พี่เลี้ยงคนนี้...หม่ามี้หนู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,287 Views

  • 90 Comments

  • 161 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    59

    Overall
    7,287

ตอนที่ 17 : Chapter 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 642
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    4 ม.ค. 62


ไม่มีคำพูดใดตอบกลับมาจากคนตัวเล็กตรงหน้า มาร์คจึงดึงของตัวเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอดของเข้า หากคำพูดของเขาไม่พอที่จะทำให้คนตัวเล็กมั่นใจได้ เขาก็ขอใช้การกระทำเป็นตัวช่วย และหลังจากวันนี้ไปเขาจะทำมันให้มากขึ้น

"พี่รู้นะครับว่าแค่เพียงคำพูดของพี่มันอาจจะไม่พอที่จะทำให้แบมมั่นใจได้มากพอ พี่จะทำให้แบมเห็นเองว่า สิ่งที่พีี่พูดไปทั้งหมด พี่รู้สึกแบบนั้นจริงๆ"

คำพูดที่เจือไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น และการกระทำของมาร์คในตอนนี้ คนตัวเล็กไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าเขาเองเชื่อมันไปแล้วเกินกว่าครึ่ง แต่จะให้เข้ายอมรับคนตรงหน้าในตอนนี้้เลยมันก็คงจะดูเร็วไปเหลือเกิน

'ขอเวลาให้แบมหน่อยนะครับพี่มาร์ค ให้แบมได้มั่นใจกับความรู้สึกของตัวแบมเอง ว่าแบมเองก็รู้สึกแบบเดียวกันกับพี่มากพอ ถึงวันนั้นเมืีอไหร่แบมจะเป็นคนเดินเข้าไปบอกพี่ด้วยตัวเอง' คำพูดที่พูดเพียงแค่ในใจของคนตัวเล็ก แบมแบมไม่ได้ไม่มั่นใจคนตรงหน้า เขาเพียงแค่อยากมั่นใจในความรู้สึกของตัวเองให้มากกว่านี้ก็เท่านั้นเอง ถึงแม้ว่าเวลาเพียงสั้นๆทีีเขาได้อยู่ใกล้ๆกับคนตรงหน้า แต่เขากลับรู้สึกได้ถึงความจริงใจจากคนๆนี้ไม่น้อย และตัวเขาเองก็ขอยอมรับว่า เขารู้สึกดีกับคนตรงหน้าไม่น้อยเช่นกัน

มาร์คปล่อยคนในอ้อมกอดให้เป็นอิสระอีกครั้ง ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินลงมายังชั้นล่าง เพื่อที่จะไปส่งคนตัวเล็กกลับไปพักผ่อน แต่แล้วเสียงพูดคุยของคนที่อยู่ในห้องนั่งเล่น ก็ทำให้คนทั้งคู่ต้องเดินเข้าไปหาเสียก่อน

"กลับมากันนานแล้วหรอ" ทันทีที่มาร์คเดินเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นก็เอ่ยถามน้องชายและเพื่อนขึ้น
"สักพักแล้วล่ะครับเฮีย โอ๊ะ แจซื้อของมาฝากแบมด้วยนะ รอแปบนึงนะเดี๋ยวแจไปหยิบให้" ร่างอวบวิ่งเข้าไปในครัวก่อนที่จะกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับถุงของฝากอีกสองสามถุงในมือ
"แล้วนี้มึงจะนอนค้างที่นี่หรือเปล่าแจ็ค" มาร์คถามเพื่อนที่ยังคงนั่งอยู่ที่โซฟา
"ไม่ละว่ะ เดี๋ยวกูต้องกลับไปจัดกระเป๋า เห็นนาบอกแบมยังไม่กลับ เลยรอรับน้องกลับไปพร้อมกันเลย"
"จริงด้วย แจลืมไปเลยว่าตัวเองก็ต้องจัดกระเป๋าเหมือนกัน งั้นแจขอตัวก่อนนะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะแบม" ยองแจที่นึกขึ้นได้พูดขึ้นมาบ้าง ก่อนที่จะหันหลังวิ่งขึ้นห้องของตัวเองไปทันที

