พี่เลี้ยงคนนี้...หม่ามี้หนู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,286 Views

  • 90 Comments

  • 161 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    58

    Overall
    7,286

ตอนที่ 18 : Chapter 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 634
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    8 ม.ค. 62


ก๊อก ก๊อก

มือเล็กของเด็กสาวตัวแสบเคาะประตูห้องนอนอีกห้องที่เพิ่งจะมีเจ้าของคนใหม่เข้ามาเป็นเจ้าของ โดยมีคนเป็นพ่อเดินตามขึ้นมาด้วยไม่ห่าง

แกร๊ก

"ว่าไงคะ น้องเบล" เมื่อเปิดประตูมาเจอเด็กน้อยยืนยิ้มให้ตัวเองอยู่ แบมแบมจึงอุ้มขึ้นมาไว้แนบอกพร้อมกับพาเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง
"น้องเบลเห็นหม่ามี้หายไป เลยให้แด๊ดดี้พามาหาหม่ามี้ค่ะ" เด็กน้อยที่กอดคอคนตัวเล็กเอาไว้แน่น พูดจาเจื้อยแจ้วจนคนฟัง อดที่จะโน้มหน้าไปฟัดแก้มกลมๆตรงหน้าไม่ได้

เสียงหัวเราะของลูกสาวตัวเล็ก ทำให้มาร์คที่ยืนพิงชั้นวางของดูคนทั้งคู่ อดที่จะยิ้มและหัวเราะตามไปด้วยไม่ได้ ความสุขของลูกสาวตัวแสบเวลาที่อยู่กับคนตรงหน้านี้เอง ที่มันทำให้เขาตัดสินใจได้ง่ายโดยที่ไม่ต้องคิดอะไรให้มันมาก กับการที่เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้คนตัวเล็กได้มั่นใจในความรู้สึกของเขา และยอมตกลงที่จะเดินร่วมทางกันไปในทุกๆวันในฐานะคู่ชิวิตของเขา

"คุณหม่ามี้หิวหรือยังครับ" มาร์คถามขึ้นเพื่อขัดจังหวะการหยอกล้อของสองแม่ลูกตรงหน้า
"หิวแล้วค่ะ น้องเบลหิ๊วหิว" กลับเป็นเด็กน้อยที่เป็นฝ่ายตอบคนเป็นพ่อ ทำเอาทั้งมาร์คและแบมแบมหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน
"หื้มมม แสบจริงนะเราเนี่ย งั้นเราไปทานข้าวกันดีกว่าคะ หม่ามี้ก็ชักจะหิวแล้วเหมือนกัน ไปครับคุณแด๊ดดี๊" มือเรียวบีบเข้าที่จมูกโด่งของเด็กน้อยอย่างเบามือด้วยความหมันเขี้ยว ก่อนที่จะหันมาชวนร่างสูง

พูดจบคนตัวเล็กก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้คนตัวสูงยืนค้างเติ่งอยู่ในห้องหลังจากที่ได้ยินสรรพนามที่คนตัวเล็กเรียกตน รอยยิ้มกว้างที่มันแทบจะฉีดไปถึงใบหูที่กำลังขึ้นสีแดงเรื่อ บ่งบอกความรู้สึกของอีกคนได้เป็นอย่างดีว่ากำลังอยู่ในห้วงความรู้สึกใด แรงสั่นรัวที่บริเวณอกทำให้เจ้าของร่างต้องยกมือขึ้นมาสัมผัสมัน พอมาเป็นคนที่ถูกหยอดเสียบ้างมันก็ยากเหมือนกันที่จะควบคุมอาการพวกนี้ไว้ได้
'อ่า อาการของคนโดนเต๊าะมันเป็นแบบนี้เองสินะ'



มาร์คเดินตามแบมแบมและลูกสาวตัวแสบเข้ามายังโต๊ะทานอาหารในตอนที่ทุกคนพร้อมกันอยู่ที่โต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว

"แด๊ดดี๊ เร็วๆสิคะ น้องเบลกับหม่ามี้ แล้วก็อาแจหิวแล้ว" และก็เป็นเสียงของลูกสาสตัวแสบอีกนั้นแหละที่เรียกให้คนเป็นพ่อรีบมานั่งในตำแหน่งของตัวเอง
"อ่า กลายเป็นคุณหม่ามี้แบมไปแล้วสินะครับ ไม่ใช่คุณอาแบมแล้ว ฮ่าาา"
เมื่อได้ยินสรรพใหม่ที่หลานสาวใช่เรียกเพื่อนตัวเล็ก ยองแจเองก็อดไม่ได้ที่จะแซวออกไป

