พี่เลี้ยงคนนี้...หม่ามี้หนู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,284 Views

  • 90 Comments

  • 161 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    56

    Overall
    7,284

ตอนที่ 27 : Chapter 26

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 435
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    11 ม.ค. 62


จีฮุนหันกลับไปมองควานหลินที่นั่งอยู่ข้างๆกัน ก่อนที่จะหันกลับมามองทางแบมแบมที่กำลังเดินอุ้มกัสเบลเข้ามานั่งที่โซฟาเดี่ยวใกล้ๆกับจีฮุน

"เอ่อ ขอโทษนะครับ ใช่คุณแบมแบมที่เป็นผู้จัดการส่วนตัวของพี่แจ็คสันหร่ือเปล่าครับ" จีฮุนเอ่ยถามด้วยความสุภาพ ทันทีที่แบมแบมนั่งลงใกล้กับเขา
"ใช่ครับ ผมแบมแบมครับ ไม่ทราบว่าคุณ เอ่อ..." แบมแบมเองก็ตอบกลับด้วยความสุภาพเช่นกัน
"ผมจีฮุนครับ เป็นน้องชายของพี่ฮานิ แม่ของตัวแสบครับ ส่วนนี้ควานหลิน สามีของจีเองครับ"
"ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ คุณจีฮุน คุณควานหลิน"
"เช่นกันครับคุณแบมแบม เอ่อ ว่าแต่ว่า คุณแบมแบมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ"

คำถามที่แสนตรงไปตรงมาของจีฮุนทำเอาแบมถึงกับต้องเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น ก่อนที่จะตัดสินใจตอบคนทั้งคู่ที่กำลังนั่งมองเขาอย่างรอคำตอบ

"เอ่อ คือแบมมาเป็นพี่เลี้ยงให้น้องเบลน่ะครับ แค่ช่วงที่พี่แจ็คกับยองแจไปแอลเอกับฮ่องกงครับ" แบมแบมตอบออกไปเพียงเท่านั้น ซึ่งทั้งจีฮุนและควานหลินก็ต่างพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ
"แล้วทำไมน้องเบลถึงเรียกคุณแบมว่า หม่ามี้ ล่ะครับ" เป็นควานหลินที่เป็นฝ่ายถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัยออกไปบ้าง
"ก็น้องเบลอยากให้หม่ามี้แบมเป็นหม่ามี้น้องเบลนี่คะ น้องเบลก็ต้องเรียกหม่ามี้ซี่ อาควานหลินนี่ ไม่รู้เรื่องเลย" เป็นกัสเบลเด็กแสบของคุณอาทั้งสิงที่เป็นฝ่ายตอบคำถามของความหลินแทนแบมแบม

คำตอบที่หลุดออกมาจากปากของหลานสาวตัวเอง ทำเอาทั้งควานหลินและจีฮุนต่างตกใจ ด้วยเพราะที่ผ่านมีผู้หญิงมากหน้าหลายตาที่เข้ามาติดพันธ์พี่มาร์ค พยายามที่จะเอาใจหลานสาวของพวกเขา อยากที่จะเข้ามาทำหน้าที่แม่แทนพี่ฮานิอยู่ก็หลายคน แต่หลานสาวตัวแสบของเขาก็ไม่เคยสนใจ แถมยังแผลงฤทธิ์จนผู้หญิงเหล่านั้นต้องหนีหายกับไปเสียทุกราย แต่กลับคนตรงหน้าเขานี้ หลานสาวของเขากลับเป็นคนพูดออกมาเองเสียอย่างนั้น แสดงว่าคนตรงหน้านี้ไม่ใช่แค่พี่เลี้ยงธรรมดาอย่างที่พวกเขาเข้าใจเสียแล้ว

"น้องเบลขา ไม่เอานะคะ หนูพูดแบบนี้กับคุณอาไม่ได้นะคะ หนูทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะลูก หนูรู้ใช่ไหมคะว่าหนูต้องทำยังไง" เสียงของแบมแบมเรียกให้ทั้งจีฮุนและควานหลินกลับมาอยู่กับปัจจุบัน