มาร์คยืนมองเพื่อนตัวสั้นที่ยืนยิ้มให้กับการกระทำของน้องชายเขาอย่างจับผิด เขายังคงไม่เข้าใจว่าอะไรคือการที่สองคนต้องจัดกระเป๋า สองคนนี้กำลังคิดที่จะทำอะไรกันแน่ แต่ก่อนที่มาร์คจะได้ถามอะไรออกไป คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆเขาก็ได้ทำหน้าที่นั้นแทนเขาไปเรียบร้อยแล้ว

"พี่แจ็คจะไปไหนหรอครับ ทำไมถึงต้องเก็บกระเป๋า" คำถามของแบมแบมเรียกให้แจ็คสันหันกับมาสนใจคนที่ยังอยู่ในห้องนั่งเล่นมากกว่าคนที่วิ่งหายขึ้นชั้นสองไปแล้ว
"พรุ่งนี้พี่กับยองแจจะไปเยี่ยมป๊ากับม๊าที่ฮ่องกงกันสักสองสามอาทิตย์น่ะ แล้วค่อยบินต่อพายองแจไปเยี่ยมป๊ากับม๊าของเขาที่แอลเอด้วย จะกลับมาอีกทีก็คงจะใกล้ๆวันวันถ่ายโฆษณาอีกสองสามตัวที่เหลือเลย" แจ็คสันตอบคนตัวเล็กตรงหน้า ก่อนจะหันมารอบยักคิ้วกวนๆให้กับมาร์คที่ยืนอยู่ข้างๆคนตัวเล็ก
"เอ่ออ...แล้ว"
"ส่วนเรื่องกัสเบล แบมจะว่าอะไรไหม ถ้าพี่จะขอให้แบมมาอยู่ที่บ้านไอ้มาร์คมันชั่วคราวน่ะ" แจ็คสันที่พอจะรู้ว่าแบมแบมกำลังจะถามอะไรกับเขา จึงพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน
"แบมว่าเรื่องนี้ถามพี่มาร์คดีกว่าครับ" แบมแบมพูดพร้อมกับหันไปหาคนที่กำลังยืนยิ้มอยู่ข้างๆเขา
"แบมสะดวกหรือเปล่าครับ จะอึดอัดไหม ถ้าต้องมาอยู่ที่นี่" มาร์คถามออกไปเพียงแค่นั้น และได้รับคนตอบจากคนตัวเล็กเป็นรอยยิ้ม พร้อมกับหัวทุยๆที่สายไปมาแทนคำตอบจากคนตัวเล็ก
"ถ้าอย่างนั้นพี่ก็คงต้องรบกวนแบมหน่อยนะครับ พรุ่งนี้พี่จะให้นาจัดห้องไว้ให้ แล้วจะไปรับแบมที่คอนโดพร้อมกับน้องเบลนะครับ"

แบมแบมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป คนตัวเล็กทำเพียงพยักหน้ารับเท่านั้น แจ็คสันจึงได้ขอตัวกลับ แต่ก่อนที่จะเดินตามคนตัวเล็กออกจากห้องไป ก็ไม่วายทิ้งประโยคที่ทำให้มาร์คเองแทบจะก้มลงกราบไอ้เพื่อนกับน้องชายจอมวางแผนคู่นี้สักทีแทนคำขอยคุณ

"กูกับหมวยเปิดโอกาสให้มึงแล้วนะไอ้มาร์ค ที่เหลือมึงก็จัดการเอาเอง แบมนะแพ้คนจริงใจ แล้วก็เอาใจใส่ สู้ๆโว๊ยเพื่อน ยองแจเองก็อยากได้คนนี้เป็นพี่สะใภ้เหมือนกัน"



กระเป๋าเดินทางใบไม่ใหญ่นัก ถูกลากออกมาวางไว้ข้างๆกับโซฟากลางห้อง ของใช้จำเป็นทุกอย่างถูกจัดเก็บลงกระเป๋าถือใบเล็ก ก่อนที่จะถูกนำออกมาวางไว้ที่โซฟาเช่นเดียวกัน
ส่วนคนตัวเล็กเองยังคงเดินไปเดินมาเพื่อเช็คว่าตัวเองไม่ได้ลืมของอะไร ก่อนที่จะมานั่งดูทีวีรอเวลาให้มาร์คมารับเขาอย่างที่ได้บอกเอาไว้

