พี่เลี้ยงคนนี้...หม่ามี้หนู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,283 Views

  • 90 Comments

  • 160 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    55

    Overall
    7,283

ตอนที่ 23 : Chapter 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 495
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    9 ม.ค. 62


หลังจากยองแจและแจ็คสันออกจากห้องนั่งเล่นไปได้ไม่นาน ก็ถึงเวลาที่คุณม๊าคนสวยจะต้องสอบสวนสองพ่อลูกที่ยังคงนั่งดูทีวีกันอยู่ในห้องนั่งเล่นเหมือนเดิม

"ว่าไงคะคุณ ตอบฉันได้หรือยังว่าไอ้การที่ลูกชายตัวแสบของคุณวิ่งโล่ดีใจมากอดคุณเมื่อกี๊นี้เพราะได้ของถูกใจที่ว่านี่ มันยังไงกันคะ" คำถามของม๊าคนสวยทำเอายูคยอมที่กำลังสนใจสิ่งที่กำลังฉายอยู่บนหน้าจอสี่เหลี่ยม ต้องหันมายิ้มแหยให้กับคุณม๊าของเขาทันที
"ก็ว่าที่ลูกเขยคุณเล่นลงทุนควักเงินซื้อรถคันโปรดที่ลูกชายตัวแสบของคุณอยากได้นักหนา ให้เป็นของขอบคุณขนาดนั้นไม่ให้ตายูคดีใจไงไหวละคุณ แล้วไอ้ทีี่วิ่งมากอดผมเนี่ยก็เพราะผมรู้ว่ารถรุ่นไหน สีไหน ตายูคอยากได้ แล้วตาแจ็คดันมาถามผมก็แค่นั้นแหละคุณ" คำตอบของสามีที่พูดออกมาเสียยาวเหยียดทำเอาคนฟังถึงกับต้องหันไปมองหน้ายูคยอมที่ยังคงนั่งยิ้มแหยให้กับเธออย่างคาดโทษ
"ฉันล่ะสงสารตาแจ็คจริงๆ ยังไม่ทันได้เป็นเขยเต็มตัว ก็โดนว่าที่พ่อตากับน้องว่าที่เมียขูดเลือดขูดเนื้อซะแล้ว"

อดไม่ได้แล้ว อดไม่ได้จริงๆขอแขวะหน่อยเถอะ มันหมันใส้กับไอ้อาการดีใจออกนอกหน้าที่ได้ของถูกใจของลูกชายคนเล็ก แล้วยังหมันใส้กับรอยยิ้มกว้างที่นานๆทีมันจะเกิดขึ้นบนใบหน้าของคนที่ถูกตั้งฉายาว่า เสือยิ้มยากอย่างสามีของเธอในตอนที่พูดถึงว่าที่ลูกเขยอย่างแจ็คสัน ตาแจ็คนี่ก็กระไรยอมควักเงินซื้อของชิ้นใหญ่ขนาดนั้นเพื่อขอบคุณลูกชายเธอแบบนี้ สามคนนี้กำลังจะทำอะไรกันแน่นะ

"คุณเองก็เถอะ พรุ่งนี้เตรียมตัวให้พร้อมแล้วกัน ของขวัญที่คุณจะได้เนี่ย มันอาจจะใหญ่กว่ารถที่ตายูคได้ก็ได้นะคุณ ใครจะไปรู้ ฮ่าาา ผมว่าผมกับตายูคเข้าบริษัทดีกว่าสายมากแล้ว ไปตายูคไปกับป๊า" ป๊าต้วนพูดออกไปแค่นั้นก่อนที่จะชวนลูกชายที่นั่งอยู่ข้างๆพากันเดินหายออกไปจากห้องนั่งเล่น ทำเอาคนที่ฟังอย่างคุณม๊าทำได้แค่เพียงมองตามทั้งคู่ที่เดินหายออกไปด้วยความสงสัยเท่านั้น



- เกาหลี -

หลังจากที่คนตัวเล็กได้ทิ้งระเบิดลูกโตไว้กับคนตัวโตก่อนจะเดินกลับมายังห้องตัวเองนั้น ไม่ใช่แค่พี่มาร์คหรอกที่เกิดอาการเขินจนทำอะไรไม่ถูก คนตัวเล็กเองก็เช่นกัน การที่ตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองกำลังนอนเปลือยท่อนบนแล้วมีอีกคนที่กำลังเช็ดตัวให้อยู่นั้นก็ทำเอาแบมแบมเองเสียศูนย์ไปเหมือนกัน แล้วไอ้ที่ทำปากกล้าแกล้งคนพี่ไปแบบนั้น คนทำอย่างเขาก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึกเขินกับสิ่งที่ทำลงไป เพราะมือที่กุมอยู่ที่อกข้างซ้ายที่กำลังเต้นรัวเป็นจังหวะเพลงร็อกอยู่ในตอนนี้บอกเขาได้ดีเหลือเกินว่าเขาไม่ได้เก่งมากพอที่จะควบคุมมันได้ในสถานการณ์แบบนี้

