เมื่อรักสมหวัง ในเกม Ancient myth world online

ตอนที่ 3 : การพบเจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ต.ค. 60

"ปิ่น งั้นเราแยกกันตรงนี่นะ" เมื่อมาถึงหน้าประตูโรงเรียนผมก้อบอกลาเพื่อนเพียงคนเดียวของผม...ครับได้ยินถูกแล้วครับ เพราะผมมีเพื่อนแค่คนเดียว
"อ่า งั้นเจอกันตอนพักกลางวันนะ" เมื่อปิ่นพูดเสร็จผมก้อเดินไปยังห้องเรียนของผมระหว่างทางที่ไป ผมจะบอกเกี่ยวกับวิทยาลัยที่ผมเรียนละกัน วิทยาลัยที่ผมเรียนชื่อ วิทยาลัยสารบัญศาสตร์ ที่วิทยาลัยแห่งนี้มีสาขามากมาย มีทั้ง นิติศาสตร์ เศรษฐศาสตตร์ พฤกษ์ศาสตร์ นิเทศศาสตร์ ธุรกิจและการบริหารงาน ฯลฯ เพราะว่ามีสาขามากมายทำไห้วิทลัยฯของเรานั้นใหญ่เป็นพิเศษ นั่นจึงทำให้มี ฟิตเนตและของนันทนาการอีกมากมาย ส่วนคณะที่ผมเขาเรียนคือ คณะ พฤกษ์ศาสตร์ เพราะว่าผมเป็นคนชอบดอกไม้เพราะดอกไม้มันสวยและแต่ละดอกนั่นมีความหมายที่วิเศษอยู่ด้วย และสาเหตูสำคัญที่ผมเลือกเรียนนี้เพราะคนเข้าสาขานี่น้อยอะครับ เอาละพอแค่นี้ก่อนนะครับ เพราะเรามาถึงห้องเรียนกันแล้ว  
"แอ๊ดดด  ปึงงงง"  อ้อไม่ต้องงงนะครับเสียงเปิดประตูเองครับ เพราะประตูของเราเป็นประตูเลื่อนนะครับ
"เฮ้ออ ดีจังที่ยังไม่มีไครมา" ผมบอกแล้วนะครับที่ผมเข้าเรียนนี้เพราะว่ามันมีคนน้อยและการที่ผมมาเร็วนั่นทำไห้ผมสามารถเลือกที่นั่งได้ก่อน ซึ่งผมเลือกที่จะนั่งข้างหลังติดหน้าต่าง
"แอ๊ดดด  ปึงงง" เสียงประตูดังอีกรอบนึงเพราะตอนนี้นักศึกษามาถึงกันแล้ว และรอไม่นานนักอาจารย์ก้อมาและเริ่มเรียนกันเลยหลังจากอาจารย์เข้ามา

___________________________________________________________

....."เอาหละนักศึกษาทุกคนอย่าลืมทำการบ้านที่อาจารย์บอกด้วยนะ เอาละเลิกเรียนได้"เฮ้ออออ กว่าจะเรียนเสร็จ กลับบ้านดีกว่า ผมเก็บของเสร็จผมก้อเดินออกมารอปิ่นหน้าวิทลัยเพื่อที่จะกลับบ้าน เอาละขณะที่รอปิ่นมาทำความรู้จักกันดีกว่า ผมชื่อ  นาย ธนากร  ธิตินัน  ตอนนี้อายุ 16 ปีครับ ลักษณะของผม ผมชองผมข้างหย้ายาวปิดหน้าส่วนข้างหลังผมก้อยาวถึงกลางหลัง สูง 165 ซม. ครับ T_T ส่วนปากนั้นสีชมพูอ่อนคล้ายลูกแอปเปิ้ลสีชมพู ผิวขาวอมชมพูและเนียน ครับที่อธิบายมานั้นคือผมเองครับ เอาละปิ่นมาแล้วครับ
"แฮ่ก แฮ่ก..... นี่แกมารอนานยังเนี่ย ขอโทษที่นะที่มาช้า" ปิ่นวิ่งมาจึงทำไห้หายใจไม่ทัน เมื่อปรับลมหายใจได้แล้วก้อถามออกมา
"อืออ ไม่นานหรอก แต่แกไม่ต้องรีบก้อด้ายนะ"ผมตอบพร้อมกับยื่นขวดน้ำไปไห้
"ขอบใจ.. ที่รีบเพราะจะไปห้าง ooo ต่างหาก และแน่นอนแกต้องไปด้วย" ปิ่นบอกออกมาและพูดดักไว้ก่อน 
"อือ.... ก้อได้ แต่ทำไมแกต้องรีบไปขนาดนั้นละ" ด้วยความสงสัยผมเลยถามปิ่นออกไปและเดินไปรอรถที่ป้ายรถเมย์
"อ้อ เพราะจะไปร่วมกิจกรรมเกมที่กำลังเล่นที่ทางห้างจัดอะ" ปิ่นตอบออกมาเพื่อคลายความสงสัยของผม
"หือ กิจกรรมอะไรเหรอ แล้วเกมเนี่ยมันคือเกมอะไรเหรอ" ผมถามออกไปเพราะผมอยากรู้ว่าเกมอะไรที่ทำไห้ปิ่นต้องรีบถึงขนาดนี้
"กิจกรรม "จับฉลาก" สุ่มของในเกมนะ ส่วนเกมที่เล่น ก้อเกมที่กำลังดังอยู่ตอนนี้นี่ละ.......นี่อย่าบอกนะว่าแกไม่รู้จักอะไม่นะ!" นี่ผมต้องทำตัว ทำหน้างงมากแน่เลยปิ่นถึงดูตกใจขนาดนี้
"นี่แกไม่รูจัดจริงดิ" ปิ่นถามอีกรอบผมจึงพยักหน้าตอบไป
"อือเอาเป็นว่าเราไปดูโฆษณาเกมที่ห้างเองเลยดีกว่าจะได้เร็วขึ้น" เมื่อปิ่นพูดขึ้นมาก้อหันหน้ามาทางผมเชิงต้องเอาคำตอบ ผมจึงหยักหน้าตอบไป
"เอาละไปกันเถอะ"หลังจากนั้นไม่นานรถเมย์ก้อมา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น