พี่เลี้ยงคนนี้...หม่ามี้หนู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,286 Views

  • 90 Comments

  • 161 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    58

    Overall
    7,286

ตอนที่ 12 : Chapter 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 747
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    23 ธ.ค. 61


คนตัวเล็กที่หลักจากแยกกับมาร์คขึ้นมาถึงห้องของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ก็รีบจัดการกับของที่หอบหิ้วมาจากห้างสรรพสินค้าก่อนจะจัดการกับตัวเอง ด้วยเพราะพรุ่งนี้เช้า แจ็คสันยังคงมีงานถ่ายโฆษณาอีกหนึ่งตัว ก่อนที่จะเริ่มหยุดยาวในวันถัดไป

ร่างบางที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนที่เป็นเสื้อยืดตัวโขร่งกับกางเกงขาสั้นที่เขาชอบใส่เป็นประจำ แบมแบมเดินอ้อมมานั่งลงที่เตียงพร้อมกับมือเรียวที่ทำหน้าที่เช็ดผมที่ยังไม่แห้งดี ก่อนที่เขาจะต้องหลุดยิ้มออกมาเมื่อได้เห็นตุ๊กตาตัวใหม่ที่เขาเพิ่งได้มันมาจากเด็กน้อยที่ทำให้เขาหลงรัก

คนตัวเล็กหยุดเช็ดผมตัวเอง คว้าเอาตุ๊กตาหมีมาถือไว้พร้อมกับเอนตัวพิงลงหัวเตียง แบมแบมจ้องมองตุ๊กตาหมีในมือ ก่อนที่ภาพของคนที่ยื่นมันมาให้เขาจะผลุดขึ้นมาในความคิด แล้วเปลี่ยนเป็นภาพของเขากับมาร์คที่เกิดขึ้นภายในรถ ทำเอาใบหน้าหวานเริ่มรู้สึกร้อนผ่าว คำพูดของมาร์คก่อนที่จะแยกกันทำเอาเขายิ้มไม่หุบ 'คนโปรดของน้องเบล' งั้นหรอ ให้ตายสิ ใครไม่มาได้ยินน้ำเสียงที่คนพูดตั้งใจใช้มันพูดออกมาแบบเขา ไม่มีทางรู้หรอกว่ามันรู้สึกดีแค่ไหน

ครืดดด ครื้ดดด

แต่ก่อนที่แบมแบมจะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น เสียงโทรศัพท์เครื่องสวยของเขา ก็เรียกให้คนตัวเล็กกลับมาอยู่กับปัจจุบัน

"ครับพี่แจ็ค" แบมแบมกรอกเสียงทักทายคนปลายสายทันที
(พรุ่งนี้พี่มีถ่ายแค่งานเดียวใช่ไหมแบม หลังจากนั้นไม่มีงานอะไรใช่ไหม) แจ็คสันโทรมาเช็คตารางงานของตัวเองอีกครั้ง หลังจากดูหนังกับยองแจเสร็จ
"แปบนึงนะครับพี่แจ็ค ใช่ครับ มีแค่งานเดียวครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้แบมเข้าไปรับแต่เช้านะครับพี่แจ็ค" แบมหยิบเอาแทบเล็ตเครื่องสวยที่วางอยู่บนโต๊ะเล็กข้างหัวเตียงขึ้นมาเช็คตารางงานของแจ็คสันอีกครั้ง ก่อนจะคอนเฟิร์มกับปลายสายพร้อมกันนัดเวลาเข้าไปรับอีกฝ่าย
(ไม่ต้องหรอแบม พรุ่งนี้ยองแจจะไปกับพี่แทนน่ะ เพราะเดี๋ยวเสร็จงานแล้ว พี่จะออกต่างจังหวัดคงกลับดึกๆเลย แล้วพี่ก็ต้องรบกวนเราด้วย ช่วยเป็นพี่เลี้ยงให้กัสเบลสักวันหน่อยได้ไหม) แจ็คสันบอกกับคนตัวเล็ก ถึงเหตุผลจริงๆที่เขาโทรมาหาคนตัวเล็ก
"อ๋อๆ ได้ค ครั ห๊ะ ดะเดี๋ยวพี่แจ็ค เมื่อกี้พี่ว่าไงนะครับ"

