SF/OS : [VGA/TAEGI] By Taegientheworld

ตอนที่ 14 : OS - Lil Meow Meow

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,660
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 181 ครั้ง
    12 พ.ค. 62


OS - Lil Meow Meow
 






หากแมวคิดอยากครองโลกก็ปล่อยให้แมวครองไป

เวลานี้ผมสนใจอยู่เพียงเรื่องเดียว

คือทำอย่างไรจึงจะได้ครองใจแมว



















ภาพของพ่อเสือหนุ่มร่างสูงโปร่งเดินกลับบ้านพร้อมกับถุงแซลมอนเสียบไม้จำนวนเกือบสิบไม้ กลายเป็นภาพที่คุ้นชินสำหรับผู้คนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรแห่งนี้




การไปยืนต่อแถวเกือบครึ่งชั่วโมงเพื่อซื้อปลาแซลมอนย่างร้านโปรดของเจ้าเหมียวข้างบ้านกลายเป็นงานอดิเรกที่ ‘คิม แทฮยอง’ ทำเป็นประจำทุกวันหลังเลิกเรียน แม้ว่ามันจะค่อนข้างเสียงเวลาและน่าเบื่อ แต่มันก็คุ้มค่ากับการได้เห็นหน้าเจ้าแมวจอมดื้อที่จะยอมโผล่มาให้เจอเฉพาะตอนมีของกินมาล่อเท่านั้น




“ทุกคง วันนี้เรามีแผนใหม่มาฉะเหนอ”




ยังไม่ทันจะก้าวเดินถึงหน้าบ้านของเจ้าแมวน้อยตัวแสบ แทฮยองก็ได้ยินเสียงตะโกนเจี๊ยวจ๊าวของเจ้าตัวยุ่งและเพื่อนๆในกลุ่มดังมาแต่ไกล ดูท่าทางแล้วก็คงไม่พ้นเรื่องวางแผนยึดครองร้านปลาย่างเหมือนในทุกๆวัน




“มาชนหัวกันเร็ว นี่คือแผนกันลับ เราจะห้ายคนอื่นลู้ไม่ด้าย”




ภาพของแมวเด็กสี่ตัวกำลังนั่งสุมหัวกันอยู่กลางสนามหญ้า มันช่างน่ารักและน่าเอ็นดูจนแทฮยองต้องยิ้มออกมา



แม้เจ้าตัวจ๊อยทั้งหลายจะพยายามกระซิบกระซากเรื่องแผนการชั่วร้าย (ในความคิแมวเด็ก) กันเสียงเบาขนาดไหน

ก็ไม่สามารถรอดพ้นไปจากหูของเสือหนุ่มวัยสิบห้าปีที่ยืนห่างไกลอย่างคิมแทฮยองไปได้




ก็เสือโคร่งเป็นสัตว์ที่มีความสามารถในการได้ยินที่ดีมากนี่นา



“ฮะแฮ่ม”



แทฮยองแกล้งกระแอมเบาๆเพื่อเรียกร้องความสนใจ ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นใบหน้าหวานที่แสนคุ้นเคยก็โผล่ขึ้นมา ริมฝีปากเล็กฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นพี่ชายข้างบ้านชูถุงของโปรดให้ดู



“พี่แตยอง”



‘ยุนกิ’ เจ้าแมวน้อยวัยห้าขวบรีบวิ่งดุ๊กดิ๊กออกไปหาแทฮยองที่ยืนอยู่หน้าบ้านตัวเองทันที ทิ้งเพื่อนร่วมขบวนการไว้ข้างหลังอย่างไม่ใยดี หางยาวๆสีดำสนิทของเจ้าตัวเล็กส่ายไปมาขณะที่วิ่ง มันน่าหมั่นเขี้ยว น่าฟัดเหลือเกิน



แทฮยองอ้าแขนกว้าง ตั้งท่ารอรับแมวตัวขาวที่กำลังวิ่งพุ่งใส่ตัวเองด้วยรอยยิ้ม



“งื้ออออ คิดถึงแตยอง”



