พี่เลี้ยงคนนี้...หม่ามี้หนู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,303 Views

  • 90 Comments

  • 161 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    75

    Overall
    7,303

ตอนที่ 16 : Chapter 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 623
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    2 ม.ค. 62


มาร์คยังคงนั่งมองแบมแบมและลูกสาวที่นอนหลับกันอยู่บนเตียง ด้วยความรู้สึกอุ่นใจ ตั้งแต่ที่ฮานิเสียไปนอกจากน้องชายของเขาอย่างยองแจกับเพื่อนสนิทของเขาอย่างแจ็คสัน รวมไปถึงจีฮุนและควานหลินแล้ว ก็ไม่เคยมีใครที่ทำให้กัสเบลติดได้เท่ากับคนตัวเล็กคนนี้เลยสักคน

มาร์คที่รู้ตัวว่านั่งมองคนทั้งคู่อยู่นานแล้ว ตัดสินใจกลับออกมานั่งเคลียเอกสารบนโต๊ะให้เสร็จเรียบร้อย ในคราวแรกมาร์คตั้งใจไว้ว่าหลังจากที่เขาประชุมเสร็จเขาจะพาแบมแบมและลูกสาวของเขาไปหาอะไรทาน ส่วนเอกสารที่กองอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ เขาจะจัดการกับมันในวันพรุ่งนี้ แต่เมื่อกลับมาถึงห้องทำงาน ภาพของคนตัวเล็กที่หลับสบายอยู่นั้น ทำให้เขาต้องพับแผนทีีวางเอาไว้ทันที

"คุณศิ วันนี้มีเอกสารอะไรที่ผมต้องเซ็นอีกไหม" แฟ้มเอกสารเล่มสุดท้ายถูกปิดลง ก่อนที่มาร์คจะกดโทรหาศศิ
(เอกสารของวันนี้ไม่มีแล้วคะบอส)
"แล้วเอกสารอื่นที่ผมต้องเซ็นล่ะ ถ้ามีเอาเข้ามาให้ผมเลย"
และเพียงไม่นานหลังจากที่มาร์ควางสายไป เอกสารบางส่วนที่ค่อนข้างด่วนก็ถูกศศินำมาวางลงต่อหน้ามาร์คทันที



ร่างบางบนเตียงที่เริ่มรู้ตัว ค่อยลืมตาขึ้นมาพบเด็กน้อยที่กำลังนั่งมองเขาอยู่ก่อนแล้วนั้น ก็ต้องหลุดยิ้มก่อนจะพยุงตัวเองขึ้นนั่ง สมองของแบมแบมกำลังประมวลผลอย่างสงสัย เขาจำได้ว่าเขาเข้ามาส่งเด็กน้อยตรงหน้านอนในห้องนี้ แล้วกลับออกไปนอนอยู่ที่โซฟาด้านนอก แต่แล้วทำไมตอนนี้เขาถึงได้มานอนอยู่ในห้องนอนแบบนี้ได้

"อาแบมขา น้องเบลหิว" เสียงน้อยๆที่นั่งอยู่ข้างเรียกให้แบมแบมหันไปสนใจ
"งั้นเราไปล้างหน้ากันคะ ป่านนี้แด๊ดดี๊คงประชุมเสร็จแล้ว เดี๋ยวเราค่อยไปหาอะไรทานกันนะคะ" เมื่อพูดจบร่างน้อยๆก็ปีนลงจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำไป

"แด๊ดดี๊ขา" เสียงลูกสาวตัวแสบปลุกให้ร่างสูงที่นั่งพักสายตาอยู่ที่โซฟาค่อยลืมตาขึ้นมามองลูกสาวที่กำลังวิ่งมาหาตน
"ว่าไงครับตัวแสบ" มาร์คอุ้มกัสเบลขึ้นมานั่งบนตักพร้อมกับกดจมูกโด่งของตนลงบนกลุ่มผมของลูกสาว
"น้องเบลหิวแล้วคะแด๊ดดี๊"
"หื้มม ตื่นมาก็หิวเลยหรอเรา แล้วแบมละครับ หิวหรือยังครับ" มาร์คพูดกับลูกสาว ก่อนจะหันไปถามแบมแบมที่ยืนอยู่ข้างโซฟาเดี่ยวข้างๆเขา
"นิดหน่อยครับพี่มาร์ค"
"โอเคครับ งั้นเราไปหาอะไรทานกัน" พูดจบมาร์คก็อุ้มลูกสาวบนตักขึ้นมา ก่อนที่จะใช้มืออีกข้างที่ว่างคว้าเอามือเรียวของแบมแบมมากระชับเอาไว้ พร้อมกับเดินเคียงคู่กันออกจากห้องทพงานไปทันที