เคร้งง
แต่ครั้งนี้มันกลับไม่ใช่คนตัวเล็กที่แสดงอาการเขิน เพราะมันกลับเป็นพี่ชายของเขาเองที่อยู่ๆก็ทำช้อนที่อยู่ในมือล่วงใส่จานเสียงดัง จนทั้งยองแจและแบมแบมต้องหันกลับไปมอง

"เป็นอะไรหรือป่าวครับคุณแด๊ดดี๊" คำพูดที่มันมาพร้อมกับรอยยิ้มของแบมแบม ยิ่งทำให้ใบหน้าและใบหูของมาร์คขึ้นสีชัดเจน เล่นเอาคนที่ได้เห็นอย่างแบมแบมเองและยองแจต้องแอบหันใาหัวเราะใส่กัน

เสียงเก้าอี้ที่เลื่อนเพราะเด็กน้อยกำลังปีนลงจากเก้าอี้ทำให้แบมแบมต้องหันกลับมาจับเก้าอี้ไว้ ร่างน้อยๆเดินดุ๊กดิ๊กไปหาแด๊ดดี๊ที่เอาแต่สนใจอาหารบนโต๊ะ จนเมื่อมือน้อยๆวางลงบนหน้าขาของมาร์คนั่นแหละ เจ้าตัวถึงได้เห็นว่าลูกสาวมายืนอยู่ข้างๆ

มาร์คจัดการอุ้มลูกสาวขึ้นมาวางบนตัก อย่างน้อยขอเอาลูกสาวเป็นที่กำบังเพื่อจะหลบหลีกสายตาของคนตัวเล็กที่กำลังมองเขาอยู่ แต่เหมือนกับว่าเขาคิดผิดเมื่อสิ่งที่ลูกสาวพูดและทำต่อจากนั้น มันยิ่งทำให้เข้าแทบอยากจะพาตัวเองหนีออกจากโต๊ะอาหารไปให้มันรู้แล้วรู้รอด

"แด๊ดดี๊ขา แด๊ดดี๊ไม่สบายหรอคะ หน้าแด๊ดดี๊แดงมากเลย น้องเบลขอวัดไข้หน่อยนะ" เด็กน้อยบนตักแปลงร่างเป็นคุณหมอตัวน้อยทันทันที
"แด๊ดดี๊ไม่ได้ป่วยครับ แด๊ดดี๊แค่ร้อนครับ เรากินข้าวกันดีกว่าเนาะ เดี๋ยววันนี้แด๊ดดี๊ป้อนหนูดีไหมคะ" หัวทุยๆพยักขึ้นลงทันทีเมื่อจบประโยคของลูกสาวบนตัก

ในเมื่อไม่สามารถหนีไปไหนได้ มาร์คจึงหันมาสนใจลูกสาวตัวแสบบนตักตัวเอง อย่างน้อยก็ให้ร่างน้อยๆนี้เป็นจุดสนใจของอีกสองคนที่ยังร่วมโต๊ะกับเขาอยู่ มากกว่าหน้าของเขาที่ยังคงเห่อร้อนเพราะคำพูดของอีกคนแทนแล้วกัน

มื้อเที่ยงจบลงโดยตลอดการรับประทานอาหารนั้น แบมแบมจะสนใจและพูดคุยกับยองแจเสียมากกว่า จะมีเพียงบางครั้งที่คนตัวเล็กจะหันไปมองสองพ่อลูกที่คอยป้อนคอยพูดคุยกันเท่านั้น จนสุดท้ายอากาเก้อเขินของคนพี่ที่ถูกเขาเอาคืนบ้างกลับมาเป็นปกติในที่สุด

หลังจากมื้ออาหารจบลง ยองแจก็ขอตัวกลับขึ้นห้องของตัวเอง เพื่อจัดการกับของที่เหลือที่เขาจังจัดลงกระเป๋าไม่เรียบร้อย ส่วนมาร์คและแบมแบมเลือกที่จะตามกัสเบสเข้ามานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ทีวีเครื่องใหญ่ทำหน้าที่ฉายเรื่องราวของการ์ตูนเรื่องโปรดของเด็กน้อย มาร์คนั่งมองลูกสาวและคนตัวเล็กพูดคุยกันมากกว่าการสนใจการ์ตูนที่อยู่หน้าจอทีวี จนกระทั่งโทรศัพท์เครื่องสวยที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกส่งเสียงเรียกความสนใจของคนในห้องนั่งเล่น