"เฮ้อออ หยุดเต้นแรงแบบนี้ซักทีได้ไหม ไอ้หัวใจบ้า เป็นแบบนี้ไม่ดีเลยจริงๆ ฟู่ๆๆ"
เสียงบ่นเบาๆที่เป็นการพูดกับตัวเองพร้อมกับการเป่าลมหายใจออกมาแรงๆอย่างคนกำลังดึงสติของตัวเองกลับมาดังอยู่อย่างนั้น ก่อนที่คนตัวเล็กจะพาตัวเองเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยเสียที


เพี้ยะ เพี้ยะ

เสียงมือหนาฟาดลงบนแก้มตอบของตัวเองไม่ได้แรงมากนัก เพื่อเป็นการดึงสติของเขากลับมา ซึ่งมันแสนจะยากลำบากเหลือเกินสำหรับมาร์คในตอนนี้ ในเมื่อเสียงแหบๆของคนทีี่เพิ่งตื่นนอนกระซิบอยู่ที่ข้างหูเขามันยังคงดังวนเหมือนคนมาเปิดเล่นซ้ำมันอยู่อย่างนั้นบวกกับผิวสีน้ำผึ้งเนียนๆนุ่มๆนั้นมันยังคงฉายชัดอยู่ในความคิดของเจ้าตัวอยู่อย่างนั้น มาร์คพยายามสะบัดหัวตัวเองเพื่อไล่ภาพเหล่านั้นออกไปจากหัวแต่มันก็ทำได้ยากเหลือเกิน

"หยุดคิดเลยนะไอ้มาร์ค หยุดคิดถึงผิวเนียนๆกลิ่นหอมๆของน้องเดี๋ยวนี้ โว๊ยยย" ก็ไม่วายที่เจ้าตัวจะเพ้อถึงภาพนั้นออกมาอีกจนได้ ทำเอาเจ้าตัวถึงกับต้องยกมือหน้าทั้งสองข้างขึ้นมาดึงทึ้งหัวตัวเองอยู่บนเตียงของ

"เฮ้ออออ" เสียงถอนหายใจยาวๆของมาร์คดังขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะลุกจากเตียงเพื่อไปจัดการกับความรู้สึกของตัวเอง สุดท้ายแล้วคนที่ห่างหายจากเรื่องเซ็กส์มานานอย่างเขาเมื่อถูกปลุกปั่นขึ้นมามันก็ยากแสนยากที่จะควบคุมหรือจัดการมันได้เพียงแค่ความคิด เพราะอย่างนั้นแล้วทางเดียวที่เขาจะจัดการมันได้มันก็มีเหลือเพียงแค่ทางเดียวเท่านั้นที่เขาเลือกคือจัดการมันด้วยมือของเขาเอง


- LA -

"ทางนั้นกำลังจัดการใช่ไหม อืมยังมีเวลา ตอนนี้หมวยยังไม่ตื่นเลย โอเค ได้ ได้ๆ"
"เฮียแจ็ค" ยองแจที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นอีกคนนอนอยู่ข้างๆเขา เดินหาทั่วห้องอยู่นานก่อนที่จะมาเห็นแจ็คสันออกมายืนคุยโทรศัพท์อยู่ที่ระเบียงห้องนอน
"แค่นี้ก่อน จัดการตามนั้นแหละ" มือหนากดตัดสายทิ้งทันทีหลังจากที่ได้ยิินเสียงยองแจเรียกตัวเองอยู่ข้างหลัง พร้อมกลับเก็บโทรศัพท์เครื่องสวยใส่กระเป๋ากางเกง
"ตื่นแล้วหรอ หิวหรือยังครับ" แจ็คสันถามออกไปเมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคนที่ดูเหมือนว่ายังไม่อยากจะตื่นเท่าไหร่ ก่อนจะยื่นมือออกไปยีหัวของอีกคนเล่น
"หิวมากกก แล้วแจก็อยากกินข้าวผัดกิมจิฝีมือเฮียด้วย เฮียทำให้แจหน่อยได้ไหมครับ"
"หื้มมม นึกยังไงอยากกินครับเนี่ย แล้วที่นี่จะมีของให้เฮียทำให้เรากินหรอครับ" แจ็คสันถามออกไปทันทีหลังจากที่ยองแจพูดจบ

