พี่เลี้ยงคนนี้...หม่ามี้หนู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,295 Views

  • 90 Comments

  • 161 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    67

    Overall
    7,295

ตอนที่ 25 : Chapter 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 378
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    11 ม.ค. 62


คำตอบของแบมแบมทำเอาทั้งมาร์คและศิต่างก็หันไปมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจที่อยู่ๆแบมแบมที่แค่ได้เห็นสิ่งที่กำลังโชว์อยู่บนหน้าจอ ก็ไม่ให้พวกเขาจองที่พักกัน ต่างจากคนตัวเล็กที่ยังคงนั่งยิ้มให้กับคนทั้งคู่เท่านั้น

"ทำไมน้องแบมถึงไม่ให้จองที่พักที่นี่ละคะ แล้วแบบนี้น้องแบมกับคุณมาร์คจะไปพักที่ไหนกัน" เป็นศศิที่เอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย
"ที่แบมไม่ให้จองก็เพราะว่า บีบีฟาร์ม เป็นไร่ของม๊าแบมเองครับ"
"ห๊ะ" จบคำบอกเล่าของคนตัวเล็ก ทั้งมาร์คและคุณเลขาต่างก็ส่งเสียงอุทานออกมาพร้อมกันเสียงดัง
"ฮ่าาา เรื่องที่พักไม่ต้องเป็นห่วงเลยครับ เรื่องเที่ยวพี่มาร์คก็ไม่ต้องห่วงด้วยครับ เพราะแบมจะเป็นคนพาพี่ทัวร์ให้รอบจังหวัดเชียงใหม่เลยล่ะครับ"
"โอ้โหบอสคะ นี่มันคุ้มยิ่งกว่าโปรโมชั่นบนจอนั่นอีกนะคะเนี่ย นอกจากจะได้เที่ยวรอบจังหวัดแล้ว ยังได้ที่พักที่แบบเอ็กคลูซีฟมากๆ แล้วที่สำคัญนะคะ ไกด์นำเที่ยวยังน่ารักอีกด้วยค่ะบอส"

ทั้งสามคนยังคงพูดคุยกันอยู่ภายในห้องอย่างเป็นกันเอง เพราะช่วงที่มาร์คไปพักผ่อนนั้นเป็นช่วงสิ้นปีแล้ว แบมแบมจึงชักชวนให้ศศิไปเที่ยวด้วยกันเสียเลย ซึ่งศศิเองก็ไม่ได้ปฏิเสธออกไป เพราะเธอเองก็อยากไปเที่ยวที่ไร่นี้เช่นกัน

ครื้ดดด ครื้ดดด

แรงสั้นของโทรศัพทเครื่องสวยที่วางอยู่บนโต๊ะกระจก เรียกให้คนทั้งสามที่กำลังนั่งคุยกันอยู่นั้นหันไปสนใจ เจ้าของอย่างมาร์คจึงต้องหยิบมันขึ้นมาดูเมื่อเห็นว่าเป็นใคร


"ใครส่งอะไรมาครับพี่มาร์ค พี่ถึงได้ดูแล้วยิ้มขนาดนั้น" แบมแบมถามขึ้นเมื่อเห็นว่าคนข้างๆเอาแต่ยิ้มให้กับจอสี่เหลี่ยม
"ยูคยอมส่งวีดีโอมาให้น่ะ" มาร์คตอบคำถามสั้นๆ ก่อนที่จะยื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้กับคนตัวเล็กได้ดูบ้าง
"อะไรหรอครับ"
"แบมลองเปิดดูเองดีกว่านะครับ" มาร์คพยักหน้าให้คนตรงหน้าหนึ่งที ก่อนที่แบมแบมจะรับโทรศัพท์ของอีกคนมาถือไว้แบบงง นิ้วเรียวจึงจัดการกดเล่นวีดีโอบนหน้าจอสีเหลี่ยมนั่นทันที

