ตอนที่ 29 : Chapter 28

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    12 ม.ค. 62


ตาคมที่เคยหลับสนิทค่อยๆเปิดออกรับแสงที่ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้อง เมื่อคนที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแล้วหวังจะกักกอดคนที่นอนอยู่ด้วยกันทั้งคืนเอาไว้แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า เจ้าตัวจึงตัดสินใจลุกออกจากเตียงกว้างทันที

ขายาวก้าวออกมาจากห้องนอนตรงไปยังห้องครัวเพราะคิดว่าคนตัวเล็กคงตื่นมาทำมื้อเช้า แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อเขาไม่เห็นเงาของคนตัวเล็กในห้องครัวอย่างที่หวัง ขายาวจึงก้าวกลับไปยังห้องนอนอีกครั้ง เมื่อเขายังไม่ได้ดูน้องในห้องน้ำ

"ตื่นแล้วหรอครับ" แบมแบมที่เดินออกมาจากห้องน้ำเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นมาร์คเดินเข้ามาในห้อง

มาร์คไม่ได้ตอบคำถามคนตัวเล็กกลับไป แต่เขากลับพุ่งเข้ากอดคนตัวเล็กเอาไว้ จนเจ้าตัวถึงกับเซถลาไปตามแรงที่มาร์คพุ่งเข้ากอด คนตัวเล็กขมวดคิ้วมุนทันทีที่ได้เห็นท่าทางของอีกคน แต่ก็ยังคงยืนให้คนตัวสูงกอดอยู่อย่างนั้น

"พี่มาร์ค พี่เป็นอะไรครับ" แบมแบมที่ยืนนิ่งให้มาร์คกอดถามขึ้น เมื่ออีกคนไม่ยอมปล่อยเขาออกจากกอดสักที
"ก็พี่ตื่นมาไม่เจอแบมนิ" เสียงตอบกลับมาเบาๆข้างหูจากมาร์คเกือบทำแบมแบมหลุดขำออกมากับคำตอบที่ตัวเองได้รับ
"แค่ไม่เห็นแบมเนี่ยนะ พี่นี่จริงๆเลย ไปอาบน้ำได้แล้วครับ แบมจะได้ไปเก็บของต่อให้เสร็จด้วย"
จบประโยคของคนตัวเล็ก มาร์คก็ทำเพียงพยักหน้ารับคำอยู่บนไหล่เปลือยของเจ้าของประโยคเมื่อครู่ ก่อนที่จะผละกอดจากคนตัวเล็กเดินเข้าห้องน้ำไป แบมแบมถึงได้แยกไปแต่งตัวเช่นกัน

เสื้อคอเต่าสีดำถูกหยิบออกมาสวมเพื่อปกปิดรอยรักที่มาร์คฝากเอาไว้ที่ลำคอเนียน อากาศที่ค่อนข้างเย็นในวันนี้คงเป็นเหตุผลที่ดีที่สุดที่คนตัวเล็กจะใช้เป็นคำตอบของการหยิบเสื้อคอเต่าตัวนี้ออกมาสวมใส่

กว่าที่ทั้งคู่แต่งตัวและจัดการกับข้าวของที่แบมแบมเก็บค้างเอาไว้ก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงแล้ว มาร์คจึงพาคนตัวเล็กแวะหาอะไรทานที่ห้างสรรพสิก่อนที่จะกลับเข้าบ้าน

"พี่มาร์คครับ ลูกจะกลับมาที่บ้านตอนไหน คุณจีฮุนได้บอกพี่หรือป่าวครับ" คนตัวเล็กถามขึ้นในขณะที่นั่งรออาหารที่เพิ่งสั่งไป
"ตอนนี้ลูกกำลังเล่นอยู่โซนสวนสนุกแลนด์ข้างบนกับคุณอาๆเขาน่ะครับ เดี๋ยวก็คงลงมาแล้วล่ะ นั่นไงมาโน้นแล้ว" มาร์คตอบคนตัวเล็กไปตามสิ่งที่จีฮุนส่งข้อความมาบอกกับเขา ก่อนที่จะเห็นลูกสาวตัวแสบเดินจับมือกับจีฮุนเข้ามาในร้านอาหาร

