พี่เลี้ยงคนนี้...หม่ามี้หนู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,302 Views

  • 90 Comments

  • 161 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    74

    Overall
    7,302

ตอนที่ 33 : Chapter 32

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 492
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    19 ม.ค. 62


นานเท่าไหร่ไม่รู้ ที่ติน่านั่งมองคนตัวเล็กเล่นกับหลานสาวของเขา จนในที่สุดคนตัวเล็กก็ขอตัวไปพาเด็กน้อยออกไปอาบน้ำเพื่อเข้านอน

"ว่าไงเล่า มีอะไรจะพูดกับพี่ไหมติน่า" เสียงของคนที่ก่อนหน้านี้มองคนรักและลูกเดินหายเข้าห้องนอนไป หันมาถามเธอที่มองแบมแบมและหลานสาวอยู่เช่นกัน
"เฮ้อออ พี่มาร์ค น่าไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี น่าไม่เข้าใจคุณแม่เลย ที่ผ่านมาท่านอยากให้น่าทำอะไรน่าไม่เคยขัดท่านเลย แต่เรื่องของพี่น่าพยายามเลี่ยงแล้ว แต่ว่า..." ติน่าพูดขึ้น แต่ไม่กล้ามองหน้าคนพี่เลยแม้แต่น้อย
"น่าไม่ได้อยากทำตามที่ท่านต้องการใช่ไหม น่าไม่ได้อยากแต่งงานกับพี่ใช่ไหม" มาร์คุามพร้อมกับเอนตัวพิงพนักพิง มองจ้องน้องสาวที่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองเขา

ติน่าค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม ก่อนที่จะสายหัวไปมาแทนคำตอบให้กับมาร์ค เธอไม่ได้อยากแต่งงานกับคนที่เธอรักเสมอพี่ชายแท้ๆมาโดยตลอด แม้ว่าเธอกับพี่มาร์คจะไม่ได้เจอกันเลยตั้งแต่วันที่เธอแอบบินกลับมาร่วมงานศพของพี่สะใภ้อย่างฮานิ แม้ว่าเธอกับพี่มาร์คจะมีโอกาสได้พูดคุยกันอยู่บ่อยๆ แค่ความรู้สึกของเธอก็มีให้พี่มาร์คเพียงแค่พี่ชายเท่านั้น

"คุณพ่อบอกกับน่าอยู่บ่อยๆว่า เรื่องการแต่งงานเป็นเพียงแค่การพูดเล่นกันของคุณพ่อกับคุณลุงต้วนเท่านั้น น่าเลยไม่ได้สนใจอะไร ต่างกับคุณแม่ที่ชอบพูดเรื่องนี้กับน่าบ่อยๆว่าเมื่อไหร่ที่น่าเรียนจบ คุณแม่จะพาน่าไปทวงสัญญากับคุณป้า ให้ท่านทำตามคำสัญญา" พูดมาถึงตรงนี้ ติน่าก็ต้องก้มหน้าลงไปอีกครั้ง เมื่อรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาขึ้นมา

"หลายครั้งที่คุณแม่พาน่าไปหาคุณป้าด้วยเรื่องนี้ และหลายครั้งที่น่าแอบไปหาคุณป้าเพราะไม่รู้ว่าจะหาทางออกให้กับเรื่องนี้ยังไง จนวันนึงโรงพยาบาลที่ฝรั่งเศษที่น่ายื่นเรื่องย้ายเอาไว้เรียกตัวน่าให้เข้าทำงาน น่าเลยบินไปฝรั่งเศษทันทีทั้งๆที่คุณแม่กำลังจะส่งตัวน่ามาหาพี่ที่เกาหลี" น้ำตาเม็ดเล็กหยดลงบนหลังมือสวยเมื่อเธอไม่อาจกักกันมันไว้ได้อีก

แบมแบมกลับออกมาจากห้องอีกครั้งหลังจากที่ปล่อยให้ลูกสาวได้อาบน้ำเอง และจัดเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้เรียบร้อยแล้ว พอดีกับประโยคบอกเล่าของคนที่เธอเพิ่งทำความรู้จักจนเริ่มคุยกันถูกคอ และต้องตกใจเมื่อได้เห็นน้ำตาเม็ดเล็กของอีกคนหยดลงบนหลังมือพร้อมกันแรงสะอื่นเล็กๆ เขาจึงปรี่เข้าไปนั่งลงข้างๆพร้อมกับกุมมือติน่าเอาไว้อย่างปลอบใจ

