พี่เลี้ยงคนนี้...หม่ามี้หนู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,284 Views

  • 90 Comments

  • 161 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    56

    Overall
    7,284

ตอนที่ 22 : Chapter 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 427
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    8 ม.ค. 62

ขายาวก้าวกลับมาทางเตียงนอนก่อนที่จะนั่งลงข้างๆคนตัวเล็ก มือหนายกขึ้นเกลี่ยปรอยผมตามกรอบหน้าหวานอย่างเบามือ มาร์คจดจ้องใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาพริ้มด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่จะตัดสินใจปลุกคนที่กำลังอยู่ในห่วงนิทรา

"แบม แบมครับ" เสียงเรียกที่ไม่ดังมากนักพร้อมกับแรงเขย่าที่หัวไหล่มนทำให้คนที่กำลังอยู่ในห่วงนิทราเริ่มรู้สึกตัว
"แบมครับ ตื่นมาอาบน้ำก่อนเร็ว" มาร์คที่เห็นว่าน้องเริ่มรู้สึกตัวก็พูดต่อ แต่กลับกลายเป็นว่า คนตัวเล็กทำเพียงแค่ขยับตัวหนีการปลุกของเขาเท่านั้น
"แบม แบมครับ ตื่นเร็ว" มาร์คยังคงปลุกคนบนเตียงให้รู้สึกตัว ใบหน้าหวานที่ในตอนแรกที่ดูเหมือนอยู่ในห้วงฝันหวาน ตอนนี้เรียวคิ้วเริ่มขมวดชนกันเมื่อรู้สึกถึงการก่อกวนการนอนของตัวเอง แต่คนตัวเล็กก็ยังคงทำเพียงแค่ขยับตัวหนีอีกครั้งไม่ได้ตื่นขึ้นมาแต่อย่างใด

มาร์คนั่งมองคนที่เขาพยายามปลุกอย่างไรก็ไม่ยอมที่จะตื่นขึ้นมาเสียที จนเจ้าตัวต้องสายหัวให้กับความขี้เซาของคนตัวเล็ก ในเมื่อพยายามปลุกแล้วไม่ยอมตื่น เข้าจึงต้องจำยอมทำในสิ่งที่ตนเองก็ไม่มั่นใจด้วยว่า ถ้าพรุ่งนี้เช้าคนตัวเล็กตื่นขึ้นมา เขาจะโดนคนตัวเล็กตรงหน้าโวยวายใส่เขาหรือเปล่า

มาร์คเดินกลับมาที่ห้องนอนของลูกสาวอีกครั้ง กะละมังใบเล็กที่เพิ่งถูกเก็บเข้าที่ถูกนำกลับมาใช้งานอีกครั้ง มาร์คถือกะละมังกลับมายังห้องนอนของตัวเอง ก่อนที่จะหายเข้าไปในห้องน้ำแล้วกลับออกมาพร้อมกับน้ำอุ่นในกะละมัง ผ้าขนหนูสีขาวผืนเล็ก ถูกหยิบออกมาจากลิ้นชักของตู้เสื้อผ้า ก่อนที่มาร์คจะเดินกลับมานั่งลงบนเตียงกว้างข้างคนตัวเล็กอีกครั้ง

ผ้าขนหนูในมือถูกวางพาดที่กะละมังใบเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง มาร์คหันกลับมาหาคนตัวเล็ก ก่อนที่มือหนาจะไล่ปลดกระดุมเสื้อเชิตคอวีสีดำของคนตัวเล็ก มือหนาเริ่มสั้นเมื่อผิวสีน้ำผึ้งภายใต้เสื้อเชิตค่อยๆเผยสู้สายตาของเขา ลมหายใจเริ่มติดขัดขึ้นมาเอาเสียดื้อๆ ไม่นานนักเสื้อเชิตของคนตัวเล็กก็ลงไปกองอยู่บนพื้นด้านล่างของเตียง