"หม่ามี้ขาาา" เสียงของกัสเบลมาพร้อมกับร่างน้อยๆที่วิ่งมาหาแบมแบมที่นั่งยิ้มรออยู่ที่โต๊ะ
"ว่าไงคะ คนเก่งของหม่ามี้ ไปเที่ยวกับคุณอามาเป็นไงบ้างเอ่ย เล่าให้หม่ามี้ฟังหน่อยได้ไหมคะ" แบมแบมอุ้มเด็กน้อยขึ้นนั่งบนตัก ก่อนที่จะถามถึงเรื่องเที่ยวของเด็กน้อย
"สนุกมากๆเลยค่ะ อาจีฮุน กับอาควานหลินพาน้องเบลไปเล่นน้ำด้วยค่ะ" กัสเบลตอบกลับคนตัวเล็ก พอดีกับที่จีฮุนและควานหลินเดินมาถึงโต๊ะพอดี

"ว่าไงเราสองคน เลี้ยงเด็กแสบเป็นไงบ้าง" มาร์คถามขึ้นทันทีที่จีฮุนและควานหลินนั่งลงที่โต๊ะ
"ไม่ได้แสบอย่างที่คิดไว้หรอกครับพี่มาร์ค จะมีก็แต่บนว่าอยากให้หม่ามี้กับแด๊ดดี๊มาด้วยทุกที่แค่นั้นแหละครับ" จีฮุนตอบกลับ พร้อมบอกถึงเรื่องที่หลานสาวบ่นกับตัวเองว่าอยากให้หม่ามี้กกับแด๊ดดี๊ไปด้วยทุกที่ที่เขาพาไป
"ก็น้องเบลอยากให้แด๊ดดี๊กับหม่ามี้ไปด้วยจริงๆนี่คะ" เด็กน้อยบนตักของแบมแบมพูดพร้อมกับมองหน้ามาร์คและแบมแบม
"งั้นเอาไว้เราไปเที่ยวที่ไทยด้วยกันดีไหมคะ เดี๋ยวหม่ามี้จะเป็นคนพาทุกคนเที่ยวให้ทั่วเลยดีไหมเอ่ย"
"ดีครับ จีอยากไปเที่ยวที่ไทยนานแล้ว ยิ่งมีแบมเป็นไกด์ให้แบบนี้ยิ่งดีเลยล่ะ"

จีฮุนพูดขึ้นมาด้วยความดีใจทันทีเมื่อแบมแบมเสนอตัวพาทุกคนเที่ยวที่ประเทศไทย เพราะเจ้าตัวอยากไปเที่ยวที่ประเทศไทยมานานแล้ว เขาศึกษาเกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยวที่อยากไปเอาไว้หลายที่ และตั้งใจว่าหลังจากที่ทั้งเขาและควานหลินไปดูแลโรงแรมสาขาที่ประเทศไทยตามที่พี่มาร์คบอกเอาไว้แล้ว เขาจะหาโอกาสไปเที่ยวให้ครบทุกที่ให้ได้

จีฮุนและแบมแบมยังคงพูดคุยกันถึงเรื่องสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆในประเทศไทย และมีเด็กน้อยที่นั่งอยู่บนตักเอ่ยถามแทรกขึ้นมาบ้างเป็นบางช่วง ทำให้ทั้งมาร์คและความหลินที่ทำหน้าที่เป็นผู้ฟัง อดยิ้มไปกับความเข้าขากันเรื่องเที่ยวของแฟนตัวเองไม่ได้ จนกระทั้งอาหารที่มาร์คและแบมแบมสั่งเอาไว้ถูกยกออกมาเสิร์ฟนั้นแหละ ทั้งคู่ถึงได้หยุดบทสนทนาทั้งหมดมาสนใจอาหารบนโต๊ะแทน



