SF/OS : [VGA/TAEGI] By Taegientheworld

ตอนที่ 9 : OS - Fantasy + CUT

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,889
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    15 ก.ย. 61

OS : FANTASY

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ hand gif tumblr



เธอบอกฉันได้นะ จินตนาการที่เธอซ่อนเอาไว้อยู่หนะ

ฉันพร้อมแล้วนะ ฉันมาอยู่หน้าเธอแบบนี้แล้วไง

ฉันจะช่วยเธอเอง สิ่งที่เธอคิดไว้

Fantasy – Fei

 

 

 




 

JK : กูกลับมาแล้วคิดถึงกูกันมั้ย

Jimin : คิดถึง แต่ไม่ได้คิดถึงมึง

Jimin : คิดถึงของฝากจากญี่ปุ่นมากกว่า

Taehyung : 5555555555555555

Taehyung : เหมือนไอจีมว่ะ

Taehyung : ไปญี่ปุ่นมาทั้งที ได้ไรดีๆกลับมาฝากเพื่อนบ้างมั้ยครับ?

JK: ไอพวกเพื่อนชั่ว

JK : ไม่คิดถึงกูกันเลย

Jimin : ยอมรับ พรุ่งนี้มาเรียนเอาของฝากมาให้ด้วย

Taehyung : อยากให้ถึงวันพรุ่งนี้ไวๆเลยครับ

JK : เออๆ เสียใจชะมัดเลยว่ะ

JK : เพื่อนไม่รักกันเลย TT

 

 





ไง เจ้าจองกุกเพื่อนรักไปญี่ปุ่นเป็นไงบ้าง?”

นี่คือคำทักทายแรกเมื่อแทฮยองและจีมินเจอหน้าจองกุกที่มหาลัย จริงๆพวกเขาก็อยากจะถามเรื่องของฝากที่เจ้าเพื่อนกระต่ายหิ้วมาให้จากญี่ปุ่นมากกว่า แต่เพราะไม่อยากให้เพื่อนมองว่าเราเป็นคนไม่ดีก็เลยเลือกจะถามไถ่สารทุกข์สุขดิบไปตามมารยาทไปก่อน

ก็ดี สาวสวย อาหารอร่อย

เพื่อนตัวโตพูดแล้วยักไหล่ราวกับว่าไม่มีเรื่องอะไรที่น่าประทับใจเป็นพิเศษ แต่เมื่อแขนแกร่งของเจ้าตัววางกระเป๋าเป้คู่ใจบนโต๊ะ แววตากลมโตที่สาวๆหลายคนคิดว่ามันน่าหลงใหลและน่ารักเหมือนกระต่ายน้อย ทั้งที่ความจริงแล้วมันคือสายตาของกระต่ายป่าก็แปรเปลี่ยนเป็นแววตาเจ้าเล่ห์และแพรวพราวระยิบระยับ

อะไรวะ?”

ปาร์ค จีมิน ถึงกับขมวดคิ้วมองจองกุกสลับกับกระเป๋าเป้ด้วยความไม่เข้าใจว่าในกระเป๋ามีอะไรทำไมถึงทำให้จองกุกอารมณ์ดีขึ้นมาเสียดื้อๆ ส่วนแทฮยองเองก็สงสัยไม่น้อยไปกว่าจีมิน เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาสัดส่วนเพอร์เฟคประหนึ่งรูปปั้นถึงกับเอื้อมมือของตัวเองตรงไปที่กระเป๋าเป้ ตั้งใจว่าจะเปิดเป้ดู แต่สุดท้ายแล้วก็โดนเจ้าของชิงหยิบไปได้ก่อน

 

ของใหม่ล่าสุดจากญี่ปุ่นเพื่อชายโสดแบบเรา

 