แผนการทานมื้อเย็นถูกเปลี่ยนเพราะความต้องการของเด็กน้อยที่ร้องอยากจะทานอาหารฝีมือแบมแบม มาร์คจึงต้องขับรถพาคนตัวเล็กมาแวะที่ซุซุปเปอร์มาเก็ตใกล้ๆบ้านเพื่อหาซื้อวัตถุดิบก่อนที่จะกลับเข้าบ้านกัน



ทันทีที่กลับมาถึงบ้าน คนตัวเล็กก็ตรงเข้าครัวไป ด้วยเห็นว่าเย็นมากแล้ว มาร์คที่ถือของเข้ามาวางในห้องครัวเองก็ขอตัวขึ้นไปอาบน้ำ เพื่อไล่ความเหนื่อยล้าที่ตัวเองได้รับมาตลอดทั้งวัน และไม่ลืมที่จะพาลูกสาวตัวแสบขึ้นไปอาบน้ำด้วยกัน

แบมแบมวุ่นวายกับการเตรียมอาหารให้กับสองพ่อลูกโดยมีนาและเหล่าแม่บ้าน ความคล่องแคล่วของคนตัวเล็กทำเอาทุกคนในครัวต่างมองกันอย่างเหลือเชื่อว่าคนตัวเล็กจะทำกับข้าวเก่งขนาดนี้

ในที่สุดอาหารหน้าตาแปลกๆที่ทั้งนาและเหล่าแม่บ้านได้ช่วยคนตัวเล็กทำก็ถูกนำมาจัดวางบนโต๊ะอาหารอย่างเตรียมพร้อม เป็นเวลาเดียวกับมาร์คที่อุ้มกัสเบลลงมาพอดี

"ว้าวว" เสียงเด็กน้อยที่ถูกคนตัวสูงวางลงบนเก้าอี้ตัวประจำดังขึ้นทันทีเมื่อได้เห็นอาหารบนโต๊ะ
"นี่แบมทำทั้งหมดเลยหรอ" มาร์คที่เดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ของตัวเองถามขึ้น
"ครับ ลองทานดูนะครับ พี่นาครับตักข้าวเลยครับ" แบมเดินมาวางอาหารอย่างสุดท้ายลงต่อหน้าเด็กน้อยก่อนจะนั่งลงข้างๆ
"อันนี้อะไรหรอคะ น่ากินจังเลยค่ะ" เด็กน้อยถามขึ้น มองพร้อมกับมองอาหารตรงหน้าไม่วางตา
"อันนี้หรอคะ ไข่ตุ๋นหมูสับค่ะ อันนี้ของน้องเบลคนเดียวเลยนะคะ" แบมแบมตอบพร้อมกับตักไข่ตุ๋นใส่จานให้กับเด็กน้อย
"แล้วที่เหลือนี่ละแบม มันคืออะไรบ้าง หน้าตาแปลกๆแต่ดูน่ากินทุกอย่างเลย" เป็นมาร์คบ้างที่ถามคนตัวเล็กถึงอาหารมื้อนี้
"ทั้งหมดนี้คืออาหารไทยครับ ตรงหน้าพี่มาร์คคือต้มยำกุ้งครับ ส่วนนี้คือต้มจืดวุ้นเส้น นั่นก็กระเพราหมูครับ"

แบมแบมบอกชื่ออาหารทั้งหมดกับมาร์ค ก่อนที่ทั้งสองจึงลงมือทานมื้อเย็น เสียงเจื้อยแจ้วของลูกสาวและแบมแบมทำให้บนโต๊ะอาหารดูมีสีสันกว่าทุกวัน และยังสร้างรอยยิ้มให้กับเหล่าแม่บ้านที่แอบมองทั้งคนอยู่ในครัวได้เป็นอย่างดี