ตื้ดดด ตื้ดดด

นั่งรอไม่นานนักเสียงออดหน้าห้องก็ดังขึ้น บ่งบอกว่าคนที่เขารออยู่ตอนนี้มาถึงแล้ว ขาเรียวก้าวฉับไปยังประตูเพื่อไม่ให้คนที่อยู่หน้าประตูรอนาน

"หม่ามี้แบมมม อื้ออ" ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก เสียงเด็กแสบที่ถูกมาร์คอุ้มอยู่นั้นตะโกนเรียกคนตัวเล็กสุดเสียง จนมาร์คเองต้องยกมือขึ้นปิดปากลูกสาว ก่อนจะเดินเข้ามาในห้อง

"นั่งก่อนนะครับพี่มาร์ค" แบมแบมบอกกับมาร์คก่อนจะเดินหายเข้าไปในโซนครัวแล้วกลับมาพร้อมกับน้ำและของว่าง
"ของแบมมีแค่นี้หรอครับ ที่จะต้องเอาไป" มือหนายื่นไปรับแก้วน้ำจากคนตัวเล็ก พร้อมกับถาม เมื่อเห็นว่าของที่น้องจะเอาไปมีเพียงกระเป๋าเดินทางใบกลางกับกระเป๋าถืออีกสองใบเท่านั้น
"ครับ แบมเอาไปแค่เสื้อผ้ากับของใช้จำเป็นน่ะครับ" แบมแบมตอบกลับพร้อมกับนั่งลงข้างๆเด็กน้อยที่กำลังสนใจของว่างที่เขาทำไว้ให้

"อร่อยไหมคะ อา...เอ่อ...หม่ามี้ตื่นขึ้นมาทำไว้รอน้องเบลเลยน๊า" แบมแบมที่ในตอนแรกกำลังจะใช้สรรพนานเดิมที่ใช้แทนตัวเอง แต่พอได้เห็นแววตาของเด็กน้อยที่หันมามองตัวเอง สรรพนาใหม่ก็ถูกนำออกมาใช้แทนทันที
"ขนมของหม่ามี้แบมอร่อยที่สุดในโลกเลยคะ" คำพูดเอาใจของเด็กน้อย ทำให้คนตัวเล็กอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปฟัดแก้มกลมๆนั่นให้หายหมันเขี้ยว
"อร่อยก็กินเยอะนะคะ ต่อไปนี้หม่ามี้จะทำให้น้องเบลกินทุกวันเลยดีไหมคะ"
"ทำให้แต่ลูกกินหรอครับหม่ามี้ แล้วแด๊ดดี๊ล่ะครับ แด๊ดดี๊ก็อยากกินขนมฝีมือหม่ามี้น๊าา" เสียงของอีกคนพูดแทรกเข้ามา ทำให้ทั้งคู่ต้องหันไปมองเป็นตาเดียว

แบมแบมหันกลับไปมองเจ้าของประโยคเมื่อสักครู่ที่แทรกขึ้นมาระหว่างบทสนทนาของเขากับเด็กน้อยตรงหน้า แววตาเจ้าเล่ห์ของคนพี่ที่ส่งมาให้ ทำเอาคนตัวเล็กรู้สึกหน้าร้อนจนเกิดอาการประหม่าขึ้นมาเสียดื้อๆ

"คริ คริ" เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กน้อยที่นั่งอยู่ระหว่างกลางมาร์คกับแบมอยู่นั้น ยิ่งทำให้คนตัวเล็กรู้สึกถึงความเสียอาการของตัวเองมากขึ้น
"เอ่ออ น้องเบลอิ่มแล้วใช่ไหมคะ หม่ามี้จะได้เอาจานไปล้าง แล้วเราจะได้กลับบ้านกันคะ"
เมื่อไม่สามารถจัดการกับความเขิลของตัวเองได้ คนตัวเล็กก็ชิงตัดบทเปลี่ยนเรื่อง ก่อนที่จะย้ายตัวเองออกมาอยู่ที่โซนครัว หวังให้จังหวะการเต้นของหัวใจได้ทำงานปกติ แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผลสักเท่าไหร่ เมื่อคำพูดของมาร์คยังคงวนเวียนซ้ำๆอยู่ในหัวของแบมแบม จนเจ้าตัวต้องยกมือขึ้นมากุมหัวใจเอาไว้ ด้วยกลัวว่ามันจะหลุดออกมาเต้นอยู่นอกอกเสียก่อน


