คัดลอกลิงก์เเล้ว

Gonna give up

โดย Taki Galaxy

ผมคงต้องยอมแพ้ให้กับความรักของผมแล้วหละ

ยอดวิวรวม

69

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


69

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  6 พ.ย. 60 / 20:30 น.
นิยาย Gonna give up Gonna give up | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
นี่เป็นเรื่องสั้นเรื่องแรกของบี๋ อย่างไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 พ.ย. 60 / 20:30









ในวันที่ฝนเริ่มโปรยปราย เสียงหวิวๆที่พัดผ่านข้างหู มันช่างฟังดูน่าเศร้าอย่างบอกไม่ถูก 



มันผ่านมากี่ชั่วโมงแล้วนะ 


ไอเย็นจากเม็ดฝนทำเอาร่างกายของผมสั่นไปทั้งตัว สองแขนยกขึ้นโอบตัวเองไว้ประโลมความเย็น สายตากวาดหาร่างใครคนนึงที่ผมกำลังรออยู่

Rrrrrrrrrrr

-พี่ชานนี่-

"ครับพี่.."

[แกอยู่ไหน ดึกป่านนี้แล้วยังไม่กลับบ้านอีกหรอ!!]

"เอ่อ.. ผมทำโครงงานบ้านจงออบอยู่น่ะครับ ขอโทษที่ไม่ได้โทรไปบอกนะครับ"

[อ้าว ทำงานอยู่หรอ งั้นพี่ไม่กวนและๆ ตั้งใจนะ คะแนนจะได้สูงๆ]

"ครับ"

[แล้วนี่จะกลับบ้านมั้ย หรือค้างบ้านจงออบ]

"อีกสักพักก็คงเสร็จ เดี๋ยวผมกลับบ้านนะครับ"

[โอเคๆ ถ้าอยากให้เตรียมอะไรก็บอกพี่นะ]

"ครับ.."

....ติ๊ด....




ผมขอโทษนะครับพี่





สามสิบนาทีผ่านไป..




ตอนนี้ก็เกือบสี่ทุ่มแล้ว แต่ทำไม่พี่ยังไม่ถึงอีกนะ ผมกอดของขวัญไว้แน่น อยากจะให้มันกับพี่เร็วๆจัง ถ้าพี่เห็นมันพี่จะจำผมได้หรือเปล่านะ 

เมื่อตอนผมยังเด็กๆ ผมเป็นเด็กขี้โรคและไม่ได้ออกมาเล่นข้างนอกเหมือนเด็กคนอื่นๆ ด้วยเหตุนี้การออกมาซื้อขนมครั้งแรกของผมเลยเกิดเรื่องขึ้น มันทั้งน่ากลัว แต่ก็น่ายินดี เพราะเหตุการณ์ในครั้งนั้น ทำให้ผมได้รู้จัก พี่แดฮยอน



ผมในตอนนั้นไม่กล้าแม้จะลุกไปไหน ทันทีที่รู้ตัวว่าผมกำลังหลงทาง ทุกอย่างรอบๆตัวผมกลับกลายเป็นสีดำไปหมด สิ่งเดียวที่เด็กขี้กลัวอย่างผมจะทำได้ คือนั่งกอดตัวเองและร้องไห้ออกมา

'ฮื้อ.. ฮึก.. '

แต่แล้วก็มีใครบางคนเข้ามาหาผม น้ำเสียงที่เป็นมิตร กับอ้อมกอดที่อบอุ่น มันเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึดปลอดภัยกับคนแปลกหน้า 

'ร้องไห้ทำไม หนาวหรอ' 

ดวงตาอันพร่ามัวของผม พยายามเพ่งมองคนตรงหน้า ดวงตาที่ดูสดใสและอบอุ่น มันทำให้เด็กน้อยขี้แงอย่างผมหยุดงอแงได้

'ฉันไม่เคยเห็นนายมาก่อนเลย ถูกจับมาหรอ'

ริมฝีปากหนานั้นกำลังขยับถามผมอย่างใจเย็น รอยยิ้มค่อยๆคลี่ออกอย่างใจดี

'ไปหาของร้อนๆกินกันก่อนนะ พี่เลี้ยงเอง^^'

มันไม่ใช่เรื่องปกติเลย ที่คนอย่างผมจะยอมเดินตามใครไปง่ายๆ แต่ด้วยความอบอุ่นที่มันแผร่มาถึงขั่วหัวใจของผม มันจึงไม่แปลกเลยที่ผมจะรู้สึกเชื่อใจคนคนนั้น



พี่เขาพาผมไปนั่งกินรามยอนในร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ ก่อนจะพยายามชวนผมคุย