"ครับ คุณศศิ" มาร์คกดรับทันทีท่ี่เห็นว่าเป็นสายจากเลขาของตัวเอง
"อ่าครับ ได้ครับ งั้นรบกวนคุณส่งเมล์มาให้ผมเลยครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง" มาร์คบอกกับปลายสายไปเพียงแค่นั้นก็กดตัดสายไป
"มีงานด่วนหรือครับ" คนตัวเล็กหันมาถามคนที่เพิ่งวางสาย
"นิดหน่อยครับ เดี๋ยวพี่ขอไปดูงานหน่อยนะแบม น้องเบลอยู่กับหม่ามี้แบมก่อนนะลูก แด๊ดดี๊ขอไปทำงานก่อนนะครับ" หัวทุยๆพยักขึ้นลงแทนคำตอบ แต่กลับไม่ได้ล่ะความสนใจจากหน้าจอทีวีเลย

มาร์คปล่อยให้ลูกสาวและแบมแบมนั่งดูการ์ตูนกันต่อ ก่อนจะเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปยังห้องทำงานที่อยู่ข้างๆกัน มาร์คเลือกที่จะเปิดประตูห้องทำงานของตนทิ้งเอาไว้ เพิื่อให้ตัวเองยังคงได้ยินเสียงของคนทั้งคู่ที่อยู่ห้องข้างกัน

มาร์คกดเปิดโน๊ตบุ๊คเครื่องสวยเพื่อรอสิ่งที่เขาบอกให้เลขาส่งมาให้ รอเพียงไม่นานเอกสารงานที่เร่งเข้ามาด่วนก็ปรากฏอยู่บนหน้าจอ เอกสารเกี่ยวกับสถานที่และตรีมงานเปิดตัวโรงแรมสาขาใหม่ที่ภูเก็ต เรียบร้อยเร็วเกินกว่าที่เขาคาดเอาไว้ซึ่งมันเป็นที่น่าพอใจของเขาพอสมควร

มาร์คตรวจเช็คและเลือกตรีมงานที่จะใช้จัดเรียบร้อย พร้อมกับส่งเมล์กลับไปให้ศศิจัดการต่อ โน๊ตบุ๊คเครื่องสวยถูกปิดและพับหน้าจอลงเรียบร้อย ทำให้มาร์คเพิ่งจับสังเกตได้ว่า เสียงเจื้อยยแจ้วจากห้องข้างๆในตอนนี้มันเงียบไป ร่างสูงจึงลุกจากโต๊ะทำงาน สาวเท้ากลับไปยังห้องนั่งเล่นอย่างเดิม

ขายาวก้าวมาหยุดอยู่ที่ประตูหน้าห้องนั่งเล่น ที่มีน้องชายของเขายืนอยู่ก่อนแล้ว มาร์คมองตามสายตาของยองแจที่กำลังมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม จึงเข้าใจทันทีว่า ที่เสียงของคนทั้งคู่เงียบไปนั้นเป็นเพราะอะไร

ภาพของคนตัวเล็กที่หลับซบกับพนักพิงโซฟาโดยมีลูกสาวตัวแสบของเขานอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของคนตัวเล็ก มือเรียวโอบกอดกระชับร่างน้อยๆของลูกสาวของเขาเอาไว้ มันช่างดูเป็นภาพที่แสนอบอุ่น จนทั้งเขาและยองแจอดที่จะยกโทรศัพท์ขึ้นมาเก็บภาพตรงหน้าเอาไว้ไม่ได้

"น่ารักจังเลย เฮียว่างั้นไหมครับ" เสียงของยองแจดังขึ้น หลังจากที่เขาถ่ายภาพตรงหน้าอย่างพอใจแล้ว
"ขอบคุณนะแจ" มาร์คไม่ได้ตอบกลับ เขาเลือกที่จะขอบคุณน้องชายเขาออกไป จนทำให้คนที่ยืนอยู่ข้างๆต้องหันกลับมามองด้วยความไม่เข้าใจ
"เฮียขอบคุณแจเรื่องอะไรกันครับ"

ยองแจมองหน้าพี่ชายของตัวเองที่มันเปื้อนยิ้มไปจนถึงแววตา นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ได้เห็นอววตาที่มีความสุขของพี่ชายแบบนี้ จริงอยู่ที่ที่ผ่านมาพี่ชายของเข้าจะยิ้มมากกว่าเศร้า แต่มันก็เป็นเพียงรอยยิ้มที่ส่งมาทางสีหน้าเพียงเท่านั้น ไม่ใช่รอยยิ้มที่มันแสดงออกมาทั้งสีหน้าและแววตาอย่างเช่นตอนนี้