ทันทีที่เข้าสู่อ้อมแขนของพี่ชายเสือโคร่งข้างบ้าน เจ้าแมวตัวขาวก็ปฎิบัติการอ้อนอีกฝ่ายทันทีตามสัญชาตญาณนักอ้อน ใบหน้าหวานซบลงตรงบ่ากว้างด้วยเคยชินก่อนจะใช้จมูกกลมเกลี่ยไปตามสันคอของอีกฝ่ายอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ



แทฮยองสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อรับรู้ได้ถึงสัมผัสแผ่วเบาตรงบริเวณซอกคอตัวเอง แม้จะโดนยุนกิอ้อนแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง แต่เขาไม่ว่ายังไง เขาก็ยังไม่ชินสักที



“คิดถึงพี่แท หรือแซลมอนกันแน่คะ”

“ทั้งฉองหยั่ง”

“จริงเหรอ?”



แมวตัวขาวละจากสันคอแกร่งเพื่อสบตากับเสือโคร่งหนุ่ม ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเข้ม ยืนยันอย่างหนักแน่นว่า


“จริงเซ่”

“ละทำยังไงก่อนถึงจะได้กิน”



ริมฝีปากสีชมพูเล็กจุมพิตลงบนริมฝีปากหนาอย่างรู้งาน ไม่มีการรีรอให้เสียเวลา



ก็น้องยุนกิอยากกินปลาไวๆนี่นา



“เชื่อแล้วว่าอยากกินจริงๆ งั้นเข้าไปกินในบ้านพี่แทนะคะ”

“อื้ออ”

“น้องกิบอกลาเพื่อนก่อนเร็ว”



แทฮยองชี้ไปทางบรรดาลูกแมวตัวน้อยๆที่ยืนทำหน้าละห้อยเพราะโดนหัวโจกทิ้งไปอย่างไม่ใยดี และหัวโจกที่ว่าก็คือเจ้าแมวตัวแสบที่อยู่ในอ้อมกอดเขานี่ละ



“บ๊ะบายย”



หลังจากรอให้ยุนกิร่ำลากับเพื่อนเสร็จ แทฮยองก็เดินอุ้มอีกฝ่ายเข้าบ้านทันที



นี่ไม่ได้หลอกเด็กเข้าบ้านเลยนะ เด็กเต็มใจเอง



“นั่งตรงนี้นะคะ”



แทฮยองวางยุนกิลงบนโซฟาหนังขนาดใหญ่กลางบ้าน ก่อนจะค่อยๆย่อตัวนั่งลงตรงหน้าเจ้าแมวน้อยที่นั่งเอียงคอมองเขาอย่างใคร่รู้ ใบหูสีดำของเจ้าตัวตั้งขึ้นและสั่นกระดิกเบาๆ ให้ความรู้สึกน่ารัก น่าเอ็นดูและน่ารังแกไปพร้อมๆกัน



อยากขย้ำคากรงเล็บเหลือเกิน



วันนี้เสื้อที่เจ้าตัวน้อยใส่ดูตัวใหญ่กว่าทุกวัน มันใหญ่เกินไปจนร่นหล่นจากหัวไหล่ทางด้านซ้าย เผยผิวขาวซีดแสนล่อตาล่อใจ ทั้งๆที่คนตรงหน้าแทฮยองเป็นเพียวแมวเด็กวัยห้าขวบเท่านั้น แต่ปฎิเสธไม่ได้จริงๆว่าภาพที่เห็นมันทำให้เลือดลมวัยฮอร์โมนพุ่งพล่านทำงานได้ดีกว่าที่ควรเป็นหลายเท่า


ความยั่วยวนที่ไม่ได้ตั้งใจของเด็กน้อยทำให้เสือหนุ่มตกที่นั่งลำบากอีกครั้ง และมันมักจะเป็นแบบนี้เสมอเวลาที่อยู่ด้วยกันสองต่อสอง



“วันนี้แต่งตัวไม่เรียบร้อยเลยนะคะ”



แทฮยองยิ้มบางๆแล้วเอื้อมมือดึงคอเสื้อยุนกิขึ้น แม้จิตใจด้านมืดจะต่อรองกับตัวเองว่าขอเชยชมผิวสวยๆของน้องต่ออีกนิดก็ตาม



“แซลมอน”



มือเล็กจับที่เสื้อเชิ้ตสีขาวของพี่ชายกระตุกเบาๆเพื่อร้องขอสิ่งที่ตัวเองต้องการ




“จุ๊ฟพี่แทอีกรอบก่อน”

“ฮึ่ยย แตยอง”

“คะ?”