อะไรวะ? แผ่นหนังโป๊แบบ4Dรึไง

แทฮยองเอ่ยขึ้นมาอย่างขำๆ แน่นอนว่าตั้งแต่เมื่อคืนที่จองกุกบอกว่าจะเอาของฝากจากแดนปลาดิบมาให้ แทฮยองก็คิดถึงเพียงอย่างเดียวเท่านั้น นั่นก็คือ หนังผู้ใหญ่ หรือ ‘AV’ สินค้ายอดนิยมห้าดาวที่หนุ่มๆร้อยทั้งร้อยต้องได้กลับมาเมื่อไปเยือนแดนอาทิตย์อุทัย และขอแอบกระซิบว่ารอบก่อนที่แทฮยองได้มีโอกาสไปเที่ยวญี่ปุ่นกับครอบครัว เขาเองก็แบกกลับมาเต็มกระเป๋าเดินทาง เขาซื้อมามาเยอะมาก เยอะจนเพื่อนสนิททั้งสองคนได้อนิสงส์ไปด้วย

 

เรียกได้ว่าดูได้ทั้งปีไม่ซ้ำเรื่อง

 

ไม่ใช่ นี่มันพิเศษยิ่งกว่าหนัง4Dอีก

ลีลาสัด ไหนคือไรเอามาดูสิ๊

สุดท้ายแล้วก็เป็นจีมินทีทนไม่ได้กับความเล่นตัวของจองกุก เจ้าตัวจึงแย่งกระเป๋าเป้จากมือจองกุกแล้วรีบเปิดดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น อยากรู้นักว่าของที่ทำให้จองกุกเพื่อนรักตื่นเต้นมันคืออะไร?

“……………………”

แทฮยองถึงกับขมวดคิ้วด้วยความงงงวยและบรรยากาศระหว่างพวกเขาทั้งสามก็ตกอยู่ในความเงียบเมื่อจีมินหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเป้ของจองกุก และ สิ่งนั้น ไม่ใช่แผ่นหนังแบบที่เขาคิด

เหี้ยไรเนี่ย!?”

พูดจบแทฮยองยื่นมือไปแย่ง แว่นตา จากมือจีมิน ดวงตาคมก้มสำรวจเจ้าสิ่งของที่รูปร่างแปลกประหลาดในมือเสร็จก็หันไปมองหน้าจองกุกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ทำเอาจองกุกถึงกับหลุดขำออกมาเพราะท่าทีที่เหมือนกับเด็กสองขวบช่างสงสัยของเพื่อนตัวเอง

นี่ละสุดยอดนวัตกรรมใหม่

นวัตกรรมเหี้ยไรมึง

เอาไว้ทำไรวะ เล่นเกมส์เหรอ?”

ประโยคแรกเป็นของจองกุก ส่วนประโยคถัดมาที่เต็มไปด้วยคำด่าและความไม่พอใจคือของแทฮยอง

 

จบกัน!! ความฝันที่จะนอนดูหนังฟินๆคืนนี้

 

ไม่ใช่!!!”

จองกุกปฏิเสธเสียงแข็งแล้วแย่งของจากมือแทฮยอง ถ้าให้แทฮยองอธิบายของที่พวกเขากำลังพูดถึงอยู่ มันคือแว่นตาขนาดใหญ่ที่มีลักษณะใกล้เคียงกับแว่นตาVRที่ใช้เล่นเกมส์สมจริงเสียมากๆ ถึงแทฮยองจะไม่รู้ว่ามันใช้ทำอะไร แต่เขามั่นใจว่าเจ้าแว่นนี่ไม่ได้มีไว้เล่นเกมส์แน่ๆ

เอาเป็นว่าพวกมึงเอาไปลองเองละกัน

พูดจบก็ยัดแว่นประหลาดๆใส่มือแทฮยองและจีมินคนละอัน เมื่อทำภารกิจแจกของฝากเสร็จเรียบรร้อยแล้วใบหน้าหล่อเหลาปนน่ารักก็ยกยิ้มกว้าง

 

ให้ตายเถอะ! แทฮยองไม่ไว้ใจรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของไอกระต่ายป่าตัวนี้เลย

 

มึงแกล้งไรกูป่ะเนี่ย?”

