พี่เลี้ยงคนนี้...หม่ามี้หนู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,302 Views

  • 90 Comments

  • 161 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    74

    Overall
    7,302

ตอนที่ 26 : Chapter 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 374
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    11 ม.ค. 62


- 23:50 pm -

เสียงพลิกตัวไปมาของคนบนเตียงที่ยังคงนอนไม่หลับ แม้เวลากำลังจะล่วงเลยผ่านเข้าสู่วันใหม่แล้วก็ตาม คำพูดของเจบีที่พูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนที่เขาจะกลับ ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดไม่ไปไหน มาร์คพลิกตัวจากการนอนตะแคงมาเป็นนอนหงายกลางเตียงกว้าง มือหนาถูกยกขึ้นมาวางบนหน้าผาก สายตาคมจับจ้องอยู่ที่เพดานห้องสีขาวอยู่นาน
ก่อนที่มาร์คจะตัดสินใจก้าวลงจากเตียง พวงกุญแจห้องต่างๆภายในบ้านถูกหยิบออกมาจากลิ้นชักหัวเตียง ขายาวก้าวมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องนอนของคนตัวเล็กที่เป็นต้นเหตุให้เขานอนไม่หลับ

ขายาวก้าวมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องฝั่งตรงข้ามกับห้องของเขา มือหนาค่อยๆเสียบลูกกุญแจเพื่อปลดล็อกก่อนที่มือหนาจะเปลี่ยนมาหมุนลูกบิดอย่างเบามือ ความมืดภายในห้องคือสิ่งแรกที่มาร์ครับรู้พร้อมกับอุณภูมิของแอร์ที่ปะทะเข้ากับใบหน้าของเขา ขายาวค่อยๆก้าวมาหยุดอยู่ที่ข้างเตียง มองร่างเล็กที่อยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนากำลังอยู่ในห้วงนิทรา รอยยิ้มน้อยๆของคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงกำลังบอกให้เขารู้ว่าคนตัวเล็กกำลังฝันหวาน

"กำลังฝันหวานอยู่หรอครับ ในฝันของแบม จะมีพี่อยู่ในนั้นบ้างหรือเปล่าครับ" เสียงแผ่วเบาของมาร์คเอ่ยออกมาเหมือนอยากรู้สิ่งที่ทำให้คนตัวเล็กนอนยิ้มอย่างนั้น ก่อนจะค่อยๆนั้งลงข้างๆน้อง

มือหนายกขึ้นมาเกลี่ยปรอยผมที่ล่วงลงมาปรกหนาผากมนให้เข้าที่ ก่อนที่จะไล่เกลี่ยไปทั่วใบหน้าหวานอยู่อย่างนั้นราวกลับต้องมนต์ จนในที่สุดคนที่อยู่ให้ห้วงนิทรารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาจนได้

"อื้ออออ" เสียงคางหวานของคนตัวเล็กดังขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะลืมตาขึ้นมามองคนที่่ก่อกวนตัวเองจนต้องตื่นขึ้นมากลางดึก
"ขอโทษที่ทำให้ตื่นนะครับ" คำขอโทษที่มาพร้อมน้ำเสียงอ่อนโยนของมาร์คถูกส่งมาให้อีกคนที่กำลังพยุงตัวเองลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงก่อนที่จะเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟหัวเตียงจนภายในห้องสว่างขึ้นมาทันที
"พี่มาร์ค พี่มาร์คเป็นอะไรหรือป่าวครับ ทำไมพี่ถึงมานั่งอยู่ตรงนี้ล่ะครับ" แบมแบมหันไปถามคนที่นั่งก้มหน้านิ่งอยู่ข้างๆเขาด้วยความเป็นห่วง
"พี่นอนไม่หลับครับ พี่ขอโทษนะครับที่แอบเข้ามาในห้องแบมแบบนี้ แล้วยังมากวนแบมจนแบมต้องตื่นอีก แบมนอนต่อเถอะครับ พี่กลับห้องพี่แล้วดีกว่า ขอโทษอีกครั้งนะครับ"

มาร์คพูดแค่นั้นก็ลุกจากเตียงเพื่อพาตัวเองกลับไปยังห้องของตัวเอง
แต่ขายาวก้าวไปได้เพียงก้าว ข้อมือหนาของเขาก็ถูกมือเรียวของคนบนเตียงรั้งเอาไว้จนเขาต้องหันกลับไปมอง

