไม่เคยหลุดจากความรู้สึกนี้เลย ก็เลยอยากขอโทษ

เนม: ขอโทษจริงๆนะทุกคน

เกรซ: เรื่องผ่านมานานแล้วแก บางเรื่องชั้นยังจำไม่ได้เลยเนี่ย5555

เชอร์รี่: เออกุลืมไปแล้วเนี่ย 5555

แอม: เราก็ขอโทษด้วยนะ

อิ๊ง: เรื่องตอนม.ต้นเราก็ขอโทษเหมือนกันนะ

พอใจ: ร๊ากก @เนม

บี: กอดๆ

เนม: เรารู้สึกผิดจริงๆนะ

เนม: เรารู้แหละว่าทุกคนคงให้อภัยเราไม่ได้หรอก

เกรซ: เห้ยบ้า ใครคิดยังงั้น

เชอร์รี่: ม่ายย

เนม: ขอโทษจริงๆนะ

 

แล้วเนมผู้ไร้ตัวตน ก็หายไปจากแชทเหมือนเดิม ไม่มาเคลื่อนไหวใดๆในกรุ๊ปอีก

แต่นางตอบแชทส่วนตัว

แต่ถ้าถามไปเรื่องนั้น นางก็ไม่ตอบ เลี่ยงไปเรื่องอื่น

 

---------------------------------------------------------------------------------------

'We belong with you #สาวแก๊งซี #Cclass #ไม่เป็นไรนะแก'

'รักแกนะ.'

'รักเราไม่เก่าเลย #ไม่ต้องรู้สึกผิดแล้วนะเนม'

'เรื่องที่แล้วมาก็ให้มันแล้วไปเถอะเนอะ เริ่มต้นกันใหม่ รัก #CclassReunion'

'กลับมาเถอะ รักแกกกก กอดๆๆ กอดทุกคนนน'

แล้วบรรดารูปถ่ายที่เคยถ่ายไว้ตอนที่นัดเจอกัน ที่เป็นครั้งที่เนมได้ไปด้วย จึงได้มีเนมอยู่ในรูปมากมายก็ถูกอัพลงในอินสตาแกรม พร้อมกับแคปชั่นสวยหรู แท็กเพื่อนสาวคนที่เป็นประเด็นไว้ทั้งในแคปชั่นและตัวรูป

...ลินเป็นคนคิดแน่นอน ดูก็รู้

หมายถึงแผนนี้น่ะนะ ลินเป็นคนวางแผนให้เพื่อนทุกคนลงรูปแท็กเนม เป็นการให้กำลังใจเนมแน่นอน

เดาไม่ยาก เพราะมีเรื่องแบบนี้ทีไร ลินก็เป็นคนคิดแผนแบบนี้ทุกที

ชื่อของคนน่าเบื่อของแก๊งถูกแท็กในอินสตาแกรมเป็นสิบๆรูป และอีกหลายรูปในเฟสบุ๊ค จากเพื่อนที่อัพลงอินสตาแกรมแล้วแชร์ลงเฟสบุ๊ค และแท็กในเฟสบุ๊คซ้ำอีก ทำเอาหน้าจอของไอโฟนที่กำลังจะตกรุ่นเครื่องหนึ่งสว่างวาบแล้ววาบอีกเพราะเจ้าของไม่สนใจจะเปิดมันดูสักที

เจ้าของชื่อน่าเบื่อหยิบมือถือขึ้นมาดูพร้อมกับขมวดคิ้ว

คราวนี้มือถือเจ้ากรรมก็สว่างวาบขึ้นมาต่อรัวๆไม่หยุด

..แจ้งเตือนจากคนคอมเม้นใต้รูปที่ถูกแท็ก

เธอหลับตาลง ก่อนที่จะลืมตาขึ้นมองแจ้งเตือนที่โผล่ขึ้นมาซ้ำๆ

คอมเม้นให้กำลังใจพร้อมบอกว่าให้อภัยเธอโผล่ขึ้นมาในทุกรูปที่ทุกคนในแก๊งแท็กเธอ

เธอถอนหายใจเบาๆ

ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะดีใจตั้งแต่แจ้งเตือนแรก รีบหยิบมือถือขึ้นมาเลื่อนดู ซาบซึ้งน้ำหูน้ำตาไหลที่เพื่อนเห็นว่าเธอสำคัญ แถมยังให้กำลังใจเธอมากมายขนาดนี้

...ส่วนตอนนี้น่ะหรอ

เฮ้อ...

