พี่เลี้ยงคนนี้...หม่ามี้หนู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,292 Views

  • 90 Comments

  • 161 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    64

    Overall
    7,292

ตอนที่ 28 : Chapter 27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 441
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    12 ม.ค. 62


ร่างบางวิ่งหายเข้าไปในห้องนอนของตัวเองเพื่อเก็บข้าวของเครื่องใช้ที่เหลือของตัวเอง กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถูกดึงออกมากางไว้กลางเตียงนอน เสื้อผ้าและของใช้หลายๆอย่างค่อยถูกจัดวางลงกระเป๋าอย่างเป็นระเบียบ
หลายครั้งที่แบมแบมเดินเข้าออกห้องนอนเพื่อหยิบเอาของที่เขาต้องการ มาร์คเองที่หลังจากที่จัดการกับถ้วยชามและข้าวของที่กองอยู่ในซิ้งเรียบร้อยแล้ว ก็ยังคงนั่งอยู่ที่โซฟาตัวเดิม มองคนตัวเล็กที่เดินไปเดินมา จัดเก็บของลงกระเป๋า ผ่านประตูห้องนอนที่คนตัวเล็กไม่ได้ปิดจนรู้สึกเพลิน

เวลาล่วงเลยไปจนคล้อยบ่าย คนตัวเล็กก็ยังคงจัดเก็บของของตัวเองโดยไม่มีทีท่าว่าจะเสร็จ จนมาร์คที่นั่งมองคนตัวเล็กที่หันหลังให้เขาอยู่ตัดสินใจเดินเข้าไปดูคนตัวเล็กในห้อง ด้วยคิดว่าของน้องอาจจะเยอะเขาจึงจะเข้าไปช่วย แต่ก็ต้องร้องอ๋อในใจเมื่อเข้ามาเห็นว่าเพราะอะไรน้องถึงเก็บของไม่เสร็จเสียที่

ของที่ถูกวางใส่กระเป๋าหลายชิ้นถูกหยิบออกแล้วใส่เข้าไปใหม่แล้วหยิบออกอีกครั้ง ด้วยคนตัวเล็กตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเอาไปด้วยดีหรือไม่ ท่าทางที่น้องถามตัวเองอยู่ทำเอามาร์คที่ยืนมองอยู่ที่ประตูห้องนอนนึกหมันใส้ ก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆเดินเข้าใกล้คนตัวเล็กอย่างเงียบๆแล้วสวมกอดเข้าที่เอวคอดคนตัวเล็กจากทางด้านหลัง

"อ๊ะ พี่มาร์ค เล่นอะไรของพี่เนี่ย แบมตกใจหมดเลยครับ" แบมแบมสะดุ้งเมื่อมีมือของใครอีกคนสวมกอดเขาจากทางด้านหลัง ก่อนที่จะหันมาเอ็ดคนพี่เบาๆพร้อมกับตีแขนแกร่งไปอีกด้วย
"ขอโทษครับ ว่าแต่หยิบเข้าหยิบออกแบบนี้ แบมจะเก็บของเสร็จไหมครับเนี่ย หื้มม" มาร์คเอ่ยขอโทษอีกคน ที่ตกใจกับการเข้ามาเงียบๆของเขา พร้อมทั้งเอ่ยแซวการกระทำของคนตัวเล็กก่อนหน้านี้
"ก็แบมยังตัดสินใจไม่ได้นี้ครับ ว่าแบมจะเอาไปด้วยดีไหม" แบมแบมพูดก่อนที่จะหันกลับไปเผชิญหน้ากับมาร์คที่ยังกอดเอวเขาไว้
"แล้วของพวกนี้แบมใช่บ่อยหรือเปล่าครับ ถ้าไม่แบมก็ไม่ต้องเอาไปด้วยให้หนักกระเป๋าสิครับ" มาร์คช่วยตัดสินใจแทนคนตัวเล็กที่ตัดสินใจไม่ได้