หน้าจอตัดไปเป็นสีดำก่อนที่ภาพจะเริ่มฉายจากพื้นขึ้นมาโฟกัสคนสองคนที่คุ้นตาแบมแบมเป็นอย่างดีกำลังยืนอยู่กลางห้องโถงใหญ่จากมุมใดมุนหนึ่งของโถงกว้าง มองเลยขึ้นไปด้านบนจะเห็นเป็นเหมือนชั้นบรรยากาศจำรอง และกลุ่มดาวต่างๆ พอให้รู้ว่าห้องโถงนี้คือห้องจัดแสดงท้องฟ้าจำรองหรือห้องดูดาวจำรองนั่นแหละ แบมแบมกลับมาโฟกัสคนสองคนที่ตอนนี้ยังคงยืนจับมือกันอยู่กลางห้อง
ไม่มีเสียงจากสองคนในภาพให้รับรู้ว่าทั้งคู่คุยอะไรกันบ้าง จะมีก็แต่เสียงกระซิบเบาๆลอดเข้ามาจากคนกลุ่มหนึ่งและเสียงที่เกิดจากขยับตัวของคนที่กำลังถือเครื่องมือถ่ายภาพนี้เท่านั้น

วีดีโอยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ จนกระทั้งใครคนหนึ่งในวีดีโอทรุดลงไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าของอีกคน แล้วแบมแบมก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อกล่องกำมะหยีสีแดงถูกล้วงออกมาจากกระเป๋ากางเกง มือเรียวข้างที่ว่างยกขึ้นมาปิดปากตัวเองเมื่อรับรู้ได้ว่าภาพที่เห็นนี้คืออะไร

เปลือกตาของคนตัวเล็กรู้สึกร้อนขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่ายองแจพยักหน้ารับรัวๆ พร้อมกับยื่นมือออกไปให้แจ็คสันได้บรรจงสวมแหวนลงบนนิ้วขาวๆอวบๆข้างซ้าย ก่อนที่ทั้งคู่จะสวมกอดกันและบรรดาคนที่คอยแอบดูอยู่ก็ปรากฎตัวขึ้น ภาพวีดีโอจึงถูกตัดไปทันที

"พี่มาร์ค" แบมแบมเงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ พร้อมกับน้ำตาที่กำลังคลออยู่ในตาคู่สวย
"หื้มม ร้องไห้ทำไมครับ" มือหนาโอบไหล่มนของแบมแบมเอาไว้ ก่อนที่จะดึงน้องเข้ามาไว้ในอ้อมกอด
"เกิดอะไรขึ้นคะบอส" ศศิที่นั่งมองสถานการณ์ตรงหน้าถามขึ้นเมื่อเห็นคนตัวเล็กกำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเจ้านาย
"ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่วีดีโอที่แจ็คสันมันเซอร์ไพรส์ขอยองแจแต่งงานน่ะครับ แบมคงดีใจกับพี่ชายเขานั้นแหละครับ"
"จริงหรอคะบอส แบบนี้ศิคงต้องไปหาชุดไว้ใส่ไปงานแต่งคุณแจ็คสันกับคุณยองแจแล้วสิคะเนี่ย"

บทสนทนาของมาร์คกับเลขาจบลงเพียงแค่นั้น ก่อนที่ศศิจะเป็นฝ่ายขอตัวออกไปทำงานของตัวเองต่อ ปล่อยให้มาร์คได้ทำหน้าที่ปลอบคนตัวเล็กที่ยังคงร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเขา ในมือก็ยังคงกดเล่นวีดีโอซ้ำๆจนมาร์คต้องแย่งโทรศัพท์ของตัวเองคืน ไม่นานนักคนที่ร้องไห้อยู่ในตอนแรงก็เข้าสู่นิทราไปด้วยความเหนื่อยอ่อน มาร์คจึงพาแบมแบมเข้าไปนอนในห้องนอนกับลูกสาวของเขา ก่อนที่เจ้าตัวจะออกมานั่งทำงานของตัวเองต่อ

กว่าสองชั่วโมงที่มาร์คนั่งทำงานรอคนตัวเล็กและลูกสาวที่นอนอยู่ในห้องนอน แฟ้มเอกสารต่างๆถูกเซ็นจนหมดรวมไปถึงเอกสารบางส่วนที่มาร์คจัดการเซ็นไว้ล่วงหน้าด้วย