"พี่มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับ ระบายกับแบมได้นะ เผื่อมันจะทำให้พี่รู้สึกดีขึ้น"
เสียงหวานของแบมแบมพูดออกไป พร้อมกับส่งสายตาบอกผ่านให้มาร์ครับรู้ว่า มาร์คสามารถพูดหรือระบายเรื่องไม่สบายใจกับเขาได้ทุกเรื่อง

แรงกระตุกเบาๆทีี่ข้อมือจากคนตัวเล็กเรียกให้คนที่ยังคงยืนนิ่งนั่งลงบนเตียงข้างๆเขาอย่างเดิม มาร์คยังคงเงียบริมฝีปากสวยขบเม้นเข้าหากันแน่นอย่างคนช่างใจ จนแบมแบมเองต้องเป็นฝ่ายทำลายความเงียบภายในห้องลงอีกครั้ง

"พี่มาร์คครับ พี่นอนไม่หลับแบบนี้บ่อยหรือเปล่าครับ" แบมแบมรู้ดีว่าคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวอย่างมาร์คต้องเหนื่อยแค่ไหน ทั้งทำงาน ทั้งเลี้ยงลูกสาว แม้ว่าจะมียองแจช่วยก็ตาม คนข้างๆเขาก็ยังคงต้องเหนื่อยอยู่ดี และแบมแบมเองก็อยากรู้ว่าบ่อยครั้งแค่ไหน ที่คนข้างๆเขาต้องเป็นแบบนี้
"ก็บ่อยครับ แต่ไม่ได้บ่อยเท่าพักหลังมานี่ เพราะพี่มีเรื่องให้ต้องคิด แล้วก็ต้องจัดกา..."
"รวมถึงเรื่องของแบมหรือเปล่าครับ พี่เจบีพูดอะไรให้พี่ไม่สบายใจหรือเปล่าครับ" ยังไม่ทันที่มาร์คจะพูดจบแบมแบมก็ชิงถามออกไปเสียก่อน ทำเอามาร์คที่กำลังจะพูดต่อถึงกับชะงักไป

"แบมเห็น" มาร์คถามคนตัวเล็กที่กำลังนั่งรอคำตอบจากเขาอยู่บนเตียง
"ใช่ครับแบมเห็น พี่มาร์คครับ พี่บอกแบมได้ไหมครับว่าพี่บีพูดอะไรกับพี่กันแน่ พี่ถึงเป็นแบบนี้" แบมแบมตอบก่อนที่จะถามมาร์คออกไปอีกครั้ง

น้ำเสียงที่แสดงออกถึงความเป็นห่วงจากคนตัวเล็กเหมือนกับน้ำเย็นที่มาชะโลมใจให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาได้ไม่น้อย มือหนาคว้าเอามือเรียวสวยของแบมแบมมาดอบกุมเอาไว้ ก่อนที่รอยยิ้มจะเผยให้คนตัวเล็กได้ยิ้มตาม

"เจบีไม่ได้พูดอะไรให้พี่ไม่สบายใจหรอกครับ แค่บอกให้พี่ดูแลเราให้ดีเท่านั้นแหละครับ" มาร์คบอกกับคนตัวเล็กตามที่เจบีพูดกับเขา แต่เลือกที่จะยังไม่บอกในเรื่องที่เจบีกระซิบบอกเขาก่อนกลับให้กับคนตัวเล็กได้รู้
"พี่มาร์คแน่ใจนะครับ ว่าพี่บีพูดกับพี่แค่นั้น" ไม่ใช่ไม่เชื่อแต่แบมแบมแค่อยากแน่ใจว่าพี่ชายเขาไม่ได้พูดอะไรพิเรนๆให้คนตรงหน้าต้องหนักใจ
"ครับ เจบีพูดกับพี่แค่นี้จริงๆครับ"
"ถ้าอย่างนั้นแล้วพี่มาร์คบอกแบมได้ไหมครับ ว่าพี่มีเรื่องไม่สบายใจอะไรอยู่ พี่ถึงนอนไม่หลับแบบนี้"
"งานที่ภูเก็ตมีปัญหานิดหน่อยครับ พี่กำลังหาเชฟที่พอจะมีฝีมือมาแทนเชฟคนเดิมที่ประสบอุบัติเหตุกระทันกันน่ะครับ แต่เชฟคนไหนๆก็ติดงานหมดเลย"

พูดจบก็ทิ้งตัวลงพิงหัวเตียงอย่างคนหมดแรง ในที่ประชุมวันนี้ทุกอย่างไม่มีปัญหาอะไร นอกจากเรื่องราวของเชฟที่เขาติดต่อให้เป็นทีมทำอาหารที่จะใช้เสิร์ฟในงานดันประสบอุบัติเหตุจนต้องเข้าเฟือกที่ขาไปเมื่อวันก่อน เขาเร่งให้ทางไทยลองหาเชฟฝีมือดีที่พอจะมารับงานนี้แทนได้ แต่ก็ไม่มีใครว่างพอที่จะรับงานนี้ได้สักคน