ผ่านไปแล้วเกือบสองสัปดาห์หลังจากวันที่มาร์คพาแบมแบมไปเก็บของที่คอนโดเพื่อย้ายมาอยู่ที่บ้านด้วยกัน ในตอนแรกที่กลับมาถึงบ้านคนตัวเล็กก็ต้องแปลกใจเมื่อมาร์คลากกระเป๋าเดินทางของเขาเข้าห้องนอนตัวเอง แต่พอแบมแบมตามเข้าไปในห้องก็เข้าใจ เมื่อเสื้อผ้า เครื่องใช้ทุกอย่างของเขาถูกย้ายมาไว้ในห้องนอนของคนพี่เรียบร้อยแล้วตามที่มาร์คเอ่ยขอให้เขาย้ายมานอนห้องเดียวกัน

กิจวัตรประจำวันของคนตัวเล็กก็เป็นเช่นเดิมทุกวันตลอดเวลาเกือบสองสัปดาห์ที่ผ่านมา และเป็นภาพชินตาของทุกคนภายในบ้านไปแล้ว เมื่อคนตัวเล็กมักจะตื่นขึ้นมาเตรียมมื้อเช้าให้สองพ่อลูก และมักจัดมื้อกลางวันไปส่งให้กับมาร์คถึงบริษัท และศศิเองก็มักจะได้รับน้ำใจจากคนตัวเล็กด้วยเช่นกัน

และวันนี้ก็เป็นอย่างเช่นทุกวันที่คนตัวเล็กจะตื่นขึ้นมาเตรียมมื้อเช้าให้กับคงที่ยังคงนอนหลับอยู่บนห้อง ด้วยเพราะวันนี้เป็นวันหยุดของพี่มาร์ค แบมแบมจึงไม่ได้ปลุกคนพี่ก่อนที่จะลงมาทำอาหาร

"คุณแบมคะ ปลานี่ใส่ได้เลยใช่ไหมคะ" เสียงนิ่มที่ถามคนตัวเล็กที่กำลังทำน้ำเต้าหู้อยู่ใกล้ๆขึ้น เมื่อเห็นว่าข้าวต้มในหม้อเดือดได้ที่แล้ว
"ใส่เลยครับ แต่อย่าเพิ่งปิดฝาหม้อนะครับ" แบมแบมหันกลับไปดูหม้อข้าวต้มก่อนจะตอบคำถามกับนิ่ม
"ทำไมหรอคะคุณแบม" นิ่มถามคนตัวเล็กไปอีกครั้งด้วยความสงสัย
"เพราะถ้าเราปิดฝาหม้อทันทีที่ใส่เนื้อปลาลงไป มันจะทำให้มีกลิ่นคาวจากเนื้อปลานะสิครับ" แบมแบมที่กรองน้ำถั่วเหลืองเสร็จพอดีหันมาตอบ พร้อมกับยกหม้อน้ำถั่วเหลืองขึ้นตั้งเตา

นิ่มคิดตามในสิ่งที่คนตัวเล็กตอบเขา ก่อนที่จะคิดขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้เธอก็ลวกเนื้อปลาเอาไว้ตามที่คุณแบมบอกแล้ว เนื้อปลามันจะยังคงมีกลิ่นคาวอยู่อีกหรืออย่างไรจึงได้ถามขึ้นอีกครั้ง

"อ้าว แล้วการที่เราลวกเนื้อปลาก่อนหน้านี้ล่ะคะ มันไม่ช่วยให้กลิ่นคาวปลาหายไปหรอคะคุณแบม" คำถามที่ถูกส่งมาพร้อมกับใบหน้าสงสัยของนิ่มทำให้คนตัวเล็กต้องอมยิ้มตอบกลับไป
"ช่วยครับ แต่กลิ่นคาวปลาก็จะยังคงมีอยู่นิดหน่อย ไม่ได้มีกลิ่นแรงเท่าเนื้อปลาที่เรายังไม่ได้ลวกเอาไว้ก่อน แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะครับ สำหรับคนที่ไม่ชอบกลิ่นคาวปลา แม้มันจะมีกลิ่นแค่นิดเดียว เขาก็จะทานไม่ได้แล้วล่ะครับ เพราะฉะนั้น การที่เราไม่ปิดฝาหม้อทันทีที่เราใส่เนื้อปลาลงไป ความร้อนจะช่วยไล่กลิ่นคาวปลาที่หลงเหลืออยู่ออกไปได้ครับ"