แบมแบมหันกลับไปมองของที่ตัวเองวางกองไว้อีกครั้ง พร้อมกับคิดตามคำพูดของคนที่ยังคงกระชับกอดเขาไม่ปล่อย

"พี่มาร์คครับ ปล่อยแบมก่อนครับ แบมจะเก็บของต่อให้เสร็จ เราจะได้กลับบ้านกัน" แบมแบมหันมาพูดกับอีกคนให้ปล่อยเขาจากอ้อมกอด เพื่อที่จะจัดการกับข้าวของที่ยังคงกองอยู่ที่เตียงให้เรียบร้อย เขาจะได้รีบกลับบ้านไปเตียมมื้อเย็นให้กับลูกสาว
"ไม่ต้องรีบหรอกครับ แบมยังมีเวลาเก็บอีกเยอะแยะเลยล่ะครับ" มาร์คตอบกลับคนตัวเล็ก พร้อมกับกดจูบลงที่ท้ายทอยคนตัวเล็ก จนเจ้าตัวต้องเอียงคอหนีสัมผัสของเขา
"ได้ไงล่ะครับ เดี๋ยวลูกกลับมาจากเที่ยว ไม่เจอเราได้งอแงกันพอดี" แบมแบมพูดเสียงสั้นพร้อมกับพยายามเอียงคอหนีสัมผัสหวาบหวามของคนที่ยังคงกดจูบอยู่ที่ท้ายทอยของเขาไม่หยุด
"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกครับ วันนี้น้องเบลจะไปนอนที่บ้านของจีฮุนกับควานหลิน ไม่ได้กลับบ้านเราหรอกครับ" มาร์คหยุดการกระทำของตัวเองก่อนที่จะจับคนตัวเล็กหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา พร้อมทั้งบอกเรื่องที่คนตัวเล็กกำลังกังวล

ตอนนี้คำพูดของมาร์คไม่ได้เข้าไปในโสทประสาทของคนตัวเล็กเลยสักนิด เพราะสัมผัสของคนตรงหน้าที่มอบให้เขาก่อนหน้านี้ได้ดึงสติของเขาให้หลุดลอยไปแล้ว แล้วยังต้องมาเจอกับสายตาคนตรงหน้าในตอนนี้ก็ยิ่งรู้สึกหวาบหวามมากขึ้นไปอีกเท่าตัว

ส่วนมาร์คเองที่ถูกความหอมอ่อนๆจากคนตรงหน้าเล่นงานตั้งแต่เขาสวมกอดคนตรงหน้าเอาไว้ จนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เผลอทำในสิ่งที่ตัวเขาเองพยายามห้ามมันมาตลอดเวลาที่อยู่ใกล้กับคนตัวเล็ก ยิ่งในตอนนี้กลับต้องมาเจอกับสายตาหวานเยิ้มของคนตรงหน้าที่จ้องมองเขาอยู่ มันยิ่งทำให้สติที่เขามีเหลืออยู่น้อยนิดมันขาดผึงลงทันที

ใบหน้าคมของมาร์คหน้าค่อยๆเลื่อนเข้าหาคนตัวเล็กใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนเจ้าตัวต้องหลับตาลงเพื่อรอรับสัมผัสของอีกคนช้าๆ ริมฝีปากสวยสัมผัสลงบนอวัยวะเดียวกันอย่างอ่อนโยน จนคนที่ได้รับสัมผัสนี้ถึงกับใจเต้นระส่ำ ด้วยไม่เคยได้รับสัมผัสแบบนี้มาก่อน

มาร์คไล่ชิมริมฝีปากของคนตัวเล็กอย่างละเมียดละมัย สัมผัสอ่อนโยนที่มาร์คมอบให้ทำเอาคนตัวเล็กรู้สึกตัวเบาหวิวจนแทบยืนไม่อยู่ แขนเรียวจึงยกขึ้นคล้องคอแกร่งของมาร์คเอาไว้อย่างหาที่หยึดเหนี่ยว เสียงครางแผ่วเบาที่หลุดออกมาจากปากคนตัวเล็ก ยิ่งเป็นเหมือนเชื่อเพลิงทำให้ความต้องการของมาร์คยิ่งเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าตัว