มาร์คไล่ผ้าขนหนูผืนเล็กที่ถูกชุบน้ำหมาดๆไปตาผิวเนียนสีน้ำผึ้งของคนตัวเล็กด้วยมือสั่นๆพร้อมกับลมหายใจที่ติดขัด ภาพของคนตัวเล็กที่เปลือยท่อนบน ผิวเนียนๆที่ชวนให้เขาสัมผัส และจุกสีสวยที่โชว์อยู่ตรงหน้า ทำเอามาร์คเผลอเลียริมฝีปากของตัวเองอยู่หลายต่อหลายครั้ง มาร์คยอมรับเลยว่าการตัดสินใจเช็ดตัวให้กับคนตัวเล็กตรงหน้ามันไม่ต่างอะไรกับการทรมารตัวเองเลยสักนิด

คนตัวเล็กที่กำลังหลับสบายอยู่ในห้วงนิทรา เริ่มรู้สึกตัวตื่น คิ้วมนเริ่มขมวดเข้าหากันเมื่อรับรู้ได้ถึงความหนาวเย็นและบางอย่างที่ลูบวนอยู่ที่เรียวแขนของตัวเอง แบมแบมค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆอย่างคนสงสัยกับสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นกับตัวเอง แบมแบมกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับโฟกัสให้ชัดเจน ภาพของคนตรงหน้าที่กำลังไล่เช็ดเรียวแขนของเขาช้าๆ โดยที่หันหน้าไปทางอื่นทำให้คนตัวเล็กเผลอยิ้มออกมาได้ในทันที

"พี่มาร์ค" เสียงแหบพร่าของคนเพิ่งตื่นนอน เรียกอีกคนขึ้น
"บะ แบม" มาร์คชะงักมือทันทีเมื่อได้ยินเสียงเรียกของแบมแบม ก่อนจะหันมาทำหน้าตาตื่นใส่คนตัวเล็กที่นอนมองเขาอยู่ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง
"บะ แบมตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ" เสียงสั้นๆเอ่ยถามคนตัวเล็กออกไปด้วยความกลัวว่าคนตัวเล็กจะไม่พอใจ
"พะ พี่ขอโทษนะที่ ที่แอบเช็ดตัวให้เราแบบนี้ ตะ แต่ว่าพี่กลัวว่าแบมจะไม่สบายตัว เลย เล..."
"ไม่เป็นไรครับ แบม แบมต้องขอบคุณพี่สิครับถึงจะถูก" ยังไม่ทันที่มาร์คจะพูดจบแบมแบมก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน
"เอ่อ...งั้นแบมไปอาบน้ำไหม ไหนๆแบมก็ตื่นแล้ว"

คนตัวเล็กค่อยๆยันตัวเองขึ้นมานั่ง มองคนตรงหน้าที่ยังคงนั่งก้มหน้าหลบสายตัวเขา สายตาเลื่อนลงไปมองมือหนาของมาร์คที่กำลังกำผ้าผืนเล็กในมือแน่น ทำเอาแบมแบมแทบหลุดขำออกมาให้กับท่าทางนั้นของมาร์ค เมื่อเห็นแบบนั้นแล้วคนตัวเล็กก็นึกอยากจะแกล้งคนตรงหน้าตัวการโน้มตัวเข้าไปใกล้คนตรงหน้า ก่อนที่จะกระซิบเบาๆข้างๆหูของมาร์ค

"งั้นแบมขอกลับไปอาบน้ำที่ห้องดีกว่าครับ ขืนปล่อยให้พี่เช็ดตัวให้แบมจนเสร็จ พี่จะหัวใจวายกันพอดี ใจเต้นแรงขนาดนี้แบมไม่อยากกลายเป็นฆาตกร" พูดจบคนตัวเล็กก็ก้าวลงจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องนอนของมาร์คไปทันที



