พี่เลี้ยงคนนี้...หม่ามี้หนู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,290 Views

  • 90 Comments

  • 161 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    62

    Overall
    7,290

ตอนที่ 3 : Chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 759
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    9 ธ.ค. 61


"แสบจังเลยนะเราเนี่ย พี่ถามจริงยองแจจ้างมาเท่าไหร่เนี่ย ฮ่าาา" หลังจากที่โดนลากออกมาจากสถานการณ์เมื่อสักครู่ได้ แจ็คสันก็เอ่ยแซวการกระทำของอบมแบมขึ้นมาทันที
"แบมไม่ขำนะพี่แจ็ค แล้วที่แบมทำแบบนี้เพราะแบมไม่อยากให้พี่กับคุณยองแจทะเลาะกันต่างหากเล่า" แบมแบมเถียงกลับทันควัน เมื่อได้ยินพี่ชายอย่างแจ็คสันแซวตน
"ครับๆ พี่รู้ครับ มันไม่ได้มีอะไรสักหน่อย คริสเขาก็แค่เข้าม..."
"พี่แจ็ค พี่ก็รู้ว่าเธอกำลังพยายามจะเป็นข่าวกับพี่อยู่ แล้วคนในวงการก็ไม่มีใครรู้ว่าพี่มีแฟนแล้ว พี่ก็ควรระวังหน่อยสิครับ" แบมแบมพูดพร้อมทั้งยืนกอดอกมองแจ็คสันอย่างเอาเรื่อง
"เรานี่มันจริงๆเลยสมกับเป็นน้องของไอ้เจบีจริงๆเลย เอาเป็นว่าพี่จะพยายามอยู่ห่างๆเธอโอเคไหม หื้มมม" แจ็คสันพูดพร้อมเดินเข้ามาหาแบมแบม ก่อนจะวางมือหนาลงบนหัวทุยๆของน้องชายเพื่อนพร้อมยิ้มแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้น้องชาย แบมแบมจึงพยักหน้ารับ ก่อนจะพากันเดินเข้าไปในกองถ่าย


"แกๆๆๆ แกดูโน้นดิ คุณแจ็คสันกับน้องแบมนี่ฉันว่ามันต้องมีอะไรมากกว่าการเป็นดาราในความดูแลกับผู้จัดการส่วนตัวแน่ๆเลยแก" เสียงของช่างแต่หน้าของกองคนหนึ่งพูดขึ้น เมื่อบังเอิญเดินมาเห็นแจ็คสันกับแบมแบม
"ฉันก็คิดเหมือนแกนะ ดูน้องแบมจะดูแลคุณแจ็คสันดีกว่าผู้จัดการส่วนตัวคนอื่นๆที่ฉันรู้จักเลยอ่ะแก" ช่างทำผมที่ยืนอยู่ด้วยกันพูดขึ้นมาบ้าง
"อย่าว่าแต่น้องแบมเลย คุณแจ็คเองก็ดูยอมน้องแบมอยู่มากเหมือนกันนะ ดูจากตอนนี้สิ ดูเหมือนน้องแบมกำลังจะงอนคุณแจ็คนะ ถึงได้ง้อแบบนั้นนะ" ช่างแต่งหน้าคนเดิมพูดขึ้นตามสิ่งที่ได้เห็น ก่อนจะเดินกลับเข้าไปยังห้องแต่งตัว
"ฉันเห็นข่าวของสองคนนี้ออกมาหลายต่อหลายครั้งนิ แต่ก็ไม่มีการออกมาพูดปฏิเสธ หรือออกมายอมรับเลยสักครั้ง จนข่าวมันเงียบไปเองนั่นแหละ" ช่างทำผมที่เดินตามกันมาพูดเสริม
"คนทั้งวงการเองก็จับตามองสองคนนี้อยู่นะ แถมยังเชียร์สองคนนี้อีกต่างหาก" ช่างแต่งหน้าพูดจบพร้อมกับเปิดประตูห้องแต่งพอดี ช่างทำผมที่เดินตามมากำลังจะเอ่ยขึ่นมาบ้าง ก็ต้องเงียบไป เมื่อพบว่าแบมแบมกับแจ็คสันอยู่ในห้องแต่ตัวแล้ว

