My Friend เพื่อนกัน(ไม่)ตลอดไป

ตอนที่ 1 : วันเปิดเทอมที่แสน(โหดร้าย)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 พ.ค. 53

  กริ๊ง  กริ๊ง
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
"โอ๊ย จะปลุกอะไรนักหนาเนี่ย คนจะหลับจะนอน"ชั้นบ่นพร้อมกดปิดเสียงนาฬิกา
"คุณหนูเฟรนด์ขา สายแร้วนะค่ะ เดี๋ยวไปโรงเรียนไม่ทัน"เสียงของป้าอุ่น ป้าที่คอยดูแลบ้านส่งเสียงเรียกมาจากหน้าประตู
ชั้นก้อยังคงนอนต่อไป แต่ เอ๊ะ เมื่อกี้ป้าอุ่นบอกว่าโรงเรียน หรือว่า
"กรี๊ด"ชั้นสะดุ้งตื่นขึ้นมาในทันที
วันนี้เป็นวันเปิดเทอมนี่น่า ทำไมชั้นลืมไปได้เนี่ย แย่แร้ว>_<
ชั้นกุลีกุจอลุกจากที่นอนไปอาบนำ แร้วออกมาแต่งตัว
"ป้าอุ่นค่ะ บอกลุงปุ่นให้เอารถออกเรยค่ะ"ชั้นส่งเสียงบอกป้าอุ่น
"คุณหนูไม่ทานอะไรก่อนหรอค่ะ"ป้าอุ่นถามพลางจัดอาหารไปด้วย
"ไม่ดีกว่าค่ะ เฟรนด์สายแร้ว"พูดจบชั้นก้ออกไปรอรถที่หน้าบ้าน
อ้อ เกือบลืมแน่ะ>_< ชั้น นางสาว สสิตา วัชรมงคล หรือ คุณหนู เฟรนด์ สุดสวย
(ไม่ค่อยหลงตัวเองเรย โฮะๆๆ) ] ลูกสาวคนเดียวของ นายพิพัฒน์ วัชรมงคล
นักธุรกิจอันดับต้นๆของเมืองไทย (เป็นงัยรวยมั๊ยล่ะ)

   ณ มโรงเรียนเอกชนที่แพงสุดๆ
พอลงจากรถชั้นก้อวิ่งเข้าโรงเรียนอย่างสุดชีวิต แต่แร้วก้อแทบหยุดชะงัก
"หยุด อยู่ตรงนั้นนะ สสิตา" ชั้นหันไปมองหน้าคนที่สั่งให้ชั้นหยุด นั่นคือ อาจารย์ฝ่ายปกครองนั่นเอง
"ค่ะ อาจารย์" ชั้นพูดเสียงเบาๆ
"เปิดเทอมที่ไร เธอมาสายทุกที่เรยนะ" อาจารย์พูดว่าชั้น
มันก้อจิงอย่างที่อาจารย์พูดนั่นแหล่ะ เปิดเทอมที่ไร เป็นต้องมาสายทุกทีเรย
"ตามชั้นมานี่เรย" พูดจบอาจารย์ก้อเดินนำหน้าชั้นไป
"ชั้นต้องทำโทดเธอก่อน" อาจารย์พูด
"ค่ะ" ชั้นตอบรับเสียงเบาๆ
"ลุกนั่ง 200 ครั้ง ถ้าทำเสร็จก้อไปห้องได้" พูดจบอาจารย์ก้อเดินไปนั่งที่โต๊ะ
"เป็นไงเป็นกัน วันนี้สู้โว้ย" ชั้นพูดเบาๆกับตัวเอง
แร้วชั้นก้อเริ่มทำตามที่อาจารย์สั่ง
" 1 2 3...."ชั้นเริ่มลุกนั่ง
เวลาผ่านไปนานพอสมควร
"198 199 200" พอนับครั้งสุดท้าย ชั้นก้อนั่งลงกับพื้นทันที
ก้อมันเหนื่อยนี่น่า ให้ทำตั้ง 200 แน่ะ เยอะจะตาย
"อาจารย์ขา หนูไปแร้วนะค่ะ"ชั้นเดินไปบอกกับอาจารย์
ชั้นเดินไปห้องเรียนอย่างเหนื่อยและเมื่อย แถมยังต้องเดินไกลอีก ฮือ...ฮือ..