เขาไม่ได้จะขัดอะไร แต่น้องเล่นมาขอให้เขาทำแบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ แล้วเขาจะหาวัตถุดิบทันได้ยังไงกัน แล้วน้องก็อาจจะลืมไปว่าตอนนี้เราอยู่ที่แอลเอบ้านน้องไม่ใช่เกาหลี

"โอ๊ะ แจลืมไปเลยครับว่าเราอยู่แอลเอ แฮร่ งั้นแจกินอะไรก็ได้ครับของแค่เป็นฝีมือเฮีย แจไม่ได้กินอาหารฝีมืเฮียนานแล้ว แจคิดถึ๊ง คิดถึง" พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนก็ถึงกลับส่งยิ้มแหย่ๆมาให้เขา พร้อมกับทำท่าทางออดอ้อนอย่างคนกลัวว่าจะไม่ได้สิ่งที่ตัวเองขอ จนทำให้แจ็คสันเองอดที่จะยิ้มให้กับท่าทางเหล่านั้นของแฟนตัวอวบของเขาไม่ได้
"ไม่ต้องอ้อนเฮียขนาดนี้หรอกครับ แค่หมวยบอกเฮีย เฮียก็พร้อมทำให้หมวยทุกอย่างแล้วครับ ถ้าอย่างนั้นหมวยไปอาบน้ำก่อนนะครับ เดี๋ยวทานข้าวเสร็จแล้วเฮียจะพาไปเดินเล่น" มือหนายื่นออกไปบีบจมูกรั้นของคนตรงหน้าเบาๆด้วยความหมันเขี้ยว ก่อนที่จะบอกให้ยองแจได้ไปอาบน้ำแต่งตัว เขาจะได้ลงไปทำอะไรให้น้องทานตามที่เจ้าตัวขอเอาไว้

ยองแจพยักหน้ารับพร้อมส่งยิ้มให้กับแจ็คสันทันทีเมื่อรู้ว่าอีกคนจะพาตัวเองออกไปเที่ยวเล่น ก่อนที่จะหันหลังกลับ พาตัวเองเดินเข้าห้องน้ำไปทันที


"อ้าวคุณแจ็คสัน ตื่นแล้วหรอคะ คุณแจ็คสันจะทานอะไรเลยไหมคะ ป้าจะได้เตรียมให้ค่ะ" หัวหน้าแม่บ้านที่กำลังจะเตรียมอาหารไว้รอทั้งแจ็คสันและยองแจที่เพิ่งจะเดินทางมาถึงเมื่อเช้านี้ ถามขึ้นทันทีเมื่อเห็นแจ็คสันเดินเข้ามาในครัว
"ไม่เป็นไรครับป้าแอนนา ผมขอจัดการอาหารมื้อนี้เองนะครับ คุณหนูของป้าเขาขอมาน่ะครับ" แจ็คสันพูดขึ้นทันทีที่เดินเข้ามายืนข้างๆป้าแอนนา
"คุณแจ็คสันทำอาหารเป็นด้วยหรอคะเนี่ย ป้าไม่ยักรู้" ป้าแอนนาเอ่ยแซวยิ้มๆ ไม่คิดว่าคนรักของคุณหนูคนนี้จะทำอาหารเป็นกับเขาด้วย
"ก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอกครับป้า ผมทำเป็นอยู่ไม่กี่อย่างหรอกครับ แล้วบางอย่างที่ทำเป็นก็มีคุณหนูของป้านั้นแหละครับที่เป็นคนสอนผม" พูดจบก็หัวเราะออกมา ทำเอาทั้งป้า และเมดอีกสองสามคนที่เข้ามาช่วยป้าแอนนาเตรียมอาหารต่างพากันหัวเราะตามไปด้วย

แจ็คสันมองดูวัตถุดิบที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์กลางห้องครัว ก่อนที่จะเดินไปยังตู้เย็น หยิบเอาวัตถุดิบอีกสองสามอย่างออกมา พร้อมกับคว้าเอาผ้าคุมกันเปื้อนมาสวมแล้วลงมือทำอาหารทันที

"คุณแจ็คสันจะทำอะไรให้คุณหนูทานกันล่ะคะเนี่ย" ป้าแอนนาถามขึ้นหลังจากที่ยืนมองท่าทางทะมัดทะแมงในการทำอาหารของแจ็คสันอยู่นาน
"ไม่บอกหรอกครับ เดี๋ยวป้ารอดูตอนเสร็จแล้วดีกว่าครับ" แจ็คสันตอบกลับมายิ้มๆ ป้าแอนนาพยักหน้ารับและไม่ถามอะไรต่อ ปล่อยให้แจ็คสันทำอาหารต่อไป โดยที่มีตนและเมดอีกสองสามคนอยู่ในครัวด้วยเผื่อคุณแจ็คสันต้องการเรียกใช้อะไร