คำถามของจีมินทำให้แทฮยองรู้ดีว่าเขาไม่ใช่คนเดียวที่ไม่ไว้ใจเจ้าเพื่อนตัวโตคนนี้ จองกุกส่ายหน้าแทนคำตอบแล้วเดินอ้อมมากอดคอแทฮยองกับจีมิน

พอมึงใส่นะ กูรับประกันเลยว่าพวกมึงจะเห็นสวรรค์ชัดอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“………………………………….”

แต่ขอเตือนไว้อย่างหนึ่ง

 

 

 

 

 

 

ใส่ตอนอยู่คนเดียวนะเพื่อน

 

 

 

 

 

 

=Taegientheworld=

 

 

 

 

 

ปัง

ร่างสูงโปร่งเกือบ180เซนเดินเข้ามาในห้องชุดคอนโดของตัวเองด้วยสภาพอิดโรยหลังจากผ่านสมรภูมิเรียน6ชั่วโมงตั้งแต่ช่วงเช้า เล่นเอาแทฮยองแทบจะหมดแรง ร่างแกร่งล้มตัวนอนบนโซฟาหนังราคาแพงกลางห้องด้วความอ่อนล้า เมื่อหลับตาลงเพื่อพักสายตา ฝ่ามือหนาสีแทนก็ถูกยกขึ้นมาวางบนหน้าผากอย่างที่เจ้าตัวชอบทำ ระหว่างที่แทฮยองกำลังนอนนิ่งไม่ไหวติ่งกลับมีความคิดบางอย่างวิ่งเข้ามาในหัวเขา

 

ของฝากของจองกุกมันคืออะไร?”

 

เพื่อที่จะตอบข้อสงสัยของตัวเอง ร่างหนาไม่รอช้ารีบลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบเจ้าแว่นตาอันใหญ่แสนประหลาดออกมาจากกระเป๋า แทฮยองจ้องมองของในมือแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าเจ้าเพื่อนตัวแสบมันมีแผนการอะไรจะแกล้งเขากับจีมินหรือเปล่า 

 

พอมึงใส่นะ กูรับประกันเลยว่าพวกมึงจะเห็นสวรรค์ชัดอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

 

คำพูดของจองกุกที่บอกพวกเขาก่อนที่พวกเขาจะเข้าเรียน ทำให้แทฮยองอดไม่ได้ที่จะหยิบแว่นขึ้นมาสวม

 

สวรรค์งั้นเหรอ?? มันเป็นยังไงกันนะ?

 

 

 ‘มืด

นี่เป็นความรู้คิดแรกที่แทฮยองนึกออก พอได้ใส่แว่นแล้ววิสัยทัศน์ในการมองเห็นของเขาก็มืดลงไม่ต่างกับใส่แว่นกันแดดสีดำ ไม่ต่างเลยสักนิด ไม่มีแสงสว่าง ไม่มีสวรรค์อย่างที่จองกุกพร่ำบอก

หึ

แทฮยองหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆเมื่อสำนึกขึ้นได้ว่าตัวเองโดนเจ้าเพื่อนตัวโตหลอกเข้าให้เสียแล้ว

พรุ่งนี้เช้ามึงเจอดีแน่จอนจองกุก!!!’

 

ได้แต่คิดบัญชีจองกุกเพื่อนตัวแสบไว้ในใจ เพราะพอถึงเวลาจริงๆแทฮยองรู้ดีว่าเขาไม่กล้าสู้จองกุกหรอก แค่เปรียบเทียบกล้ามแขนของเขากับจองกุกดูแล้วก็พอจะรู้ว่าสภาพเขาจะเป็นยังไงถ้าคิดจะไฝว้กับเจ้าฮักส์หน้ากระต่ายอย่างจองกุก

