Love Cinema [สิงโต คริส Yaoi 18+]

ตอนที่ 33 : หนังสั้น 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,765
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    1 ก.ค. 60

ขอมาก็จัดให้เลยจ้า ไม่รู้ตรงใจแค่ไหนนะ ลองอ่านดู ชอบไม่ชอบ อยากได้แบบไหนบอก!!

.******


“อ้าว? ไม่มี” ผมล้วงกระเป๋าหาสมุดโน้ตที่จดงานเมื่อกลางวันในกระเป๋าเป้ แต่ไม่เจอ

“อะไรเหรอสิง” หญิงสาวข้างๆ ผมเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าสงสัย เอียงคอมองผมน้อยๆ ดูน่ารัก

“สมุดงานผมอ่ะ เดี๋ยวกลับไปเอาแป้ปครับ รอตรงนี้นะเตย” แล้วผมก็รีบวิ่งกลับไปที่ตึกเรียน คงลืมไว้บนโต๊ะที่คริสนั่งอยู่หรือไม่ก็โต๊ะแถวๆ ร้านถ่ายเอกสารที่ไปเข้าเล่มรายงานเมื่อกี้

 

ผมโล่งใจเมื่อเห็นสมุดโน้ตยังอยู่บนโต๊ะที่คริสนั่งอยู่ คริสกำลังก้มๆ เงยๆ ทำอะไรสักอย่าง ท่าทางแปลกๆ ผมเลยเดินไปใกล้ๆ พอก้มหน้าลงมองหน้ามันที่เงยขึ้นมาพอดี ก็เห็นว่าน้ำตามันไหล และเหมือนมันพยายามจะเงยหน้าให้น้ำตาไหลย้อนกลับเข้าไป

 

ฮะฮะ ตลก น้ำตามันจะไหลย้อนกลับได้ไงวะ

 

“มึงร้องไห้เหรอ” ผมอมยิ้มเพราะกลั้นขำไว้ ก้มหน้าลงมองมัน

“เปล่า...อะไรเข้าตาไม่รู้ แสบตาว่ะ” มันตอบเสียงเครือ ถ้าผมโง่กว่านี้อีกนิดก็จะเชื่อมันหรอกครับ

“งั้นกูดูให้” ผมก้มลงไปจนหน้าแทบจะชนกันแล้วจ้องตามันนิ่งๆ น้ำตามันยังคลอหน่วย มันคงพยายามสุดชีวิตที่จะไม่หลบตาผมและไม่ให้น้ำตาไหลลงมา ร้องไห้ก็บอกว่าร้องสิ จะปากแข็งทำไม

 

จะว่าไป...มันก็เป็นแบบนี้เสมอ

 

เป็นคนปากแข็ง ปากไม่ตรงกับใจ เวลาที่ผมขอให้มันทำอะไรสักอย่าง มันจะต้องทำท่าทางเหมือนหงุดหงิดรำคาญ บ่นงุบงิบๆ เป็นตาแก่ แต่สุดท้ายก็ตามใจผมอยู่ดี ไม่ว่าผมจะขออะไร มันก็ทำให้ทุกอย่างจริงๆ

 

จะสั่งให้เงยหน้า อ้าปาก กลอกตา มันก็ทำ จะสั่งให้เล่นกีต้าร์ วาดการ์ตูน พิมพ์รายงาน มันก็ทำ จะสั่งให้ไปซ้ายมันก็ไป ไปขวามันก็ไป ผมชี้นกเป็นนก ไม้เป็นไม้ มันน่ารักก็ตรงนี้แหละ ตรงที่เชื่อฟังผมทุกอย่าง

 

และผมก็รักมันที่เป็นแบบนี้

 

“ขนตาล่ะมั้ง น่าจะออกไปแล้วล่ะ” ผมว่าพลางยืดตัวยืนตรงเหมือนเดิม “ไปล้างในห้องน้ำอีกทีไป หรือจะเอายาหยอดตามั้ย กูพกมา”

“ไหนมึงบอกว่าจะกลับแล้ว” มันไม่ตอบแต่ดันถามผมกลับ ผมก็เลยยิ้ม

“พอดีลืมของเลยเดินกลับมาเอา เห็นมึงทำท่าทางแปลกๆ เลยเข้ามาดู”