แต่เพราะการที่ผมไม่เคยเข้าสังคม ผมเลยไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไปดี

เมื่อเห็นเช่นนั้น คนแก่กว่าก็เพียงส่งยิ้มมาให้ก่อนจะดึงผมเข้าสู่อ้อมกอด

หัวใจที่ถูกปกคลุมไปด้วยเกราะน้ำแข็ง ถูกความอุ่นจากอ้อมกอดนั้นละลายจนหมดสิ้น

จากหัวใจที่โดเดี่ยว และว่างเปล่า ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนได้รับสิ่งที่วิเศษมา


เวลาผ่านไปสองชั่วโมง ตำรวจสายตรวจก็ออกตามหาผมจนเจอ ในขณะที่ผมกำลังจะเดินตามตำรวจคนนั้นไป ผมก็ยังคอยหันกลับไปมองเด็กผู้ชายแปลกหน้าคนนั้น

'เดี๋ยวครับคุณตำรวจ อ่ะ พี่ให้ อ้อเกือบลืมไป พี่ชื่อจองแดฮยอนนะ'

ผมรับผ้าพันคอไว้ และมองเจ้าของมันอย่างไม่ละสายตา

'กลับบ้านดีๆนะ จำพี่ให้ได้หละ ถึงตอนนั้น นายต้องตอบแทนค่ารามยอนพี่ด้วยความรักนะ^^'

'ครับ ผมสัญญา..'

ร่างพี่แดฮยอนค่อยๆเล็กลง ผมเห็นเพียงแค่แผ่นหลังที่ถูกคลุมด้วยเสื้อสีขาวตัวบาง

'อากาศหนาวแบบนั้น เด็กนั้นจะไม่เป็นไรหรอ'

ตำรวจสายตรวจพึมพัมกับตัวเอง ก่อนจะพาผมกลับบ้าน


หลังจากตอนนั้นผมก็พยายามหาวิธีเข้าสังคม และคอยตามหาพี่จองแดฮยอนคนนั้นมาตลอด จนเมื่อเกือบหกปีที่ผ่านมา

ผมเข้าเรียนมัธยมต้นในตัวเมือง และได้บังเอิญเจอกับพี่แดฮยอนอีกครั้ง 

พี่เขาไม่เปลี่ยนไปเลย ใบหน้าพี่เขาเหมือนเดิมทุกอย่าง แต่ที่เปลี่ยนไปก็คงเป็นบุคลิกของเขา

มันผ่านมาแค่สองปีหลังจากที่เจอกัน แต่เมื่อกลับมาเจอกันอีกครั้งพี่เขาก็กลายเป็นคนละคน

เด็กชายแสนอบอุ่นคนนั้น กลายเป็นเสือแสนเย็นชาและไร้หัวใจ

หลายคนที่เข้าไปคุยด้วยก็จะพบจุดจบแบบเดียวกัน นั้นก็คือคำด่าที่แสนจะเจ็บปวด

ด้วยเหตุนี้ผมจึงต้องคอยเฝ้ามองพี่แดฮยอนอย่างห่างๆ เป็นเวลาสองปีเต็ม 

จนกระทั่งผมขึ้นม.สาม และพี่แดฮยอนก็ขึ้นม.หก ด้วยความที่ผมกลัวว่าจะหมดโอกาสใน ผมจึงตามพี่เขาไปเข้าชมรมเค็นโด้ ทั้งๆที่ร่างกายผมเองก็ไม่ค่อยแข็งแรง ตามไปขอเข้าทีมบาส จนได้เป็นเด็กเก็บลูกบาส เกือบทั้งปีที่ได้ใกล้ชิดพี้เขา เราสองคนก็ไม่ได้คุยกันเลย 

สายตาเย็นชา และวาจาที่แข็งกร้าว ราวกับว่ากำลังไม่พอใจกับสิ่งรอบตัว นั้นมันทำให้ผมกลัวว่าพี่เขาจะไม่ชอบขี้หน้าผมไปด้วย

และแล้ววันนั้นก็มาถึง วันที่ผมเปลี่ยนแปลงสถานะจากเด็กนอกสายตา มาเป็น

'ตัวตลก'


วันบายเนียร์ เป็นวันที่โรงเรียนจัดขึ้นเพื่ออำลาพี่ๆม.หกทุกคน และนั้นหมายความว่าผมจะไม่ได้เจอพี่แดฮยอนอีกต่อไปแล้ว

ผมตรงเข้าไปหาที่แดฮยอนที่นั่งล้อมเป็นวงกลมกับเพื่อนในห้อง ทุกสายตามองมาที่เด็กม.สามอย่างผม 