"คุณศิ ผมมีอะไรที่ต้องเซ็นอีกไหมครับ" มือหนาปิดแฟ้มเอกสารแฟ้มสุดท้ายก่อนที่จะโทรออกไปถามศศิที่อยู่หน้าห้อง
"โอเคครับ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมกลับเลยแล้วกัน ถ้ามีอะไรคุณก็เอามาวางไว้ที่โต๊ะผมเลยนะครับ"
มาร์คพูดแค่นั้นก่อนจะวางสายไป



แบมแบมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะแรงขยับที่จากเด็กน้อยที่นอนอยู่ข้างๆที่กำลังขยับเข้ามาซุกซบเขาเพื่อหาความอบอุ่น แบมแบมค่อยๆลืมตาขึ้นมามองภาพตรงหน้าพร้อมกลับดึงกัสเบลเข้ามากอดเอาไว้ ก่อนที่จะได้เห็นใครอีกคนที่กำลังเดินมานั่งลงอีกฝั่งหนึ่งของเตียง

"พี่มาร์ค" แบมแบมเรียกอีกคนที่นั่งมองเขาพร้อมรอยยิ้มอย่างแผ่วเบา
"ตื่นได้แล้วครับ จะเย็นแล้ว หิวหรือยังครับ" มาร์คบอกกับคนตัวเล็ก ก่อนที่เจ้าตัวจะยันตัวเองลุกขึ้นนั่ง แต่แล้วก็ต้องชะงัก
"อื้อออ" เสียงครางของเด็กที่อยู่ในอ้อมกอดของเขากลับกอดเขาแน่นกว่าเดิม พร้อมกับพลิกตัวขึ้นมานอนทับร่างของแบมแบมด้วย
"น้องเบลลูก ตื่นได้แล้วนะลูก แด๊ดดี๊กับหม่ามี้จะหนีไปเที่ยวแล้วนะครับ" มาร์คที่เห็นว่าลูกสาวตื่นแล้วแต่กลับไม่ยอมลุก แถมยังนอนทับคนตัวเล็กอยู่อย่างนั้น ก็พูดแกล้งลูกสาวขึ้น

เด็กน้อยที่หลับตาพริ้มค่อยๆลืมตาขึ้นมามองคนเป็นพ่อแต่ก็ยังไม่ยอมลงจากตัวของแบมแบม แถมยังกอดแน่นยิ่งกว่าเดิม เหมือนกลัวว่าคนตัวเล็กนี่จะหนีเขาไปจริงๆ

"เราไปล้างหน้ากันดีกว่าค่ะ" แบมแบมพูดพร้อมกับกระชับร่างน้อยๆนั้นเอาไว้ ก่อนที่จะก้าวลงจากเตียง อุ้มกัสเบลเข้าห้องน้ำไป มาร์คจึงลุกจากเตียงเดินออกไปรอทั้งคู่ที่โซฟา
"หม่ามี้ขา น้องเบลอยากกินแพนเค้กอีกจังเลยคะ" กัสเบลบอกแบมแบมในขณะที่แบมแบมกำลังอุ้มเจ้าตัวออกห้องน้ำ
"น้องเบลอยากทานแพนเค้กหรอคะ ถ้างั้นเดี๋ยวหม่ามี้พาไปกินที่ร้านเลยดีไหมคะ" ร่างน้อยๆพยักหน้ารับทันทีที่แบมแบมพูดจบ

แบมแบมอุ้มกัสเบลออกมาหามาร์คที่นั่งรออยู่ที่โซฟา ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันเดินออกจากห้องทำงานของมาร์คไป


แบมแบมเลือกที่จะพามาร์คและกัสเบลมาทานมื้อเย็นที่ร้านของพี่ชายอย่างเจบีที่อยู่ย่านกังนัม นอกจากนั้นการที่คนตัวเล็กมาที่นี่ก็เพื่อที่จะมาบอกเรื่องที่เขาจะเดินทางไปไทยกับมาร์คด้วยให้พี่ชายได้รับรู้อีกด้วย