แต่ระหว่างที่กำลังนึกแผนการแก้แค้นจองกุกยังไงไม่ให้เจ็บตัว เสียงท้องร้องที่ประท้วงออกมาด้วยความหิวโหยดึงแทฮยองกลับเข้ามาสู่โลกของความจริง และเสียงนั่นมันทำให้แทฮยองตระหนักขึ้นได้ว่ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องตัวเองตั้งแต่ตอนเที่ยงวัน ความหิวโหยบังคับให้แทฮยองเดินตรงไปทางห้องครัวทันทีทั้งๆที่ยังใส่แว่นตาอยู่ และมันก็ตลกดีที่เขาใส่มันไว้อย่างนั้นแม้กระทั่งตอนที่กำลังกินขนมปังโฮลวีทสองแผ่นสุดท้าย อาหารอย่างเดียวที่มีอยู่ในตอนนี้ เพราะความเป็นชายโสดและอยู่คนเดียว แถมยังไม่ชอบทำอาหารอีกต่างหากทำให้แทฮยองไม่ค่อยซื้อของกินติดห้อง ส่วนมากเขาก็จะซื้อเอาตามร้านสะดวกซื้อทั่วไปเสียมากกว่า

กร่อกแกร่กก

แทฮยองหยุดการกระทำทุกอย่างเมื่อได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากห้องนอนของตนเอง แต่เมื่อเขานิ่งตั้งใจฟังเสียงนั้นกลับเงียบลง

 

หูฝาดละมั้ง

 

เมื่อคิดได้ดังนั้น แทฮยองจึงเลิกสนใจกับเสียงดังกล่าวแล้วหันมาจัดการกับขนมปังในมือตัวเองต่อ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าขนมปังเปล่าๆมันจะอร่อยจนน้ำตาไหลได้มากขนาดนี้

 

ความหิวมันมีอิทธิพลเปลี่ยนความคิดของคนมากจนน่ากลัว

 


Taehyung : ไอเพื่อนเวร!! มึงหลอกกู

Taehyung : จอนจองกุก!!!!!!!!!!!!

 


ระหว่างที่ยืนกินขนมปัง มือหนาก็พิมด่าเพื่อนตัวเองผ่านทางไลน์อย่างขะมักเขม้น

 

กร่อกแกร่กก

แทฮยองหยุดเล่นโทรศัพท์ในมือ เมื่อได้ยินเสียงดังมาจากห้องนอนตัวเองเป็นครั้งที่สองและคราวนี้มันชัดเจนมาก เขามั่นใจว่าหูเขาไม่ได้ฝาดแน่นอน แต่แทฮยองอยู่คนเดียว ไม่ได้เลี้ยงหมาหรือแมว ไม่มีรูมเมท

 

 

แล้วเสียงที่ได้ยินมันคือเสียงอะไรกัน??

 

ไวเท่าความคิด แทฮยองรีบเดินตรงดิ่งไปที่ห้องนอนของตัวเองทันที ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะนึกถึงเรื่องผีสางแล้วกลัวจนหัวหดซึ่งแทฮยองไม่ใช่คนประเภทนั้น เขาไม่กลัวผีแต่เขาก็ไม่ได้คิดจะลบหลู่หรือลองดีสิ่งที่มองไม่เห็น แต่ถ้าคิดจะมาอยู่ร่วมห้องเดียวกันคงยอมให้อยู่ด้วยไม่ได้จริงๆ

 

แอ่ด

 

แทฮยองค่อยๆเปิดประตูเข้ามาในห้องช้าๆ แล้วสิ่งที่เขาเห็นมันทำให้เขาช็อกจนถึงกับสะดุ้งและตะโกนออกมาเสียงหลง

เฮ้ยยยย!”

ภาพตรงหน้าทำเอาแทฮยองถึงกับสติหลุด ผู้ชายตัวขาวในสภาพแสนย่ำยีนี่คือใครกัน? แทฮยองอ้าปากค้างตบใบหน้าตัวเองอย่างแรงเพื่อเรียกสติและเช็คว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป และความเจ็บแสบตรงบริเวณแก้มทำให้แทฮยองตระหนักขึ้นได้ว่าสถานการณ์ตอนนี้

 

 

ของจริงว่ะ

 

นะ นายยย

เสียงทุ้มที่ในยามปกติก็แห่บพร่าอยู่แล้วยิ่งแห่บเข้าไปอีก เมื่อสบตาเข้ากับดวงตาเรียวเล็กของคนตรงหน้าทาชี่ส่งสายตาออดอ้อนมาให้เขาไม่หยุด แล้วยิ่งมองต่ำลงไปเจอเรียวขาขาวทะลุแว่นดำที่เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งสีดำคลุมไว้ไม่หมด สภาพที่น่าย่ำยีและโครตจะเอ็กซ์เซ็กซี่ที่เจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจทำเอาแทฮยองถึงกับกลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก

 

 

แม่ครับ ! ตั้งแต่เกิดมาคิมแทฮยองไม่เคยหิวน้ำขนาดนี้มาก่อนเลย

 

ยะ อย่าเข้ามานะ!”