สายตาที่สงสัยว่าผมกำลังมาหาใคร

'พี่แดฮยอน ..ผมรักพี่'

เสียงรอบตัวผมเงียบเป็นเป่าสาก มีเพียงสายตาไม่พอใจจากพวกรุ่นพี่ผู้หญิง

ตอนนั้นในใจผมก็แทบหยุดเต้น รู้สึกว่าตัวเองเบาหวิวอย่างบอกไม่ถูก ปรายประสาททั้งหมดของผมเริ่มชา เหงื่อมากมายไหลมาจากไหนไม่รู้ ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

แต่แล้ว พี่แดฮยอนก็เอ่ยปากพูดออกมา

'นาย.. ? เด็กที่ชมรมหรอ'

ถึงแม้จะไม่ใช่คำถามที่ผมต้องการ แต่มันก็ยังดีที่พี่แดฮยอนยังจำผมได้

'ครับ'

'..ถ้าจำไม่ผิด .. จะว่าไปหน้านายคุ้นๆนะ'

หัวใจที่แทบหยุดเต้น กลับมาเต้นระรัวอีกครั้ง ในใจก็ภาวนาให้พี่แดฮยอนจำผมได้

'เด็กเก็บบาสด้วยใช่มั้ย'

'ครับ ผมเอง'

'มาสารภาพรักฉันหรอ'

'ค..ครับ..'

'มานี่สิ'

ผมเดินไปหาพี่แดฮยอน ยังไม่ทันที่จะได้ย่อตัวลงไป มือหนาก็กระชากข้อมือผมลงไปหาเขา จนใบหน้าเราสองแทบจะชิดกัน

คนตรงหน้ายิ้มขึ้นอย่างมีเล่ห์นัย ก่อนจะประกบปากจุมพิตผมถ่ามกลายสายตาของคนทั้งห้อง 


ลิ้นร้อนชื้นพยายามตวัดตักตวงความหวานจากลิ้นของผม ลมหายใจรดที่ข้างแก้มผม จูบที่ร้อนแรงจากคนที่ผมรัก ทำเอาผมเคลิ้มจนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าชุดนักเรียนผมถูกปลดออกตั้งแต่ตอนไหน


รู้ตัวอีกที ผมก็อยู่ในสภาพที่เปลือยท่อนบน ลิ้นร้อนไล่สัมผัสไปตามส่วนต่างๆ จากริมฝีปากไปยันต้นคอ และค่อยๆเลื่อนมาจนถึงหน้าอก 

ขณะที่เม็ดทับทิมผมถูกหยอกเล้าอย่างบ้าคลั้ง นิ้วสวยของพี่แดฮยอนก็ค่อยๆเข้ามาที่โพลงปาก จากหนึ่งเป็นสอง และจากสองเป็นสาม 

ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะคลั่งตาย เสียงครางหลุดออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ความรู้สึกที่ค่อยๆเพิ่มขึ้น ทำเอาผมอยากจะจิตนาการถึงขั้นต่อๆไป..


แต่ผมคิดผิด


ริปฝีปากหนากลับมานัวที่ปากผมอีกครั้ง น้ำลายหนืดๆ ค่อยๆไหลออกมาตามมุมปาก เราทั้งสองแลกลิ้นกันอยู่นาน จนพี่แดฮยอนเป็นฝ่ายถอดจูบออก

พร้อมกับคำพูดที่ทำให้ผมแทบเป็นบ้า

'หึ กูแค่สนองความร่านของมึง เป็นไง จูบของกูมันกำกราบโรคร่านมึงได้มั้ย^^'

'หว่าาาา แย่จังละครลิงจบแล้ว โชคดีนะเนี่ยที่ถ่ายไว้ตั้งแต่ต้นจนจบ^^'

'ไอ้น้อง ถ้ายังยากก็มาทำกับพี่ได้นะ55555^^' 

ฮึก..

ตอนนั้นผมรู้สึกเจ็บปวดมาก ในช่วงเวลาไม่กี่นาทีที่ผมมีความสุข มันเป็นแค่การแกล้งทำ สายตาที่ทุกคนมองมาทางผม ไม่ขยะแขยงก็หื่นกระหาย ต่างจากพี่แดฮยอน เขายกยิ้มอย่างมีความสุข แต่ในขณะเดียวกัน ดวงตาคู่นั้นกำลังมองผมอย่างสมเพช

'อุ๊ย โทษทีนะน้อง พี่เผลอทิ้งบุหรี่ลงบนเศษเสื้อน้องพอดี ^^'

ว่าจบก็ค่อยๆเหยียบบุหรี่บนเสื้อนักเรียนผม 

'ดาอึนถอยสิ ..'