และไม่นานนักอาหารง่ายๆที่แจ็คสันตั้งใจทำให้ยองแจทานก็เสร็จเสียที ข้าวผัดอเมริกันถูกตักใส่จานสำหรับสองคน ก่อนที่จะถูกนำมาวางลงบนเคาน์เตอร์กลางห้องครัว ท่ามกลางสายตาของป้าแอนนาและเมดที่ยืนอยู่ด้วยทันที

เสียงวิ่งจากชั้นสองลงมาชั้นล่าง ทำเอาทุกคนที่กำลังชื่นชมกับหน้าตาของข้าวผัดอเมริกันฝีมือแจ็คสันต่างต้องหันกลับไปมองที่ประตูห้องครัว ไม่นานนักก็ปรากฎร่างอวบของคุณหนูในชุดน่ารักที่แจ็คสันเป็นคนจัดเตรียมไว้ให้วิ่งเข้ามาในครัว

"หมวย ทำไมวิ่งมาแบบนี้ล่ะ ถ้าตกบันไดขึ้นมาจะทำยังไง" เสียงดุหน่อยๆปนมากลับคำพูดของแจ็คสันส่งไปให้คนน้องทันทีที่เจ้าตัวเดินเข้ามายืนข้างๆเขา
"แฮร่ๆๆ ก็แจหิวนิครับ เฮียอย่าดุแจสิ ว่าแต่ว่า เฮียทำอะไรให้แจทานครับ" ดุไปก็เท่านั้น มีหรอคนอย่างยองแจจะกลัวเขาหน่ะ ไม่มีหรอ แถมยังถามหาของกินเสียอีก มันน่าจับตีจริงๆเลย
"อยู่ที่โต๊ะอาหารแล้วครับ ป้าแอนนายกออกไปเมื่อกี๊นี้เอง" แจ็คสันพูดยังไม่ทันจบดี ร่างอวบๆของยองแจก็เดินนำเขาออกไปยังโต๊ะอาหารที่ว่านั้นทันที

แจ็คสันเดินตามยองแจออกมาที่โต๊ะอาหารก็เห็นว่าอีกคนนั่งรอเขาอยู่แล้ว จึงรีบสาวเท้าเข้าไปนั่งเก้าอี้ตัวข้างๆกันทันที ก่อนที่ลูกหมูข้างๆจะโมโหหิวขึ้นมาซะก่อน ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันต่อ ต่างคนต่างทานอาหารตรงหน้า มีเพียงความเงียบตลอดการทานอาหารมื้อแรกของวันจนกระทั้่งทั้งคู่จัดการกับอาหารตรงหน้าเรียบร้อย ยองแจก็ไม่รอช้าลากแจ็คสันให้ลุกออกจากโต๊ะอาหารเพื่อพาตัวเองออกไปเที่ยวตามที่คนเป็นพี่ได้บอกไว้ก่อนหน้านี้ โดยที่ตัวเองไม่ได้รู้เลยว่าหลังจากนี้ไป อะไรจะเกิดขึ้นกับตัวเองบ้าง



- เกาหลี -
แบมแบมตื่นขึ้นมาจัดการกับตัวเองตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ด้วยเพราะวันนี้เขาจะเป็นคนจัดเตรียมมื้อเช้าให้กับสองพ่อลูกด้วยตัวเขาเอง แต่ก่อนที่คนตัวเล็กจะลงไปทำในสิ่งที่ตัวเองตั้งใจ เขาก็ไม่ลืมที่จะแวะเข้าไปดูเด็กน้อยที่ยังคงไม่ตื่นเสียก่อน

ร่างบางของแบมแบมเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างเตียงมองดูเด็กน้อยที่ยังคงนอนกอดตุ๊กตาของเขาอยู่บนเตียง มือเรียวหยิบเอารีโมทแอร์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงขึ้นมาปรับอุณหภูมิให้อุ่นขึ้น พร้อมกับดึงผ้าห่มผืนหนาที่ล่นลงไปเกือบถึงเอวเล็กขึ้นมาคุมจนถึงอก มือเรียวลูบหัวทุยๆนั้นสองสามทีพร้อมรอยยิ้ม ก่อนที่เจ้าตัวจะออกจากห้องนอนของกัสเบลไป