หลังจากที่ทุกคนทานมื้อเย็นกันเรียบร้อยแล้ว ห้องนั่งเล่นจึงเป็นที่ที่คนทั้งสามย้ายตัวเองเข้ามานั่งเล่นกัน การ์ตูนเรื่องโปรดของเด็กน้อยอย่างทอมแอนด์เจอรี่ถูกฉายอยู่บนหน้าจอทีวีขนาดใหญ่ภายในห้องนั่งเล่น เด็กน้อยนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างมาร์คกับแบมแบม เสียงหัวเราะสนุกสนานไปกับการ์ตูนที่ดูอยู่นั่นสร้างรอยยิ้มให้กับแบมแบมและมาร์คได้เป็นอย่างดี จนกระทั้งเสียงของเด็กน้อยเริ่มเงียบลง ทำเอาคนเป็นพ่อต้องหันไปมอง

"น้องเบลครับ เราไปนอนกันดีกว่าครับ หนูจะหลับแล้วเนี่ยลูก" มาร์คหันมาพูดกับลูกสาวที่เริ่มนั่งปรือตาดูการ์ตูนเงียบๆ

เด็กน้อยไม่ได้ตอบอะไรกับมาร์ค ทำเพียงพยักหน้ารัวๆพร้อมกับพลิกตัวหันไปกอดแบมแบมเอาไว แบมแบมจึงเป็นฝ่ายที่ต้องอุ้มเด็กน้อยขึ้นไปยังห้องนอน และมาร์คเดินตามหลังทั้งคู่ขึ้นไปด้วย
แบมแบมวางกัสเบลลงบนเตียงพร้อมกับค่อยนั่งลงข้างๆ มาร์คที่เดินตามมานั่งลงที่เตียงอีกฝั่งพร้อมกับหยิบตุ๊กตาหมีขึ้นมาให้ลูกสาวได้กอดเอาไว้

"นอนได้แล้วนะครับตัวแสบของแด๊ดดี๊ ฝันดีนะครับคนดี" มาร์คพูดกับลูกสาวก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากของลูกสาวอย่างที่ทำเป็นประจำทุกคืน
"น้องเบลอยากให้แด๊ดดี๊ กับหม่ามี้แบมมาส่งน้องเบลนอนแบบนี้ทุกวันจังเลยคะ" สรรพนามใหม่ที่เด็กน้อยเรียกคนตัวเล็กเมื่อสักครู่ ทำเอาทั้งมาร์คและแบมแบมต่างมองหน้ากันด้วยความตกใจ
"น้องเบลคะ ทำไมหนูเรียกอาแบมแบบนั้นละลูก หื้มมม" มาร์คถามลูกสาวที่นอนตาแป๋วมองแบมแบมสลับกับเขาไปมา
"น้องเบลอยากให้หม่ามี้แบมมาเป็นหม่ามี้น้องเบลจริงๆค่ะ น้องเบลอยากให้หม่ามี้อยู่กับเราที่นี่ แด๊ดดี๊ขาน้องเบลจะทำยังไงดีคะ" เด็กน้อยหันมาพูดกับคนเป็นพ่อ โดยที่ไม่ได้หันกลับไปมองแบมแบมที่ตอนนี้ทำตัวไม่ถูกเพราะคำพูดของเด็กน้อยไปเรียบร้อยแล้ว

มาร์คมองหน้าลูกสาวตัวแสบสลับกับมองหน้าอีกคนที่ตอนนี้เริ่มหน้าแดงจนเห็นได้ชัด เพียงเพราะคำพูดของลูกสาวเขาไปแล้ว แต่จะว่าไปเขาเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่า จะได้ยินประโยคนี้จากปากลูกสาวของเขา ซึ่งมันทำให้สิ่งที่เขากังวัลมาตลอด หลังจากที่เขาคิดว่าจะจีบคนตัวเล็กตรงหน้านี้ มันถูกสลัดทิ้งไปทันที และสิ่งที่เขาต้องทำต่อไปนี้ก็คือเดินหน้าจีบและทำทุกทางให้ได้คนตัวเล็กคนนี้มาเป็นหม่ามี้ให้ลูกสาวเขาให้ได้จริงๆเสียที