ลิ้นหนาส่งเข้าไปจ้วงชิมความหวานในโพรงปากของคนตัวเล็กอย่างเอาแต่ใจทันทีที่คนตัวเล็กเปิดปากรับ ไม่นานมุมปากเรียวสวยก็ต้องยกยิ้มขึ้นเมื่อคนตัวเล็กที่ไม่มีทีท่าปฏิเสธแต่กลับรับสัมผัสรสจูบที่แสนเอาแต่ใจของเขาและยังจูบตอบอย่างแม้ว่าจะเป็นจูบที่เงอะงะก็ตาม

มือหนาที่กอดรอบเอวคอดก่อนหน้า เริ่มอยู่ไม่สุข ไล่ลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังเล็ก ก่อนที่จะสอดเข้าภายใต้เสื้อยืดของคนตัวเล็กจนเจ้าตัวแอบสะดุ้งกับสัมผัส เสียงครางประท้วงขึ้นเมื่อคนตัวเล็กเริ่มหายใจไม่ทัน มาร์คจึงค่อยถอนจูบออกอย่างเชื่องช้าเพื่อให้คนตัวเล็กได้พักหายใจ


"จะฆ่ากันให้ตายเลยรึไง" เสียงสั่นเครือที่มาพร้อมกับเสียงหอบหายใจของคนตัวเล็กส่งมาเอ็ดคนตรงหน้าทันทีที่ปวกอวบอิ่มได้รับอิสระ
"หึ แค่จูบเองนะ อย่าเพิ่งตายสิครับ"
มาร์คปล่อยให้คนตัวเล็กได้หายใจได้สะดวก แต่ยังคลอเคลียพรมจูบไปทั่วไปหน้าของแบมแบม ก่อนที่ริมฝีปากเรียวสวยจะไล่พรมจูบลงมาเรื่อยตามลำคอเนียนสวยพร้อมทั้งขบเม้นสร้างรอยรักสีกุหลาบเอาไว้ทุกจุดที่ปากสวยของเขาลากผ่าน

"อ๊ะ พี่มาร์คครับ" เสียงครางจากคนตัวเล็กดังขึ้นเมื่อเจ้าตัวรับรู้ถึงอาการเจ็บแสบจากการดูดดึงของคนที่กำลังสาละวนอยู่ที่ลำคอของเขา
"ถ้าแบมไม่ห้ามพี่ตอนนี้ มาห้ามพี่ที่หลังพี่ไม่หยุดแล้วนะครับ" มาร์คผละออกจากลำคอเนียนสีน้ำผึ้งของคนตัวเล็ก พร้อมกลับสูดลมหายใจเข้าลึกๆอย่างคนที่กำลังดึงสติตัวเองกลับมา ก่อนที่จะพูดกับคนตัวเล็กให้ห้ามการกระทำของเขาเสียตอนนี้

ไม่มีเสียงห้ามปรามจากคนตัวเล็ก จะมีก็แค่เพียงเสียงลมหายใจติดขัด เพราะแรงอารมณ์ของคนในอ้อมกอด ที่เขาเป็นคนปลุกมันขึ้นมา เมื่อเห็นแบบนั้นมาร์คจึงผละกอดคนตัวเล็กไปกวาดเอากระเป๋าและของที่กองอยู่บนเตียงลงพื้น ก่อนที่จะอุ้มคนตัวเล็กไปวางลงบนเตียงพร้อมกับขึ้นคล่อมร่างเล็กเอาไว้