"แบม ฮึก" ติน่าเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของมือเรียวที่กอบกุมมือเธอเอาไว้ พร้อมกับลูบหลังมือเธอเบาๆเพื่อปลอบโยน
"หลังจากที่น่าบินไปฝรั่งเศษ น่าคิดว่าคุณแม่คงหยุดเข้าไปหาคุณป้าที่บ้าน แต่เปล่าเลย ฮึก มันไม่ใช่อย่างที่น่าคิดเลยพี่มาร์ค ฮึก คุณแม่เข้าไปกดดันคุณป้ามากกว่าเดิน จนสุดท้ายน่าต้องบินกลับมาทำงานที่โรงพยาบาลของคุณปู่อย่างเดิม น่าไม่อยากให้คุณป้าต้องลำบากใจ ฮึก พี่มาร์ค แบม น่าไม่รู้จะทำยังไงแล้ว น่าไม่อยากทำตามที่คุณแม่ต้องการ ฮื้ออ"

เรื่องรางทั้งหมดถูกติน่าบอกเล่าออกมาพร้อมน้ำตาและความรู้สึกผิดต่อครอบครัวต้วน เมื่อสิ่งที่แม่ของเธอกำลังทำอยู่ทำให้คุณลงคุณป้าที่เธอรักและเคารพต้องหนักใจไม่น้อย แต่ด้วยเพราะเธอยืนยันกับท่านทั้งสองไปแล้วว่า เธอไม่ได้ต้องการในสิ่งที่แม่เธอต้องการ ท่านจึงพอที่จะใจชื้นและไม่เคลียดไปมากกว่าเดิม

ติน่าปล่อยโฮออกมาหลังจากบอกเล่าทุกอย่างไปทั้งหมดแล้ว พร้อมกับโผลเข้ากอดคนตัวเล็กข้างๆที่นั่งปลอดเธออยู่ และคนตัวเล็กเองก็กอดตอบเธอพร้อมกับลูบหลังเธอ แต่เธอหารู้ไม่ว่าคนตัวเล็กเองก็ปล่อยน้ำตาออกมาพร้อมกับเธอเช่นเดียวกัน เมื่อรับรู้ว่าเธอต้องเจอกับอะไรมาบ้างตลอดสองปีที่ผ่านมา

มาร์คนั่งมองน้องสาวและคนตัวเล็กที่ในตอนแรกเป็นคนปลอบน้องสาวเขาอยู่แท้ๆ แต่ตอนนี้กลับร้องไห้ไปพร้อมกับคนที่ปล่อยโฮอยู่ในอ้อมกอด มาร์คนั่งมองทั้งอยู่อน่างนั้นไม่ได้เข้าไปขัดทั้งคู่ แต่แล้วคิ้วหน้าของเจ้าตัวก็ต้องกระตุก เมื่อน้องสาวตัวดีที่หยุดร้องไห้ไปแล้วแต่ยังไม่ยอมปล่อยคนตัวเล็ก แถมยังหันมายิ้มเยาะใส่เข้าพร้อมกับยักคิ้วกวรประสาทเขาอีก

"ถ้าแกไม่ปล่อยเมียพี่ดีๆ แกจะโดนพี่ไล่เตะออกนอกห้องไปตอนนี้แหละไอ้น่า" มาร์คพูดลอดไรท์ฟันออกมาทันทีที่โดนกวนประสาท
"โฮ่ ไรอ่ะพี่มาร์ค นี่น้องเสียใจอยู่นะ พี่จะไล่เตะน้องได้ลงคอเลยหรอคะ" ติน่ายอมปล่อยคนตัวเล็กออกจากอ้อมกอด เมื่อเห็นหน้ายักษ์ของพี่ชายส่งมาให้
"แกมันเจ้าเล่ห์ เห็นไม่ว่าหน่อยเอาใหญ่ แบม กลับมานั่งที่ตัวเองเดี๋ยวนี้" มาร์คบ่นใส่น้องสาว ก่อนที่จะเรียกคนตัวเล็กกลับมานั่งลงข้างๆเขาอย่างเดิม
"ขี้หวง กับน้องพี่ก็ไม่เว้นนะพี่มาร์ค" คนตัวเล็กพูดพร้อมกับเดินกลับมาหามาร์ค
"พี่หวงเมียพี่ พี่ผิดหรอครับ" ไม่ว่าเปล่าดึงคนตัวเล็กให้นั่งลงบนตักแกร่ง โดยไม่ได้สนใจติน่าที่ตอนนี้เบิกตากว้างอย่างตกใจ ด้วยไม่คิดว่าพี่ชายของเธอจะกล้าหอมแก้มแบมแบมต่อหน้าเธอแบบนี้