แบมแบมยังคงนั่งนิ่ง ดึงสติตัวเองให้กับมาเป็นปกติยังไม่ได้ เด็กน้อยที่หันไปบอกเหตุผลของการใช้สรรพนามให้กับเขา หันกลับมากอดเขาแน่นบ่งบอกได้ถึงสิ่งที่กัสเบลพูดนั้น เธออยากให้มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ

ตาคมของมาร์ค จ้องมองใบหน้าหวานที่มองหน้าลูกสาวเขาอยู่ไม่วางตา จนแบมแบมที่เงยหน้าขึ้นมาเจอกับสายตาของเขาต้องรีบหลบสายตาของเขาไปอีกครั้ง
.
"อาแบมขา น้องเบลขอเรียกอาแบมว่าหม่ามี้ได้ไหมคะ อาแบมอย่าโกรธน้องเบลเลยนะคะ น้องเบลอยากให้อาแบมเป็นหม่ามี้น้องเบลจริงๆ แด๊ดดี๊ก็อยากให้อาแบมเป็นหม่ามี้น้องเบล ใช่ไหมคะแด๊ดดี๊" ประโยคต้นๆของกัสเบลดึงสติของแบมให้กลับมาฟังในสิ่งที่เด็กน้อยพูดได้อีกครั้ง ก่อนที่ประโยคสุดท้ายของกัสเบลจะทำให้หัวใจของแบมแบมเองเต้นรัวเหมือนกลองชุด จนกลัวว่ามันจะหลุดออกมานอกอก

แบมแบมละสายตาจากเด็กน้อยไปหามาร์คอีกครั้ง ทำให้เขารู้ว่าตัวเองคิดผิดมากๆที่เลือกมองอีกคนในตอนนี้ เพราะสายตาที่มาร์คมองมา มันยิ่งทำให้เขาใจเต้นแรงมากกว่าเดิมอีกเท่าตัว ไอ้สายตาที่สื่ิอความหมายออกมาได้ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดเสียอีก

"ใช่ค่ะ แด๊ดดี๊ก็อยากให้อาแบมของหนูมาเป็นหม่ามี้ของหนูมากกว่าเป็นคุณอาเสียอีกค่ะ แต่แด๊ดดี๊ไม่รู้ว่าอาแบมของหนูเขาจะยอมหรือเปล่านะคะ" ไม่ใช่เพียงสายตาที่ส่งมาให้คนตัวเล็ก แต่คำพูดที่เอ่ยออกมา มันทำให้นาทีนั้นใจของคนตัวเล็กถึงกับอ่อนยวบไปทันที



"เฮียแจ็ค แจว่า เราเลื่อนกำหนดการเดินทางจากอีกสามวันมาเป็นพรุ่งนี้เย็นแทนดีไหมครับ" ยองแจค่อยๆปิดประตูห้องนอนของหลานสาวอย่างเบามือ ก่อนจะหันมาหาแจ็คสันที่ยืนยิ้มอยู่ด้านหลังของตัวเอง

หลังจากที่ยองแจและแจ็คสันกลับมาถึงบ้าน เขาถามหาหลานและพี่ชายกับสาวใช้คนสนิทอย่างนา จนได้ความว่าพี่ชายของเขาและแบมแบมน้องชายคนสนิทของแจ็คสัน กำลังพาหลานสาวเข้านอนทั้งคู่ก็ไม่รอช้า ขึ้นมาแอบดูคนทั้งคู่และมาได้ยินคำพูดของสองพ่อลูกที่กำลังพูดกับแบมแบม รวมไปถึงท่าทางของทั้งหลานและพี่ชายของตนที่แสดงออกต่อแบมแบม ทำให้เขารู้สึกว่าการปล่อยให้ทั้งสามคนได้อยู่ด้วยกันวันนี้ มันจะทำให้เขาได้เห็นพี่มาร์คคนเดิมที่เคยหายไปตลอดห้าปีกลับมาอีกครั้ง