“งั้นมึงก็ไปเหอะ กูโอเคแล้ว” มันก้มหน้าลงเหลือบตามองผมเล็กน้อย

“คราวหน้า เล่นเพลง ทางของฝุ่น ให้กูฟังหน่อยนะ” ผมยิ้มมุมปาก มันหรุบตาลง ก้มหน้านิ่งอีกครั้ง ผมไม่พูดอะไรอีก แล้วเดินหันหลัง ทิ้งมันไว้ที่เดิม

 

มันยังคงอยู่ที่เดิมมาตลอด 12 ปี

 

ส่วนผมก้าวเดินไปเรื่อยๆ รอบตัวมัน

 

แต่มันคงไม่รู้ตัวหรอก

 

“คืนนี้คริสบอกว่าจะเล่นเพลงทางของฝุ่นด้วยนะ เตยมาดูด้วยกันสิ” ผมชวนเตย หญิงสาวร่างเล็กที่สนิทกับผมที่สุดในบรรดาเพื่อนผู้หญิงทุกคนตอนนี้

“เฮ้ย เตยชอบเพลงนี้” เธอทำท่าทางตื่นเต้นดีใจ

“งั้นไปกันเลยมั้ยครับ” ผมยิ้มแล้วขยับแขนขวาขึ้นเล็กน้อยให้เธอสอดมือเข้ามาควง เธอหัวเราะอย่างน่ารักแล้วควงแขนผมเดินไปดูคอนเสิร์ตบนเวทีกลางแจ้งในสนามบอล

 

“ถ่ายรูปคริสอีกแล้วเหรอ” เตยหันมาถามเมื่อเห็นผมยกกล้องขึ้น คริสอยู่บนเวที กำลังซาวด์เช็คเสียงกีต้าร์ของมัน เวลาเล่นกีต้าร์โปร่งมันก็ดูน่ารัก เวลาเล่นกีต้าร์ไฟฟ้าก็ดูเท่ ไม่ว่ามันจะทำอะไรก็ดูดีไปหมด

“ครับ” ผมตอบรับสั้นๆ เตรียมตั้งกล้องโฟกัสไปที่คริส ถ่ายตั้งแต่ยังไม่เริ่มเล่นเนี่ยแหละ ถ่ายมันรัวๆ ทุกอิริยาบถ โดยเฉพาะสีหน้าของมัน

“น่าอิจฉาคริสเนอะ มีตากล้องส่วนตัวด้วย สาวๆ ที่มาชอบพวกนายต้องร้องไห้น้ำตาเป็นเลือดแน่” เตยเปรยขึ้นเบาๆ แล้วหัวเราะคิกคัก เธอเคยเห็นรูปคริสในคอมฯของผมแล้ว ยังจำได้เลยว่าเธออุทานเสียงดังมาก กรี้ดกร้าดสุดชีวิตแล้วหาว่าผมเหมือนพวกสตอล์คเกอร์อีก

“เว่อร์ไป” ผมยักยิ้ม ตายังคงไล่ตามคนบนเวที

 

คนเพียงคนเดียวที่ผมจะใช้ทั้งชีวิตนี้โฟกัสไว้ในสายตา

 

คริสซาวด์เช็คเรียบร้อยแล้ว เขาหันไปพยักหน้าพูดอะไรสักอย่างกับเพื่อนร่วมวงบนเวที แล้วคอนเสิร์ตของวงก็เริ่มขึ้น เสียงนักร้องนำเพราะดี แต่ผมไม่ได้สนใจหรอก ผมกดชัตเตอร์จับภาพของมันเพียงคนเดียวเท่านั้น

 

จากเพลงร็อคหนักๆ เปลี่ยนเป็นเสียงกีต้าร์อคูสติคใสๆ นักร้องนำส่งไมค์ไปให้คริส เพลงแรกคือ ทางของฝุ่น ที่ผมเคยขอไว้ก่อนหน้านี้ แต่เพลงต่อมา...