"เรื่องนี้เองหรอครับที่พี่กำลังเคลียดอยู่ พี่ลืมไปแล้วหรอครับว่าพี่ยังมีแบมน่ะครับ อีกอย่างเดี๋ยวแบมจะลองคุยกับพี่บีให้ด้วยอีกคน ไม่ต้องห่วงนะครับ" มือเรียวที่ถูกกอบกุมเอาไว้เปลี่ยนมาเป็นฝ่ายกอบกุมมือหนาเอาไว้แทน รอยยิ้มของคนตัวเล็กที่ส่งให้กับร่างหนาเป็นเหมือนกำลังใจที่ส่งให้ร่างหนามีแรงที่จะคิดทำสิ่งต่อไปได้อย่างน่าประหลาด
"ขอบคุณนะครับ ถ้าไม่รบกวนแบมกับพี่ชายแบมมากเกินไปพี่รบกวนแบมด้วยนะครับ"
"พี่มาร์คครับ แบมถามอะไรพี่หน่อยได้ไหมครับ"

แบมแบมเรียกคนที่ก้มหน้ามองมือเขา ก่อนที่จะถามคนตรงหน้าออกไปจนเจ้าตัวต้องเงยหน้าขึ้นมามองแบมแบมที่กำลังจ้องมองคนตรงหน้าอยู่ก่อนแล้ว

"ครับ" มาร์คเอ่ยรับเหมือนเป็นการบอกกับคนตัวเล็กว่า ต่อให้มากกว่าหนึ่งคำถาม เขาก็พร้อมที่จะตอบ
"ตอนนี้แบมเป็นอะไรกับพี่หรอครับ" คำถามตรงไปตรงมาถูกถามออกไปจนมาร์คเองได้แต่อ้าปากค้างด้วยความตกใจ
"ว่ายังไงครับพี่มาร์ค ตอบแบมหน่อยได้ไหมครับ ว่าตอนนี้แบมเป็นอะไรกับพี่ครับ" คำถามเดิมยังคงถูกถามออกไป อย่างต้องการคำตอบจากมาร์ค
"คนรักครับ แบมคือคนรักของพี่ เป็นหม่ามี้คนเก่งของน้องเบลครับ" มาร์คตอบคำถามคนตัวเล็กตรงหน้าพร้อมทั้งจ้องเข้าไปในตากลมโตของอีกคนอย่างสื่อความหมาย
"ถ้าอย่างนั้นพี่ก็ไม่ควรเกรงใจอะไรแบมนะครับ ไม่ว่าพี่มาร์คจะมีเรื่องอะไรไม่สบายใจก็ตาม แบมขอให้พี่อย่าลืมว่ายังมีแบมอยู่ตรงนี้นะครับ" แบมแบมเองก็จ้องผ่านเข้าไปในตาคมของคนตรงหน้าอย่างสื่อความหมายอย่างที่เขาได้พูดมันออกไปด้วยเช่นกัน

จบประโยคของคนตัวเล็กแล้ว มาร์คก็รวบเอาร่างเล็กของน้องเข้ามากอดจนจมอก จมูกโด่งก็ไม่วายที่จะกดลงบนกลุ่มผมของคนในอ้อมกอด แพ้แล้ว มาร์คแพ้ให้กับคนนี้อย่างไม่เหลือคาบแล้ว

"นอนเถอะครับ ถ้าพี่มาร์คยังไม่สบายใจก็นอนที่ห้องแบมก่อนก็ได้นะครับ" แบมแบมที่ตอนนี้เริ่มง่วงขึ้นมาอีกแล้ว ช้อนตามองคนที่กำลังกอดตัวเองอยู่ พร้อมกับบอกให้อีกคนนอนด้วยกันที่ห้องเขาเลย
"ถึงแบมไม่บอก พี่ก็จะขอนอนที่นี่อยู่แล้วครับ เพราะเวลาที่พี่นอนไม่หลับ พี่ก็จะไปนอนกับลูกอยู่แล้ว แต่ตอนนี้พี่มีคนที่อยากนอนกอดเพิ่มมาอีกตั้งหนึ่งคน คืนนี้พี่ขอใช้สิทธิ์นั้นแล้วกันนะครับ" ไม่มีการตอบรับอะไรจากคนตัวเล็กในอ้อมกอด มาร์คจึงขยับตัวลงนอนบนเตียงกว้างทั้งที่ยังคงกอดอีกคนไม่ปล่อย