กระเป๋าเดินทางของคนตัวเล็กถูกลากออกมาจากลิฟท์ด้วยมือหนาของมาร์ค ข้างๆกันคือแบมแบมที่ทำหน้าที่อุ้มเด็กน้อยเอาไว้ ช่างดูเป็นภาพครอบครัวที่น่ารักเหลือเกินในสายตาของเหล่าพนักงานของคอนโด และผู้คนที่อยู่ที่บริเวณล็อบบี้ เสียงซุบซิบพูดคุยที่แว่วดังเข้าหูของทั้งมาร์คและแบมแบม ไม่ได้ทำให้ทั้งคู่สนใจแต่อย่างใด ทั้งคู่ทำเพียงเดินผ่านออกไปยังรถของมาร์คที่จอดอยู่หน้าคอนโดเพียงเท่านั้น


"งื้อออ พี่มินอาสรุปแล้วคุณแบมกับคุณมาร์คเป็นแฟนกันแล้วใช่ไหมคะเนี่ย" เสียงพนักงานต้อนรับของคอนโด ถามออกมาในขณะที่มาร์คกับแบมแบมกำลังเดินออกจากคนโดไป
"นั้นสิคะ พี่มินอา"
"นี่ยัยจีซู ยัยโซมี ฉันจะไปรู้กับเขาสองคนไหมเล่า ก็ยืนอยู่ด้วยกันเนี่ย" มินอาหันมาตอบรุ่นน้องที่ตัวเองพาเข้ามาทำงานด้วยกันเสียงเข้ม
"เอ้า จีก็คิดว่าพี่มินอาจะรู้นี่คะ"
"โซมีว่าใช่แน่ล่ะจี คุณแบมเคยให้ใครเข้าวุ่นวายที่นี่เสียเมื่อไหร่เล่า แต่จะว่าไปทั้งคู่ดูเหมาะสมกันดีเนาะ งื้อออ เมื่อไหร่ฉันจะเจอผู้ชายดีๆแบบคุณมาร์คบ้างนะ" โซมีที่คิดเอาเองพูดขึ้นมาบ้าง ก่อนที่จะเพ้อฝันถึงชีวิตของตัวเอง
"นี่ ยัยโซมี หยุดเพ้อฝัน แล้วไปทำงานได้แล้วไป แกด้วยยัยจีซู มองตามเขาจนตาจะหลุดออกมาจากเบ้าแล้ว ไปทำงาน" มินอาเอ่ยดับฝันของรุ่นน้องอย่างโซมี ก่อนที่จะไล่ให้ทั้งสองคนแยกย้ายกันไปทำงานของตัวเองทันที



เมื่อความเหนื่อยเล่นงานจนกลายเป็นความหิว ร่างอวบจึงจำต้องย้ายตัวเองลงมาข้างล่างเพื่อหาอะไรลงท้อง แล้วค่อยกลับขึ้นไปจัดการกับของบางส่วนที่เขายังจัดลงกระเป๋าเดินทางไม่เรียบร้อยต่อ