แบมแบมที่วางแทบเล็ตลงข้างตัวหลังจากเช็คตารางของแจ็คสันเรียบร้อยแล้ว พร้อมกลับหยิบเอาตุ๊กตาตัวเดิมขึ้นมาเล่นไปด้วยคุยโทรศัพท์กับแจ็คสันไปด้วยจึงทำให้ได้ยินสิ่งที่แจ็คสันพูดไม่ค่อยถนัดนัก จนต้องถามกลับไปใหม่อีกครั้ง

(พี่บอกว่า พรุ่งนี้พี่รบกวนแบมหน่อย ช่วยเป็นพี่เลี้ยงให้กัสเบลแทนยองแจสักวันนึง ไอ้มาร์คมันต้องทำงาน แจไม่อยู่ไม่มีใครดูแลกัสเบล) แจ็คสันทวนสิ่งที่เพิ่งพูดออกไปอีกครั้ง
"เอางั้นหรอครับพี่แจ็ค งั้นน ดะ ได้ครับ แล้วแบมต้องทำยังไงครับพี่แจ็ค"
"เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าไอ้มาร์คจะเข้าไปรับเราไปที่บ้านเอง เดี๋ยวมันไปถึงมันคงโทรหาแบม พี่ให้เบอร์แบมกับมันไว้แล้ว" แจ็คสันพูดคุยกับคนตัวเล็กอีกนิดหน่อย ก่อนที่จะว่างสายไป เพื่อให้แบมแบมได้พักผ่อน



"ว่าไงยองแจ" มาร์คที่เพิ่งเดินออกจากห้องเก็บของของฮานิมา พอดีกับสายของยองแจโทเข้ามาหาเขา
(เฮีย วันนี้แจไม่ได้กลับบ้านนะครับ) ปลายสายตอบกลับมาทันที เมื่อได้รับการตอบรับจากมาร์ค
"อื้ิออ แล้วเราจะกลับเข้ามาตอนไหน พี่จะได้อยู่กลับแสบ รอเรากลับมาก่อนค่อยเข้าบริษัท"
(เอ่ออ แจคงกลับดึกๆเลยครับเฮีย แต่เฮียไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ แจหาพี่เลี้ยงไว้ให้แล้ว พรุ่งนี้เฮียแค่ ไปรับเขาก็พอ เบอร์โทรติดต่อแจส่งให้เฮียแล้ว แค่นี้นะครับเฮียมาร์ค)
"ดะ เดี๋ยวแจ

สายถูกตัดไปก่อนที่มาร์คจะทันได้ทักท้วงอะไรกับคนปลายสาย มือหนากดเข้าแอพพิเคชั่นไลน์ เพื่อดูว่าพี่เลี้ยงที่น้องชายว่านั้นหน้าตาเป็นอย่างไร แต่แล้วก็ต้องสายหัวให้กับทั้งเพื่อนและน้องจอมวางแผน เมื่อได้เห็นรูปและเบอร์ที่ถูกส่งมาพร้อมกัน

ร่างสูงจัดการจัดเก็บเบอร์โทรที่ถูกส่งมาให้ตน ไม่นานนักข้อความแจ้งเตือนจากแอพเคชั่นไลน์ก็ดังขึ้น ก่อนที่มือหนาจะจัดการพิมพ์ข้อความส่งไปยังผู้ติดต่อใหม่ที่เพิ่งเพิ่มเข้ามาในรายชื่อผู้ติดต่อทันทันที

'พรุ่งนี้เช้า เดี๋ยวพี่เข้าไปรับนะครับ แบมแบม'




