เมื่อรักสมหวัง ในเกม Ancient myth world online

ตอนที่ 2 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 พ.ย. 60

ต้นกล้า
"คุณหนูครับตื่อนได้แล้วครับ"อืออ นั้นเสียงไครอะ มาตะโกนอะไรตั้งแต่เช้า
"ขออีกห้าานาทีคร้าบบบบ" ผมยังไม่ทันได้หลับตาอีกรอบผมก้อต้องลุกขึ้นทันที เมื่เจ้าของเสียงเมื่อกี้พูดมาอีก "คุณหนูครับนี่มันวันไปเรียนวันแรกนะครับจะไปสายตั้งแต่วันแรกเลยเหรอครับ" เมื่อเขาพูดเสร็จผมนี่รีบหยิบนาฬิกาที่หัวเตียงมาดูเลยครับและนี่มัน 6:30แล้วครับ ผมเลยรีบลุกและรีบไป ล้างหน้า แปรงฟันและอาบน้ำครับ บอกก่อนนะครับที่ผมพูดมานี่ใช่เวลาแค่ 10 นาทีก้อเสร็จแล้วครับ 
"ฮ้าวววววว วันนี่มีอะไรกินอะครั.."ผมเดินลงมาพร้อมกับปากที่ห้าวอยู่และยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบ ผมก้อต้องตกใจกับเสียงที่ตะโกนมา
"อรุณสวัสดิ์ครับ นายน้อย"  ผมนี่แทบจะตกบันใดเลยครับ เฮ้ออ ทำแบบนี้ทุกวันไม่เบื่อรึไงนะผมเจอทีไรไม่ชินทุกทีเลย อ้อที่ผมบอกว่าทุกวันเพราะผมเจอแบบนี่ทุกวันเพราะบ้านผมเป็น มาเฟียครับ..... อ้อฟังไม่ผิดหรอกครับที่บ้านเป็นแก็งมาเฟียจริงๆครับ
"คือ...ผมบอกแบบนี้มาหลายรอบแล้วนะครับ เลิกทำแบบนี้สักทีเถอะครับมันไม่ชินอะ"ผมพูดเสร็จผมก้อรีบลงมาที่ครัวเลยครับผมนั่งกินข้าวประมาณ15นาทีก้อเสร็จ ผมก้อเตรียมตัวจะออกไปโรงเรียนแต่ก้อต้องชะงักกับแรงที่ดึงผมเข้าไปกอด
"นี่่ลูกเอาของไปครบรึยัง เอาหนังสือไปครบไหม แล้วกระเป้าดินสอละ แล้วอาวุธละเอาไปรึเปล่าา บลาๆๆๆ" เอิ่ม คนที่พูดไม่หยุดปากนี่คือพ่อผมเองครับไม่รู้จะเป็นห่วงอะไรนักหนานี่ผมเป็นผู้ชายนะ แล้วผมก้อฝึกศิลปะการต่อสู้ไว้ป้องกันตัวเองนะตามที่พ่อบอกผมตอนเด็กๆแล้วนี่จะมาห่วงไรนักหนาเนี่ย
"เอิ่มมมม คือป๊าครับปล่อยได้รึยังอะครับ ของผมเอามาหมดแล้วครับส่วนอันหลังที่ป๊าบอกขืนผมเอาไปถ้าโดนไล่ออกมาทำไงละครับป๊า!" เมื่อผมพูดเสร็จผมก้อบอกลาป๊าและออกมาหน้าบ้านเพื่อจะไปเรียนแต่ผมก้อต้องตกไจกับคนที่อยู่หน้าบ้านของผมครับ นั่นคือ ปิ่น เพื่อนที่สนิทที่สุดของผมครับ ที่ผมบอกอย่างนี้เพราะพวกเราเป็นเพื่อนสมมัยเด็กกันครับ
"กว่าจะออกมาจากบ้านได้นะคะ คุณชายขี้เซา เอ็ะ รึว่าคุณหนูนะ 555" เอิ่มนี้คือเพิ่งเจอหน้ากันก้อแซวผมเลยเหรอครับ
"ก้อป๊าอะแหละเลยออกมาช้า" ผมพูดเสร็จ ปิ่นนี่อ้อทันทีครับเขาเป็นคนหนึ่งแหละครับที่รู้ว่าป๊าาหวงและห่วงผมขนาดไหนก้อผมเป็นลูกเพียงคนเดียวของเขานี่นะ
"5555 แล้วแกไม่ดีใจรึไงที่ป๊ารักแกขนาดนี่ เห็นมะขนาดแกจะมาเรียนนี่ยังไม่วายส่งคนมาดูเลย" เฮ้ออ จริงอย่างที่ปิ่นว่าครับไม่ว่าผมจะออกไปไหนป๊าก้อส่งคนออกมาดูตลอดเลยครับ
"แล้วนี่จะไปกันได้รึยังละ" ผมรีบพูดแล้วเราก้อเดินไปโรงเรียนครับเพราะโรงเรียนมันไกล้บ้าน เดินไป 10 นาทีก้อถึง 
"ว่าจะถามตั้งแต่เมื่อกี้และแกทำผมไรของแกเนี่ยต้น ทำไมถึงปล่อยผมลงมาปิดหน้าปิดตาแบบนั่นแล้วนี่ผมนะ จะถึงกลางหลังอยู่แล้วนะ" พอปิ่นพูดเสร็จผมนี่ตอบปิ่นเลยครับ
"ก้อไม่อยากไห้ไครมาเห้นหน้าอะ ไม่ชอบอะ แล้วผมที่หลังนี่ขี้เกียจตัดอะเลยปล่อยยาวและบอกอีกอย่างไม่คิดจะตัดด้วย!"
"อ่า อืม ก้อแค่ถามไปงั้นแหละไม่ต้องซีเรียดขนาดนั้นก้อด้าย"
ช่ายครับที่ผมไว้ผมยาวทั้งหน้าทั้งหลังมันมีเหตุผลอยู่ครับซึ่งผมไม่อยากพูดถึงและปิ่นรู้ว่ามันคืออะไร ระหว่างนั้นพวกผมก้อคุยกันเรื่อยเปื่อยจนมาถึงหน้าโรงเรียนแล้วครับ
"หลังจากนี้ขอไห้เจอแต่เรื่องดีๆเถอะ"

เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่ผมแต่ง
ถ้าผิดพลาดยังไงขอโทษด้วยนะครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น