"พี่มาร์ค พี่ทำบ้าอะไรของพี่เนี่ย" แบมแบมที่โดนอีกคนดึงลงไปนั่งตักพร้อมกับขโมยหอมแก้มทั้งที่เขาไม่ทันตั้งตัว เหวใส่อีกคนทันที แต่แทนที่มันจะน่ากลัวกลับดูน่ารักสำหรับมาร์คต้วนและคนที่นั่งยิ้มอย่างติน่าเสียมากกว่า

"ทำไรครับ พี่แค่แสดงความรักกับเราเองนะ โอ๊ยยย" คำตอบที่มาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ทำเอาแบมแบมหมันใส้จนต้องหยิกเข้าที่ท้องของมาร์คไปเต็มแรง
"แต่ติน่ายังนั่งอยู่ตรงนี้ พี่มัน เจ้าเล่ห์ที่สุดเลย ปล่อยแบมเลย แบมไม่คุยกับพี่แล้ว แล้วคืนนี้ก็นอนมันที่โซฟาเนี่ยแหละ ไม่ต้องเข้าห้องเลยนะ" พูดจบก็เดินสะบัดเข้าห้องนอนไปพร้อมกับไม่ลืมล็อกประตูห้องนอน ทำเอามาร์คที่เถียงไม่ทันถึงกับนั้งอ้าปากค้างไปเลย

"ฮ่าา สมน้ำหน้า อยู่ดีไม่ว่าดีดันไปแหย่รังผึ้ง เป็นไงล่ะ แทนที่พี่จะได้นอนกอดลูกกอดเมีย ได้นอนนอกห้องเลย พี่นี่มันพ่อบ้านใจกล้าจริงๆเลย" ติน่าที่นั่งมองอยู่เป็นต้องหลุดขำออกมาโคมใหญ่
"หยุดไปเลยนะเราน่ะ ก็เพราะเรานั่นแหละ" มาร์คหันกับมาชี้หน้าน้องสาวตัวเองที่ยังคงนั่งหัวเราะตัวเองอยู่
"อะไรเล่า เกี่ยวไรกับน่าล่ะ พี่ทำของพี่เองนะพี่มาร์ค น่าไปดีกว่า ได้เวลาเที่ยวของน่าแล้ว ไปนะคะ บาย" พูดจบก็รีบวิ่งไปยังประตูห้องทันที แต่ก่อนที่จะออกจากห้องไป ติน่าก็ไม่ลืมที่จะตะโกนบอกในสิ่งที่เขาต้องการกับคนที่นั่งมองเขาอยู่ที่โซฟา

"พี่มาร์ค กุญแจสำรองก็มี น่าขอหลานชายอีกสักคนนะพี่นะ แบร่"

มาร์คสายหัวให้กับคำพูดของน้องสาวที่วิ่งตัวปลิวออกจาห้องไปหลังจากที่พูดจบ ขายาวเดินไปหยิบเอากุญแจสำรองที่อยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงาน ก่อนที่จะเดินกลับไปยังห้องนอนพร้อมกับไขประตูเข้าห้องไป ให้ตายเขาไม่ยอมนอนหลังแข็งอยู่ที่โซฟาแถมไม่ได้กอดน้องเด็ดขาด