- สหรัฐอเมริกา -

แจ็คสันและยองแจลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากประตูผู้โดยสารขาเข้า ทั้งคู่สอดส่ายสายตามองหาคนที่รับปากแล้วว่าจะเป็นคนมารับพวกเขาเอง แต่จนเวลาล่วงเลยมาสิบห้านาที ก็ยังไม่เห็นคนที่บอกจะมารับเสียที

มืออวบยกโทรศัพท์เครื่องสวยออกมากดต่อสายออกไปหาน้องชายของตัวเองอย่างยูคยอม อาการเจ็ทแล็ตที่กำลังเล่นงานเจ้าตัวอยู่นั้น ทำให้ร่างอวบเริ่มที่จะหงุดหงุดขึ้นมาเสียดื้อๆ จนแจ็คสันที่ยืนอยู่ข้างๆต้องค่อยลูบหลังให้คนข้างๆได้ใจเย็นลง

"นายอยู่ไหนยูคยอม ฉันยืนรอนายนานแล้วนะ" เสียงติดหงุดหงิดเอ่ยถามออกมาทันทีเมื่อมีการตอบรับจากปลายสาย
(ผมอยู่หน้าสนามบินแล้ว กำลังเดินเข้าไป โอ๊ะ...ผมเห็นพี่แล้ว) สายถูกตัดไปทันทีเมื่อยูคยอมพูดจบ

ยองแจยืนกอดอกมองน้องชายร่างสูงที่เปลี่ยนจากเดินเป็นการวิ่งหลังจากเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง ขายาวๆของยูคยอมวิ่งได้ไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวยองแจ พร้อมสวมกอดพี่ชายของตัวเองด้วยความคิดถึงก่อนที่จะหันไปโค้งทักทายแจ็คสันที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยเช่นกัน

"ทำไมพึ่งมา" คำถามสั้นๆแต่ดูน่ากลัวด้วยน้ำเสียงที่ติดหงุดหงิดและท่าทางกอดอกมองอย่างเอาเรื่องทำเอายูคยอมต้องยิ้มแหยๆออกมาให้้เจ้าของคำถามทันที
"เมื่อวานที่บริบัทมีปัญหานิดหน่อยครับ กว่าจะเคลียเรียบร้อยก็ดึก ก็เล..."
"ก็เลยตื่นสายใช่ไหม" ยังไม่ทันที่ยูคยอมจะพูดจบ คนที่ยืนกอดอกมองเขาก็พูดแทรกขึ้นมา ก่อนที่จะถอนให้ใจเพื่อระงับอารมณ์ของตัวเอง
"พี่ก็อยากโกธรนายอยู่หรอกนะ แต่เพราะนายเองก็มีเหตุผล พี่ไม่โกธรนายก็ได้ แต่..." ยองแจไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่กลับส่งยิ้มให้กับน้องชาย พร้อมกับผลักกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่วางอยู่ข้างๆตัวเอง ไปไว้ต่อหน้ายูคยอมจนเจ้าตัวไม่ต้องถามก็พอเข้าใจว่าตัวเองต้องทำอะไรต่อไป
"ฝากด้วยแล้วกันนะ ฮ่าาา" พูดแค่นั้นยองแจก็เดินนำทั้งยูคยอมและแจ็คสันออกจากสนามบินไปทันที

"เฮ้ออ นี่คืออาการของคนเจ็ทแล็ตใช่ไหมครับ" ยูคยอมถามแจ็คสันที่เดินเข้ามาวางมือลงบนบ่าตัวเอง ก่อนที่แจ็คสันจะพยักหน้าตอบกลับมาแทน
"เฮียแจ็ค ป๊ากับม๊าพี่อยู่ที่โรงแรมแล้วนะครับ" เอาจริงๆแล้วงานที่บริษัทไม่ได้มีปัญหาอย่างที่ยูคยอมบอกกับยองแจ แต่การที่ยูคยอมมารับทั้งคู่ช้าเป็นเพราะว่า ยูคยอมต้องมารับป๊าม๊าของแจ็คสันที่แอบบินมาถึงก่อนไปยังโรงแรมของครอบครัวเขาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ก่อนที่จะขับรถกลับมารับแจ็คสันและยองแจอีกรอบ ตามคำขอของแจ็คสันต่างหาก

