พี่เลี้ยงคนนี้...หม่ามี้หนู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,283 Views

  • 90 Comments

  • 160 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    55

    Overall
    7,283

ตอนที่ 11 : Chapter 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 781
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    18 ธ.ค. 61


รถยนต์คันหรูแล่นไปเรื่อยๆบนถนนสายหลักใจกลางเมืองหลวงอย่างโซล ภายในห้องโดยสารถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ หลังจากที่แบมแบมบอกที่อยู่ของเขากับมาร์คเรียบร้อยแล้ว ก็ผลอยหลับไปหลังจากที่มาร์คขับรถออกจากห้างสรรพสินค้าได้เพียงไม่นานนัก

หลายต่อหลายครั้งที่มาร์คละสายตาจากถนนตรงหน้ามามองคนตัวเล็กข้างๆ ที่มีลูกสาวตัวแสบหลับอยู่บนตัก แม้แบมแบมจะหลับไปแล้วเพราะความเหนื่อยล้า แต่ร่างบางก็ยังคงกอดลูกสาวของเขาเอาไว้ไม่ปล่อย ซึ่งการกระทำของคนตัวเล็กข้างๆนี้ทำให้มาร์คเผลอยิ้มตามไปด้วยได้ไม่ยากนัก

แรงพลิกตัวของเด็กน้อยที่พยายามหลบหนีความเย็นของแอร์ ทำให้ร่างบางที่หลับอยู่รู้สึกตัวขึ้นมามองเล็กน้อย ก่อนจะกระชับกอดเด็กน้อยบนตักให้คลายหนาว แล้วพาตัวเองกลับเข้าสู่นิทราอีกครั้ง ส่วนมาร์คที่กำลังมองการกระทำของแบมแบมอยู่นั้นก็ต้องหลุดยิ้ม ก่อนทีี่จะหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าข้างทาง

ผ้าห่มผืนเล็กที่มาร์คเอาติดรถไว้ตลอด ถูกหยิบออกมาห่มให้กับคนทั้งคู่ที่หลับไม่รู้เรื่องเพื่อคลายหนาว มือหนาเอื้อมไปลูบหัวทุยๆของลูกสาวที่นอนอยู่บนตักของแบมแบมด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเลื่อนมาลูบแก้มเนียนของเจ้าของตักอย่างลืมตัว จนร่างบางที่หลับอยู่รับรู้ถึงบางอย่างที่ก่อกวน จึงเบี่ยงหน้าหนีทำให้มาร์คต้องรีบดึงมือกลับมาอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่ได้ตื่นขึ้นมาเพราะตัวเองเผลอไปก่อกวนก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก มาร์คเลือกที่จะปรับอุณหภูมิของแอร์ขึ้นเพื่อให้ภายในห้องโดยสารไม่เย็นมากจนเกินไป ก่อนจะหันกลับมามองคนทั้งคู่แล้วจึงขับรถออกไปจากตรงนั้นทันที

ไม่นานนักรถยนต์คันหรูของมาร์คก็ขับเข้ามาจอดอยู่หน้าคอนโดหรูของแบมแบม ร่างสูงปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองออก ก่อนจะหันไปปลุกร่างเล็กที่ยังคงหลับสนิท

"แบม แบมครับ" มาร์คเอนตัวเข้าไปเรียกแบมแบมใกล้ๆ เพราะกลัวว่าลูกสาวที่นอนอยู่นั้นจะตื่นขึ้นมางอแงเสียก่อน พร้อมกันเขย่าไหล่เล็กเบาๆ
"อื้อออ ถึงแล้วหรอครับ" แบมแบมส่งเสียงงัวเงียในตอนที่รู้สึกถึงแรงเขย่าเบาๆที่ไหล่ ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองออกไปรอบๆ
"ครับ เดี๋ยวแบมรอพี่แปบนึงนะครับ" พูดจบมาร์คก็จัดการเปิดประตูรถฝั่งตัวเอง ก่อนจะเดินอ้อมมายังฝั่งของแบมแบม

มาร์คเปิดประตูรถออกเพื่ออุ้มลูกสาวของเขาออกก่อน เพื่อให้คนตัวเล็กลงจากรถได้สะดวก แต่ในจังหวะที่มาร์คก้มลงมาอุ้มลูกสาวตัวน้อยของเขานั้น มันทำให้ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น สัมผัสลมหายใจที่ถูกผ่อนออกมารินรดกันนั้น ทำให้ทั้งคู่เผลอเงยหน้าขึ้นมาสบตากันอีกครั้ง
แรงดึงดูดจากคนตัวเล็กตรงหน้าทำให้มาร์คเลือนใบหน้าของตัวเองเข้าใกล้คนตัวเล็กมากขึ้นเรื่อยๆ จนคนตัวเล็กเองก็เผลอหลับตาลงอย่างช้าๆ แต่ก่อนที่อะไรๆจะเกิดขึ้น แรงขยับตัวของเด็กน้อยก็ดึงสติของทั้งคู่ให้กลับมาอีกครั้ง มาร์คจึงอุ้มลูกสาวขึ้นมาพาดบ่าแกร่งไว้ แล้วจึงก้าวถอยหลังเพื่อหลีกทางให้แบมแบมได้ลงจากรถ