"พี่มาร์ค จอดที่หน้าร้านนั้นเลยครับ" แบมแบมหันไปบอกมาร์คทันทีที่มาถึง
"ร้านคนเยอะแบบนี้ เราจะมีที่นั่งกันหรอแบม" มาร์คพูดขึ้นหลังจากขับรถเข้ามาจอดแล้วได้เห็นว่าภายในร้านคนเยอะจนไม่มีโต๊ะว่าสำหรับเขาและคนข้างๆเลย
"ไม่ต้องห่วงครับ แบมจัดการได้ ไปกันเถอะครับ" พูดจบก็อุ้มกัสเบลลงจากรถเดินเข้าร้านไป มาร์คจึงทำเพียงเดินตามเข้าไปในร้านทันที


"แบมมม" เสียงเรียกคนตัวเล็กดังขึ้นทันทีที่เปิดประตูเข้าไปในร้าน
"จีมินเบาๆสิ เดี๋ยวลูกค้าก็ตกใจกันหมดหรอก" แบมแบมปรามคนที่เดินเข้ามาหาเขา หลังจากที่เห็นเขาเข้ามาในร้าน
"ทำไมวันนี้ถึงมาร้านได้อ่ะ แล้วนี่อุ้มเด็กที่ไหนมาด้วยเนี่ย"
"คิดถึงน่ะเลยมา นี่ลูกสาวคุณมาร์คที่เราบอกว่าต้องไปเป็นพี่เลี้ยงไง แล้วนั้นก็คุณมาร์ค" แบมแบมตอบคำถามของจีมิน ก่อนที่จะแนะนำคนที่เพิ่งจะเดินเข้ามายืนข้างๆเขา
"สวัสดีค่ะคุณมาร์ค จีเคยเห็นคุณมาร์คในทีวีอยู่หลายครั้ง ตัวจริงหล่อกว่าในทีสีเยอะเลยนะคะ"
"สวัสดีครับ ขอบคุณนะครับ"
"แล้วพี่บีกับพี่จินล่ะจี"
"พี่จินยองกำลังทำแพนเค้กให้แสบอยู่ในครัว ส่วนพี่เจบีเล่นอยู่กลับแสบที่สวนหลังร้านน่ะ"
"โอเคงั้นเดี๋ยวแบมไปหาพี่บีก่อนแล้วกัน ฝากบอกพี่จินด้วยว่าเดี๋ยวแบมเข้าไปช่วย" แบมแบมบอกก่อนที่จะอุ้มกัสเบลเดินนำมาร์คออกไปยังสวนหลังร้าน จีมินเองก็เดินกลับเข้าไปในครัวเพื่อทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

"อาแบมมม" เสียงเจโร่หลานชายวัยสามขวบที่กำลังนั่งเล่นอยู่กับเจบีหันมาเห็นคนเป็นอาก็เรียกขึ้นก่อนที่จะวิ่งเข้าไปหา
"ครับผม ตัวแสบของอาทำอะไรอยู่เอ่ย" แบมแบมวางกัสเบลลงก่อนที่จะนั่งลงคุยกับหลานชายที่ยืนมองกัสเบลตาแป๋วด้วยความสงสัย
"หม่ามี้ขา น้องเบลเล่นกับน้องได้ไหมคะ" กัสเบลที่ยืนมองเจโร่อยู่เหมือนกันหันมาถามคนตัวเล็ก
"หนูอยากเล่นกับน้องหรอคะ เจโร่ครับ หนูให้พี่เบลเล่นด้วยได้ไหมครับ" แบมแบมถามย้ำกับกัสเบลก่อนที่จะหันไปถามหลานชายตัวเอง
"ได้ซี่ เจมีเพื่อนเย่นแย่ว ไปเย่นกันน๊า" พูดจบก็จูงมือกัสเบลเดินเต๊าะแต๊ะกลับไปยังเสื่อที่ตัวเองนั่งเล่นอยู่ในตอนแรก

แบมแบมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับมองเด็กน้อยสองคนที่เดินจูงมือกันไปนั่งเล่น มันดูเป็นภาพที่น่ารักเหลือเกินสำหรับเขา ซึ่งมันก็ไม่ต่างจากคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆเขาเช่นกัน