- เช้าวันต่อมา -

แบมแบมตื่นขึ้นมาด้วยเสียงนาฬิกาปลุก ด้วยเข้าไม่รู้จัดเจนว่าพี่มาร์คจะเข้ามารับเขาตอนไหน จึงต้องตื่นก่อนเวลาที่ตัวเองเคยตื่นเป็นประจำ และเมื่อจัดการกับตัวเองเรียบร้อยแล้ว แบมแบมเห็นว่ายังมีเวลา เนื่ิองจากคนที่บอกว่าจะมารับแต่เช้ายังไม่มีที่ท่าว่าจะเข้ามารับเขาในตอนนี้ คนตัวเล็กจึงตัดสินใจที่เข้าครัวทำอาหารเช้าให้ตัวเอง พร้อมทั้งทำขนมง่ายๆไปฝากเด็กน้อยที่เขาต้องอยู่ดูแลทั้งวันเพื่อฆ่าเวลา

ร่างเล็กที่สวมผ้ากันเปื้อนสีฟ้าลายปิกาจู ง่วงอยู่กับการจัดเตรียมอาหารอย่างอารมณ์ดี แบมแบมบรรจงเทแป้งแพนเค้กลงบนกระทะอย่างใจเย็น สตอเบอรี่ชิ้นเล็กถูกวางลงบนแป้งแพนเค้กที่เริ่มขึ้นฟองอากาศ ก่อนที่มือเรียวจะค่อยใช้ไม้พายสำหรับทำขนมพลิกแป้งอีกฝั่งขึ้นมา ไม่นานนัก แพนเค้กทั้งสองแผ่นก็ถูกวางซ้อนกันลงบนจานรองใบเล็กที่ถูกเตรียมเอาไว้แล้ว

ครืดดด ครืดดด
.
โทรศัพท์เครื่องสวยที่ส่งแรงสั่นอยู่บนเคาร์เตอร์ครัวไม่ไกลจากคนตัวเล็กนัก เรียกให้แบมแบมละความสนใจจากการแต่งหน้าแพนเค้กตกหน้า

"ครับพี่มาร์ค"
แม้ว่าเบอร์ที่โชว์อยู่หน้าจอนั้นจะไม่ได้มีชื่ิอแสดงให้รู้ชัดเจนว่าเป็นใคร แต่เพราะคนตัวเล็กพอจะเดาได้ว่ามันเป็นเบอร์ของใครก็เท่านั้น

(พี่ถึงคอนโดเราแล้วนะครับ)
"เอ่ออ พี่มาร์ครีบหรือป่าวครับ พอดีแบมกำลังแต่งหน้าแพนเค้กค้างไว้นะครับ"
(ไม่ครับ เดี๋ยวพี่นั่งรอเราอยู่หน้าล็อบบี้ก็ได้ครับ)
"เอ่ออ พี่มาร์คขึ้นมานั่งรอที่ห้องแบมก่อนก็ได้ครับ"
(โอเคครับ เดี๋ยวพี่ขึ้นไปครับ เผื่อเราอาจจะต้องมีของติดไปเผื่อด้วย พี่จะได้ช่วยถือ)
"ครับพี่มาร์ค"

บนสนทนาจบลงเพียงแค่นั้น ก่อนที่สายจะถูกตัดไปด้วยมือของแบมแบมเอง หวังว่าการที่ให้พี่มาร์คขึ้นมานั่งรอเขาบนห้อง จะไม่ทำให้พี่มาร์คคิดว่าเขากำลังอ่อยพี่มาร์คอยู่นะ

แบมแบมวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิม ก่อนจะกลับมาให้ความสนใจกับการแต่งหน้าแพนเค้กอีกครั้ง

ตืดด ตืดด

เป็นอีกครั้งที่เสียงออดหน้าห้องเรียกให้คนตัวเล็กต้องละมือจากขนมตรงหน้า ขวดวิปครีมถูกวางลง แบมแบมจึงหันกลับไปล้างมือ ก่อนที่ขาเรียวจะสาวเท้าไปยังประตูหน้าห้องเพื่อเปิดประตูให้กับผู้มาใหม่

"สวัสดีครับพี่มาร์ค เข้ามานั่งรอแบมแปบนึงนะครับ จะเสร็จแล้ว"

มาร์คทำเพียงยิ้มรับคนตัวเล็กตรงหน้า พร้อมกับเดินตามเข้ามานั่งลงที่โซฟากลางห้อง พลางสายตาก็ทำการสำรวจภายในห้องของคนตัวเล็ก