พี่ผู้หญิงอีกคนเอ่ยปากขึ้น ก่อนจะเปิดซิปโป้แล้วโยนมันลงบนเสื้อผม

'น้องขา ..ทานโทษนะคะ พี่กลัวเชื้อน้องจะแพร่น่ะเลยต้องรีบจุดไฟฆ่าเชื้อก่อน^^'

ผมทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ นี่มันเรื่องบ้าอะไร ? ผมเอาแต่ถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา และนั้นก็เป็นภาพสุดท้ายของวันนั้น


สามวันให้หลัง ผมตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล สภาพจิตใจผมแย่จนถึงขั้นคิดฆ่าตัวตาย แต่ไม่เคยสำเร็จเลยสักครั้ง


ผมกลับไปใช้ชีวิตอีกครั้งในที่โรงเรียนใหม่ ผมเปลี่ยนชื่อ และตัดสินใจแล้วว่าจะไม่กลับไปคิดถึงเรื่องนั้นอีก


แต่แล้ว...


เรื่องมันก็กลายเป็นแบบนี้


เมื่อผมรู้ว่าเพื่อนสนิทของผมกำลังจะหมั้นกับเขาคนนั้น


และวันพรุ่งนี้ก็เป็นงานหมั้นของพวกเขาทั้งสอง

ผมเคยบอกกับยองแจว่าจะรีบหมั้นทำไม ในเมื่อเขาเองก็แค่ม.หก และอีกฝ่ายก็แค่พี่ปีสาม แต่คำตอบที่ผมได้รับก็แทบทำให้หัวใจผมสลาย

'ก็เพราะฉันกับพี่แดฮยอนรักกันมาตั้นแต่ฉันม.หนึ่งแล้วไง ตอนนั้นฉันไปเรียนที่คอสตาริก้า พอกลับมาเราก็รักยังรักกันเหมือนเดิม พี่แดฮยอนเลยขอฉันหมั้น'

อื้ม... นั้นเป็นคำพูดจากปากเพื่อรักของผม 

จนถึงตอนนี้ผมก็ยอมแพ้แล้วแหละพี่แดฮยอน


"นายเรียกฉันออกมาทำไม"

"พี่แดฮยอน.. สบายดีใช่มั้ยครับ"

"มีไรก็รีบๆพูด พรุ่งนี้ฉันมีธุระสำคัญ"

"..พี่ไม่หมั้นกับยองแจไม่ได้หรอครับ..^^" 

ถึงแม้ผมจะส่งยิ้มไป แต่มันกลับรู้สึกไม่ดีเอาซะเลย ผมรู้ว่าตอนนี้กำลังกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ผมกำลังร้องไห้ต่อหน้าผู้ชายที่เกลียดผม 

เพื่อที่จะขอความเห็นใจจากเขา..

"มึงเลิกพร่ามได้แล้ว ถ้ามึงพูดอีกครั้งกูจะฆ่ามึงให้ตายตอนนี้เลย"

"..ทำไมพี่.."

".."

"..ใจร้ายกับผมจังครับ.." 

"ถ้ามึงจะมาบีบน้ำตางั้นกูกลับ!"

หมับ~!!

ผมคว้าข้อมือพี่แดฮยอนไว้แน่น 

เอาหละ ถึงเวลาส่งมันคืนเจ้าของแล้วสินะจุนฮง

"ผมเอามาคืนครับ พี่จองแดฮยอน^^" 

ผมยัดกล่องของขวัญใส่มือพี่แดฮนก่อนจะเดินออกมา



ตัก ๆๆๆ



「            To:พี่ชานนี่

ผมรักพี่กับแม่นะครับ ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง ขอบคุณที่ช่วยให้ผมฆ่าตัวตายไม่สำเร็จ ตอนนี้เรื่องที่ผมอยากทำก็ได้ทำแล้ว ฝากพี่ดูแลแม่ด้วยนะครับ

รักจาก ชเวจุนฮง.      」



..ส่งเรียบร้อย..


ตุ๊บ~!!




___________________________________________



ร่างสูงมองกล่องในมืออย่างหงุดหงิด เขาเกลียดใบหน้าเด็กนั้นมากว่าอะไรบนโลก ใบหน้าที่คอยมากวนใจเขาตลอดเวลา

ใบหน้าที่เมื่อเห็นทีไรต้องรู้สึกเหมือนมีอะไรค้างคาในใจตลอด 

ในวันบายเนียร์ ที่เขารวมหัวกับเพื่อนแกล้งไอ้เด็กนั้น ก็เพราะไม่อยากให้เจ้านั้นมาลอยหน้าลอยตาใกล้ๆเขาอีกต่อไป แต่ใครจะคิดว่าจะคิดว่าโลกมันจะกลมได้ขนาดนี้

'To พี่ชายที่แสนดี'

"หึ คนน่าสมเพชอย่างมึง มันก็เหมาะกับข้อความสมเพชๆแบบนี้อยู่แล้ว"

แดฮยอนขยำโพสอิททิ้งลงพื้น ก่อนจะแกะกล่องของขวัญสีขาวอย่างลวกๆ

เข้าอยากจะรีบๆแกะ และรีบๆโยนมันทิ้งซะ  แต่เมื่อเปิดกล่องมามันกลับทำให้เขาแทบลมจับ



ผ้าพันคอ!!