ภาพของแบมแบมที่กำลังพูดกับกัสเบลที่จีฮุนได้เห็นถูกซ้อนทับด้วยภาพของพี่สาวของเขาจนเจ้าตัวเองต้องสะบัดหัวตัวเองเบาๆเพื่อไล่ภาพนั้นออกไป ก่อนที่ภาพของหลานสาวตัวแสนจะค่อยๆปีนลงจากตักของคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เดินเต๊าะแต๊ะมาหาสามีของเขาทันที

"อาควานหลินขา น้องเบลขอโทษค่ะ" พูดจบมือน้อยๆก็ยกขึ้นมาพนมไหว้ ตามแบบฉบับการไหว้ของไทยที่แบมๆเคยสอนเด็กน้อยเอาไว้
"ใครสอนให้หนูไหว้แบบนี้เนี่ยลูก บอกอาได้ไหมครับ หื้มม" ควานหลินถามพร้อมกับอุ้มเด็กน้อยขึ้นมานั่งบนตัก
"หม่ามี้แบมเป็นคนสอนน้องเบลเองค่ะ"
"คุณแบมเป็นคนไทยหรือครับเนี่ย" จีฮุนหันไปถามคนตัวเล็กข้างด้วยท่าทางตื่นเต้น
"แบมเป็นลูกครึ่งไทยเกาหลีน่ะครับ"
"งั้นก็ดีเลยสิครับ อีกไม่กี่วันพวกเราจะไปไทยกัน ถ้าคุณแบมไปด้วยกันจะได้พวกเราเที่ยวด้วยเลย" จีฮุนพูดพร้อมขยับเข้ามานั่งใกล้ๆกับคนตัวเล็กมากขึ้นกว่าเดิม เมื่อพูดถึงเรื่องเที่ยว

"เรื่องเที่ยวนี่ไวจริงๆเลยนะเราเนี่ย แล้วนี่รู้จักกันแล้วใช่ไหม" เสียงของมาร์คดังขึ้นหลังจากที่เดินเข้ามาได้ยินสิ่งที่จีฮุนพูดกับคนรักของเขา
"รู้จักแล้วครับ" จีฮุนหันมาตอบอดีตพี่เขยที่กำลังเดินเข้ามาในห้องรับแขก ก่อนที่จะนั่งลงบนที่พักแขนข้างๆกับแบมแบม
"พี่มาร์ค มานั่งตรงนี้ทำไมครับ ไปนั่งที่โซฟาดีๆสิครับ" แบมแบมหันมาพูดกับมาร์คทันทีที่นั่งลงข้างๆเขา
"ก็พี่อยากนั่งตรงนี้นี่ครับ ไม่ได้หรอ" คำพูดที่มาพร้อมกับร้อยยิ้มกวนๆทำเอาแบมแบมนึกหมันใส้จนต้องฟาดมือเรียวลงที่ต้นแขนของมาร์คไม่แรงนักไปหนึ่งที
"ไปนั่งดีๆเลยครับ เร็วสิพี่มาร์ค"

เสียงหัวเราะจากทั้งจีฮุนและควานหลินดังขึ่้นทันทีเมื่อแบมแบมพูดจบ ทั้งสี่คนนั่งคุยเล่นกันอยู่ไม่นานนัก นาก็เข้ามาตามทุกคนให้ไปทานมื้อเช้าที่แบมแบมเป็นคนตื่นขึ้นมาเตรียมไว้ทันที



หลังจากมื้อเช้าจบลงมาร์คก็แยกตัวออกมาคุยงานกับจีฮุนและควานหลินที่ห้องทำงาน ส่วนแบมแบมและกัสเบลก็แยกไปนั่งดูทีวีกันที่ห้องนั่งเล่น พร้อมกับของหวานที่คนตัวเล็กเป็นคนทำ

ก๊อก ก๊อก

"ขออนุญาตค่ะคุณมาร์ค คุณแบมให้นิ่มเอาชาร้อนกับของหวานมาเสิร์ฟค่ะ" นิ่งเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับถาดที่มีชาร้อนที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ พร้อมกับเค้กชิ้นเล็กมาวางลงบนโต๊ะกระจก
"ขอบใจมาก นิ่มเดี๋ยวบอกแบมด้วยนะว่าพาน้องเบลไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย วันนี้อาเขาจะพาไปเที่ยว ส่วนแบมก็ให้เตรียมตัว คุยงานเสร็จฉันจะพาไปเอาของที่คอนโด"
"ได้ค่ะคุณมาร์ค" นิ่มรับคำก่อนจะโค้งให้กับคนทั้งสามก่อนที่จะเดินออกจากห้องทำงานไป