คำตอบของแบมแบมที่อธิบายให้นิ่มเข้าใจทำเอาคนฟังถึงกับทึ่งในความใส่ใจรายละเอียดในการทำอาหารของคนตัวเล็กมากขึ้นไปอีก รวมถึงคนสองคนที่แอบยืนดูคนตัวเล็กอยู่นานแล้วที่ประตูห้องครัวด้วยเช่นกัน


ร่างสูงตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นคนตัวเล็กที่เขาเคยนอนกอดทั้งคืนแล้ว เมื่อหันไปมองนาฬิกาที่วางอยู่หัวเตียงก็เห็นว่าอีกไม่กี่นาทีก็จะแปดโมงเช้าแล้ว จึงลุกขึ้นจากเตียงเพื่ออาบน้ำแล้วตามคนตัวเล็กลงไปด้านล่าง

ไม่นานนักมาร์คก็พาตัวเองลงมาหาคนตัวเล็กที่ป่านนี้คงง่วนอยู่กับการทำอาหารอยู่ในครัว แต่ยังไม่ทันที่เข้าจะเดินพ้นประตูโถงที่จะออกไปยังห้องครัว ขายาวก็ต้องชะงักลงเมื่อเห็นคนสองคนยืนยิ้มอยู่ที่ประตูห้องครัวอยู่ก่อนแล้ว

"ป๊า ม๊า มาได้ไงครับ แล้วจะมาทำไมไม่เห็นโทรมาบอกมาร์คก่อนเลยล่ะครับ" มาร์คเดินเข้าไปหาป๊ากับม๊าที่แอบมาหาเขาโดยที่ไม่บอกเขาก่อนอย่างทุกครั้ง
"ตามาร์ค เราจะเสียงทำไมเดี๋ยวตัวเล็กในครัวก็ได้ยินกันพอดี มานี่เลยเราน่ะ ไปคุยกันหน่อยสิเราเนี่ย หื้มม" ม๊าต้วนที่ได้ยินเสียงของลูกชายดังขึ้นจากด้านหลังก็รีบหลบออกจากประตูห้องครัว พร้อมกับเดินเข้าไปพูดกับลูกชาย ก่อนที่จะดึงแขนมาร์คกลับไปยังห้องนั่งเล่นทันที โดยที่มีป๊าต้วนเดินยิ้มให้กับท่าทางของคนเป็นภรรยา ตามสองแม่ลูกไปด้วยเช่นกัน

คนตัวเล็กที่ได้ยินเสียงเหมือนคนคุยกันอยู่ที่ประตูห้องครัวจึงเดินออกไปดูแต่ก็ไม่ทันที่จะได้เห็นคนทั้งสามที่เดินพ้นประตูห้องโถงไปแล้ว จึงเดินกลับเข้าไปในห้องครัวอีกครั้ง

"มีอะไรหรือเปล่าคะคุณแบม" นิ่มที่ยืนมองคนตัวเล็ดที่อยู่ๆก็เดินไปยืนมองอะไรไม่รู้อยู่ที่ประตูห้องครัว ก่อนจะเดินขมวดคิ้วมุนกลับเข้ามาในครัวอย่างเดิม
"แบมเหมือนได้ยินเสียงคนคุยกันอยู่หน้าห้องครัวน่ะครับ เลยเดินออกไปดู แต่ก็ไม่เห็นมีใคร สงสัยแบมจะหูแว่วไปเองน่ะครับ" แบมแบมหันมาตอบนิ่มก่อนที่จะหันกลับไปสนใจน้ำเต้าหู้ของตัวเองต่อ