"ขอบใจมากนะยูคยอม แล้วเฮียก็ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้นายต้องโดนหมวยบ่นแบบนี้" แจ็คสันพูดออกมาด้วยเป็นเพราะรู้อยู่แล้วว่าเป็นเพราะอะไรที่ทำให้ยูคยอมมารับเขากับยองแจช้าจนต้องโดนบ่นแบบนี้
"ไม่เป็นไรหรอกเฮีย พี่ยองแจน่ะนะงอนผมได้ไม่นานหรอก แค่ผมเอาใจหน่อยเดียวพี่เขาก็หายงอนผมแล้ว เฮียก็รู้นิครับ" ยูคยอมที่รู้จักพี่ชายของเขาอย่างยองแจดีพูดออกไป ก่อนที่สายตาจะได้เห็นว่าคนที่ตัวเองกำลังพูดถึงอยู่นั้น ยืนกอดออกมองเขาและแจ็คสันที่ยังคงยืนคุยกันอยู่ที่เดิมอยู่ที่ประตูทางออกที่รถของเขาจอดอยู่ ก่อนที่จะสะกิดให้แจ็คสันได้หันไปดู
"งั้นเฮียว่าเราไปกันเลยดีกว่ายูคยอม ก่อนที่เราทั้งคู่จะโดนงอนหนักกว่าเดิม" แจ็คสันพูดจบก็ลากกระเป๋าเดินทางเดินนำยูคยอมไป
"เฮ้ย!! เฮียแจ็ครอผมด้วย" เห็นแบบนั้นแล้วยูคยอมก็ต้องลากกระเป๋าเดินทางของยองแจกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแจ็คสันไปทันที

กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ทั้งสองใบถูกยกใส่ด้านหลังของรถคันหรู พร้อมกับที่นั่งด้านหลังที่ถูกยองแจขึ้นไปจับจอง หมอนอิงที่ยูคยอมนำมาตกแต่งภายในรถถูกนำเป็นหมอนหนุนก่อนที่ยองแยจะล้มตัวลงนอนราบไปกับเบาะรถทันที

"เฮียแจ็ค" เสียงยูคยอมเรียกคนที่ขึ้นมานั่งในตำแหน่งข้างคนขับที่กำลังสนใจสายเบลให้เงยหน้าขึ้นมามองตัวเอง ก่อนที่จะเบ้ปากไปยังเบาะหลัง
"ฮ่าา ปล่อยให้นอนไปเถอะ กว่าจะถึงบ้านก็คงจะอีกนาน" แจ็คสันพูดแค่นั้น ก็ขยัยเข้าไปใกล้ยูคยอมก่อนที่จะพูดบางประโยคออกมาให้ได้ยินเพียงสองคน
'ดีกว่าให้นั่งบ่นจนไปถึงบ้าน' เสียงหัวเราะของยูคยอมดังขึ้นทันที เชื่อเขาสิว่าถ้าพี่ยองแจมาได้ยินละก็ว่าที่พี่เขยของเขาอย่างแจ็คสัน อาจจะไม่มีชีวิตอยู่ต่อก็เป็นได้

รถคันหรูของยูคยอมขับเข้ามาจอดภายในบ้านหลังใหญ่ของตระกูลต้วน ร่างอวบที่ถูกปลุกให้ตื่นก่อนที่จะถึงบ้านไม่นานนัก วิ่งลงจากรถเข้าบ้านทันทีที่รถจอดสนิท เสียงปิดประตูรถที่ดังขึ้น ทำเอาทั้งแจ็คสันและยูคยอมที่กำลังจะลงจากรถจะพากันหันไปดูยังต้นเสียง ก่อนจะเห็นร่างอวบของคนที่นั่งอยู่เบาะหลัง วิ่งตัวปลิวไปทางตัวบ้าน ทั้งคู่ต่างสายหัวให้กับท่าทางนั้นพร้อมกับหัวเราะออกมาพร้อมกัน