ถ้าคิดว่าเฟคมันจะผิดมั้ยนะ

 

เธอ เจ้าของชื่อเนม ชื่อธรรมดาๆดาษดื่น น่าเบื่อ ผู้ซึ่งไร้ตัวตนในแก๊งนั้นมาตลอด

เธอรู้ตัวดีว่าเมื่อก่อนเธอนิสัยเลวร้ายขนาดไหน ทั้งปากหมา นินทาคนอื่น ชอบขุดเรื่องเก่าๆของคนอื่นมาว่าลับหลัง เพราะขี้กลัว ไม่กล้าพูดต่อหน้า

เธอเคยได้รับผลจากสิ่งที่เธอทำ โชคดีแค่ไหนที่พวกเขาให้อภัยเธอ

แต่เธอก็ไม่เคยมีตัวตนอยู่ในแก๊งนั้นเลย

แทบทุกครั้งที่คุยเม้ากัน เธอมักจะกลายเป็นคนที่พูดคนสุดท้ายเสมอ เพราะไม่มีใครสนใจจะฟังหรือตอบรับเธอ

ทุกครั้งที่เดินไปด้วยกัน เธอมักจะได้เดินรั้งท้ายเสมอ ทำได้แค่ฟังและยิ้มไปกับเพื่อนที่เดินคุยกันอยู่ข้างหน้าเท่านั้น

หลายครั้งที่เธอหน้าเสียเพราะถูกเมิน แต่ก็ไม่เคยมีใครสนใจ เพราะคิดว่าเธอก็แค่เป็นคนเงียบๆอยู่แล้ว

เธอมักจะถูกทิ้งไว้ข้างหลังอยู่เสมอ

 

เธอมองดูข้อความจากแชทในไลน์กรุ๊ปแก๊งสาวซีที่ตอนแรกมีแต่ข้อความให้อภัยเธอ บอกเธอว่าอย่าคิดมาก บอกรักเธอมากมาย บอกว่าเธอเป็นส่วนหนึ่งของแก๊ง คิดถึงเธอ อยากให้เธอมาเจอกัน แต่เธอก็ไม่ได้เข้าไปอ่าน จนกระทั่งข้อความเริ่มจะเปลี่ยน...

'พอเถอะ มันไม่เข้ามาอ่านแล้วแหละ'

'เออไปนอนและ พน.เข้าเวรเช้า'

'เนม เข้ามาอ่านหน่อยนะ เรารักแกนะ'

'ตอบหน่อยเนม'

'ครั้งหน้านัดเซ็นลาดมาได้มั้ยเนม มาเคลียร์กัน'

'กินแซลมอนๆๆๆ'

'ช่างแม่งเหอะ ถ้าแม่งจะตอบแม่งตอบนานและ'

'ทำเล่นตัวอยู่ได้ สัด'

'เฮ้ยใจเย็นบี'

'ใครไม่สนก็ปล่อยแม่ง กุตอบแชทแม่งไปตั้ง15นาทีและ แม่งไม่อ่าน'

'อะไรของแม่งนักหนา'

'ขี้เกียจจะสนใจแม่งและ โตๆกันแล้ว งอนเป็นเด็กอยู่ได้'

'แก เนมมันยังไม่ได้เลฟกรุ๊ปนะ'

'ก็ให้มันรู้ไปดิ'

'ใครอยากออกก็ออกไปไม่ต้องสนใจแม่ง'

'เออ คนจะออกจริงเขาออกเงียบๆไม่ต้องมาทำเล่นใหญ่งี้หรอก'

เธอยิ้มมุมปากขึ้นมา นึกไม่ถึงว่าตัวเองจะเดาถูกได้ขนาดนี้

แหม่ ทีหลังขอเป็นหวยนะ ขอแม่นๆแบบนี้เลย

เธอรู้จักเพื่อนกลุ่มนี้ดี รู้ว่าเมื่อเธอขอโทษทุกคน และเงียบหายไป ทุกคนจะต้องเล่นใหญ่ แสดงความรักกับเธอมากมาย แต่หากเธอไม่ตอบรับสักที จะเริ่มมีคนบางคนในกลุ่มเริ่มโมโหและแขวะเธออีกครั้ง ดังที่เป็นอยู่ในกรุ๊ปตอนนี้

ในขณะที่เพื่อนกลุ่มนี้ไม่เคยจะรู้จักเธอเลยสักนิด

เพื่อนกลุ่มนี้ไม่เคยรู้จักมุมร่าเริงของเธอ แต่คิดกันเอาเองมาตลอดว่าเธอเป็นคนเงียบๆ ที่เธออยู่ในกลุ่มแล้วเงียบหายไปก็เพราะว่าเธอเพียงแค่พูดน้อยเท่านั้น