"สวัสดีครับคุณมาร์ค" เจบีที่ตอนแรกนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ใต้ต้นไม้ เดินเข้ามาหาทั้งคู่
"พี่บี พี่รู้จักพี่มาร์คด้วยหรอกครับ" แบมแบมถามพี่ชายของตัวเองพลางมองหน้าพี่ชายตัวเองสลับกับมาร์คที่กำลังยืนยิ้มให้กัน
"พี่เคยเจอคุณมาร์คอยู่สองสามครั้งตอนไปเจอไอ้แจ็คน่ะ"
"อ่อครับ งั้นพี่สองคนคุยกันไปก่อนนะครับ แบมขอตัวไปช่วยพี่จินยองในครัวก่อนแล้วกัน" พูดจบแบมแบมก็เดินกลับออกไปทางเดิม ปล่อยให้พี่ชายและมาร์คได้อยู่ดูเด็กน้อยและได้พูดคุยกัน


"ผมคิดไม่ถึงเลยนะครับเนี่ยว่าคนที่ให้แบมไปเป็นพี่เลี้ยงดูแลลูกจะเป็นคุณมาร์ค" เจบีพูดขึ้นในขณะที่เดินนำมาร์คไปที่โต๊ะตัวเดิมที่เขานั่งก่อนหน้านี้
"กัสเบลแกติดแบมน่ะครับ ตอนที่แกเจอกับแบมครั้งแรกผมก็ไม่คิดเหมือนกันว่าแกจะติดแบมขนาดนี้" มาร์คบอกออกไปตามความจริง
"ก็คงเหมือนกับเจ้าตัวแสบนั่นแหละครับ รายนั้นก็ติดแบมเหมือนกันครับ ทุกครั้งที่มาไม่เคยห่างเลยล่ะครับ"

ทั้งคู่นั่งลงที่โต๊ะไม้ตัวยาวใต้ต้นไม้ใหญ่ เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของเด็กๆ เรียกให้คนเป็นพ่อทั้งสองคนนั่งมองเงียบๆ

"คุณมาร์คครับ ถ้าผมจะขอพูดอะไรกับคุณหน่อยได้ไหมครับ" เป็นเจบีที่เอ่ยขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบ
"ได้ครับ คุณเจบีพูดมาเถอะครับ" มาร์คละสายตาจากเด็กๆหันมาสนใจคนที่นั่งอยู่ข้างๆตนแทน
"คุณมาร์ค เอ่ออ คุณมาร์คกับแบมตอนนี้เป็นอะไรกันครับ แค่นายจ้างกับพี่เลี้ยงแค่นั้นใช่ไหมครับ" คำถามที่ตรงไปตรงมาของเจบี ทำเอาคนฟังอย่างมาร์คถึงกลับเงียบด้วยไม่คิดว่าเจบีจะถามเขาตรงๆ
"ถ้าคุณเจบีถามผมตรงๆแบบนี้ ผมก็จะขอตอบคุณตรงๆว่า ผมกับแบมเรากำลังคบกันครับ ถ้าคุณเจบีไม่ว่าอะไรผมก็ขออนุญาตตรงนี้เลยได้ไหมครับ" มาร์คเลือกที่จะพูดออกไปตรงๆ และไม่ลืมที่จะขอพี่ชายอย่างเจบีเรื่องคบหากันของเขากับแบมแบมด้วย
"ผมก็ไม่ได้จะขัดหรือห้ามคุณหรอกครับ ผมแค่ขอให้คุณรักน้องชายผมาจริงๆแล้วก็ดูแลน้องผมดีๆก็พอครับ"
"เรื่องนั้นคุณไม่ต้องห่วงเลยครับ ผมสัญญาว่าผมจะดูแลแบมอย่างดี เท่าที่ผู้ชายคนนึงอย่างผมจะทำได้ครับ"
"ได้ยินแบบนี้ ผมก็หายห่วงครับ ยังไงก็ฝากน้อยชายผมด้วยนะครับ ว่างเมื่อไหร่ก็พาลูกสาวคุณมาเที่ยวที่นี่บ่อยๆได้เลยนะครับ เพราะดูท่าแล้วเจ้าตัวแสบของผมคงจะติเพื่อนใหม่สะแล้วล่ะครับ" เจบีพูดขึ้นในขึ้นที่นั่งมองลูกชายของเขาและลูกสาวของคนที่นั่งยิ้มอยู่ข้างไปต่างจากเขา