"ดูเอาเถอะเฮียแจ็ค ไม่รู้จะรีบไปไหน ทำอย่างกับบ้านมันจะหนีไปไหนอย่างนั้นแหละ" ยูคยอมพูดขึ้นหลังจากลงจากรถแล้วเดินมายกกระเป๋าเดินทางของคนที่วิ่งเข้าบ้านไปแล้วลงจากรถ
"ก็หมวยไม่ได้กลับมาที่นี่นานเท่าไหร่แล้วล่ะ ก็คงจะคิดถึงคนที่นี่นั่นแหละ ถึงได้วิ่งตัวปลิวไปแบบนั้น" แจ็คสันที่เดินตามมาเอากระเป๋าเดินทางของตัวเองเหมือนกันเอ่ยขึ้น
"ครับ ปลิวจนลืมของตัวเองไปเลยเนี่ยนะครับ" ยูคยอมยังคงบ่น นี่ถ้าไม่ติดว่าคนเป็นพี่ยังงอนเขาอยู่นะ จะไม่ยอมเป็นทาสแบบนี้หรอก ให้ตายสิ
"ระวังเถอะ ถ้าหมวยมาได้ยินเข้า นายจะโดนงอนหนักกว่าเดิม แล้วบอกเลยนะว่าฉันไม่ช่วยนายหรอกนะ ไม่งั้นแผนที่ฉันอุตสาเตรียมเอาไว้ได้ล่มไม่เป็นท่าแน่ๆ" ถึงแม้ว่าจะยืนกันอยู่สองคนแจ็คสันก็ยังคงพูดเบาๆให้ได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น
"อย่าให้มาได้ยินเด็ดขาดเลยนะเฮีย เพราะผมคงไม่แค่โดนงอน แต่อาจจะเจ็บตัวได้เลย ส่วนเรื่องแผนที่เฮียว่ามันสำเร็จขึ้นมา ก็อย่าลืมว่าผมก็มีส่วนทำให้มันสำเร็จนะครับ" ยูคยอมกระซิบตอบกลับไปบ้างอย่างคนเตือนความจำว่าแผนการณ์ในครั้งนี้มีเขาเป็นผู้ร่วมกระบวนการด้วย
"ฉันไม่ได้ลืม เพราะงั้นเอาไป และฉันก็หวังว่านายจะชอบ" แจ็คสันพูดจบก็เดินเข้าตามยองแจเข้าบ้านไปทันที

ยูคยอมยังคงยืนนิ่งมองสิ่งที่ว่าที่พี่เขยวางลงบนมือเขาก่อนที่จะเดินเข้าบ้านไป กุญแจรถรุ่นที่เขาอยากได้มากๆตอนนี้มันอยู่ในมือเขาแล้ว เขาไม่คิดเลยว่าการร่วมมือกับแจ็คสันในครั้งนี้ ของตอบแทนที่เขาได้รับมันจะทำให้เขารู้สึกอยากขอบคุณแจ็คสันมากจริงๆ

ตริ๊งง ตริ๊งง

เสียงแจ้งเตือนจากแอพพิเคชั้นไลน์ดังขึ้น เรีบกสติของร่างสูงให้กลับมาอีกครั้ง มือหนาล่วงกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูออกมาดูว่าเป็นข้อความจากใครที่ส่งมาหาเขา รายชื่อที่โชว์อยู่บนหน้าจอ ทำให้ยูคยอมหันกลับไปมองไปยังห้องนั่งเล่นผ่านกระจกใสที่ตอนนี้เห็นเจ้าของข้อความนั่งยิ้มพร้อมยักคิ้วให้กับเขาอยู่ เขาจึงหันกลับมาสนใจข้อความบนหน้าจออีกครั้ง
- คุณป๊า -
่่่' - คุณป๊า - ส่งรูป'
'ของจะเข้ามาที่บริษัทพรุ่งนี้ แกไปรอรับของของแกได้เลยไอ้ลูกชาย'