'กลับบ้านดีๆนะ จำพี่ให้ได้หละ ถึงตอนนั้น นายต้องตอบแทนค่ารามยอนพี่ด้วยความรักนะ^^'

"มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย!!"


แดฮยอนหยิบโพสอิทก้นกล่องขึ้นมาอ่าน ความรู้สึกผิดที่เขาทำให้คนที่เขารักทรมานมันแทบทำให้เขากระอักเลือดตาย ดวงตาคู่คมไล่อ่านความทรมานที่อยู่ในใจของจุนฮงมาตลอด จนไปหยุดที่ประโยคสุดท้าย



'... ให้ผมเห็นพี่อยู่กับคนอื่น ผมตายจะง่ายกว่า..'


โคร้มมม!!!!!! 


"น้อง!!!!"


แดฮยอนวิ่งไปที่ถนนใหญ่ คนมากมายมารุมดูเหตุการณ์ ร่างใต้รถสปอร์ตสีขาวเต็มไปด้วยคราบเลือด เหมือนทุกอย่างรอบตัวเขาหยุดลง สมองเขาขาวโพล่นจนได้ยินเสียงบอกรักของจุนฮงซ้ำไปซ้ำมา


'พี่แดฮยอน ..ผมรักพี่'

'นาย.. ? เด็กที่ชมรมหรอ'

'ครับ'

'..ถ้าจำไม่ผิด .. จะว่าไปหน้านายคุ้นๆนะ'

'เด็กเก็บบาสด้วยใช่มั้ย'

'ครับ ผมเอง'

'มาสารภาพรักฉันหรอ'

'ค..ครับ..'

.
.
.
.
.


'กลับบ้านดีๆนะ จำพี่ให้ได้หละ ถึงตอนนั้น นายต้องตอบแทนค่ารามยอนพี่ด้วยความรักนะ^^'

.
.
.
.


'หึ กูแค่สนองความร่านของมึง เป็นไง จูบของกูมันกำกราบโรคร่านมึงได้มั้ย^^'


แดฮยอนมองภาพหน่วยกู่ภัย ที่ค่อยๆเก็บร่างจุนฮงอย่างระมัดระวัง ข้างๆนั่น มีผู้หญิงวัยกลางคน และผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกับเขา 

สมองเขามันพล่ามัวไปหมด ..


"แก!! แกคือเด็กคนนั้นใช่มั้ย!!!"
 
หญิงวัยกลายคนถลาเข้ามาดึงคอเสื้อแดฮยอนอย่างโกรธแค้น น้ำตาคนเป็นแม่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย

"แกทำแบบนี้กับลูกฉันได้อย่างไง!! แกทำร้ายคนที่เขารักแกมากได้อย่าไง!!ฮื้อๆๆๆ.. แกมันไอ้ชั่ว.ฮื้ออออ จุนฮงลูกแม่...ฮื้ออออ ฮึก..ลูกไม่น่าไปรักคนอย่างมันเลย.!!!.ฮื้อออออ"

"ชื่อจุนฮงสินะครับ..ชื่อเพราะจังเลย.." 

แดฮยอนพูดออกมาพร้อมกับหยดน้ำตา ตลอดเวลาเขาไม่เคยรู้เลยว่าเด็กคนนั้นชื่ออะไร เขาไม่เคยรู้อะไรเลย!!

"แกไม่รู้หรอก! ลูกชายฉันเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อแก!! และก็เป็นโรคซึมเศร้าเพราะแก!! ฮึก.. พอลูกฉันหายแล้วแกจะกลับมาอีกทำไม!! ฮื้ออออออ จุนฮงลูกแม่. ฮึก..ฮื้อออออ"


"ผมขอตัวนะครับ.." แดฮยอนดึงมือหญิงตรงหน้าออก สองขาเดินตรงไปยังร่างที่กำลัจะถูกห่อด้วยผ้าดิบสีขาว

"จุนฮงสินะ.. พี่ขอโทษนะ" แดฮยอนประทับจูบลงบนกลางหน้าผากที่เต็มไปด้วยลอยแผลและเลือดสด 