"อาหารมาแล้วค๊าาา" เสียงจีมินดังขึ้นทำให้บทสนทนาของมาร์คและเจบีจบลงแค่นั้น
"เนียร์กับแบมล่ะจี" เจบีหันไปถามจีมินที่เดินยกถาดอาหารมาพร้อมกับแบคฮยอน
"แบมกับพี่จินยองกำลังจัดขนมให้กับแสบแล้วก็เอ่อน้อง..."
"น้องเบลครับ"
"ค่ะ แบมกับพี่จินยองกำลังจัดขนมให้กับแสบกับน้องเบลค่ะ เดี๋ยวตามออกมาให้พี่เจบีกับคุณมาร์คแล้วก็เด็กๆทานก่อนได้เลยค่ะ"

เจบีทำเพียงพยักหน้ารับ จีมินกับแบคฮยอนจึงเดินกลับเข้าไปในร้าน พอดีกับจินยองและแบมแบมเดินถือจานขนมออกมา เจบีจึงเรียกให้ลูกชายและกัสเบลให้หยุดเล่นแล้วมาทานข้าว

บรรยากาศการทานมื้อเย็นวันนี้เต็มไปด้วยความอบอุ่น เสียงพูดคุยของคนทั้งสี่ถามไถ่กันไปมา ซึ่งส่วนใหญ่ประเด็นที่ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดคุยก็คงไม่พ้นเรื่องราวระหว่างมาร์คกับแบมแบม เด็กน้อยทั้งสองที่นั่งอยู่ข้างกันก็ยังคงส่งเสียงเจื้อยแจ้วให้คนทั้งสี่ได้ยิ้มและหัวเราะตามไปด้วย

"ม๊าา เจอิ่มแย้ว เจขอหนมหน่อยซี่" เจโร่เรียกหาของโปรดของตัวเองขึ้น
"อิ่มแล้วหรือครับ ไหนคนเก่งของม๊ากินข้าวหมดไหมครับ" จินยองล่ะจากจานข้าวของตัวเองมาดูลูกชายที่นั่งกินแทน
"หมดซี่ น้องกินหมดแย้วน๊า"
"โอเคครับ งั้นน้องเจรอม๊าแปบนึงนะครับ" พูดจบจินยองก็ลุกจากเสื่อที่ปูอยู่กับพื้น เดินกลับมาที่โต๊ะเพื่อเอาแพนเค้กของโปรดให้กับลูกชาย

แพนเค้กของโปรดถูกยกมาวางลงตรงหน้าเด็กน้อย ท่าทางดีใจที่แสดงออกมาตอนได้ของโปรดจะมีให้คนเป็นแม่อย่างจินยองได้เห็นทุกครั้ง พร้อมกับการขอบคุณคนเป็นแม่อย่างจินยองด้วยการจุ๊บแก้มใสๆนั้นก็เกิดขึ้นตามมาด้วยเช่นกัน

"พี่เบล กินกับน้องไหม แพนเค้กน้องอย่อยน๊าา" เจโร่ที่กำลังตักแพนเค้กเข้าปากเอ่ยชวนพี่สาวคนใหม่ให้กินขนมด้วยกัน
"พี่ยังกินข้าวอยู่เลยครับ น้องเจกินเลยครับ กินเยอะๆเลยน๊า" กัสเบลเอ่ยปฏิเสธน้องออกไป ด้วยเพราะตัวเธอยังกินข้าวไม่เรียบร้อย
"งั้นน้องเจรอกินพร้อมพี่เบลดีกว่า" พูดจบก็วางช้อนแล้วหันไปคว้าเอารถของเล่นมาเล่นรอให้กัสเบลกินข้าวเสร็จ

เจบีที่กำลังนั่งมองดูลูกชายที่อยู่ๆก็วางช้อนแล้วหันไปเล่นก็ต้องสงสัย คิ้วที่ขมวดเข้าหากันทำเอาจินยองที่นั่งหันหลังให้ลูกชายต้องหันกลับไปมองตามสายตาของคนเป็นสามี