"ขออนุญาติเข้าห้องค่ะ"ชั้นพูดกับอาจารย์ที่กำลังสอน
"มาสายอีกแร้วนะ สสิตา ไปยืนอยู่หน้าห้อง หมดชั่วโมงเมื่อไรค่อยเข้ามา"อาจารย์พูดพร้อมกับไล่ชั้นไปยืนหน้าห้อง
วันนี้มันวันอะไรกันเนี่ย มาถึงก้อโดนลุกนั่ง มาห้องก้อต้องยืนอยู่หน้าห้องอีก โอ๊ย ชั้นจะตายอยู่แร้ว >_<
พอหมดชั่วโงอาจารย์ก้อเรียกชั้นเข้าไปในห้อง แร้วอาจารย์ก้อเดินออกไป
"มาสายอีกตามเคยนะแก"ยัยแคท เพื่อนของชั้นเอง เป็นลูกสาวเจ้าของห้างดัง ยัยนี่เป็นขวัญใจหนุ่มๆเรย
สวน รวย เก่ง เป็นลูกสาวคนเดียวซะด้วย ใครได้เป็นแฟนสบายทั้งชาติ
"แหม ไม่น่าถามเรยวะแคท ก้อรู้กันอยู่เปิดเทอมที่ไร เฟรนด์มันก้อสายประจำ"เกมส์พุดเสริม เพื่อนของชั้นอีกคน หมอนี่หล่อ ชี้เล่น แต่กวนโอ๊ยเป็นที่หนึ่ง ลูกชายคนเล็กของโรงแรมที่มีไปทั่วโลก รวยเว่อร์
"สมน้ำหน้า มาก้อโดนลงโทด ฮ่า...ฮ่า.."ส่วนไอ้คนสุดท้ายเนี่ย ชิน เพื่อนสนิทที่สุดของชั้น หมอนี่เป็นขวัญใจสาวๆเรย
รูปหล่อ พ่อรวย เป็นถึงลูกชายของท่านรัฐมนตรี ทุกอย่างเพอร์เฟ็กไปหมด เสียอย่างเดียว ปากสุนัข
"พอเรยพวกแก จะซ้ำเติมกันไปถึงไหนเนี่ย"ชั้นพูดขึ้นอย่างรำคาญ
"เอ้า เลิกคุยกันได้แร้ว ได้เวลาเรียนแร้ว"อาจารย์อีกวิชาเดินเข้ามา แร้วสั่งให้ทุกคนเลิกคุย
พวกเราเรยพักเรื่องที่คุยไว้ก่อน แร้วก้มหน้าก้มตาเรียน
"เอ้า วันนี้พอแค่นี้ก่อน ไปพักได้"พูดจบอาจารย์ก้อเดินออกจากห้องไป
"ไปกินข้าวกันพวกเรา"แคทชวนกันไปกินข้าว
"ไป ไป"เกมส์มันก้อเร่งยิกๆ

  ณ โรงอาหาร
คนมันจะเยอะอะไรกันนักหนาเนี่ย  แร้วจะหาโต๊ะนั่งได้มั๊ยเนี่ย
"นั่นไง ไปนั่งโต๊ะนั้นกัน"ยัยแคทพูด พลางชี้ไปที่โต๊ะ
"เฟรนด์ แคท จะกินไรกันอ่ะ เดี๋ยวชั้นกับไอ้ชินไปซื้อมาให้" เกมส์บอก พลางเร่งชินให้ไปเร็วๆ
"คนเยอะเนอะเฟรนด์ ไม่รู้สองคนนั้นจะได้รึยัง ชั้นหิวจนตาลายแร้วเนี่ย"ยัยแคทบ่น
"เดี๋ยวก้อคงได้แร้วแหล่ะ" ชั้นพูดพลางก้อลูบท้องต้วเอง ก้อชั้นยังไม่ได้กินข้าวเช้าเรยนี่น่า
แต่แร้ว ก้อมีอะไรบางอย่างหกลงมาใส่เสื้อของชั้น ชั้นก้มลงมองที่เสื้อ แร้วแทบอยากจะ กรี๊ด ออกมา
"นี่ เดินยังไง ไม่มีตาดูเรยรึไง" ชั้นพูดแร้วก้องจ้องหน้าน้องคนที่ทำน้ำหกใส่เสื้อของชั้น
"ผมขอโทดครับ พี่เฟรนด์" น้องคนนั้นพูดขอโทด
ไม่ต้องแปลกใจหรอกที่ชั้นมีคนรู้จัก เพราะสวยๆ รวยๆอย่างชั้น มีคนรู้จักอยู่แร้วล่ะ อีกอย่างชั้นน่ะ ป๊อปจะตายไป โฮะๆๆ
ลืมเรย นอกเรื่องจนได้ เอ้า เข้าเรื่อง
"ขอโทด แร้วมันหายไหมน้อง" ชั้นพูดอย่างโมโห แร้วจ้องหน้าอย่างเขม็ง