เขาไม่ได้รู้สึกรังเกียจเลยสักนึด

"พี่ไม่น่าโง่เลย.. รอพี่ก่อนนะ พี่จะไปอยู่ด้วยเมื่ออะไรๆมันเข้าที่เข้าทาง ขอบคุณที่รักษาสัญญานะ และขอโทษที่พี่มันไม่ดี"





____________________________________________


"ยองแจ..." แดฮยอนเรียกชื่อคนตัวเล็กตรงหน้าขึ้นเบาๆ สองขาเขาแทบยืนไม่ไหว มันเหมือนกับว่าตอนนี้เขากำลังแบกโลกทั้งใบอยู่

"พี่แดฮยอน!! ท..ท..ทำไม..เลือดเต็มตัวขนาดนั้น!!"

คนตัวเล็กเบิกตากว้าด้วยความตกใจ มือเรียวสั่นด้วยความกลัว กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งทำเอายองแจแบบเป็นลม

"นายโกหกพี่ทำไม?"

"ผมโกหกอะไรพี่?"

ยองแจถามขึ้นอย่างสงสัย พรางยกมือขึ้นเช็ดคราบเลือดออกจากบริเวณปาก

"นายโกหกพี่ทำไมว่าเป็นนาย!! โกหกทำไมว่าเด็กคนนั้นคือนาย!!!"

ราวกับตกมาจากที่สูงนับหมื่นไมล์ ยองแจชาไปทั้งตัว ตลอดเวลาที่คบกันมา ยองแจกลัวว่าความลับเรื่องนี้จะถูกเปิดเผยในที่สุด ทั้งๆที่วันพรุ่งนี้จะเป็นงานหมั้นแล้วเชียว

"พ..พ..พี่.. พี่รู้แล้วหรอ!?"


"เออกูรู้แล้ว! แล้วมึงรู้อะไรมั้ย!? เด็กคนนั้นกูเจอแล้ว!!"

แดฮยอนตบเข้าที่ใบหน้าหวานเข้าอย่างจัง

"พี่!! พี่จะไม่ไปอยู่กับเด็กคนนั้นใช่มั้ย!! พี่จะตบผมอีกกี่รอบก็ได้ แต่อย่าทิ้งผมไปหามันนะ"

"หึ.. กูไปแน่.. แต่ก่อนกูไป กูขอฆ่ามึงก่อน!!" 

แดฮยอนยื่นมือไปบีบคอเด็กตรงหน้าอย่างเต็มแรง 

"ชีวิตต้องแลกด้วยชีวิต เมื่อเทียบกับสิ่งที่จุนฮงเจอ แค่ชีวิตของมึงมันก็ไม่พอ!!"

ยองแจช็อคกับสิ่งที่แดฮยอนหลุดปากออกมา

ถ้าเขาเดาไม่ผิด ไม่สิ ด้วยไอคิวที่สูงเฉียดฟ้าอย่างเขา ก็พอจะเดาออกว่าเลือดนี่เป็นของจุนฮง 

"เพราะมึงหลอกกูจุนฮงถึงต้องทรมานแบบนี้!!"

"แฮ่ก!! ม..ม..ไม่เกี่ยว!! มึงมันโง่!!แอ่ก!!"

มือเรียวควานหาบางสิ่งหลังตู้ ก่อนจะยกยิ้มขึ้นอย่างสะใจ

"หึ! มึงได้ไปอยู่กับคนรักวัยเด็กมึงแน่!!"

จึก!!!

"!!!!"

แค่ครั้งเดียวเท่านั้น ..มีดหั่นเนื้อปลายแหลมแทงทะลุขั้วหัวใจอย่างทันที แดฮยอนไม่มีโอกาสที่จะได้รู้สึกเจ็บเลยด้วยซ้ำ

ตุ๊บ!!

เอี๊ยดดดดด

ร่างแดฮยอนร่วงลงพื้น พร้อมกับประตูบ้านที่เปิดออก

"ยองแจ.."

"ออบ.. ช่วยฉันเอาศพไปทำลายหน่อยสิ.."

จงออบมองศพพี่ชายแท้ๆของตัวเองอย่างหวาดกลัว นี่มันเรื่องตลกต้อนรับวันฮาโลวีนหรอ

"..พ..พี่ฉัน.. นายฆ่าพี่ฉันหรอ!?"

เคร้ง!