ห้องขนาดกลางถูกจัดอย่างเป็นระเบียบและเป็นสัดส่วน กลิ่นหอมอ่อนที่เป็นกลิ่นเฉพาะของคนตัวเล็กอบอวนภายในห้อง ทำให้มาร์คที่เพิ่งเคยสัมผัสรู้สึกผ่อนคลาย มาร์คยังคงไล่มองทุกอย่างในห้องของคนตัวเล็ก ก่อนที่สายตายจะมาหยุดลงที่เจ้าของห้อง ที่กำลังวุ่นวายอยู่ในโซนครัว

ภาพของคนตัวเล็กที่อยู่ภายใต้ผ้ากันเปื้อนสีฟ้าลายปิกาจูทำให้มาร์คหลุดยิ้มออกมาอีกครั้ง มาร์คไม่รู้เลยว่าเพราะผ้ากันเปื้อนผืนนั้นหรือเพราะตัวเขาเองที่กำลังหลงไหลไปกับความน่ารักของคนตรงหน้า จึงทำให้เขาใช้รอยยิ้มได้เปลืองขนาดนี้

"พี่มาร์คครับ พี่มาร์ค พี่มาร์ค" แบมแบมที่ทำทุกอย่างเสร็จแล้วเดินเข้ามาหามาร์คที่นั่งรออยู่ที่โซฟา เรียกคนเป็นพี่ที่นั่งเหม่อมองเขาอยู่เสียงดัง
"คะ ครับ" มาร์คที่หลุดออกจากความคิดของตัวเอง เห็นคนที่ก่อนหน้านี้อยู่ที่ครัว มายืนอยู่ตรงหน้า ก็ต้องตอบรับเสียงตะกุกตะกัก
"พี่มาร์คเป็นอะไรหรือป่าวครับ เหม่อแต่เช้าเลย"
"ปะ ป่าวหรอกครับ เราไปกันเลยไหมครับ ป่านนี้เด็กแสบคงตื่นแล้วล่ะ"
"ครับ ไปกันเลยครับ แบมเตรียมของเสร็จหมดแล้ว"
"มาครับ พี่ถือให้" ไม่พูดป่าว มือหนายื่นออกไปตรงหน้าคนตัวเล็กเพื่อขอสิ่งที่แบมแบมถือเอาไว้ มาถือไว้เสียเอง ก่อนที่จะพากันเดินออกจากห้องไป

ภาพของคนตัวเล็กที่เดินออกมาจากลิพท์โดยมีนักธุรกิจที่ไม่มีใครไม่รู้จักอย่างมาร์คต้วน ตกอยู่ในสายตาแห่งความสงสัยของผู้จัดการคอนโดคนสนิทมินอาและพนักงานหน้าเคาร์เตอร์ เพราะนอกจากแจ็คสันแล้ว ไม่เคยมีใครที่เคยแม้แต่จะมานั่งรอแบมแบมที่ล็อบบีเลยสักครั้ง ทุกคนยังคงมองอยู่อย่างนั้น จนกระทั้งรถคันหรูของมาร์คจะขับออกไปจากคอนโด



---------------------------------------------------------

หายไปหลายวันไรท์มาอัพให้แล้วน๊า เนื้อหาไรท์ยังไม่ได้ตรวจทำผิดถ้าหากอ่านเจอส่วนที่ผิดอยู่คอมเม้นบอกไรท์กันได้เลยนะคะ ช่วงนี้งานไรท์คอนข้างเยอะเลยอาจจะหายไป แต่ไรท์จะพยายามไม่หายไปนานน๊า ขอบคุณกหลายๆคนที่คอยติดตามฟิคของไรท์ และขอบคุณคอมเม้นที่บอกถึงข้อผิดพลาดของไรท์ด้วยนะคะ มันทำให้ไรท์รอบคอบกับการใช้คำมากขึ้น ขอบคุณมากจริงๆคะ รักรีดทุกคนเลยนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #30 Midnighttuan9397 (@MBEIENTUAN) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 02:07
    รออ่านยุน่ะ
    #30
    0
  2. #29 WWaraporn (@WWaraporn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 21:21

    เห็นความน่ารักของน้องแล้วใช่ไม๊พี่มาร์ค

    #29
    0