"น้องเจครับ หนูอิ่มแล้วหรอลูก" จินยองถามขึ้นเมื่อเห็นว่าแพนเค้กของโปรดถูกตักไปเพียงแค่คำเดียวตัวแสบก็ไม่กินต่อซะแล้ว
"น้องเจยอกินกับพี่เบลครับ" เจโร่หันมาตอบจินยองก่อนที่จะหันกลับไปเล่นรถของตัวเองอย่างเดิม
"หม่ามี้ขาา น้องเบลอิ่มแล้วค่ะ" กัสเบลที่นั่งกินข้าวเงียบๆ ไม่นานก็ลุกถือจานข้าวตัวเองมาหาแบมแบมที่นั่งอยู่ที่โต๊ะไม้
"อิ่มแล้วหรอคะ หนูจะเอาขนมเลยหรือป่าวคะ" แบมแบมรับจานจากกัสเบลมาวางไว้บนโต๊ะพร้อมคำถาม
"เอาค่ะหม่ามี้ น้องเจรอน้องเบลอยู่ ขนมน้องเบลอยู่ไหนหรอคะ เดี๋ยวน้องเบลถือไปเองก็ได้ค่ะ"
"ถือดีๆนะคะ ห้ามวิ่งด้วยเข้าใจไหมคะ" แบมแบมยื่นจานขนมให้กับลูกสาวพร้อมกับกำชับว่าห้ามวิ่ง พอได้รับการตอบรับมือเรียวจึงปล่อยจานขนมให้

แบมแบมคอยมองเด็กน้อยที่ค่อยเดินถือจานขนมกลับไปนั่งลงข้างๆกับเจโร่ที่นั่งยิ้มรออยู่เสื่อ ไม่ต่างจากมาร์คที่นั่งมองแบมแบมที่คอยดูแลลูกสาวเขาอย่างดี

"นี่ถ้าน้องผมเป็นปลากัด สงสัยลูกคงจะดกน่าดู ฮ่าาา" เจบีพูดขึ้นเมื่อเห็นว่ามาร์คเอาแต่นั่งมองน้องชายของเขาอยู่แทบตลอดเวลา
"ครับ พี่บีว่าอะไรนะครับ" แบมแบมที่ได้ยินแบบนั้นก็หันกลับมาหาคนบนโต๊ะ
"ไม่มีอะไรหรอก พี่แค่แซวคุณมาร์คเล่นน่ะ อ้ออ พี่ยังไม่ได้บอกแบมใช่ไหมว่าอีกสองอาทิตย์พี่จะกลับไทยน่ะ"
"จริงหรอครับพี่บี อีกสองอาทิตย์แบมก็จะไปไทยเหมือนกันครับ แต่แบมต้องไปงานเปิดตัวโรงแรมที่ภูเก็ตกับพี่มาร์คก่อนแล้วค่อยกลับบ้านเราน่ะ"
"ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย จะได้อยู่ฉลองกับม๊าพร้อมหน้า แถมแบมเองยังได้พาว่าที่ลูกเขยไปให้ม๊าด้วย"
"พี่บี" แบมแบมๆเรียกชื่อพี่ชายตัวเองเสียงแข็งทันทีที่พี่ชายเขาพูดประโยชน์แซวจบ

ทั้งสี่คนพูดคุยเล่นกันอีกสักพักและเมื่อเห็นว่าเริ่มดึกแล้ว แล้วกว่าที่มาร์คจะขับรถถึงบ้านก็คงใช้เวลาเกือบชั่วโมงแบมแบมจึงเป็นฝ่ายขอตัวกลับ




----------------------------------------------------------
Talk
       สองแสบเจอกันมันก็จะน่ารักหน่อยๆแบบนี้ล่ะนะ แต่...พี่บีค่ะ พี่ช่วยหวงน้องนิดนึงได้ไหมค่ะ มีอย่างที่ไหนนอกจากจะไม่หวงแล้วพี่ยังฝากฝัวให้พี่มาร์คดูแลอย่างดีไปอีกกกก
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #59 WWaraporn (@WWaraporn) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 13:43
    ขอน้องกับแม่เขาเลยดีไม๊คะพี่มาร์ค
    #59
    0