                                CUT
             Twitter @thanyalak1992



"อ๊าา" เสียงของคนทั้งคู่ส่งประสานกันออกมา เมื่อได้ปลดปล่อยออกมาพร้อมๆกัน หยาดน้ำรักสีขุ่นถูกปล่อยออกมารินรดหน้าท้องแบนราบของตัวเองเป็นครั้งที่เท่าไหร่คนตัวเล็กก็ไม่อาจนับ ไม่ต่างไปจากร่างสูงที่อิงแอบแนบซบอยู่บนอกเขา ที่ปล่อยสายธารรักใส่ช่องทางด้านรักของเขาจนเอ่อล้นออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า

เสียงหอบหายใจยังคงดังแข่งกันอยู่บนเตียงกว้าง แรงกอดกระชับของมาร์คที่มอบให้คนตัวเล็กแน่นขึ้นอย่างกลับเจ้าตัวกลัวคนในอ้อมกอดของเขาจะหายไป

"กอดแบมแน่นเกินไปแล้วนะครับพี่มาร์ค" เสียงงอแงของคนหมดแรงดังขึ้นทันทีที่มาร์คกระชับกอดตัวเองแน่น
"พี่กลัวตื่นมาแล้วแบมจะหายนี่ครับ" มาร์คตอบทั้งที่ยังนอนหลับตาซบอกเนียนของคนตัวเล็ก
"หาย แบมจะหายไปไหนได้ครับ" แบมแบมกระชับกอดร่างของอีกคนเอาไว้บ้าง เมื่อได้ยินในสิ่งที่อีกคนพูด
"ไม่รู้ครับ แต่พี่กลัวตื่นแล้วไม่เจอเราแค่นั้นเอง"
"แบมไม่หนีพี่ไปไหนหรอกครับ"

จบคำพูดของคนตัวเล็กทั้งห้องก็ตอยู่ในความเงียบ เสียงลมหายใจของคนสองคนดังสอดประสานกันแข่งกับเสียงทำงานของแอร์คอนดิชั่น มาร์คตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกับเดินเข้าห้องน้ำไป ก่อนจะกลับออกมาช้อนเอาร่างเปลือยของคนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง

"อ๊ะ พี่มาร์ค จะพาแบมไปไหนครับ" แบมแบมเบิกตากว้างพร้อมกับโพล่งขึ้นมาด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ๆร่างของเขาก็ถูกอุ้มขึ้นมาจนตัวลอย
"ไปอาบน้ำครับ แล้วเดี๋ยวพี่จะได้ทำอะไรให้เรากิน" มาร์คก้มหน้าลงมาตอบคนที่กอดคอเขาแน่นเพราะกลัวตก
"พี่มาร์ค ปล่อยแบมลงก่อนดีกว่าครับ แบมเดินเองดะ"
"แน่ใจหรอครับว่าเดินไหว หื้มม" มาร์คพูดแทรกขึ้นมาทั้งๆที่แบมแบมยังพูดไม่จบ ทำเอาเจ้าตัวถึงกับเม้นปากแน่น เพราะรู้ดีว่าคนที่อุ้มเขาอยู่นี่พูดถึงเรื่องอะไร

มาร์คอุ้มคนตัวเล็กเข้ามาวางลงอ่างอาบน้ำที่เขาเข้ามาเตรียมเอาไว้ให้ก่อนแล้ว ก่อนที่ตัวเองจะตามลงไปนั่งซ้อนหลังคนตัวเล็กที่นอนพิงขอบอ่าง พร้อมทั้งประคองให้คนตัวเล็กมานอนซบตัวเขาแทน

ทั้งมาร์คและแบมแบมทิ้งตัวนอนแช่น้ำกันอยูอย่างนั้นสักพัก ก่อนที่เป็นมาร์คเองที่เป็นฝ่ายทำความสะอาดให้กับคนตัวเล็กเอง ก่อนที่จะอุ้มน้องกลับออกมายังเตียงกว้างอีกครั้ง

ร่างสูงในชุดคลุมอาบน้ำเดินออกจากห้องนอนตรงมายังห้องครัว ก่อนที่จะจัดการเปิดดูตู้เย็นของเจ้าของห้องอย่างถือวิสาสะ เนื้อหมูสาวชั้นถูกนำออกมาพร้อมกับกล่องกิมจิ มื้อนี้มาร์คจะเป็นคนโชว์ฝีมือทำอาหารให้น้องได้กินบ้าง