"ใช่ น้องขอโทดแร้วมันจะหายไหม" ยัยแคทพูดเสริม
ทุกคนในโรงอาหารเริ่อมหันมามองเราเป็นตาเดียว แร้วเริ่มซุบซิบนินทา
จะมองอะไรกัน ไม่เคยเห็นคนมีเรื่องกันรึไง หา ชั้นมองไปรอบๆแร้วถลึงตาใส่ จนคนในนั้นพากันก้มหน้าก้มตากินกันต่อไป
น้องคนนั้นก้อยังก้มหน้าก้มตา ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา แถมยังยืนตัวสั่นอีตะหาก
และก่อนที่เรื่องมันจะไปมากกว่านี้ เสียงของชินและเกมส์ก้อดังมาแต่ไกล
"มีอะไรกันหรอ"เสียงของชินพูดขึ้น พลางมองหน้าชั้น เหมือนถามว่าเกิดไรขึ้น
"ก้อน้องคนนี้ ทำน้ำหกใส่ชั้นนะสิ" ชั้นตอบอย่างอารมณ์เสีย
"เรื่องแค่นี้เนี่ยนะ" เสียงของเกมส์พูดขึ้นมาบ้าง
"เรื่องแค่นี้ได้ไง เสื้อชั้นเปรอะ" ชั้นพูดอย่างเอาเรื่อง
"ไม่มีอะไรแร้วครับน้อง น้องไปได้แร้ว"พอชินพูดจบ น้องคนนั้นก้อเดินจากไป
"นี่แกทำบ้าอะไรของแกเนี่ย ชิน"ชั้นถามชินอย่างเอาเรื่อง
"ก้อน้องเค้าก้อขอโทดแกแร้ว จะไปเอาเรื่องเค้าทำไม"ชินพูดอย่างเบื่อๆ 
"เอ้า ไปเช็ดไป"ชินพูดพร้อมส่งผ้าเช็ดหน้าให้ชั้น
"เอ้า เลิกพูดกันได้แร้ว หิวข้าวแร้วโว้ย"เกมส์พูดตัดบท
"เออ ใช่ ชั้นหิวจะตายอยู่แร้ว"แคทพูดด้วย
แร้วทุกคนก้อนั่งกินข้าวกันจนหมดเกลี้ยง แหงสิ ก้อหิวกันทุกคน ยิ่งชั้นข้าวเช้ายังไม่ได้กินมานะ โซ้ย แหลกเรย
กินเสร็จเราก้อขึ้นไปเรียนตามปกติ (น่าเบื่อชะมัด)
"พอแค่นี้นะ" พูดจบอาจารย์ก้อเดินออกจากห้องไปทันที
 "เฮ้อ เลิกสักที" ชั่นพูดอย่างเบื่อๆ
"วันนี้ก้อซวยทั้งวัน แย่เป็นบ้าเรย" ชั้นพูดระบายอารามณ์อย่างเซ็งๆ
"เอาน่า อย่าคิดมาก" ยัยแคทพูดปลอบ
"งั้นวันนี้ เราไปเดินช็อปปิ้งกันดีกว่า" ยัยแคทพูดต่อ
"ก้อดีนะ ว่าไง ชิน" เกมส์พูด แร้วหันไปถามความคิดเห็นชิน
"อือ" ชินตอบเรียบๆ
"งั้นจะรอช้ากันอยู่ทำไม ไปเรย" ยัยแคทพูดจบก้อลิ่วออกจากห้องไปทันที
  ห้าง NHY
"เฟรนด์ เสื้อตัวนั้นสวยป่ะ" ยัยแคทชี้ให้ชั้นดูเสื้อตัวหนึ่ง
"อือ ก้อสวยดี เหมาะกับแกดีนะ" ชั้นพูด พลางหยิบเสื้อตัวนั้นมาทาบที่ตัวยัยแคท
"สวยตายอ่ะ" เกมส์พูดอย่างหมันไส้
"ปากหรอที่พูดเนี่ย" พูดจบ ยัยแคทก้อวิ่งไล่ตีเกมส์ยกใหญ่
มันก้อทะเลาะกันได้ทุกวัน ไม่รู้จะอะไรกันนักหนาคูนี้
"เฮ้ย ชินไปดูร้านสร้อยตรงนั้นกันดี" พูดจบชั้นก้อเดินไปทันที ปล่อยยัยแคทกับเกมส์มันไว้ตรงนั้นแหล่ะ
"ดูสร้อยเส้นไหนดีค่ะ"พนักงานเอ่ย
"ดูเส้นนี้ค่ะ" ชั้นพูด พลางชี้ไปที่สร้อยเส้นหนึ่ง
"งั้นขอแนะนำเส้นนี้ดีกว่าค่ะ เป็นสร้อยที่คู่กันเหมาะกับน้องและแฟนน้องมากนะค่ะ" พูดจบพนักงานก้อหยิบสร้อยเส้นนั้นมาให้ดูทันที