มาร์คเดินตามม๊าต้วนเข้ามานั่งที่โซฟายาวในห้องนั่งเล่น ก่อนที่จะกอดคนเป็นแม่เอาไว้ แต่มาร์คก็ไม่ทันได้กอดคนเป็นแม่ได้นาน เจ้าตัวก็ต้องร้องออกมาเสียงหลง

"โอ๊ยย ม๊าา หยิกมาร์คทำไมครับ" มาร์คที่ผละออกจากคนเป็นแม่หันมาถามพร้อมกับมือที่ลูบปรอยๆที่ต้นแขนข้างที่ถูกม๊าต้วนหยิก
"ม๊าอยากจะทำมากกว่าหยิกเราด้วยซ้ำตามาร์ค เรานี่มันจริงๆเลยนะ นี่ถ้าป๊ากับม๊าไม่ได้ยินหมวยกับตายูคพูดเรื่องเรากับตาหนูในครัวนั่น ป๊ากับม๊าจะไม่มีวันรู้เรื่องนี้กันเลยสินะ" คำพูดตัดพ้อจากคนเป็นแม่ทำเอามาร์คที่เป็นคนฟังถึงกับอ้าปากค้าง
"โธ่ม๊า มาร์คไม่ได้จะปิดบังป๊ากับม๊านะครับ มาร์คแค่รอให้อะไรๆมันชัดเจนอยู่นี่ครับ มาร์คเลยยังไม่ได้บอกป๊ากับม๊า"
"แกไปพาตัวเขามาอยู่ที่บ้านด้วยกัน นอนก็ห้องเดียวกันขนาดนี้แล้ว มันยังไม่ชะ" เสียงของป๊าต้วนที่กำลังพูดกับลูกชายตัวดีต้องถูกกลืนหายไป เมื่อคนที่กำลังถูกพูดถึง เดินเข้ามายืนอยู่ในห้องนั่งเล่นแล้ว

"พี่มาร์คคะ... เอ่อ สะ สวัสดีครับ" แบมแบมที่ตั้งใจเข้ามาตามมาร์คไปทานข้าวอย่างเช่นทุกวันกลับต้องชะงัก ่เมื่อก้าวเข้าห้องมาได้ไม่เท่าไหร่ก็เจอกับป๊าม๊าต้วนที่นั่งยิ้มให้กับตนอยู่ คนตัวเล็กโค้งทำความเคารพก่อนที่จะยืนนิ่งด้วยทำตัวไม่ถูกอยู่ที่เดิม
"เป็นอะไรครับ ทำไมยืนนิ่งไปเลยล่ะครับ หื้มม" มาร์คที่เห็นน้องยืนนิ่งไม่ไหวติงพร้อมก้มหน้ามองพื้น ก็ลุกจากโซฟาเดินเข้าไปหาน้องทันที
"พี่มาร์ค แบม แบม"
"เข้าไปหาป๊ากับม๊าพี่กันครับ" พูดจบมาร์คก็จับมือคนตัวเล็กเดินเข้ามานั่งลงข้างๆกับม๊าต้วนที่โซฟายาว ส่วนตัวเองก็นั่งลงที่โซฟาเดี่ยวข้างๆกับป๊าต้วนที่นั่งยิ้มให้กับคนตัวเล็ก

คนตัวเล็กที่นั่งอยู่กับม๊าต้วนที่ยังคงนั่งยิ้มให้กับเขาด้วยความรู้สึกเกร็ง แบมแบมไม่ได้เตรียมใจเอาไว้เลยสักนิดกับการที่ต้องเจอกับป๊ากับม๊าของมาร์คในวันนี้
มือไม้ที่เจ้าไม่รู้จะวางเอาไว้ที่ตรงไหน พร้อมกับก้มหน้าชิดอก ทำเอาป๊าม๊าที่นั่งมองต้องรู้สึกเอ็นดูคนตัวเล็กไปตามๆกัน