เนตรสิตางค์เดินถือแฟ้มเอกสารรายชื่อลูกค้าที่เข้าพักวันนี้ทั้งหมดและแฟ้มรายชื่อลูกค้าที่จะเข้าร่วมงานเปิดตัวโรงแรมที่จะจัดขึ้นในเย็นพรุ่งนี้ รวมถึงรายชื่อสื่อช่องต่างๆขึ้นมาให้กับจีฮุนและความหลินที่ชั้นวีไอพีตามคำสั่งของทั้งคู่ แต่เพราะมั่วแต่ก้มหน้าเช็คแฟ้มในมือว่าตัวเองหยิบมาครบแล้วหรือยังจึงชนเข้ากลับใครอีกคนที่กำลังวิ่งมายังลิฟอย่างจังจนต้องทิ้งแฟ้มในมือเพื่อรับคนที่ล้มลงมาทับตัวเองเอาไว้แทน

ติน่าหลับตาปี๋ทันทีเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังล้มหน้าคว่ำลงไปกับพื้นหลังจากที่ชนเข้ากับใครอีกคนที่เดินออกมาจากมุมทางเลี้ยวไปยังลิพอย่างไม่ได้ตั้งใจ

เนตรสิตางค์ล้มลงไปกับพื้นพร้อมกับกอดเอวของอีกคนที่ล้มทับตัวเองต้องเบิกตากว้างเมื่อจมูกโด่งๆของใครอีกคนกระทบเข้ากลับแก้มเนียนของเจ้าตัวอย่างจัง สติที่เคยมีหลุดลอยออกไปทันทีเมื่อกลิ่นหอมหวานอ่อนๆของน้ำหอมโชยมากระทบจมูกของเนตรสิตางค์จนเจ้าตัวเผลอสูดดมเข้าไปจนเต็มปลอด

เมื่อไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดติน่าจึงค่อยลืมตาขึ้น
แต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าจมูกโด่งของตัวเองแตะอยู่บนแก้มเนียนของใครอีกคนที่ตัวเองล้มทับอยู่ จนเธอเองต้องพลิกตัวมานั่งชิดผนังถึงได้เห็นว่าใครอีกคนที่ว่าก็คือ เนตรสิตางค์ ที่กำลังยันตัวเองลุกขึ้นนั่งเช่นกัน

"คุณเนตร น่าขอโทษค่ะ น่าไม่ทันได้ระวัง คุณเนตรเจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ" ติน่าละล่ำละลักคำขอโทษออกมาพร้อมกับเข้าไปช่วยพยุงอีกคนให้ลุกขึ้นนั่ง
"ไม่เป็นไรค่ะคุณติน่า เนตรเองก็ไม่ทันได้ระวังเหมือนกัน คุณติน่าไม่ได้เจ็บตรงไหนใช่ไหมคะ" เนตรสิตางค์ที่ลุกขึ้นนั่งได้ถามออกไปพร้อมกับถือวิสาสะจับติน่าหมุนไปมาอย่างสำรวจ
"ไม่ค่ะ น่าไม่ได้เจ็บตรงไหนเลยค่ะ" ติน่าตอบกลับคนตรงหน้าที่ยังคงสำรวจตัวเธอไม่หยุด จนตัวเธออดยิ้มออกมาให้กับท่าทางคนตรงหน้าไม่ได้
"แน่ใจนะคะว่าคุณไม่ได้เจ็บตรงไหน" เนตรสิตางค์หยุดสำรวจอีกคนพร้อมกับถามย้ำออกไปอีกครั้ง

เมื่อได้รับคำตอบของคนตรงหน้าอีกครั้ง เนตรจึงปล่อยมือออกจากแขนเนียนของอีกคน ก่อนจะหันมาเก็บแฟ้มเองกระสารที่ตัวเองปล่อยทิ้งลงกับพื้นไปก่อนหน้านี้ และติน่าเองก็ไม่ได้มองอยู่เฉยๆ ช่วยเก็บแฟ้มเอกสารที่หล่นอยู่ใกล้ตัสเธอส่งให้กับอีกคน ก่อนที่เธอต้องเกือบหลุดขำเมื่อเห็นแก้มของอีกคนกำลังขึ้นสี

"ขอบคุณค่ะคุณติน่า เอ่อ เนตรขอตัวก่อนนะคะ" เนตรสิตางค์รับเอาแฟ้มจากติน่ามาก่อนที่จะลุกขึ้นยืน พร้อมเอ่ยขอบคุณและขอตัวไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ
"ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่ว่า" ติน่าหยุดพูดก่อนที่จะเดินเข้าใกล้เนตรสิตางค์กว่าเดิมพร้อมกับโน้มตัวเข้าไปกระซิบเบาข้างหูของเธอ