"อ๊ะ" ทันทีที่ก้าวขาลงจากรถ ด้วยความที่นั่งท่าเดียวนานๆโดยไม่ได้ขยับ ทำให้คนตัวเล็กเกิดอาการเหน็บชาเล่นงาน จนแทบจะล้มลงไปกองกับพื้น แต่ดีที่มาร์คเกี่ยวเอวบางของแบมแบมเอาไว้ได้ทันเสียก่อน

"ขอบคุณครับ" แบมแบมขยับตัวยืนอีกครั้งโดยยังมีแขนแกร่งของมาร์คคอยประคองเอาไว้อยู่ และเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กสามารถยืนได้แล้วเขาจึงปล่อยร่างเล็กในอ้อมแขน

มาร์ควางเด็กน้อยลงบนเบาะอีกครั้ง จัดท่านอนให้ลูกสาวได้นอนสบายๆพร้อมกับห่มผ้าให้ ก่อนที่จะเดิมมาเปิดประตูด้านหลังเพื่อหยิบของให้กับแบมแบม

"ขอบคุณอีกครั้งนะครับคุณมาร์ค" เมื่อรับของของตัวเองมาแล้วก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณกลับไป
"พี่เองก็ต้องขอบคุณแบมด้วยนะที่คอยดูแลตัวแสบ แล้วก็ต้องขอโทษด้วย ที่เราทำงานมาทั้งวันแล้วยังต้องมาเจอเด็กแสบก่อกวนแบบนี้" ประโยคยาวเหยียดของมาร์คที่นานๆทีจะพูด ถูกเอ่ยออกมากับคนตรงหน้า
"ไม่เป็นไรเลยครับคุณมาร์ค" แบมแบมรีบบอกปัดกับคนตรงหน้าทันทีเมื่อเห็นท่าทีเกรงใจของมาร์ค ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกปกคลุมด้วยความเงียบ

"แบมครับ" มาร์คเป็นฝ่ายเรียกชื่อคนตรงหน้าขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่เงียบกันไปสักพัก
"ครับ!"
"ต่อไปนี้เรียกพี่ว่าพี่มาร์คก็ได้นะครับ เพราะตอนนี้เรากลายเป็นคนโปรดของตัวแสบไปอีกคนนึงแล้ว" มาร์คตัดสินใจบอกกับคนตรงหน้าออกไป
"ได้ครับพี่มาร์ค" แบมแบมตอบรับคนตรงหน้าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
"ดึกแล้วล่ะ เราขึ้นไปพักผ่อนได้แล้ว ยังไงคืนนี้ก็ฝันดีนะครับ" เมื่อได้รับคำตอบรับจากคนตัวเล็ก มาร์คก็ปล่อยให้คนตัวเล็กได้ขึ้นไปพักผ่อนเสียที
"ครับพี่มาร์ค ขับรถกลับบ้านดีๆนะครับ แล้วก็...ฝันดีเช่นกันครับ" แบมแบมบอกคนฝันดีกับคนตัวสูงกลับไปเช่นกัน ก่อนจะหันหลังกลับเดินเข้าไปภายในคอนโด
มาร์คยืนมองคนตัวเล็กหายเข้าไปในลิฟท์แล้วจึงเดินอ้อมกลับมาขึ้นรถ ก่อนจะขับออกไปยังถนนสายหลัก มุ่งหน้ากลับบ้านไปพร้อมกับรอยยิ้มเปื้อนใบหน้าทันที

ออกมาจากคอนโดของคนตัวเล็กได้ไม่นานนัก มาร์คก็กลับมาถึงบ้านเสียที ร่างสูงจึงขับรถเข้าไปจอดภายในโรงรถด้านข้างของตัวบ้านทันที ก่อนที่มาร์คจะจัดการอุ้มลูกสาวตัวแสบที่ยังคงหลับสนิทเดินเข้ามาภายในบ้าน

"นา เดี๋ยวไปเอาของหลังรถ แล้วตามเอาขึ้นไปให้ฉันที่ห้องตัวแสบทีนะ" มาร์คหันไปสั่งสาวใช้พร้อมยื่นกุญแจรถให้กลับเธอ
"ได้คะคุณมาร์ค" นารับคำเจ้านายพอคว้ากุญแจรถได้ก็วิ่งออกไปยังโรงรถทันที

มาร์คอุ้มลูกสาวเข้ามาในห้องนอนของเจ้าตัวที่เขาเป็นคนตกแต่ง ก่อนจะวางร่างน้อยๆของลูกสาวลงบนเตียงที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาอย่างเบามือ ด้วยเกรงว่าเด็กแสบจะตื่นขึ้นมางอแง

มาร์คเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกะละมังใบเล็กกับผ้าขนหนูผืนเล็ก และชุดนอนของลูกสาวตัวแสบ มาร์คจัดการเช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับลูกสาว เพื่อเด็กน้อยจะได้นอนหลับสบายยิ่งขึ้น