"คุณปู่ คุณย่า" เสียงของกัสเบลที่เพิ่งเข้ามาในห้องนั่งเล่นดังขึ้น เรียกให้คนในห้องนั่งเล่นหันไปสนใจเด็กน้อยที่วิ่งเข้ามาหาคนเป็นย่าแทน บรรยากาศที่ค่อนข้างอึดอัดของคนตัวเล็กจึงดีขึ้นมาบ้าง
"ว่าไงคะคนเก่งของย่า คิดถึงย่าไหมเอ่ย" ม๊าต้วนที่รับเอาหลานสาวจึ้นมานั่งบนตักถามขึ้น
"คิดถึงสิค่ะ น้องเบลคิดถึงคุณปู่กับคุณย่ามากๆเลยน๊า" กัสเบลตอบกลับม๊าต้วนเสียงใสพร้อมทั้งยิ้มกว้างให้กับคุณปู่คนย่าจนตาหยี
"จริงหรอคะ คิดถึงแต่ไม่เห็นไปเที่ยวหาปู่กับย่าเลย" คนเป็นปู่ที่นั่งอยู่ไม่ไกลนักพูดขึ้นมาบ้าง
"งื้อออ คุณปู่ขาา น้องเบลก็อยากไปหาคุณปู่คุณย่าค่ะ แต่แด๊ดดี๊ต้องทำงาน น้องเบลไม่อยากกวนแด๊ดดี๊ แด๊ดดี๊ทำงานเหนื่อยแล้วค่ะ"

คำตอบของเด็กน้อยทำเอาคนเป็นพ่อถึงกับยิ้มไม่หุบ มาร์ครู้ดีว่าลูกสาวอยากที่จะไปหาปู่กับย่า แต่เพราะงานที่มันรัดตัวเขาจนไม่สามารถขยับไปไหนไกลๆได้ แต่ลูกสาวก็ยังเข้าใจเขาและไม่เคยงอแงให้เขาต้องเหนื่อยเลยสักครั้ง

"หลานย่านี่น่ารักจังเลยค่ะแบบนี้ปู่กับย่าต้องให้รางวัลเสียหน่อยแล้ว" ม๊าต้วนเอ่ยขึ้นหลังจากที่ฟังคำตอบของ้ด็กน้อยเมื่อสักครู่
"รางวัล รางวัลอะไรหรอคะคุณย่า" เด็กน้อยที่ได้ยินเรื่องรางวัลก็ถามออกไปทันทีเช่นกัน
"เอ๋ รางวัลอะไรดีน๊า ไปเที่ยวสวนสนุกดีไหมคะ น้องเบลอยากไปไหมเอ่ย"
"สวนสนุกหรอคะ ไปค่ะ น้องเบลอยากไปค่ะ" เมื่อได้ยินสถานที่ที่คนเป็นย่าจะพาไป ร่างน้อยๆบนตักม๊าต้วนก็ดิ้นดุ๊กดิ๊กไปมาด้วยความดีใจทันที
"ถ้างั้นเราไปทานข้าวกันดีกว่าครับ วันนี้มีของโปรดน้องเบลด้วยน๊า" แบมแบมที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นบ้าง เมื่อตัวเองเกือบลืมไปว่าตั้งใจมาเรียกคนพี่ไปทานมื้อเช้า
"ข้าวต้มปลาของน้องเบล"
กัสเบลที่พอรู้ว่าเช้านี้มีของโปรดของตัวเองก็รีบปีนลงจากตักม๊าต้วนมาหาคนตัวเล็กทันที มือป้อมๆดึงคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นจากโซฟาให้พาตัวเองไปยังห้องอาหาร ทุกคนในห้องที่เห็นแบบนั้นก็ต้องต้องสายหัวให้กับเด็กน้อย ก่อนที่จะลุกจากโซฟาเดินตามคนทั้งคู่ไปยังห้องอาหารด้วยเช่นกัน



---------------------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #64 patchyy2 (@patchyy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 20:15
    น่ารักคร้าา รอคะรอ
    #64
    0
  2. #63 NokSan (@noknok18) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 19:44
    น่าร้ากกกกมากๆค่ะ😊😊😊😊
    รอตอนต่อไปอยู่นะคะ😀😀😀😀
    ขอบคุณค่ะ🙏🙏🙏🙏
    #63
    0