"หื้มมม เลื่อนมาเป็นพรุ่งนี้เลยหรอ รีบอะไรขนาดนั้นหึเรา" แจ็คสันเอ่ยกับคนที่กำลังจูงมือเขาเดินลงบันไดไปยังชั้นล่าง
"ครับ เฮียจะไม่ให้แจรีบได้ยังไงเล่า เฮียก็เห็นนี่ครับว่าเพราะอะไรแจถึงต้องรีบ" ยองแจหันกลับมาตอบคนรักด้วยรอยยิ้ม
"ครับๆ เฮียเห็นแล้วครับ เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ งั้นเอาเป็นว่าพรุ่งนี้เช้า เฮียจะโทรเลื่อนไฟท์บินล่ะกันนะครับ" แจ็คสันรับคำพร้อมกับนั่งลงบนโซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่น
"งื้ออ เฮียแจ็คของแจน่ารักที่สุดเลย" เมื่อได้ยินว่าแจ็คสันก็เห็นด้วยและยอมทำอย่างที่ตัวเองพูด ก็หันกับมากอดคนรักที่นั่งอยู่ข้างๆทันที



หลังจากจบประโยคของมาร์ค ห้องทั้งห้องก็ถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ จนเด็กน้อยในอ้อมกอดได้เข้าสู่นิททราไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว มาร์คจึงจับลูกสาวตัวแสบออกจากตัวของแบมแบมให้นอนในท่าที่สบาย ก่อนจะห่มผ้าให้และชวนคนตัวเล็กกลับลงไปชั้นล่างด้วยกัน

"แบมครับ" มาร์คเรียกคนตัวเล็กเอาไว้ก่อนที่น้องจะทันได้ก้าวลงบันไดไป แบมแบมไม่ได้ตอบรับเขา หากแต่หยุดเดิน ก่อนจะหันกลับมาหาเขาแต่กลับยืนก้มหน้าเพื่อซ้อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีเรื่ออีกครั้งเอาไว้

มาร์คเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคนตัวเล็ก พร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าเอามือทั้งสองข้างของแบมแบมมากอบกุมเอาไว้ ก่อนที่เขาเองจะตัดสินใจพูดบางอย่างออกไป

"แบม พี่รู้นะครับว่า สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ มันอาจจะทำให้แบมลำบากใจ แต่พี่ก็อยากให้แบมรู้เอาไว้นะครับว่า น้องเบลเธอรักแบมมากจริงๆ และคำพูดของพี่ที่พี่พูดออกไป มันก็เป็นความรู้สึกของพี่จริงๆ" มาร์คมองจ้องเข้าไปในดวงตาคู่สวยของคนตรงหน้าตลอดเวลาที่เขาพูด พร้อมทั้งสื่อความหมายทุกอย่างออกไปผ่านสายตา ให้แบมแบมได้รู้ว่าเขารู้สึกยังไงกับเจ้าตัว
"แบมแบมยังไม่ต้องตอบตกลงกับพี่ตอนนี้หรอกครับ พี่ขอเวลาเพื่อพี่จะได้พิสูจน์ให้แบมเห็นว่า ทั้งตัวพี่แล้วก็กัสเบล ต้องการแบมจริงๆ" พูดจบมาร์คก็กุมลงจูบหน้าผากมนของคนตัวเล็กตรงหน้า ก่อนที่จะพาคนตัวเล็กเดินลงไปชั้นล่างทันที



-------------------------------------------------------------
Talk
      มาอัพให้แล้วคร้าาา ฮื้อออ น้องโดนกัสเบลกับพี่มาร์ครุกหนักมากเลยตอนนี้ น้องช็อคจนทำอะไรไม่ถูกไปแล้ว บทพี่จะรุกก็รุกจนน้องตั้งตัวไม่ทันกันเลยทีเดียว แล้วแบบนี้น้องจะทำยังไงต่อไปกันล่ะเนี่ย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #43 Aon Meyjforever (@aon_meyj4ever) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 23:07

    หนูกัสเบลทำดีมากค่ะลูก
    แด๊ดดี้ก็รีบจีบหม่ามี๊แบมของกัสเบลด่วนเลยนะคะ
    ขอให้น้องแบมใจอ่อนกับสองพ่อลูกไวๆ
    #43
    0
  2. #42 WWaraporn (@WWaraporn) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 22:51

    หม่ามี๊แบมของกัสเบล

    #42
    0
  3. #41 suwichabam (@suwichabam) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 22:06
    หลงแล้วว
    #41
    0
  4. #40 NokSan (@noknok18) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 21:59
    ทำงานกันเป็นทีม
    #40
    0
  5. #39 patchyy2 (@patchyy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 21:54
    น่ารักกกหม่ามี๊แบมม ยอมตกลงสักทีเถอะน้าาา
    #39
    0