"พี่นาครับ มีอะไรทานบ้างครับ แจหิ๊วหิว" ยองแจพาตัวเองเดินเข้ามาในครัว พร้อมกับถามหาของกินกับนาที่กำลังง่วนกับการทำอาหาร
"คุณยองแจนั่งรอพี่ที่โต๊ะแปบนึงนะคะ พี่เตรียมมื้อเที่ยงจะเสร็จแล้วคะ" นาหันกลับมาบอกกลับเจ้านายอีกคนของบ้าน ก่อนที่จะกลับไปสนใจหม้อซุปบนเตาต่อ
"ครับ ว่าแต่ไปไหนกันหมดอ่ะพี่นา บ้านเงียบเชียว" ยองแจเอ่ยถามพร้อมกับมองไปรอบๆตัวอย่างสำรวจ
"อ๋อ คุณมาร์คกับคุณหนูออกไปรับคุณแบมตั้งแต่เช้าแล้วคะ ส่วน จุ๋มกับนิ่มขึ้นไปดูความเรียบร้อยที่ห้องคุณแบมคะ นั่นไงคะลงมาพอดีเลย"
"จริงสิ แจก็ลืมไปเลยนะเนี่ยว่าแบมจะต้องมาอยู่ที่บ้าน แต่พี่มาร์คนี่ไม่ค่อยจะรีบเลยนะครับ"

คำพูดที่เหมือนจะแอบแซวพี่ชายตัวเองหลุดออกมาจากปากของยองแจ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะของเจ้าตัว พอได้เห็นพี่ชายสนใจคนตัวเล็กขนาดนี้แล้ว เขาก็อดคิดเข้าข้างพี่ชายตัวเองไม่ได้ว่า เวลาเกือบสองเดือนที่เขากับพี่แจ็คสันบินไปเที่ยวเล่นเพื่อเปิดโอกาสให้ครั้งนี้ พี่ชายเขาจะสามารถทำให้แบมแบมยอมเข้ามาเป็นคนในครอบครัวของเขาได้



ปริ้น ปริ้น

เสียงแตรรถยนต์ที่ดังขึ้นที่ประตูหน้าบ้าน ทำให้คนในบ้านรับรู้ได้ทันทีว่า คนที่ออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้ากลับมาแล้ว

"สงสัยจะมากันแล้ว เดี๋ยวแจออกไปดูก่อนนะครับพี่นา" ยองแจพูดขึ้นพร้อมกับลุกออกจากโต๊ะอาหารเดินออกจากห้องไปทันที

ยองแจพาตัวเองออกมายืนอยู่ที่ประตูหน้าบ้านเพื่อรับคนตัวเล็กที่ตนถือว่าเป็นเพื่อนของเขาอีกคน แต่แล้วสิ่งที่เขาเห็นก็ต้องทำให้เขาหุบยิ้มไม่ได้เลย จนแอบยกโทรศัพท์เครื่องสวยขึ้นมาบันทึกภาพนั้นเอาไว้

ภาพของคนตัวเล็กที่อุ้มหลานสาวของเขาเอาไว้ พร้อมทั้งหยอกล้อเล่นกันอย่างสนุกสนาน เดินนำพี่ชายของเขาที่ทำหน้าที่ถือและลากกระเป๋าของคนตัวเล็กออกมาจากโรงจอดรถ ถ้าพี่ฮานิรับรู้ได้ พี่ฮานิคงหมดห่วงที่มีคนที่สามารถดูแลและดูรักน้องเบลได้มากขนาดนี้อย่างแบมแบม

"อ้าว สวัสดีครับ คุณยองแจ" แบมแบมเดินมาถึงหน้าบ้าน เงยหน้าขึ้นมาเจอเจ้าของบ้านอีกคนจึงเอ่ยทักทายขึ้น
"เอาอีกแล้วนะแบม แจบอกแล้วไงว่าไม่ให้เรียกแจว่าคุณไง เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ แล้วอีกอย่างนะ เดี๋ยวอีกหน่อยแบมก็จะมาเป็นพี่สะใภ้แจอยู่แล้วนะ ใช่ไหมเฮีย" ยองแจดุคนตัวเล็กที่ไม่ยอมเลิกเรียกเขาแบบเป็นทางการสักที เลยจัดการด้วยการแซวแถมไปด้วย ให้คนตัวเล็กได้หน้าขึ้นสี

คนถูกถามไม่ได้ตอบอะไรกลับไปให้คนตัวเล็กได้รู้สึกเขินไปมากกว่าเดิม เพราะก่อนหน้านี้ที่คนตัวเล็กถูกเขาใช้สรรพนามแทนตัวเองก็ทำให้น้องเขินจนทำตัวไม่ถูกแล้ว กว่าหน้าและหูของน้องที่แดงจนเห็นได้ชัด จะกลับมาเป็นปกติได้ก็ในตอนที่เขาขับรถออกมาจากคอนโดได้สักพักแล้ว