"พี่แจ็ค ทวนบทอีกทีนะครับก่อนเข้าฉาก" แบมแบมยื่นบทให้แจ็คสันที่นั่งอยู่ที่โต๊ะแต่งหน้าแล้ว
"สวัสดีคะคุณแจ็คสัน น้องแบม" เสียงช่างแต่งหน้าที่เพิ่งเข้ามาในห้องทักทายคนทั้งคู่ขึ้น
"สวัสดีครับ พี่เฟรม พี่ฟาง พี่มาก็ดีเลยครับ แบมฝากพี่แจ็คสันแปบนะครับ แบมขอไปคุยกับผู้กำกับก่อนนะครับ เดี๋ยวแบมมา" แบมแบมบอกคนทั้งสามจบก็เดินออกจากห้องไปทันที

ระหว่างที่แบมแบมกำลังจะเดินไปหาผู้กำกับเพื่อพูดคุยเรื่องการถ่ายทำฉากสุดท้ายในวันนี้ว่าต้องใช้เวลาเท่าไหร่ เพื่อแจ้งให้ยองแจรู้นั้น แบมแบมดันเดินส่วนกับคริสเข้า เขาจึงทำเป็นไม่สนใจ เะราะไม่อย่างยุ่งเกี่ยสกับคนคนนี้ แต่กับไม่ใช่กับคริสที่เธอดันเรียกคนตัวเล็กเอาไว้เสียก่อน

"เดี๋ยว นายจะไปไหน" เสียงคริสหันกลับมาเรียกแบมแบมที่เพิ่งเดินสวนเธอไป
"ผมจะไปไหน คุณจะอยากรู้ไปทำไมครับ" แบมแบมก็หันมาตอบคริสอย่างคนไม่ค่อยอยากจะคุยด้วยเท่าไหร่นัก
"หึ ความจริงฉันก็ไม่ได้อยากจะรู้นักหรอก ฉันก็แค่จะบอกว่า นายจะไปไหนก็ไปให้มันนานๆหน่อย อย่าเพิ่งกลับมาขัดเวลาที่ฉันอยู่กับแจ็คสันเท่านั้นแหละ" พูดจบก็ยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ
"เฮ้อออ เอาจริงแล้ว ผมก็อยากอยู่ห่างจากพี่แจ็คนานๆอย่างที่คุณบอกอยู่นะครับ แต่พี่แจ็คนี่สิ ชอบเรียกหาผมตลอดเลย ผมเลยทำแบบที่คุณบอกไม่ได้สักที ต้องขอโทษด้วยนะครับ ผมขอตัว" พูดจบก็ยิ้มออกมา ก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินไปในทางที่ตั้งใจจะไปทันที่

คริสเมื่อแบมแบมเดินไกลออกไปแล้ว เธอยังคงยืนกัดฟันกำมือแน่นด้วยความโกรธ ที่เธอไม่สามารถต่อกรกับแบมแบมได้ชนะเลยสักครั้ง แต่ยังไงเธอจะไม่ยอมแพ้หรอก เพราะเธอเชื่อว่าผู้หญิงอย่างเธอย่อมมีอะไรดีกว่าผู้ชายร่างบางอย่างแบมแบม และเธอเองจะทำให้แจ็คสันเขี่ยแบมแบมทิ้งแล้วมาหาเธอให้ได้ เมื่อคิดได้อย่างนั้น เธอจึงรีบไปหาแจ็คสันที่ห้องแต่งตัวทันที




ช่อดอกเยอบีร่าสีขาวถูกว่าลงต่อหน้าหลุมศพของฮานิด้วยมือของมาร์ค ก่อนที่มาร์คจะยื่นมือหนาไปลูบรูปของฮานิที่อยู่ที่ป้ายหน้าหลุมศพ