มืิอหนาเอื้อมไปปิดโคมไฟหัวเตียง วันนี้คงเป็นวันที่มาร์คหลับสนิทที่สุดและคงฝันดีที่สุดในรอบหลายปีที่ผ่านมา แขนแกร่งกระชับกอดร่างเล็กในอ้อมกอด เพื่อเป็นการยืนยันว่าคืนนี้เขาไม่ได้นอนเหงาอยู่บนเตียงกว้างคนเดียวอย่างที่เคยผ่านมา



แสงแดดอ่อนๆที่ส่องผ่านผ้าม่านผืนสวยที่ประตูระเบียงมากระทบกับเปือกตาคมของคนที่กำลังหลับสบายอยู่บนเตียงให้ได้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา มือหนาควานสะเปะสะปะไปบนเตียงกว้างเพื่อหาคนที่เคยอยู่ในอ้อมกอดของเขาตลอดทั้งคืน และเมื่อพบแค่ความว่างเปล่าร่างหนาจึงจำต้องลุกขึ้นมานั่งอยู่กลางเตียง

มาร์คกวาดสายตาไปรอบๆห้องพร้อมกับเงี่ยหูฟังเสียงจากห้องน้ำ พอแน่ใจแล้วว่าคนตัวเล็กไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว เขาจึงก้าวลงจากเตียงพาตัวเองกลับห้องตัวเองไป


"พี่นา หม่ามี้ล่ะคะ" กัสเบลที่กำลังแต่งตัวอยู่หันมาถามหาแบมแบมกับนาที่กำลังจับเตียงให้เธออยู่
"หม่ามี้ของคุณหนูทำอาหารอยู่ในครัวค่ะ"
"น้องเบลไปหาหม่ามี้ได้ไหมคะ" กัสเบลที่แต่งตัวเสร็จแล้วเดินเข้าไปหานาก่อนที่จะถามออกไป
"ได้ค่ะ แต่เดี๋ยวขอพี่นาจัดที่นอนให้คุณหนูเสร็จก่อนนะคะ แล้วพี่นาจะพาไปนะคะ" ร่างน้อยๆเดินดุ๊กดิ๊กกลับไปนั่งรอที่โต๊ะเขียนหนังสือใกล้กับเตียงทันทีที่นาพูดจบ

ไม่นานนักนาก็เดินจูงมือกัสเบลออกมาจากห้อง พอดีกับมาร์คที่เดินออกมาจากห้องนอนของแบมแบม

"แด๊ดดี๊" กัสเบลที่เห็นคนเป็นพ่อเดินออกมาจากห้องของคุณหม่ามี้ก็เรียกขึ้นทันที
"คะ ตัวแสบของป๊าทำไมตื่นสายคะวันนี้" พูดจบมาร์คก็เดินเข้ามาหาลูกสาวก่อนที่จะนั่งลงให้ตัวเท่ากับเด็กน้อยพร้อมกับหอมแก้มกลมของลูกสาวแถมไปด้วย
"น้องเบลตื่นนานแล้วค่ะ แต่ว่าทำไมแด๊ดดี๊ถึงออกมาจากห้องหม่ามี้ล่ะคะ" กัสเบลถามขึ้นอีกครั้งพร้อมกับมองไปยังประตูห้องขอบคุณหม่ามี้ก่อนที่จะกลับมามองหน้าคนเป็นพ่อด้วยความสงสัย
"เมื่อคืนนี้คุณมาร์คนอนห้องคุณแบมหรอคะ คุณมาร์คนอนไม่หลับอีกแล้วหรอคะ" นาถามออกไปบ้างด้วยความเป็นห่วงเจ้านาย
"นิดหน่อยน่ะ น้องเบลคะ หนูลงไปรอแด๊ดดี๊ข้างล่างก่อนนะคะ เดี๋ยวแด๊ดดี๊ตามหนูลงไปนะลูก" มาร์คตอบคำถามของนาเพียงสั้นๆ ก่อนที่จะหันมาพูดกับลูกสาวของตัวเองต่อ

มาร์คยังคงยืนมองลูกสาวที่เดินจูงมือกับนาลงไปที่ชั้นล่าง เสียงเจื้อยแจ้วที่คอยถามโน้นถามนี้ยังคงดังมาให้มาร์คได้ยินจนเจ้าตัวถึงกับสายหน้าให้กับความช่างถามของลูกสาวตัวเอง ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้าห้องตัวเองไปจัดการกับตัวเองทันที