"สวัสดีตอนเช้านะครับทุกคน แบมมาแล้วครับ" แบมแบมส่งเสียงทักทายทุกคนทันทีที่เข้ามาถึงในครัว
"คุณแบมมาแล้ว สวัสดีตอนเช้าค่ะคุณแบม" นาหันกลับมายิ้มรับ ทักทายเจ้านายคนใหม่ทันที
"สวัสดีค่ะคุณแบม คุณแบมจะลงมือทำอาหารเลยไหมคะ จุ๋มพร้อมเป็นลูกมือ แล้วก็ลูกศิษย์คุณแบมแล้วค่ะ" จุ๋มที่ยืนอยู่ใกล้กับแบมแบมพูดขึ้น ในขณะที่มือก็กำลังมัดสายผ้ากันเปื้อนไปด้วย
"ใช่ค่ะๆ นิ่มก็พร้อมแล้วเหมือนกันค่ะ"

"แหมพวกแกนี่ไม่ค่อยเท่าไหร่เลยนะย่ะ จะเป็นลูกมือคุณเขา หรือจะเป็นตัวถ่วงกันแน่"
"โถ่พี่นา/พี่นาอ่ะ" เสียงนิ่มและจุ๋มพูดออกมาพร้อมกันหลังจากที่โดนพี่นาแซวเข้าให้
"ฮ่าา แบมว่าเราทำอาหารกันดีกว่าครับ" คนตัวเล็กหัวเราะออกมาก่อนที่จะชวนทุกคนเริิ่มลงมือเตรียมมื้อเช้ากันทันที

เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของคนในครัวดังอยู่ตลอด ทำเอาบรรยากาศในครัวที่เคยมีเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เพียงเพราะครั้งนี้มีคนตัวเล็กเท่านั้น จากการบอกเล่าของนาที่บอกกับแบมแบมก่อนที่จะลงมือทำอาหารเช้าว่า มาร์คไม่ค่อยทานอาหารหนักในตอนเช้าเท่าไหร่นัก เมนูอาหารที่คนตัวเล็กเตรียมเอาไว้จึงถูกเปลี่ยนให้เป็นเพียงข้าวต้มปลาเท่านั้น

"โอ้โหคุณแบม หอมน่าทานมากเลยค่ะ" เสียงนิ่มร้องขึ้นเมื่อแบมแบมเปิดฝาหม้อขึ้นเพื่อขนเป็นครั้งสุดท้าย
"ใช่ค่ะคุณ หอมมากๆเลยค่ะ แถมไม่มีกลิ่นคาวปลาออกมาให้ได้กลิ่นสักนิดเลยค่ะ"
"นั่นสิค่ะคุณแบม พี่เคยทำข้าวต้มปลาขึ้นโต๊ะครั้งนึง แต่พอคุณยองแจบ่นว่ามีกลิ่นคาวปลาหน่อยๆ พี่ไม่กล้าทำขึ้นโต๊ะอีกเลยคะ" นาที่เดินเข้ามายืนใกล้ๆพูดขึ้นบ้าง ก่อนจะนึกถึงวันนั้นแล้วรู้สึกแย่ขึ้นมาทันที
"ไม่ยากหรอครับเรื่องดับคาวปลา เอาไว้วันหลังแบมจะบอกเคล็ดลับให้นะครับ" คนตัวเล็กปิดฝาหมอก่อนที่เบาไฟที่เตาแล้วหันกลับมาพูดกับทั้งสามคน
"แต่พี่ว่า คุณแบมคงไม่ได้บอกเคล็ดลับพวกพี่หรอกค่ะ เพราะคุณมาร์คคงจะติดรสมือคุณแบม จนลืมอาหารฝีมือพวกพี่ไปเลยล่ะค่ะ"

คำพูดติดตลกของนาทำเอาคนตัวเล็กรู้สึกเขินจนหน้าหวานเริ่มขึ้นสี จนทุกคนภายในห้องต่างยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับเขา แบมแบมจึงต้องรีบพาตัวเองหนีออกจากสถานการณ์นั้นด้วยการขึ้นไปปลุกเด็กน้อยด้านบน แต่ไม่วายเสียงเอ่ยแซวก็ยังคงตามมาจนตัวเล็กต้องรีบขึ้นไปชั้นสองของบ้านทันที



---------------------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #55 patchyy2 (@patchyy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 16:45
    น่ารักง้าาาา
    #55
    0
  2. #54 WWaraporn (@WWaraporn) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 09:58

    โอ๊ะๆๆๆ พี่มาร์คหวั่นไหวเชียวนะ

    #54
    0
  3. #52 NokSan (@noknok18) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 09:10
    น่าร้ากกกกกกกก
    #52
    0