"ขอบคุณที่แจพาคนๆนี้มาให้น้องเบลกับเฮียได้รู้จัก ขอบคุณกับโอกาสที่แจยื่นให้เฮีย" มาร์คล่ะสายตาจากภาพตรงหน้ามาตอบคำถามของยองแจ
"ถ้าอย่างนั้น แทนคำขอบคุณของเฮีย เฮียต้องทำให้แบมยอมรับความรู้สึกของเฮียให้ได้ ทำให้แบมรักเฮียให้ได้นะครับ" ไม่มีคำพูดใดตอบกลับมาจากมาร์คนอกจากรอยยิ้ม เพียงเท่านี้ยองแจก็รับรู้ได้แล้วว่า ต่อให้เขาไม่บอกแบบนี้พี่ชายของเขาก็ไม่ปล่อยความสุขของทั้งลูกสาวและตัวเองไปแน่ๆ

'พี่ฮานิครับ แจเชื่อว่าแบมคือคนที่พี่ฮานิเลือกให้เข้ามาดูแลกัสเบลกับเฮีย ยังไงพี่ก็ช่วยดลใจแบมให้รักเฮียไวๆด้วยนะครับ แจอยากเห็นน้องเบลกับเฮียได้มีครอบครัวที่อบอุ่นเสียที'

แบมแบมไม่รู้เลยว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน เขาจำได้เพียงแค่ว่าเด็กน้อยช่างพูดช่างจาที่นั่งอยู่ข้างๆเขาบ่นง่วงนอน ตัวเขาเองจึงกล่อมให้เด็กน้อยได้นอนอยู่ในอ้อมแขนของเขาจนหลับไป เขานั่งมองใบหน้าของเด็กน้อยในอ้อมกอดที่เขาเองรักอย่างกับเป็นลูกสาวแท้ๆของตัวเขาเอง แล้วหลังจากนั้นแบมแบมก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย จำไม่ได้แม้กระทั้งว่าเขามานอนอยู่บนเตียงโดยที่ยังคงมีเด็กน้อยนอนกอดเขาอยู่แบบนี้ได้ยังไงกัน

"ตื่นแล้วหรอครับ" เสียงคนมาใหม่ที่เปิดประตูเข้ามาในห้องของเขา
"พี่มาร์ค แบมมานอนอยู่นี้ได้ไงครับ" คนตัวเล็กเลือกที่จะถามให้ได้คำตอบชัดๆ มากกว่าการที่เขาจะมานั่งคิดเอาเอง
"พี่พาขึ้นมาเองครับ ถ้าปล่อยให้เราหลับอยู่ที่โซฟาอย่างนั้น ตื่นมาคงได้ปวดคอกันพอดี"
"ขอบคุณนะครับพี่มาร์ค ว่าแต่แบมกับลูกหลับไปนานเลยหรอครับ"

เอาอีกแล้ว คำพูดที่มาร์คไม่คิดว่ามันจะหลุดออกมาจากปากของคนตัวเล็ก ที่แม้ว่าคนตัวเล็กเองจะไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดเลยก็ตาม แต่มันกลับทำให้ก้อนเนื้อในอกของคนฟังเริ่มเต้นผิดจังหวะไปเสียแล้ว

"หลับไปนานเลยล่ะครับ เราไปอาบน้ำดีกว่า เดี๋ยวเราจะออกไปหาอะไรกินกันก่อนจะไปส่งแจ็คกับแจที่สนามบินกัน" มาร์คบอกคนตัวเล็กที่นั่งพิงหัวเตียงมองลูกสาวที่ยังคงหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง
"ครับ งั้นแบมไปอาบน้ำก่อนนะครับ พี่มาร์คปลุกลูกด้วยนะครับ เดี๋ยวคืนนี้แกจะไม่ยอมนอน" แบมแบมพูดจบก็เดินหายเข้าห้องน้ำไปพร้อมกับชุดที่เจ้าตัวเลือกเอาไว้แล้วก่อนหน้านี้

มาร์คมองตามคนตัวเล็กที่เดินหายเข้าไปในห้องน้ำแล้ว สรรพนามที่คนตัวเล็กใช้แทนเด็กน้อยที่นอนอยู่บนเตียงเวลาที่พูดกับเขานั้น ยอมรับกันตรงๆเลยว่า มันทำให้มาร์ครู้สึกดีมากๆ มันเหมือนกับคนเป็นภรรยาพูดกับสามีอย่างไงอย่างนั้น ไม่รู้ว่าแบมแบมตั้งใจที่จะใช้มันกับเขาหรือป่าว แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกมีความสุขมากเลยทีเดียว

"แสบครับ ตื่นได้แล้วน๊า" มาร์คเดินมานั่งแทนที่คนตัวเล็กเพื่อปลุกเด็กน้อยที่ยังคงไม่ยอมตื่นเสียที
"งื้อออ" เสียงอู้อี้ที่หลุดออกมาจากลำคอของเด็กน้อยที่ถูกคนเป็นพ่อก่อกวน ชวนให้คนเป็นพ่ออดยิ้มไม่ได้
"แสบครับ ตื่นเร็วลูก ถ้าหนูไม่ตื่นแด๊ดดี้กับหม่ามี้จะหนีไปเที่ยวกันสองคนแล้วนะครับ" มาร์คก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูของลูกสาวที่รู้สึกตัวแล้ว แต่กลับไม่ยอมตื่น

เปลือกตาสีมุขค่อยๆเปิดขึ้นให้เห็นดวงตาสีดำคมคู่สวย เด็กน้อยหลับตาลงอีกครั้งเพื่อให้คุ้นชินกับแสง ก่อนที่จะลืมตาขึ้นมามองคนเป็นพ่อที่นั่งยิ้มให้กับตัวเองอยู่อีกครั้ง

"แด็ดดี๊กับหม่ามี้จะไปไหนกันคะ พาน้องเบลไปด้วยซี่" เด็กน้อยพลิกตัวลุกขึ้นมานั่งก่อนจะคลานเข้าไปหาคนเป็นพ่อ
"ไปส่งอาแจ็คกับอาแจที่สนามบินครับ เราไปอาบน้ำกันดีกว่าครับ เดี๋ยวหม่ามี้ออกมาเห็นเรายังไม่ไปอาบน้ำจะโดนดุเอาน๊า"

จบคำพูดของมาร์คร่างน้อยๆก็ปีนลงจากเตียงก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กไปที่หน้าประตูห้องทันที ไม่รอให้เขาได้เดินตามไป มือน้อยๆเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูที่อยู่เหนือหัวของตัวเองไปหน่อย พอเปิดได้ก็พาร่างอวบๆวิ่งออกจากห้องนอนของแบมแบมไปทันที ทำเอามาร์คที่เดินตามมาอดที่ขำให้กับการกระทำของลูกสาวไม่ได้

มาร์คเดินตามลูกสาวเข้ามาในห้องก็เห็นว่าตัวแสบของเขาเข้าไปอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว มือหนาเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปหาลูกสาวที่กำลังนั่งอาบน้ำอยู่ที่อ่างประจำของตัวเองพร้อมกับเป็ดเหลืองตัวโปรดที่เจ้าตัวชอบเอามาอาบน้ำด้วยกันทุกครั้ง

"ให้แด๊ดดี๊อาบให้ดีกว่านะลูก ถ้าปล่อยให้หนูอาบเองมีหวังไม่ได้ไปกินข้าวก่อนไปส่งอาแจ็คกับอาแจแน่ๆ" มาร์คเดินเข้ามาอุ่มลูกสาวออกจากอ่างแล้วพาเดินไปยืนใต้ฝักบัวแทน

มาร์คจัดการอาบน้ำให้กับลูกสาวตัวแสบทันที ด้วยเกรงว่าถ้าปล่อยให้อาบเองลูกสาวจะเอาแต่เล็นมากกว่าอาบน้ำเหมือนอย่างทุกครั้ง ไม่นานนักมาร์คก็อุ้มลูกสาวตัวแสบออกมาจากห้องน้ำ ก็เจอกับคนตัวเล็กที่กำลังยืนเลือกเสื้อผ้าให้กับตัวแสบอยู่ที่หน้าตู้ เอี้ยมกระโปรงไหมพรมสีน้ำตาลเข้มพร้อมเสื้อยืดแขนยาวสีขาวคอระบายถูยื่นให้กับมาร์ค ก่อนที่เจ้าตัวจัะนั่งลงที่เตียง มองดูคุณพ่อแต่งตัวให้กับลูกสาวเงียบๆพร้อมรอยยิ้ม



------------------------------------------------------------
Talk
      มาต่อให้แล้วน๊าาา วันนี้มาดึกหน่อยเพราะเพิ่งกลับจากงารเลี้ยงบริษัท
      พี่แจ็คกับยองแจจะเดินทางกับแล้วอ๊า อีกหน่อยมาร์คกับแบมก็จะอยู่ด้วยกันแล้ว ฮื้อออ จะเกิดอะไรกับทั้งคู่บ้างน๊าาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #46 WWaraporn (@WWaraporn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 01:41

    อบอุ่นที่สุดเลยคะ อาแจ็คกับอาแจไม่อยู่น้องเบลล์จะมีน้องไม๊น้าา

    #46
    0