"ฮ่าาา เขินใหญ่แล้วแบม ไปเข้าบ้านกันเถอะ แบมจะได้ไปดูห้องที่พี่มาร์คเตรียมไว้ให้ด้วย" เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเขินไปกับคำพูดของตัวเอง ก็หยุดแกล้งพร้อมกับเดินนำเข้าไปในบ้านไปพร้อมกับหลานสาวทันที


มาร์คเดินลากกระเป๋าเดินนำน้องขึ้นชั้นสองไปยังห้องนอนที่อยู่ตรงข้ามกับห้องนอนของเขา ห้องนอนขนาดกว้างถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ แบมแบมเดินดูห้องเพื่อสร้างความคุ้นชินให้กับตัวเอง ก่อนที่จะเดินมายื่นอยู่ต่อหน้ามาร์คที่ยืนมองเขาอยู่ก่อนหน้าแล้ว

"ขอบคุณนะครับพี่มาร์ค" คำขอบคุณหลุดออกมาจากปากของคนตัวเล็ก เมื่อเดินสำรวจห้องเรียบร้อย
"พี่ต่างหากครับที่ต้องขอบคุณ ที่แบมมายืนอยู่ตรงนี้ ตอนนี้ ขอบคุณที่ยินดีที่จะมาดูแลน้องเบล ทั้งที่ความจริงแล้วแบมจะปฏิเสธคำขอของทั้งพี่แล้วก็แจ็คสันมันก็ได้ ขอบคุณนะครับ" มาร์คพูดพร้อมกับมองคนตรงหน้าไม่วางตา พร้อมกับสื่อความหมายไปกับแววตาให้คนตัวเล็กได้รับรู้ว่าเขารู้สึกอยากขอบคุณจริงๆ และอน่นอนว่าคนตัวเล็กรับรู้ถึงความรู้สึกนั้น

"แบมยินดีครับ เพราะแบมเองก็รักน้องเบลเหมือนกันครับ ขอบคุณพี่มาร์คนะครับ ที่พี่มาร์คไว้ใจแบม เลือกแบมมาเป็นพี่เลี้ยงให้น้องเบล"
"รักลูกแล้ว ก็ช่วยรักแด๊ดดี๊ของลูกด้วยนะครับ แล้วอีกอย่างพี่ไม่ได้ไว้ใจที่จะเลือกแบมมาเป็นแค่พี่เลี้ยงให้น้องเบลเสียหน่อยนี่ครับ" มาร์คพูดแค่นั้นก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้น้องได้ยืนนิ่งไปกับคำพูดของตัวเอง

ความเงียบที่ปกคุมภายในห้องนอนเงียบมากพอที่จะทำให้คนตัวเล็กที่ยังคงยืนนิ่งอยู่กลางห้องได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองดังออกมา เป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวันแล้วก็ไม่รู้ ที่มือเรียวถูกยกขึ้มมากุมอยู่ที่ตำแหน่งของหัวใจของตัวเอง
'อ่า นี่จะแกล้งให้เขาหัวใจวายตายกันเลยหรือยังไงกันนะ สองพี่น้องบ้านนี้นิ เฮ้ออ'



-----------------------------------------------------------
Talk
        กรี๊ดดดด เขาสองคนมาอยู่บ้านเดียวกันแล้วจร้าาา เนี่ย ความเจ้าแผนการของแจ็คแจที่ช่วยกันทำให้ทั้งคู่ได้มาอยู่ใกล้ๆกันคือเป็นอะไรที่ดีสุดแล้ว ต่อไปก็มาลุ้นกันต่อว่าพี่มาร์คของเราจะใช้โอกาสนี้ ทำให้แบมแบมรู้ใจตัวเองได้ไหมกันนะคะทุกคน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #45 patchyy2 (@patchyy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 08:00
    รอคะรอ
    #45
    0
  2. #44 NokSan (@noknok18) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 11:48
    เขินนนนนนน😊😊😊😊
    #44
    0