แทฮยองเอ่ยห้ามเสียงหลงและดังอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ เมื่อผู้ชายตัวเล็กกำลังจะเดินเข้ามาใกล้เขา แต่แทนที่คนตัวเล็กตรงหน้าควรจะตกใจหรือโมโหที่เขาตะโกนใส่กัน เจ้าตัวกลับส่งยิ้มหวานๆมาให้เขาพร้อมกับยื่นมือมาแตะตรงแก้มของคนตัวสูงเบาๆ

คุณอย่าดังสิ

 “นี่มันอะไรกัน!?”

แทฮยองชะงักแล้วเดินถอยจนหลังแกร่งชนกับบานประตู มือหนาถอดแว่นออก ตั้งใจว่าจะขยี้ตาตัวเองเพื่อมองใบหน้าของคนตัวเล็กตรงหน้าตัวเองให้ชัดๆ

 

หายไปแล้ว

 

แทฮยองถึงกับขนลุกเกรียวเมื่อร่างบางแสนอรชรในสภาพสวมแค่เสื้อเชิ้ตตัวเดียวหายตัวไปอย่างไร้ร่อยรอย ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้เลยที่คนปกติจะทำได้ เว้นแต่ว่าคนนั้นเป็น

 

 

 

 

 

 

ผี

 

 

 

แต่ถ้าผีจะน่าย่ำยีขนาดนี้ แทฮยองก็อยากจะโดนหลอกทั้งวัน ทั้งคืน เลย

 

 

 

ดวงตาคมสอดส่องไปทั่วห้องนอนตัวเอง ไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวใดๆบ่งบอกว่าในห้องนี้มีเพียงเขาเท่านั้น ร่างสูงล้มตัวนอนลงบนเตียงพลางคิดถึงสิ่งที่พึ่งเกิดขึ้นเมื่อกี้ นี่มันแปลกมากๆ เขามั่นใจว่าคนตัวเล็กเมื่อกี้ไม่มีทางที่จะเป็นผีหรือวิญญาณแน่ๆ เพราะแทฮยองรับรู้ถึงไอร้อนจากมือของอีกฝ่ายตอนที่มือขาวเอื้อมมาสัมผัสแก้มเขาเบาๆ

 

 

แต่ถ้าไม่ใช่ผีแล้วคือตัวอะไรละ?

 

 

แทฮยองพลิกตัวหันไปอีกฝั่งก็ว่างเปล่าอีกเช่นเคย มีเพียงแว่นตาประหลาดๆของจองกุกเท่านั้นแทฮยองนึกตลกตัวเองอยู่ในใจไม่น้อยที่คาดหวังว่าจะเห็นผู้ชายแปลกหน้าตัวเล็กคนเมื่อกี้นอนอยู่ข้างๆ มือหนาถึงกับขยี้หัวตัวเองเพื่อลดความฟุ้งซ่านในใจ

ให้ตายเถอะ! เจอกันไม่ถึงหนึ่งนาทีแต่เล่นเอาเขาเสียการควบคุมตัวเองไปเลย

 

 

ช่างอันตรายนัก

 

แต่เดี๋ยวนะ แว่น?