มือบางทิ้งมีดลงพื้นก่อนจะเข้าไปสวมกอดจงออบอย่างรวดเร็ว

"จงออบ.. ดีแล้วนี่ที่พี่นายตาย ..ทีนี่นายจะได้ครอบครองฉันแล้วไง.. ถ้านายช่วยฉัน ทั้งชีวิตของฉันจะมอบให้นายเพียงคนเดียว"

ยองแจไม่พูดเปล่า มือบางเปื้อนเลือดลูบไล้ไปตามส่วนอ่อนไหวของจงออบอย่างเย้ายวน

".."

"อย่าดื้อนักเลย.. ซื่อสัตย์กับใจตัวเองสิ.."

"..ยองแจ.."

"นายอยากได้ฉันมาตลอดอยู่แล้วนี่.. เราจะไปทำกันก่อนแล้วค่อยทำลายศพพี่นายก็ได้นะ"

"..ตกลง.. สัญญากับฉันนะว่าจะเป็นของฉันแค่คนเดียว"

"..พอจัดการเรื่องศพพี่นายเสร็จ เรามาคบกันแบบจริงๆจังๆกันมั้ย..เราจะได้"

เรียวนิ้วลากลงต่ำจากใต้สะดือไปจนถึงความเป็นชายของจงออบ

".."

"..ถ้านายต้องการ ..มาทำกันฉันทุกคืนก็ได้นะจงออบ^^"




__________________________________________________



เจ็ดปีก่อน


"ไอ้แดฮยอน มึงเลิกมาน้องคนนั้นได้แล้ว น้องเค้าไม่มาหรอก"

"ไม่ดิ ต้องมาดิ อย่างไงน้องเค้าต้องตามหากูแล้วเอาผ้าพันคอกูมาคืนอยู่แล้ว"

"ตามใจ แต่ถ้าภายในสองปีนี้ ถ้ามึงยังไม่เจอน้องเค้า มึงต้องเลี้ยงข้าวกูทุกมื้อที่โรงอาหารนะเว้ย"

"เอออ ถ้ากูเจอน้องเค้านะ กูจะให้มึงมาเป็นทาสกูสี่ปีเลย5555"







หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป

"พี่แดฮยอนฮะ จำผมได้มั้ย"

"หื้อ?"

"ที่พี่เคยให้ผ้าพันคอกับผมไงฮะ"

"น..น้องเองหรอ!?"

"ใช่ฮะ^^"

"คือผมจะไปเรียนต่อที่คอสตาริก้า พี่จะ.."

"เป็นแฟนกับพี่มั้ย^^"

"ฮะ^^"

"แล้วน้องชื่ออะไรหรอ"

"ผม ยูยองแจฮะ^^"

"โอเคยูยองแจ ยินดีที่ได้เจออีกครั้งนะ^^"

"เช่นกันฮะพี่แดฮยอน^^"



นั้นคือจุดเริ่มต้นของผมและยองแจ ที่มันเริ่มด้วยการโกหกและหลอกลวง ถึงแม้ว่าผมจะคบและมีใจให้ยองแจ แต่ลึกๆผมกลับปฎิเสธมัน เหมือนกับว่าก้นบึ้งหัวใจของผมรู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่ผมเฝ้าคอย 


ต่างกับเด็กคนนั้น 

"ผ..ผม..ผม..ขอสมัคเข้าชมรมด้วยนะครับ!"


"ผม..ผม..ขอเล่นบาสด้วยนะครับ!"


"พี่แดฮยอน ..ผมรักพี่"

"มาสารภาพรักฉันหรอ"

"ค..ครับ.."

.
.
.
.
.
.
.


"ตกลง.. ชเวจุนฮง พี่จะรับรักนาย และขอโทษที่พี่ทำไม่ดีไว้กับนายนะ ตอนนี้เราอยู่ด้วยกันได้แล้วสินะ"


"พี่จำผมได้แล้วหรอครับ.."

"พี่รักนายนะจุนฮง"

"ผมก็รักพี่นะครับ"

"นี่จุนฮง.. นายฆ่าตัวตายทำไม"

"หื้อ? ผมไม่ได้ฆ่าตัวตายสักหน่อย"

"แล้วในกระดาษที่เขียน?"

"ผมก็เสียใจมากเฉยๆ  เลยเขียนๆไปงั้นแหละ ผมไม่คิดฆ่าตัวตายตั้งนานแล้ว"

"แล้วทำไมนายถึงโดนรถชดหละ?"

"อ้ออออออ.. โทรศัพท์ผมตกเลยก้มเก็บ แล้วพอเงยหน้ามาอีกทีรถก็ชนผมแล้ว"

"..โล่งอกไปที พี่คิดว่านายฆ่าตัวตายเพราะพี่".