เพื่อนกลุ่มนี้ไม่เคยจะใส่ใจว่าแท้จริงแล้วเธอรู้สึกอย่างไร

ไม่เคยถามไถ่เลยสักครั้ง

อันที่จริงเธอน่ะพอรู้ตัวว่าเธอไม่ค่อยเข้ากับแก๊งเพื่อนกลุ่มนี้เท่าไรนัก

เรื่องบี แอม พอใจที่อาจจะเกลียดเธออยู่ลึกๆกับสิ่งเลวร้ายที่เธอเคยทำ อันนี้เธอก็เข้าใจได้

ส่วนเชอร์รี่ เต้ย ลิน เกรซ อิ๊งที่ก็ไม่ได้เคยเกลียดเธอ แต่ก็ทำเหมือนเธอเป็นเพียงสมาชิกกลุ่มคนนึงที่มีไว้ให้ครบๆ ไม่ได้ใส่ใจอะไรเธอมากมาย อันนี้เธอก็พอเข้าใจเหมือนกัน ก็เพราะเธอและเพื่อนๆกลุ่มนี้ไม่ได้มีความชอบอะไรที่ใกล้เคียงกันเท่าไร จึงไม่ได้มีเรื่องให้ได้คุยถูกคอ ความเป็นเพื่อนก็เลยไม่ได้มีความสนิทมากมายเท่ากับระหว่างเพื่อนในแก๊งคนอื่นๆ

เธอเข้าใจทุกอย่าง

เธอขอโทษทุกคน ปลดปล่อยความรู้สึกผิดของตัวเอง

 

ขอบคุณนะที่ให้อภัยเธอ

แต่ขอโทษจริงๆที่เธอให้อภัยทุกคนไม่ได้

เรื่องราวในครั้งนั้นที่เธอถูกเพื่อนในแก๊งสามคนรุมแหก

พอใจ แขวะเธอเรื่องที่เธอพูดลับหลังพอใจว่าพอใจเป็นหัวหน้าทีมวอลเล่ย์ที่ไม่เคยให้โอกาสเธอได้ลงแข่งจริงจัง

บี แขวะเธอเรื่องที่เธอไม่พอใจและพูดลับหลังว่าบีชอบไปว่ารูปร่างหน้าตาของแฟนเธอ

แอม แขวะเธอเรื่องที่เธอแอบมีแอคเคานท์เฟสบุ๊คลับที่แอบนินทาแอมว่าไม่ค่อยฟังสิ่งที่เธอพูด

ลิน เกรซ อิ๊ง และเต้ย ทำเพียงแค่มองเฉยๆ

ดูได้จากโพสต์ของแอมในวันนั้น ที่ขึ้นว่า See by everyone

แต่ก็ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอ

มีเพียงเชอร์รี่ที่บังเอิญได้เข้ามารับฟังเรื่องของเธออย่างเสียไม่ได้

เธอถูกรุมเหยียบจนเละโดยที่เธอไม่ได้ขัดขืน ทำเพียงแค่ก้มหน้ารับ แต่ก็ไม่มีใครอยู่ข้างเธอเลยแม้สักคนเดียว

ตอนที่เธอเป็นฝ่ายถูกกระทำ คนที่กระทำได้มาขอโทษเธอบ้างหรือไม่

เธอขอโทษในการกระทำที่เธอทำต่อคนอื่นแล้ว แล้วคนอื่นล่ะ ได้มาขอโทษเธอบ้างรึเปล่า

ตอนที่เธอถูกคำพูดแขวะจิกกัดซ้ำแล้วซ้ำเล่า มีใครขอโทษเธอบ้างหรือไม่

ตอนที่เธอถูกนินทาลับหลัง มีใครรู้สึกผิดกับเธอบ้างมั้ย

ตอนที่เธอนินทาคนอื่นลับหลัง เธอก้มหน้ายอมรับผิด ขอโทษทุกอย่าง

ตอนที่ทุกคนบอกเธอว่าให้อภัย แต่สุดท้ายก็ยังคงพ่นคำพูดแขวะกัดเธอแต่ทำเป็นว่าไม่ได้หมายถึงเธอ ตรงนี้มีใครเคยเห็นใจเคยมาขอโทษเธอบ้างรึยัง

ไม่มี... ไม่มีเลยแม้แต่นิดเดียว

เอาจริงๆคือพวกแม่งจำได้บ้างรึเปล่าเถอะว่าเคยพูดอะไรทำอะไรไว้บ้าง

ด่ากันมันส์ปาก แปปเดียวก็ลืม 

คนที่โดน จะสิบปีแล้วยังไม่ลืม

 

เราเป็นเพื่อนรักกันน่ะหรอ?

ขอบคุณนะที่อุตส่าห์อภัยให้เรา

แต่เราอภัยให้แกไม่ไหวจริงๆว่ะ

เราขอโทษในส่วนของเราไปหมดแล้ว เราคงต้องมูฟออนแล้ว

ฺBye Bye bitxh

 

ผลงานอื่นๆ ของ น้ำร้อนระเหย.

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น