 

เพื่อนรัก ของ The Parkinson

 

ผมคลี่ยิ้มบางๆ มือกดชัตเตอร์ต่อไป โฟกัสที่สีหน้าของมันตอนที่ร้องเพลงนี้ แล้วผมก็ต้องชะงักไป

 

คริสเดินลงจากเวทีไปแล้ว (ที่จริงคือวิ่ง) ผมลดกล้องลง เตยรีบสะกิดแขนผมเสียแรง

“ตามไปสิ! คริสร้องไห้อยู่นะ”

“เอ๊ะ อ๊ะ หา?” ผมยังมึนงง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เพลงยังไม่ทันจบด้วยซ้ำ ทุกคนรอบข้างฮือฮา เสียงพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์ดังเซ็งแซ่ นักร้องนำของวงรีบคว้าไมค์มาพูดอะไรไม่รู้แล้วก็เริ่มเล่นเพลงนั้นต่ออีกครั้ง

 

“สิง! ไม่ไปตอนนี้ก็ไม่มีโอกาสอีกแล้วนะ สู้ๆ” ผมไม่เข้าใจว่าเตยให้กำลังใจผมเรื่องอะไร

 

ไม่สิ...ผมรู้ดีว่าต้องทำยังไงต่อไป

 

ผมวิ่งสุดชีวิต กล้องที่แขวนคอไว้ตีอกผมจนเจ็บไปหมด แต่ผมไม่สนใจ มองหาไปรอบๆ คริสต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งของสนามแห่งนี้ หวังว่าอย่างนั้นนะ

 

ไม่ว่าผมจะขออะไรมันก็ทำให้ผมเสมอ

 

และสิ่งที่ผมอยากจะขอครั้งนี้

 

ผมก็หวังว่ามันจะยอมทำให้ผมเหมือนกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

311 ความคิดเห็น

  1. #163 karino karin (@karino) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 23:01
    คือมันก็จะหน่วงๆหน่อย รีบมาต่อเร็วๆนะ ป่านนี้คริสร้องไห้น้ำตาหมดตัวแล้ว ไรท์มาต่อให้ไว สงสารคริส
    #163
    1
    • #163-1 ichiichi (@takakanata) (จากตอนที่ 33)
      2 กรกฎาคม 2560 / 20:31
      ต่อแล้วน้า อ่านยัง อยากได้แบบไหนบอกเด่วจัด
      #163-1
  2. #161 PrincessDark (@neeranutdachopip) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 22:00
    คะ...ค้างค่ะ เกิดไรขึ้น คริสร้องไห้ทำไม
    #161
    0
  3. #159 Rin (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 17:50
    โอ๊ยยยยย...ไรท์...ไม่ยอมเด็ดขาดเลยถ้าทิ้งไว้แบบเนี้ย!!!

    ต้องต่อให้จบก่อนนะคะ..ให้เขาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน..คนอ่านค้างมากกกก....ลุ้นตัวโก่งแล้ว

    ต่อหน่อยนะคะ....คนอ่านขอร้อง...ขอบคุณไรท์ที่สุดเลยยย
    #159
    1
    • #159-1 ichiichi (@takakanata) (จากตอนที่ 33)
      1 กรกฎาคม 2560 / 19:50
      ออกมาช้อป เด่วกลับดึกๆไปต่อให้น้า
      #159-1
  4. #154 Anchisa (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 12:32
    เหมือนอิงชีวิตจริง หน่อยๆ นี่ลุ้นจนจะแย่อยู่แระ 555
    #154
    1
    • #154-1 ichiichi (@takakanata) (จากตอนที่ 33)
      2 กรกฎาคม 2560 / 20:27
      จริงดิ!?
      #154-1
  5. #153 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 12:04
    อึ๋ยยยย ลุ้นตัวเกร็ง จะพูดหรือไม่พูด แล้วมันก็ค้างงงงง อย่ามาทำแบบนี้นะไรท์
    #153
    0
  6. #152 roykam (@roykam) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 11:49
    งื้ออออ คุยกันให้เข้าใจน้า #เปิดประตูต้อนรับเตยสู่ทีมพีรญา
    #152
    0