"ผมคิดถึงคุณจัง คุณอยู่บนนั้นมีความสุขดีใช่ไหม ทำไมคุณถึงไม่มาหาผมบ้างเลย" มาร์คพูดพร้อมกับลูบรูปของฮานิอยู่อย่างนั้น
"แด๊ดดี๊ขา คุณแม่จะคิดถึงน้องเบลเหมือนที่น้องเบลคิดถึงคุณแม่ไหมคะ" กัสเบลที่เดินเข้ามายืนอยู่ข้างๆมาร์ค พูดขึ้นพร้อมกับมองรูปของคนเป็นแม่ไม่วางตา

ไม่มีเสียงตอบรับมาจากมาร์ค เพราะเขาเองไม่รู้จะตอบคำถามนี้ของลูกสาวยังไง

"น้องเบลขา คุณแม่ก็คงคิดถึงน้องเบลเหมือนที่น้องเบลคิดถึงคุณแม่นั่นแหละคะลูก" เป็นยองแจที่นั่งลงข้างๆหลานสาวพร้อมตอบคำถามของหลานแทนมาร์ค ที่ตอนนี้นั่งนิ่งไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
"คุณอายองแจรู้ได้ยังไงคะ ว่าคุณแม่ก็คิดถึงน้องเบล" กัสเบลหันกลับมาถามคุณอาของตัวเอง
"ก็เพราะอารู้ไงคะ ว่าคุณแม่รักน้องเบลมากๆ เพราะงั้นคุณแม่ก็ต้องคิดถึงน้องเบลมากๆด้วยไงคะ" ยองแจตอบหลานไปอีกครั้ง พร้อมกับลูบหัวทุยๆนั้นด้วยความเอ็นดู

มาร์คมองลูกสาวที่ยืนมองรูปของฮานิด้วยความรู้สึกสงสาร หากว่าฮานิยังอยู่เธอคงเป็นแม่ที่รักลูกและคอยตามใจลูกมากแน่ๆ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ก็ทำให้มาร์คนึกถึงคำพูดสุดท้ายก่อนที่ฮานิจะจากไปทันที

"คุณแม่ขา วันนี้เป็นวันเกิดน้องเบล น้องเบลขอให้คุณแม่อยู่กับน้องเบลตลอดไปเลยนะคะ น้องเบลรักคุณแม่ฮานินะคะ" กัสเบลพูดออกมาหลังจากเงียบไปนาน จนมาร์คต้องหันกลับมามองลูกสาวตัวเอง
"แด๊ดดี๊ขา น้องเบลอยากไปเที่ยวแล้วคะ" กับเบลหันกับมาพูดกับมาร์ค ก่อนจะเดินเข้ามากอดคอของมาร์ค
"โอเคครับ เดี๋ยวน้องเบลไปรอแด๊ดดี๊ที่รถ กับพวกอาๆเขาก่อนนะลูก เดี๋ยวแด๊ดดี๊ตามไปนะครับ พี่ฝากด้วยนะยองแจ" มาร์คพูดกลับลูกสาว ก่อนจะหันไปบอกน้องชายตัวเอง
.
ยองแจ จีฮุน และควานหลิน พากัสเบลออกไปรอมาร์คที่รถตามที่มาร์คบอกแล้ว แต่มาร์คยังคงนั่งมองรูปของฮานิอยู่ที่เดิม เพราะไม่บ่อยที่เขาจะมาหาเธอที่นี่
.
"ผมไม่รู้ว่าผมจะทำได้อย่างที่เคยรับปากคุณไว้ได้หรือป่าว ผมกลัวเหลือเกินว่าถ้าผมรับใครเข้ามาในชีวิตผมแล้ว เขาจะรักกัสเบลเหมือนลูกแท้ของเขาได้ แต่ถ้าคุณอยากให้ผมทำในสิ่งที่คุณขอผมไว้ก่อนตาย ผมก็ขอให้คุณเป็นคนนำพาคนคนนั้นมาให้ผมนะฮานิ ผมต้องไปแล้ว ผมยังคงคิดถึงคุณเสมอนะครับ ที่รักของผม"