 

 

พวกมึงจะเห็นสวรรค์ชัดอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

 

หรือนี่จะเป็นสวรรค์แบบที่จองกุกมันบอกนะ คิดได้ดังนั้นแทฮยองไม่รอช้าคว้าแว่นข้างตัวมาใส่อีกครั้ง

นี่

แทฮยองหันไปตามเสียงเรียกที่ดังจากด้านหลังด้วยใจที่เต้นรัวราวกับกลองชุด และก็เป็นอย่างที่เขาคิด เจ้าคนตัวเล็กคนนี้ไม่ใช่ผี ไม่ใช่วิญญาณ แต่เป็นภาพที่เขาเห็นผ่านเจ้าแว่นประหลาดๆอันนี้ แทฮยองจับจ้องใบหน้าหวานที่ก้มลงมามองหน้าเขาจนจมูกรั้นน่ารักแทบจะชนกับจมูกโด่งของตัวเอง ใจจริงแทฮยองอยากจะหยุดสายตาตัวเองไว้ตรงที่ใบหน้าหวานเท่านั้น ไม่อยากจะเป็นคนบาปแต่สุดท้ายแล้วเขาไม่สามารถห้ามใจตัวเองไม่ให้เลื่อนสายตาต่ำลงไปมองอะไรที่โผล่ออกมาวับๆแวมๆภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำได้จริงๆ

เดี๋ยว คิดจะทำอะไร

แทฮยองอยากจะตบปากตัวเองที่ถามอะไรโง่ออกไป ตอนที่ร่างเล็กย้ายขึ้นมานั่งคร่อมบนหน้าตักแกร่งของตัวเองแถมเอาก้นงอนกลมนั่งทับลงบนจุดยุทธศาสตร์ที่อันตรายที่สุด

 

อันตรายจนน่าหวั่นใจ

 

ทำให้คุณมีความสุขไง

 

 

 

โอเคตอนนี้แทฮยองพอจะเข้าใจแล้วว่าแว่นที่จองกุกให้มันมีไว้ทำอะไร

 

 

 

 

-Cut Coming Soon-

 

 

 

 

แทฮยองอ้าแขนรับคนตัวเล็กเข้ามาในอ้อมกอดเมื่อเห็นว่าชูก้ากำลังทิ้งตัวลงหาเขาด้วยความเหน็ดเหนื่อย ก่อนจะค่อยๆย้ายร่างบอบบางที่หมดสภาพไร้เรี่ยวแรงนอนลงข้างกายของตัวเอง แทฮยองยกยิ้มเมื่อชูก้าซุกใบหน้าหวานของตัวเองเข้าหาอกแกร่งของแทฮยองเหมือนกับแมวน้อยคลอเคลียเจ้านาย ก่อนจะใช้นิ้วชี้เกลี่ยปลายจมูกกลมด้วยความเอ็นดู และด้วยความที่ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ใกล้กันมากจนใช้อากาศหายใจร่วมกัน นอกจากสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆของกันและกัน แทฮยองยังสังเกตเห็นเหงื่อเม็ดใสที่ผุดขึ้นเต็มใบหน้าหวานของยุนกิ เหงื่อที่ออกมาเยอะราวกับออกกำลังกายคาร์ดิโออย่างหนัก ทำให้แทฮยองตระหนักได้ว่าตัวเองเผลอจัดหนักคนขี้ยั่วตรงหน้าเสียแล้ว

แท

ครับ

“………..”

แทฮยองเอ่ยตอบรับแทบจะทันทีที่ได้ยินเสียงหวานเรียกชื่อตัวเอง แต่สิ่งที่เขาได้กลับมาคือความเงียบ แทฮยองจึงก้มลงมองคนที่อยู่ในอ้อมอกของตัวเอง เขาก็พบว่าชูก้าหลับไปแล้ว เสียงเรียกเมื่อกี้เหมือนเจ้าตัวจะละเมอพูดออกมาเสียมากกว่า

 

นี่เขาทำให้ชูก้าครางชื่อเขาบ่อยจนเจ้าตัวละเมอออกมาเลยเหรอ

 

จะว่าไปมันก็แอบน่าภูมิใจอยู่หน่อยๆนะ

 

 