"คือ เราไม่ได้เป็นแฟนกันค่ะ" ชั้นปฏิเสธอย่างเสียไม่ได้
พนักงานก้อเรยเงีบยไปในทันที
"แต่จะว่าไปมันก้อสวยนะ" ชั้นพูดกับตัวเอง
"งั้น เอาเส้นนี้ค่ะ"ชั้นตกลงซื้อสร้อยเส้นนี้ จ่ายเงินเสร็จ ก้อถือออกมาเรย
"อ่ะ ชั้นให้" ชั้นยืนสร้อยอีกเส้นหนึ่งให้ชิน
"ให้ทำไม" ชินถามอย่างงงๆ
"ก้อเห็นมันสวยดีก้อเรยซื้อ" พูดจบก้อเอายัดใส่มือชินทันที
"ไปดูร้านนั้นดีกว่า" แร้วชั้นก้อเดินนำหน้าชินไปเรย
"พวกแกหนีชั้นมาเรยนะ" เสียงยัยแคทบ่นมาแต่ใกล้
"หนีที่ไหน" ชั้นพูดแก้ตัว
"ชั้นอยากกินไอติมอ่ะ เราไปกินกันเถอะ" ยัยแคทชวนและเดินนำทุกคนไป
พวกเราเข้าไปนั่งในร้าน ทุกคนในร้านมองเราแปลกๆแฮะ
"เออ ช่วงนี้มีโปรโมชั่นคู่รักอยู่ค่ะ ไม่ทราบว่าน้องๆสนใจไหมค่ะ" พนักงานเอ่ย ยิ้มๆ
ส่วนพวกเราก้อได้แต่มองหน้ากันงงๆ
"เออ ยังงั้นก้อได้ค่ะ" ยัยแคทพูดตัดบท
"แร้วทำไมแกไม่ปฏิเสธล่ะ" ชั้นบอกอย่างงงๆ
"บอกไปเค้าก้อไม่เชื่อ" ยัยตอบ
ก้อจิงขณะอยู่ที่โรงเรียนยังไม่มีใครเชื่อสักเท่าไรว่าชั้นกับชินไม่ได้เป็นแฟนกัน และ แคทกับเกมส์ก้อเหมือนกัน
"ไม่อยากบอกรึเต็มใจ +555" เกมส์พูดแร้วหัวเราะ
"อยากตายรึไง" ยัยแคทพูดพร้อมกับทำท่ายกมือขึ้น เกมส์เรยเงียบในทันใด
พอไอติมมา พวกเราก้อนั่งกินกันอย่าเอร็ดอร่อย แร้วก้ออิ่มในที่สุด
"ยังไง ชั้นกับเกมส์กลับก่อนนะ เฟรนด์ ชิน" ยัยแคทเอ่ยขึ้น
"อืม กลับบ้านดีๆล่ะ" ชั้นเอ่ยขึ้น
"พรุ่งนี้ เจอกันไอ้ชิน" เกมส์พูดกับชิน
"เออ" ชินพูด
"เราก้อกลับบ้านกันดีกว่า" แร้วชินก้อไปส่ง
"ไปก่อนนะ" ชินเอ่ยเมื่อส่งชั้นถึงหน้าบ้าน
"อือ กลับบ้านดีๆนะแก" ชินพูดกับชิน
"เออๆ" ชินรับคำแร้วขึ้นรถกลับบ้าน
เฮ้อ ถึงวันนี้จะซวยไปหน่อย แต่ก้อดีนิดนึง
แร้วชั้นก้อเดินกลับเข้าบ้านไป วันนี้ก้อสนุกอีกวัน แฮะ~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #4 Ployiiz (@polyiiz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2553 / 21:39
    ขออนุญาตวิจารย์นะคะ - - อย่างแรกเลย คือ... ภาษาวิบัติอย่างชัดเจน!  แล้วตัวหนังสือก็ติดๆ กัน(ระหว่างบรรทัด)เลยทำให้อ่านยากค่ะ เพราะปกติก็ปวดตาอยู่แล้วเพราะอ่านที่หน้าจอคอม  ถ้าแต่งเพื่อความสนุกสนานมันก็คงไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ  แต่ถ้าจะเขียนนิยายหรือบทความมันไม่ควรที่จะใช้ภาษาวิบัติเลยค่ะ  เพราะเว็บนี้เด็กเล่นเยอะ  กลัวจะเป้นการบ่มเพาะไปใตัวค่ะ


    * ** :: ขออภัยถ้าข้อความเหล่านี้ทำให้คุณไม่พอใจ
    #4
    0