รถหรูขับเข้ามาจอดในลานจอดรถตั้งแต่เช้า เพราะว่าคนที่กำลังลงจากรถมาพร้อมกับถุงของฝากจากการไปเที่ยวมากมาย ถูกนัดให้เขามาคุยเรื่องการบริหารโรงแรมที่กำลังจะเปิดตัวในอีกสองสัปดาห์ที่จะถึง ร่างเล็กของจีฮุนเดินตัวปลิวเข้าบ้านไปโดยไม่ได้สนใจว่าอีกคนกำลังหอบหิ้วของมากมายเพียงใด

"อาจีฮุน" เสียงกัสเบลตะโกนเรียนคุณอาที่เดินเข้าบ้านมาพอดีกับที่เธอเดินลงมาจากชั้นบน

"ว่าไงคะคนเก่งของอา คิดถึงอาหรือเปล่าคะ" จีฮุนพูดพร้อมกับอุ้มหลานสาวที่วิ่งเข้ามาหาเขาขึ้น ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น
"คิดถึงซี่ น้องเบลคิดถึงอาจีฮุนที่สุดเลยค่ะ" พูดจบก็ซบลงบนไหล่เล็กพร้อมกับถูหัวทุยๆไปกับไหล่เล็ดของคุณอาของเธออย่างออดอ้อนอีกด้วย
"คิดถึงแค่อาจีฮุนหรอคะ แล้วอาควานหลินล่ะคะน้องเบลคิดถึงด้วยหรือเปล่าน๊า" ควานหลินที่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นพอดีกับที่เด็กน้อยกำลังอ้อนภรรยาตัวน้อยของเขาอยู่เอ่ยถามขึ้นมาบ้าง
"อาควานหลินน" กัสเบลเงยหน้าขึ้นมาจากไหล่เล็กก่อนจะหันไปมองตามเสียงของคุณอาอีกคน พร้อมกับดิ้นขลุกขลักให้จีฮุนปล่อยตัวเองลงแล้ววิ่งไปหาควานหลินบ้าง

"คิดถึงซี่ น้องเบลก็ต้องคิดถึงอาควานหลินด้วยน๊า อาควานหลานไม่งอลน้องเบลน๊า จุ๊บ" ไม่เพียงแต่อ้อนคนเป็นอาเพียงอย่างเดียว เด็กแสบยังแถมด้วยการจุ๊บปากสวยได้รูปของควานหลินไปอีกทีด้วย
"หื้มม เด็กแสบทำขนาดนี้แล้วอาจะงอลลงได้ยังไงไหวล่ะคะ ร้ายจริงๆนะเราเนี่ย" ความหลินอุ้มหลานสาวเข้ามานั่งข้างๆจีฮุน พร้อมทั้งฟัดเจ้าเด็กขี้อ้อนของเขาด้วยความหมันเขียว

เสียงหัวเราะของกัสเบลดังเข้าไปถึงห้องครัวทำเอาแบมแบมที่กำลังทำมื้อเช้าอยู่กับนิ่มและจุ๋มถึงกับสงสัยจนต้องพาตัวเองออกมาดูถึงห้องนั่งเล่น

"น้องเบลคะ เอ่ออ สะ สวัสดีครับ" แบมแบมเดินเข้ามาก็เห็นความหลินและจีฮุนกำลังเล่นอยู่กับลูกสาว แต่ด้วยความที่ไม่รู้จักคนทั้งคู่จึงทำเพียงทักทายคนทั้งคู่
"หม่ามี้ขา ช่วยน้องเบลด้วยค่ะ" กัสเบลที่ได้เห็นแบมแบมเดินเข้ามาในห้องก็ปีนหนีความหลิน วิ่งเข้าไปหาแบมแบมทันทีท่ามกลางความสงสัยของทั้งจีฮุนและควานหลินที่นั่งมองทั้งคู่อยู่ที่โซฟา



-----------------------------------------------------------
Talk
      พี่มาร์ค พี่มันร้าย อยากนอนกอดน้องพี่ก็บอกน้องตรงๆสิ แอบเข้าห้องน้องอบบนี้ไม่ได้นะ ส่วนสองอาก็งงล่ะสิ แอบไปเที่ยวไม่กี่อาทิตย์กลับมาก็มาเจอคุณหม่ามี้ซะแล้วว
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #60 WWaraporn (@WWaraporn) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 23:18

    แด๊ดดี๊ร้ายอ่ะ ต้องแกล้งนอนไม่หลับทุกคืนด้วยซี่จะได้นอนกอดหม่ามีี้

    #60
    0