ฝันดีนะชูก้า

แทฮยองจุมพิศลงบนกลุ่มผมนุ่มสลวยสีดำสนิทของคนในอ้อมแขนตัวเองด้วยความลุ่มหลง ถ้านอนใส่แว่นประหลาดๆนี่คนจะหาว่าเขาบ้ามั้ยนะ แต่จะทำยังไงได้ละในเมื่อแทฮยองอยากสัมผัส อยากกอดชูก้าทั้งคืนไปจนเช้า เขาก็ต้องยอมนอนไปทั้งแว่นตาอันใหญ่เทอะทะนี่ แต่ก่อนจะนอนแทฮยองก็นึกขึ้นได้ว่าเขาควรจะไลน์ไปขอบคุณจองกุก ผู้สนับสนุนหลักความสุขในครั้งนี้หลังจากที่ไลน์ไปด่าเจ้าตัว

 



Taehyung : ขอบคุณสำหรับของฝาก

Taehyung : กูชอบมาก

 

 

โทรศัพท์สมาร์ทโฟนราคาแพงถูกวางลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างไม่ได้รับการใส่ใจเท่าไรนัก ในเมื่อเจ้าของโทรศัพท์เครื่องนี้กำลังสนใจคนที่นอนอยู่ข้างกายมากกว่า อ้อมแขนแกร่งของแทฮยองกอดรัดร่างบอบบางของชูก้าแนบแน่นเสียราวกับว่ากลัวคนตรงหน้าจะหายไป ซึ่งมันคือความจริงที่แทฮยองจะต้องยอมรับให้ได้

 

 

เมื่อเขาถอดแว่นออกชูก้าจะต้องหายไป

 

 

ชูก้า ไม่หายไปได้มั้ย?”

อื้อออออออ

แม้จะรู้ดีว่าเสียงที่ได้ยินคือเสียงละเมอของคนในอ้อมแขน แต่แทฮยองจะขอทึกทักไปเองละกันว่านั่นคือคำตอบของชูก้า

 

 

 

 

 

= FIN =

 

 

 

 

 

 

TALKE W. ME

แว๊บมาลงNCให้นะคะ สามารถหาอ่านได้ที่เก่าที่เดิมเลยค่ะ

มาช้าไปนิด (ไม่นิดมั้ง??) แต่ดีกว่าไม่มานะคะ

ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นและกำลังใจนะคะ

แปะรูปแว่นVRไว้ให้ เผื่อใครนึกภาพแว่นที่แทฮยองใส่ไม่ออก

พูดคุยกันต่อหรือขอฟิคได้ที่ #โลกของแทกิ น้า

PS. ยังไม่ได้ตรวจคำผิดค่ะ

B
E
R
L
I
N
 à¸£à¸¹à¸›à¸ à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

246 ความคิดเห็น

  1. #170 vote_mama_forbts (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 17:22
    แททททเอ้ยยย แต่ไม่อยากให้ชูก้าหายไปเลยอ่ะ
    #170
    0
  2. #137 Vsoulme (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 12:32
    จิกกกกกหทอนนแน้ววว
    #137
    0
  3. #85 Shawdy☆Lloyd (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 00:41
    นี่มันสุดยอดเทคโนโลยี ทำได้ยังไงกัน อยากได้! ฮือออออ
    #85
    0
  4. วันที่ 14 กันยายน 2561 / 23:20
    อุแง้ๆๆแซ่บมากๆเลยค่ะชอบ; -​ ; แต่แอบเศร้านะเนี่ยถ้าแทแทถอดแว่นแล้วจะไม่ได้เจอชูก้า
    #84
    0
  5. #82 Nulaw (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 19:21
    วี๊ดดดด ชอบค่ะะะ
    #82
    0
  6. #81 Jung Tien-In (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 17:18
    อ้าวววงี้พอถอดแว่นก็ต้องหายไปน่ะสิ เศร้าเลย
    #81
    0
  7. #80 Frmjin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 12:42
    มีทางไหนที่ไหมที่ก้าจะไม่หายไป
    #80
    0
  8. #79 k_922 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 07:33
    แอบเศร้านะเนี่ย
    #79
    0
  9. #78 P.SKS.723 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 05:04
    กรี๊ดดดดด หนูก้าลูกอย่าหายไปไหนเลยยย
    #78
    0