ไม่นานนักข้าวผัดกิมจิหมูสามชั้นร้อนๆก็ถูกยกเข้ามาในห้องนอน กลิ่นหอมลอยมาเตะจมูกของคนตัวเล็กที่กำลังนั่งพิงหัวเตียงเล่นโทรศัพท์อยู่ จนต้องละสายตาจากจอสี่เหลี่ยมขึ้นมามอง มาร์คจึงส่งยิ้มไปให้พร้อมกับวางถาดที่มีจานข้าวสองจานลงบนพื้นที่ว่างบนเตียงข้างๆคนตัวเล็ก

"หน้าตาน่ากินมากเลยครับ แบมเพิ่งรู้นะครับว่าพี่ก็ทำอาหารเป็นกับเขาด้วย" แบมแบมที่เห็นหน้าตาอาหารที่มาร์คทำก็ต้องแอบตะลึงในความน่าทาน แต่เรื่องของรสชาติก็คงต้องขอชิมก่อนแล้วกัน
"เมื่อก่อนพี่ทำให้น้องเบลกินบ่อยๆหน่ะ ลองกินดูนะครับ ถ้าถูกปากพี่จะทำให้ทานบ่อยๆ" มาร์คพูดจบก็ขยับเข้าใกล้คนตัวเล็กมากว่าเดิมจนคนตัวเล็กแอบขมวดคิ้วมุน
"หรือจะให้พี่ทำให้กินทั้งชีวิตพี่ก็ยินดีนะครับ ฟอด" มาร์คกระซิบข้างหูคนตัวเล็ก ก่อนที่จะขโมยหอมแก้มเนียนของแบมแบมแล้ววิ่งไปใส่เสื้อผ้าที่คนตัวเล็กเตรียมเอาไว้ให้
"พี่มาร์คคคค" คนตัวเล็กตะโกนไล่หลังร่างสูงไปติดๆ มือเรียวขึ้นลูบแก้มตัวเองข้างที่โดนหอมด้วยรอยยิ้ม

ไม่นานมาร์คก็กลับออกมา ทั้งคู่จึงนั่งกินข้าวด้วยกันเงียบๆ ยาแก้ปวดลดไข้ถูกยื่นให้คนตัวเล็กพร้อมกับแก้วน้ำ แม้คนที่รับมาจะงงไม่น้อยแต่ก็ยอมกินมันเข้าไปโดยไม่อิดออด

มาร์คยกถาดออกไปจัดการทำความสะอาดที่ครัว ไม่นานก็กลับเข้ามาล้มตัวลงนอนข้างคนตัวเล็ก มือหนาเอื้อมไปปิดไฟหัวเตียง ก่อนที่จะหันกลับมาดึงคนตัวเล็กเข้าสู่อ้อมกอดของตัวเอง ทั้งคู่นอนคุยกันอยู่อีกพักใหญ่ก่อนที่ทั้งคู่จะเข้าสู่ห้วงนิทราไปพร้อมๆกัน




---------------------------------------------------------
Talk
      อร๊ายแกรรรรรร เขา เขาเป็นของกันและกันไปแล้ว พี่มาร์คกินน้องไปแล้วววว ฮื่ออออ ในที่สุด พี่มาร์คก็ทำให้น้องเบลได้มีคุณหม่ามี้เป็นน้องแบมแบมเต็มตัวสักที 


      ไม่รู้ว่าฉากคัทของไรท์ฟินแค่ไหน อ่านนกันแล้วเม้นบอกไรท์กันหน่อยน๊าาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #62 WWaraporn (@WWaraporn) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 10:25

    หม่ามี๊แบมมมมม... (nc ฟินมากค่ะไรท์)

    #62
    0
  2. #61 patchyy2 (@patchyy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 09:52
    ขอให้แบมท้องงงง
    #61
    0