จีฮุนที่ได้รับเค้กก้อนเล็กก็จัดการตักเข้าปากทันที ตามนิสัยของคนที่ชอบกินเค้กเป็นชีวิตจิตใจ ทันทีที่จีฮุนได้รับรู้รสชาติของเค้กที่ตัวเองเพิ่งกินเข้าไปก็ต้องตาโตพร้อมกับอุทานออกมา

"พี่มาร์ค พี่ไปซื้อเค้กนี่มาจากร้านไหนครับ อร่อยมากๆเลย บอกจีมาเลยนะครับ จีจะไปซื้อมาไว้กินบ้าง" คำถามที่ได้ชิมเค้กฝีมือแบมๆถามหาร้านที่ขายเค้กอร่อยแบบนี้ขึ้นมาทันที
"พี่ไม่ได้ซื้อมาหรอกจี เค้กนั้นน่ะ แบมเป็นคนทำเอง แต่ถ้าเราอยากจะไปซื้อมาติดตู้เย็นไว้ ก็ไปที่ร้านบีบีคาเฟ่ ร้านของพี่ชายแบมได้เลย อยู่ที่กังนัน"
"นี่แบมเป็นคนทำเค้กนี้เองหรอครับ" จีฮุนถามขึ้นพร้อมกับมองหน้ามาร์คสลับกับเค้กตรงหน้า ก่อนที่จะได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้ารับจากมาร์ค

"แบมนี่เก่งมากๆเลยนะพี่มาร์ค ทำอาหารก็อร่อย ขนมนี้ก็อร่อย แถมน่ารักอีกต่างหาก อย่าปล่อยให้หลุดมือไปเลยนะพี่มาร์ค" จีฮุนพูดพร้อมกับยกชาร้อนขึ้นมาดื่ม
"นั่นสิครับพี่มาร์ค อีกอย่างดูแบมจะรักน้องเบลเอามากๆเลยนะครับ น้องเบลเองก็ติดแบมแจเลยด้วย ผมเห็นตอนแรกยังนึกแปลกใจเลยครับ" จีฮุนที่เงียบอยู่นานพูดขึ้นมาบ้าง
"พี่รู้แล้วน่า ในเมื่อพี่สาวเราส่งคนดีๆคนนี้มาให้พี่แล้ว พี่จะปล่อยไปได้ยังไง"

จบคำพูดของมาร์คก็ทำให้จีฮุนนึกถึงภาพของพี่สาวของตัวเองที่เขาเห็นขึ้นมาซ้อนทับกับแบมแบมตอนที่อยู่ในห้องนั่งเล่นขึ้นมา ในตอนแรกเขาคิดว่าคงเพราะตาฝาดถึงได้เห็นแบบนั้น แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่านั่นคงเป็นเพราะว่า พี่ฮานิอาจจะอยากบอกกับเขาก็ได้ว่า คนตัวเล็กคนนี้ ก็คือคนที่พี่ฮานิเป็นคนเลือกและส่งมาให้เจอกับพี่มาร์คนั่นเอง


"ครับพี่มาร์ค เราจะไปไทยก่อนวันงานสองวันใช่ไหมครับ" เสียงควานหลินเรียกให้จีฮุนกลับมายังปัจจุบันอีกครั้ง
"ใช่ เราต้องไปบรีฟงานให้มันเกิดความผิดพลาดน้อยที่สุด เพราะนั้นมันจะเป็นภาพลักษณ์ที่ดีสำหรับเราสองคน" มาร์คตอบกลับไป
"ครับ แล้วเรียงเชฟที่จะมาแทนเชฟคนเดิมล่ะครับ พี่มาร์คพอจะหาได้หรือเปล่าครับ ผมพอจะช่วยพี่ได้ไหมครับ" ควานหลินไม่ลืมที่จะถามถึงเรื่องที่กำลังมีปัญหาอยู่นิดหน่อยในตอนนี้ด้วย
"ได้แล้วล่ะ พอดีพี่ชายแบมก็จะบินกลับไปเยี่ยมแม่ที่ไทยพร้อมกับเรา แบมเลยคุยให้มาช่วยที่งานก่อน แล้วบินขึ้นเหนือไปพร้อมกับพวกเราหลังจากเสร็จงานน่ะ" มาร์คอธิบายให้ควานหลินและจีฮุนไปพร้อมกับรอยยิ้ม