"ร้อนหรือเขินคะ แก้มแดงเชียว" พูดจบก็ถอยกลับมายืนตำแหน่งเดิม พร้อมยิ้มส่งท้ายให้กับเนตรสิตางค์ ก่อนที่จะเดินหายเข้าลิฟไป

เหมือนคนถูกไฟฟ้าช็อต เนตรสิตางค์ยืนตัวชา ขาแข็ง แฟ้มที่อยู่ในมือล่วงหล่นลงพื้นอีกครั้งเมื่อได้ฟังสิ่งที่ติน่ากระซิบบอกกับเขา น่าอายชะมัดที่คนเพิ่งเคยเจอกันอย่างคุณติน่าได้มาเห็นเธอในสภาพนี้ มือเรียวยกขึ้นมาปิดหน้าตัวเองเอาไว้ราวกับว่าที่ตรงนี้มีคนมากมายยืนมองเธออยู่เสียอย่างนั้น

แรงสะกิดที่หัวไหล่ทำเอาเธอสะดุ้งเฮือก ก่อนที่เธอจะหันไปมองเจ้าของแรงสะกิดเมื่อสักครู่ และเป็นอีกครั้งที่เธอต้องก้มหน้างุดเพื่อซ้อนใบหน้าของเธอเอง

"แกเป็นอะไรของแกไอ้เนตร มายืนทำบ้าอะไรอยู่ตรงนี้ ฉันเรียกก็ไม่ได้ยิน แล้วนี้อะไรก้มหน้านี้ฉันทำไม" จีฮุนที่เปิดประตูห้องออกมาหวังว่าจะเดินไปหาหลานที่ห้อง แต่ก็ต้องเปลี่ยนเป้าหมายเมื่อเห็นเพื่อนของตัวเองยืนนิ่งอยู่กลางทางเดิน
"ปะ เปล่า ฉันไม่ได้เป็นอะไร" พูดจบก็ก้มลงไปเก็บแฟ้มเอกสารอีกครั้ง

ท่าทางลุกลี้ลุกลนของเพื่อนที่นานแล้วจีฮุนไม่ได้เห็น อาการของคนที่กำลังปิดบังอะไรบางอย่างยิ่งทำให้เจ้าตัวสงสัย มือสวยจัดการพลิกไหล่ของเพื่อนให้หันกลับมาหาตน และเขาก็ต้องยิ้ม เมื่อแสงไฟที่มีน้อยนิดส่องมาให้ได้เห็นหน้าแดงๆของเพื่อนที่เขาไม่ได้เห็นมันมานาน เกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของเขากันนะ เพื่อนเขาถึงได้เขินจนหน้าแดงได้ขนาดนี้



มาร์คเดินเข้ามาในห้องก็เห็นว่าแบมแบมพาลูกสาวเข้านอนเรียบร้อยแล้ว เด็กน้อยที่เล่นมาทั้งวันหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงกว้าง ครตัวเล็กกระชับผ้านวมห่มให้ลูกสาวหันมามองเขาเพียงนิดก่อนจะเดินไปทางห้องน้ำ มาร์คกระตุกยิ้มมุมปากทันที ขายาวก้าวตามคนตัวเล็กไปติดๆ

"อ๊ะ พี่มาร์ค เข้ามาทำไมครับ" แรงสวมกอดจากด้านหลังทำเอาแบมแบมที่กำลังจะถอดเสื้อเตรียมตัวอาบน้ำตกใจ
"เข้ามาในห้องน้ำ เขาทำอะไรล่ะครับ หื้ม" มาร์คตอบกลับคนในอ้อมกอด ก่อนที่จะก้มไปกดจูบลงที่ท้ายทอยของคนตัวเล็ก
"พี่มาร์ค ปล่อยแบมก่อนครับ ถ้าพี่จะอาบน้ำแบมออกไปรอข้างนอกก่อนก็ได้ครับ" แบมแบมเอี้ยวคอหนีอีกคน พร้อมกับละล่ำละลักคำพูดออกมาพร้อมทั้งพยายามแกะแขนแกร่งของอีกคนออกจากเอวคอด แต่มันกลับแน่นขึ้นกว่าเดิม
"จะออกไปรอข้างนอกทำไมครับ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว เราก็อาบพร้อมกันเลยสิครับ" มาร์คไม่พูดเปล่าเขายังดันคนตัวเล็กให้เดินเข้าไปยืนอยู่ที่อ่างล้างหน้าที่มีกระจกบานใหญ่อีกด้วย