"บ้า 555555.. แล้วพี่ฆ่าตัวตายตามผมหรอ^^"

"อาจจะมั้ง ทีแรกว่าจะไปฆ่ายองแจแล้วฆ่าตัวตาย.. แต่ยองแจแทงพี่ซะก่อน"

"..แล้วตอนนี้ยองแจจะไม่เป็นไรหรอครับ"

"ไม่หรอก ตอนนี้ก็คงมีความสุขกับจงออบ ทั้งๆที่ทิ้งศพพี่ไว้ตรงนั้น"

"555555 พี่แดฮยอนครับ.. ชาติหน้า.. เราเกิดมารักกันอีกนะครับ^^"

"ขอให้พี่ใจเต้นแค่กับนาย และขอให้นายมีหวั่นไหวแค่กับพี่^^"

"เอาหละพวกเจ้า หมดเวลาแล้ว รีบๆเดินไป ช่วงนี้คนตายเยอะคิวแน่น จะร่ำลาก็ค่อยไปว่ากันในแถวโน่น เกะกะยมเยี่ยงข้าเสียจริง=____="

"ขอโทษครับ ^///^"

"ไปต่อแถวเถอะจุนฮง^^"

"ครับพี่แดฮยอน♡"

"ช้าก่อน.. เจ้าชื่อจุนฮงรึ"

"อะไรท่านยม นี่แฟนผม ท่านอย่ามายุ่งนะครับ=__=+"

"ใจเย็นสิพี่แดฮยอน-0-"

"พวกมนุษย์ ไม่สิ พวกผีเร่ร่อน=__="

"อ้าวๆไอ้ท่านยม พูดงี้ก็สวยสิครับ^___^"

"ว่าแต่ท่านมีอะไรหรือเปล่าครับ?"

"คนที่เป็นพี่ชายเจ้า.. สบายดีใช่มั้ย"

"พี่ชานนี่น่ะหรอครับ ไม่รู้สิครับ คงต้องเสียใจเรื่องผมอยู่แน่ๆเลย"

"อืม.. เจ้ามันไม่น่าถึงที่ตายเลย เอาเถอะ พวกเราทำกรรมร่วมกันมา ชาติหน้ายังมี เดี๋ยวก็ได้เจอกันใหม่"

"แล้วท่านถามถึงพี่ผมทำไม หรือว่าพี่ผม.."

"เปล่าหรอก ..เจ้านั้นน่ะเป็นภรรยาข้าเมื่อครั้นที่ข้าเป็นมนุษย์ แต่เพราะว่าฮิมชานไม่สามารถตัดกิเลสได้จึงได้ลงไปเกิด ต่างจากข้าที่คอยรับใช้นรก สวรรค์"

"ท่านยม.."

"เรียกข้าว่ายงกุกก็ได้ แต่ข้าก็คิดไว้แล้วแหละ หากภรรยาข้าเกิดใหม่ครบสามรอบ รอบที่สี่ ข้าจะลงไปเกิดกับเจ้านั้น"

"สงสารญาติโกโหติกาท่านจัง 5555"

"ปากดีนักนะเจ้าแดฮยอน หึ.. เจ้านี่มันปากดีเหมือนเดิม"

"ห๊ะ ท่านว่าอะไรนะ=__="

"ชาติโน่นเจ้าน่ะเกิดเป็นสหายคนสนิทของข้า ส่วนน้องชายเจ้าก็เป็นพี่น้องรักน้องร้ายของเจ้ามาแต่เดิม เอาเถิด มาท้าวความไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร รีบๆต่อแถว ไว้ข้าจะมาเยี่ยมใหม่"

"จุนฮง ..พี่ลืมบอกไป"

"อะไรครับ?"

"เกิดชาติหน้าเราเกิดมาชื่อเดิมกันนะ ^^"

"ครับพี่แดฮยอน^^"

_________________________________THE  END. _________________________________

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Taki Galaxy จากทั้งหมด 4 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัปเดต

  • แฟนฟิคเกาหลี

    เรื่องสั้น

    0/69

    1

    0%

    6 พ.ย. 60

  • แฟนฟิคเกาหลี

    3

    1/157

    5

    0%

    16 ต.ค. 60

  • แฟนฟิคเกาหลี

    14

    1/296

    32

    0%

    2 ก.ค. 60

  • แฟนฟิคเกาหลี

    41

    2/767

    26

    0%

    1 ก.พ. 60

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 11:58
    กรี้ดดดด  ทำไมแต่งได้ดีงามขนาดนี้  นี่อ่านไปร้องไห้ไป  ฮรืออ เศร้า  แต่ตอนจบนี่พลิกล๊อกมาก555ความฮามาเต็ม   ว่าแต่ไรต์จะแต่งต่อเป็นตอนเกิดชาติหน้าเลยมั้ยคะ  อยากอ่านๆ 
    #1
    0