นานมากแล้ว ตั้งแต่พี่สาวของเขาอย่างฮานิเสียไป จีฮุนกับควานหลินก็ไม่ค่อยได้เห็นคนตรงหน้าเขาจะยิ้มได้มากขนาดนี้เลย 'มันคงถึงเวลาที่พี่จะมีความสุขจริงๆแล้วล่ะครับพี่มาร์ค' จีฮุนได้แค่พูดในใจพร้อมกับยิ้มตามคนตรงหน้าไปด้วย

"พี่มาร์คจะอยู่เที่ยวต่อหรอครับ แล้วจะอยู่นานแค่ไหนหรอครับ" คำถามหลุดออกมาจากปากของความหลินอีกครั้ง
"อาทิตย์นึงน่ะ หลังจากงานเปิดตัวเสร็จเราจะไปเที่ยวสวนดอกไม้ของคุณแม่ของแบมกัน"
"โอเคครับ พี่มาร์คมีอะไรเพิ่มเติมอีกไหมครับ ถ้าไม่มีผมจะได้พาตัวแสบไปเที่ยวครับ" จีฮุนถามขึ้นมาหลังจากที่เป็นฝ่ายเงียบฟังพี่ชายกับสามีคุยงานกัน
"ไม่มีแล้วล่ะ เรากับหลินพาหลานไปเที่ยวเถอะ" พูดจบมาร์คก็ยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนที่จะชวนทั้งสองคน ออกจากห้องทำงานไปยังห้องนั่งเล่นเพื่อรอพากัสเบลไปเที่ยวทันที

หลังจากที่แบมแบมพากัสเบลลงมา ทั้งจีฮุนและควานหลินก็พาเด็กแสบออกไปเที่ยวอย่างที่ตั้งใจทัน แต่ก่อนที่จีฮุนจะออกจากบ้านไป ก็ไม่ลืมที่จะกระซิบบอกพี่ชายด้วยว่า จะพากัสเบลไปนอนกับเจ้าตัวอีกด้วย

ทันทีที่รถของควานหลินพ้นรั้วบ้านไป ก็ถึงทีของมาร์คที่จะต้องพาคนตัวเล็กของเขาไปเตรียมของที่จะใช้เดินทางไปไทยที่คอนโดของเจ้าตัวบ้าง แต่การมาคอนโดของคนตัวเล็กในครั้งนี้ มาร์คจะไม่เพียงแค่พาคนตัวเล็กมาเก็บของเพื่อไปไทยอย่างเดียวเท่านั้น

กว่ามาร์คจะขับรถฝ่าการจราจรที่ค่อนข้างติดมาถึงคอนโดหรูใจกลางเมืองโซลได้ ก็ปาเข้าไปเกือบถึงเวลามื้อเที่ยงเสียแล้ว คนตัวเล็กของเขาจึงเลือกที่จะเข้าครัวทำมื้อเที่ยง ก่อนที่จะจัดการกับข้าวของที่เจ้าตัวต้องการ

"แบมครับ ถ้าพี่อยากขออะไรแบม แบมจะโกรธพี่หรือเปล่าครับ" มาร์คถามคนตัวเล็กข้างๆขึ้นในขณะที่ทั้วคู่กำลังนั่งกินมื้อเที่ยงกันอยู่ที่โซฟากลางห้อง
"พี่มาร์คจะขออะไรแบมกันครับ ถึงต้องกลัวแบมโกรธพี่" แบมแยมที่ได้ยินคำถามขิงอีกคนก็ต้องหันไปถามกลับด้วยความสงสัย
"พี่จะขอให้แบมย้ายไปอยู่ด้วยกันได้หรือเปล่าครับ แล้วก็ขอให้แบมย้ายไปอยู่ห้องเดียวกับพี่ด้วย" มาร์คเอ่ยความต้องการของทั้งตนและลูกสาวในขอแรก และความต้องการของตนเพียงคนเดียวกับคนตัวเล็ก พร้อมกับจ้องคนตัวเล็กอย่างต้องการคำตอบ
"เอ่ออ พี่มาร์คอยากให้แบมย้ายไปอยู่ที่บ้านพี่จริงๆหรอครับ"