แบมแบมยังคงพยายามดิ้นหนีสัมผัสของคนที่ยืนกอดเขาอยู่ด้านหลัง แต่เหมือนกับว่ายิ่งเขาพยายามดิ้นมากเท่าไหร่ แรงที่มีของเขากลับยิ่งน้อยลง เพราะมือปลาหมึกและสัมผัสจากคนด้านหลังค่อยๆสูบแรงที่มีของเขาทิ้งไป

แบมแบมเผลอเอี้ยงคอรับสัมผัสจากคนข้างหลังที่ไล่ซุกไซร้อยู่ที่ลำคอระหงส์ มือเรียวที่เคยพยายามแกะแขนแกร่งก่อนหน้าเปลี่ยนเป็นเกาะกุมแขนแกร่วเอาไว้ราวกับหาที่ยึดเหนียว มาร์คยกยิ้มเมื่อคนที่เคยดิ้นหนีก่อนหน้านิ่งลงพร้อมกับยอมรับสัมผัสจากเขา

"อื้มมม" เสียงหวานหลุดคางออกมาเมื่อความหวาบหวานที่อีกคนสร้างขึ้นแล่นเข้าเล่นงานเขา

กระดุมเสื้อเชิตของคนตัวเล็กหลุดจากรังไปจนเกือบหมดด้วยน้ำมือของคนที่ชำนาญเพียงเวลาแค่ไม่กี่วินาที มือหนาส่งผ่านสาบเสื้อที่หลุดออกเผยให้เห็นแผ่นอกเล็ก มือหน้าลูบไล้ไปทั่วแผ่นอกก่อนที่จะหยุดลงที่จุกเล็กที่เริ่มแข็งขืนขึ้นตามอารมณ์

"อ๊ะ อื้ออ พี่มาร์ค อื้มม" เสียงครางหวานของคนตัวเล็กเรียกใ้อีกคนละจากลำคอระหงส์มามองคนตัวเล็กผ่านกระจกตรงหน้า

ภาพของในกระสะท้อนให้เห็นคนตัวเล็กที่ยืนหันหลังให้เขา กำลังหลับตาพริ้ม ใบหน้าหวานขึ้นสีเรื่อให้เขารับรู้ถึงอารมณ์ของอีกคนพยายามกักกัน ริมฝีปากอิ่มถูกกัดแน่นเพื่อปิดกันเสียงครางหวานไม่ให้หลุดออกมา จนมากกลัวว่ามันจะเป็นรอยฝันจนปริแตก

ภาพที้กำลังสะท้อนบนกระจกใสทำเอามาร์ครู้สึกปวดหนึบ ความร้อนภายในกายพุ่งขึ้นราวกับว่าเขากำลังยืนอยู่กองไฟที่โหมท่วมตัว เหงือเม็ดเล็กผุดขึ้นตามกรอบหน้าคมราวกับว่าเพิ่งผ่านการวิ่งมานับสิบกิโล

"อ๊าา"
ราวกับว่าคนตัวเล็กตรงหน้าแกล้งกัน เมื่อมือเรียวที่เคยค้ำยันอยู่ที่อ่างน้ำล่วงลงมาถูกแกนกายที่ขยายตัวขับแน่นอยู่ภายใต้กางเกงยีนตัวเก่งของเขา

                            CUT
            Twitter : @thanyalak1992


----------------------------------------------
Talk
หายไปหลายวัน ไรท์กลับมาพร้อมกับฉากคัท อ่านกันให้ฟินไปเลยจร้าาา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #75 patchyy2 (@patchyy) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 03:48
    มาต่อเร็วๆน้าา
    #75
    0
  2. #74 WWaraporn (@WWaraporn) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 02:01

    เกือบละพี่มาร์คเกือบได้นอนนอกห้องละ

    #74
    0