พูดจบมาร์คก็ยืนขึ้นเต็มความสูง สายลมบางๆพัดมากระทบร่างหนาของมาร์คจนเขาต้องหลับตานิ่งรับสัมผัสสายลมนั้น มันเหมือนกับว่านี่คือสัญญาณที่บอกให้มาร์ครู้ว่าสิ่งที่เขาพูดออกไปทั้งหมดนั้น ร่างที่นอนอยู่ตรงหน้านั้นรับรู้มันทั้งหมด มาร์คลืมตาขึ้นมามองรูปของฮานิอีกครั้ง พร้อมกับยิ้มออกมาก่อนที่จะหันหลังเดินออกไปจากตรงนั้นทันที


"คัทท ปิดกองงงงง" เสียงของผู้กำกับตะโกนขึ้น ก่อนที่เสียงเฮของทั้งนักแสดง และทีมงานจะดังตามมาอย่างพร้อมเพียงกัน

"พี่แจ็คครับ ผ้ากับน้ำครับ" เมื่อเสียงสั่งคัทดังขึ้น แบมแบมก็เดินเข้าไปทำหน้าที่ของตัวเองทันที
"ขอบคุณครับ" แจ็คสันรับน้ำและผ้าจากคนตัวเล็กพร้อมกับยิ้มให้น้อง
"แจ็คคะ เสร็จแล้วคุณมีงานที่ไหนต่อหรือป่าวคะ" เสียงคริสถามขึ้นมาหลังจากยืนมองแจ็คสันและแบมแบมอยู่ก่อน
"ผมไม่มีงานต่อที่ไหนแล้วครับ แต่..."
"งั้นเราไปทาข้าวกันไหมคะ ไหนๆก็จบงานแล้ว แล้วก็ไม่รู้ว่าเราะจะได้ร่วมงานกันอีกหรือป่าว" ยังไม่ทันที่แจ็คสันจะพูดจบ คริสก็พูดขัดขึ้นมาทันที

"พี่แจ็คค พี่แบม เราจะไปกันเลยไหมคะ พิมพ์จะได้ให้พี่แก้วเตรียมรถคะ" พิมพ์ที่วิ่งเข้ามาหาแบมแบมที่ยืนกอดอกมองคริสอยู่
"น้องพิมพ์ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเลยก็ได้ครับ เราจะไปกันเลย ส่วนคุณผมต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่พี่แจ็คสันไม่ว่างจะไปกินข้าวกับคุณ พี่แจ็คไปเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้วครับ แบมจะได้ไปส่งพี่" แบมแบมหันมาตอบคำถามพิมพ์ก่อน แล้วหันไปพูดกับคริสพร้อมออกปากสั่งแจ็คสัน
"ไปเถอะคะพี่แจ็ค" เมื่อได้คำตอบ พิมพ์ก็เข้ามาดึงแจ็คสันออกไปทันที

แบมแบมยังคงยืนเผชิญหน้ากับคริสอยู่ที่เดิม ทำให้คริสรู้สึกโมโหแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะด้วยภาพที่ตัวเองสร้างไว้ว่าเป็นนางเอกที่แสนดีทั้งในและนอกจอ เธอทำได้เพียงแค่ยืนกำมือตัวเองแน่นด้วยความโกรธคนตรงหน้า

"อึดอัดสินะครับที่ทำอะไรผมตรงนี้ไม่ได้ เพราะกลัวจะเสียภาพพจน์ที่อุตสาสร้างมาตั้งนาน" แบมแบมพูดออกมาพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปาก
"แกนี่มันมารจริงๆเลย อย่าให้ถึงทีฉันบ้างก็แล้วกัน" คริสกัดฟันพูดกับคนตรงหน้าอย่างคนอารมณ์คุกรุ่น
"แล้วผมจะรอนะครับ แต่ว่าเราคงไม่ได้เจอกันแล้วมั้งครับ ผมขอตัว" พูดจบ แบมแบมก็เดินผ่านคริสออกไปรอแจ็คสันที่รถทันที



-------------------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

0 ความคิดเห็น