แบมแบมที่แอบอึ้งกับคำขอของคนที่นั่งอยู่ข้างๆไปไม่น้อย แต่เพราะด้วยรู้อยู่แล้วว่า สักวันพี่มาร์คจะต้องมาของเขาเรื่องนี้อยู่แล้ว แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นเร็วกว่าที่เขาคาดการณ์การเอาไว้

"ไม่ใช่แค่พี่หรอกครับ ที่อยากให้แบมย้ายไปอยู่ด้วยกัน" มาร์คพูดพร้อมกับยิ้มให้กับคนตรงหน้า
"แบมขอถามเรื่องนี้กับพี่บีก่อนได้ไหมครับ แล้วเดี๋ยวแบมจะให้คำตอบพี่อีกที" แบมแบมไม่ปฏิเสธ แต่แค่อยากบอกกับพี่ชายของเขาก่อน คิดได้แบบนั้นก็ลุกจากโซฟาเพื่อไปโทรหาพี่ชายของเขา

ไม่ทันที่คนตัวเล็กจะเดินออกไปไกลจากโซฟากลางห้อง คำพูดของคนที่ยังคงนั่งอยู่ก็ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเดินต่อเอาไว้แทบไม่ทัน

"ไม่ต้องไปโทรหาพี่ชายเราหรอกครับ เพราะพี่ชายเราเองก็อยากให้เราย้ายไปอยู่กับพี่เหมือนกันครับ" มาร์คหันมาพูดกับคนตัวเล็กที่หันหลังเดินไปทางห้องนอน
"นี่ไปแอบคุยเรื่องนี้กันตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับ" แบมแบมที่พอได้ยินอย่างนั้นก็เดินกลับมานั่งที่เดิมพร้อมกับถามคนที่นั่งยิ้มให้กับเขา
"ก็ตอนที่แบมเห็นนั่นแหละครับ" มาร์คตอบคำถามของแบมแบมก่อนที่จะหันกลับไปสนใจผัดไทจานโตที่คนตัวเล็กทำให้เขา เพราะเห็นว่าเขาบ่นว่าอยากกินมันอีก

คำตอบของคนที่นั่งอยู่ข้างๆทำให้แบมแบมนึกถึงตอนที่เห็นพี่เจบีกระซิบอะไรไม่รู้กับพี่มาร์คก่อนที่จะกลับบ้านกันเมื่อวาน เขาไม่ได้คิดสงสัยและไม่ได้ถามอะไรกับพี่มาร์ค แต่เขาแค่ติดใจกับรอยยิ้มแปลกๆของพี่ชายที่ส่งมาให้เขาที่นั่งรออยู่ในรถเท่านั้น และตอนนี้เขาก็รู้ความหมายของรอยยิ้มนั้นจากคนข้างเขาเรียบร้อยแล้ว

"พี่สองคนนี้เจ้าเล่ห์เหมือนกันเลยนะครับ แบมชักจะไม่อยากให้พี่สองคนอยู่ด้วยกันแล้วสิ" แบมแบมเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบไป
"พี่ไม่ได้เจ้าเล่ห์เลยนะครับ พี่เขยเขาขอมา พี่ก็แค่ทำตามเท่านั้นเอง" มาร์คเองก็หันกลับมาตอบกลับแบมแบมเช่นกัน พร้อมทั้งแกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆคนตัวเล็กอีกด้วย
"พี่นั่นแหละตัวดี เจ้าแผนการน่ะสิไม่ว่า นี่แน่ะ แบมไม่อยู่ใกล้ๆพี่แล้ว กินเสร็จแล้วก็ล้างจานกับของในครัวให้แบมด้วยเลย ไปดีกว่า แบร่ๆ" มือน้อยๆจิ้มเข้ากลางหน้าผากของคนที่แกล้งยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆกับหน้าของเขา ก่อนจะกระโดดหนีมายืนอยู่ที่ข้างๆโซฟา พร้อมทั้งสั่งให้คนขี้แกล้งได้ทำความสะอาดจานชามและของที่กองอยู่ในครัว สั่งเรียบร้อยก็แลบลิ้นใส่มาร์คก่อนที่จะวิ่งหนีเข้าห้องนอนไปเก็บของของตัวเองทันที



----------------------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #58 NokSan (@noknok18) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 13:19
    น่ารักทุกคู่เลยค่ะ
    #58
    0