ก๊อก ก๊อก แกร๊ก

"คุณมาร์คคะ ให้นาเอาวางไว้ไหนค่ะ" นาที่ถือถุงของทั้งหมดเข้ามาในห้องถามขึ้น
"เอาวางไว้ที่โต๊ะก่อนเดี๋ยวฉันจัดการเอง เธอไปพักผ่อนเถอะ" มาร์คชี้นิ้วบอกตำแหน่งกับสาวใช้ ก่อนจะบอกให้เธอไปพัก

มาร์คที่เช็ดตัวให้ลูกสาวเรียบร้อยแล้ว หายกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง ก่อนจะกลับมาจัดการกับของที่วางอยู่บนโต๊ะให้เข้าที่อย่างเรียบร้อย

ตุ๊กตาหมีสีขาวในชุดเจ้าหญิงสีฟ้าที่คนตัวเล็กซื้อให้ลูกสาว ถูกวางลงในอ้อมแขนของลูกสาวตัวแสบ ร่างน้อยที่นอนอยู่ขยับตัวกระชับกอดตุ๊กตาตัวใหม่เอาไว้แน่นทันที ทำเอามาร์คที่นั่งอยู่บนเตียง อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

มาร์คนั่งมองหน้าลูกสาวตัวแสบของเขาพร้อมกับลูบหัวทุยๆของลูกสาวอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจลุกจากเตียงจัดการห่มผ้าให้ลูกสาว แล้วหันไปปิดโคมไฟที่หัวเตียง แล้วเดินออกจากห้องนอนลูกสาวไป

ประตูห้องที่อยู่ข้างๆห้องนอนถูกเปิดออกด้วยมือของมาร์ค เผยให้เห็นภายในห้องที่เต็มไปด้วยรูปของภรรยาสาวของเขา ข้าวของเครื่องใช้ของฮานิ มาร์คนำมันมาไว้ในห้องนี้ทั้งหมด ทุกครั้งที่เขาเหนื่อยหรือท้อ เขามักจะพาตัวเองมานอนอยู่ที่ห้องนี้เสมอ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกับทุกครั้ง เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่มาร์คเดินเข้ามาในห้องนี้ด้วยรอยยิ้ม

มาร์คเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าชั้นสีขาวสะอาดตา ที่มีรูปของฮานิวางเรียงอยู่บนนั้น มาร์คหยิบเอากรอบรูปบานหนึ่งขึ้นมาก่อนที่จะเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวยาวสีขาว

"นิ คนนี้ใช่คนที่คุณส่งมาให้ลูกหรือป่าวครับ ถ้าใช่เขาจริงๆ หลังจากวันนี้ไป ผมจะเดินหน้าทำในสิ่งที่เคยสัญญาไว้กับคุณ ผมจะไม่ยอมปล่อยให้เขาไปไหนเด็ดขาด ผมสัญญา" คำถามที่วนเวียนอยู่ในหัวเขาตั้งแต่ที่เจอกับแบมแบมอีกครั้งในวันนี้ถูกเอ่ยขึ้นต่อหน้ากรอบรูปบานที่เขาถืออยู่

มาร์คไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่เขาคิดมันจะถูกหรือไม่ เพราะเขาเองก็ยังไม่มั่นใจเท่าไหร่นัก แต่เขาคิดมาตลอดว่าการที่คนตัวเล็กเข้ามาเจอกับเขาและกัสเบลมันคงไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ เขาไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่เขาเลือกที่จะทำหลังจากนี้ผลลัพธ์ขิงมันจะออกมาเป็นอย่างไร แต่ในตอนนี้เขาขอเลือกที่จะลองทำตามสัญชาตญาณที่เขามี เลือกที่จะลองเริ่มต้นใหม่อีกครั้งกับคนตัวเล็กที่ชื่อ 'แบมแบม'




------------------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #28 WWaraporn (@WWaraporn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 23:19

    หนูกัสเบล กามเทพตัวน้อยของอาแบมกับแด๊ดดี๊

    #28
    0
  2. #25 Aon Meyjforever (@aon_meyj4ever) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 10:41

    สนุกมาก หนูกัสเบลน่ารักมาก หนูจะเป็นกามเทพให้แด๊ดดี้กับอาแบมใช่มั้ยลูก

    #25
    0
  3. #24 panumat333ps (@panumat333ps) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 06:22

    สนุกมากค่ะรอค่ะ
    #24
    0
  4. #23 suwichabam (@suwichabam) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 03:57
    สู้ๆ ชอบมาก รออ่านตลอดค่ะ
    #23
    0
  5. #22 Midnighttuan9397 (@MBEIENTUAN) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 21:08
    รออ่านยุน่ะ
    #22
    0
  6. #21 NU_PRAY (@NU_PRAY) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 19:53
    สนุกค่ะ สู้ๆนะ เราก็จะรออ่านนะคะ นิยายคุณฮีลเรามากๆเลย
    #21
    0
  7. #20 patchyy2 (@patchyy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 18:16
    น่ารักกกก รอคะรอ
    #20
    0