รูปรถออดี้สีดำสนิดที่เขาพยายามขอป๊าสั่งจอง ถูกส่งมาพร้อมกับข้อความบอกให้เขารอรับมันในวันพรุ่งนี้ ทำให้ยูคยอมเข้าใจแล้วว่าเพราะอะไรคนเป็นพ่อถึงได้ปฏิเสธเขามาโดยตลอด เห็นแบบนั้นแล้วร่างสูงก็ไม่รอช้าที่จะวิ่งเข้าบ้านไปหาคนเป็นพ่อทันที

"ป๊าาาาาาาา" เสียงที่ตะโกนดังลั่นบ้านพร้อมกับเสียงล้อลากของกระเป๋า ดังมาก่อนที่จะเห็นร่างสูงวิ่งเข้ามาในห้องนั่งเล่น ทำเอาทุกคนต่างหันมามองกันเป็นตาเดียว
"อะไรกันตายูค แล้วดูทำสินั่น ไม่ใช่เด็กๆแล้วนะเราน่ะ" เสียงของคุณม๊าคนสวยดุใส่ลูกชายคนเล็กของบ้านที่เพิ่งวิ่งเข้ามากอดคนเป็นพ่อที่นั่งอยู่ข้างๆเธอ
"เด็กได้ของถูกใจก็อย่างนี้แหละคุณ ฮ่าาา"
"คราวที่แล้วก็หนีไปเที่ยวเกาหลี มาคราวนี้อะไรอีกล่ะคะคุณ" คุณม๊าคนสวยหันมามองค้อนใส่ลูกชายตัวแสบที่ยังคงกอดสามีเธอแล้วทำตาปริบๆใส่เธอ หมันใส้ คือความรู้สึกที่เธออยากบอกกับลูกชาย แต่แล้วเธอก็หันกลับมาสนใจลูกชายอีกคนกับแฟนหนุ่มที่เพิ่งมาถึงบ้านแทน

"แล้วนี่เราสองคนจะอยู่เที่ยวที่นี่กันกี่วันกันล่ะ" คุณม๊าถามลูกชายที่นั่งกอดเธออยู่พร้อมกับแจ็คสันที่นั่งยิ้มมองลูกชายเธออยู่
"ก็สองสามสัปดาห์เลยล่ะครับ แล้วค่อยพาไปเที่ยวที่บ้านผมต่อครับ"
"ก็ดีเหมือนกันลูก ม๊าจะได้ไม่เหงา แต่ว่าตอนนี้ม๊าว่า เราสองคนไปพักกันก่อนดีกว่า เดี๋ยวม๊าจะเตรียมมื้อเที้ยงไว้ให้"
"ครับ งั้นแจพาพี่แจ็คขึ้นพักก่อนก็ได้ครับ"

ยองแจทำตามอย่างที่คุณม๊าคนสวยบอก เพราะตอนนี้เขาเองก็ยังคงมีอาการเจ็ทแล็ตอยู่นิดหน่อย ส่วนพี่แจ็คสันเองตั้งแต่ลงจากเครื่องจนมาถึงบ้านก็คงยังไม่ได้หลับแน่ๆ ยองแจหันมาหอมแก้มคุณม๊าคนสวยเสียฟอดใหญ่ ก่อนที่จะจูงมือกับแจ็คสันเดินขึ้นห้องของตัวเองเพื่อไปพักผ่อนทันที




---------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #53 WWaraporn (@WWaraporn) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 09:51

    เฮียแจ็คจะขอยองแจแต่งงานใช่ไม๊คะ

    #53
    0