“แตยองแกล้งยุนเกะอีกแล้วนะ!!!”



แก้มก้อนกลมสองข้างพองขึ้นเหมือนทุกครั้งที่เจ้าตัวโดนขัดใจ ริมฝีปากเล็กสีชมพูขยับงุ้ยๆบ่นพี่ชายข้างบ้านที่นั่งยิ้มหน้าระรื่นด้วยความไม่พอใจ เจ้าแมวตัวน้อยอ้าปากแยกฟันเขี้ยวแสนน่ารักของตัวเองขู่เสือโคร่งฟ่อๆอย่างไม่เกรงกลัว พฤติกรรมน่ารักๆที่เจ้าลูกแมวขี้หงุดหงิดแสดงออกมายามไม่พอใจนั้นมันช่างน่ารักเหลือเกินในสายตาของแทฮยอง



แมวเหนอแมว…..ถึงตัวจะเล็กแต่ก็เปรี้ยวจริงๆ



“เร็วสิๆ เย็นหมดละน้า”


เจ้าเสือโคร่งหนุ่มยังคงพยายามไล่ต้อนเจ้าแมวตัวขาวหางดำไม่หยุด มือหนาถือถุงปลาย่างแสนโปรดปรานแกว่งไปมา ดวงตาเรียวเล็กก็ได้แต่มองตามถุงอาหารโปรดของตัวเองตาละห้อย มือเล็กยกขึ้นมาพยายามไขว่คว้าของที่ตัวเองปราถนาแต่ก็ไม่สำเร็จ เพราะคนอายุมากกว่าแกล้งถือถุงสูงขึ้นเรื่อยๆจนสุดแขน



“ยอมแล้ว เหมียววว”



เสียงแง้วร้องโอดครวญอย่างจำนน เพราะรู้ดีว่าตัวเองไม่มีวันเอาชนะเสือเจ้าเล่ห์ตัวนี้ได้




แตยองนิสัยไม่ดี !!!




แทฮยองยิ้มกว้างเมื่อกำราบเจ้าแมวตัวน้อยได้สำเร็จ ตวัดหางยาวของตัวเองขึ้นไปหยอกล้อกับหางสีดำที่พาดบนโซฟาอย่างเอาใจ แต่หางเล็กกลับตวัดหนีเพราะไม่พอใจที่ตัวเองโดนแกล้ง



“งอนเหรอคะคนดี”


ยุนกิสะดุ้งเบาๆเมื่อใบหน้าหล่อเหลาของพี่ชายข้างบ้านยื่นเข้ามาใกล้จนน่าหวั่นใจ ทั้งๆที่ปะป๊าจินก็ชอบแกล้งตัวเองแบบนี้ แต่ทำไมกับพี่แทฮยองยุนกิถึงรู้สึกใจเต้นแปลกๆก็ไม่รู้




ใจของน้องกิเต้นแรงมากๆเลย




น้องกิจะตายมั้ยครับป๊านัม ป๊าจิน



“ง้อน้า”


แขนแกร่งตวัดโอบรอบลำตัวเล็กไว้จมอก ก่อนจะใช้สันจมูกคมประทับลงบนแก้มนิ่มติดเย็นของอีกฝ่ายด้วยความหลงใหล นี่ขนาดยุนกิยังเป็นแค่แมวเด็กอายุห้าขวบยังทำให้เขาสติแตกกระเจิงได้ง่ายๆ ไม่อยากจะนึกตอนเจ้าตัวอายุยี่สิบเลยว่าจะเร้าใจมากแค่ไหน



“เงยหน้าหน่อย ไม่ยอมให้จุ๊ฟก็อดกินน้า”


แทฮยองพยายามเกลี้ยกล่อมเจ้าแมวตัวน้อยที่มุดหน้าในอ้อมแขนตัวเองด้วยแม่น้ำทั้งห้าสาย เขารู้สึกว่าตัวเองน่ากลัวขึ้นทุกครั้งเวลาที่อยู่กับยุนกิ โชคดีหน่อยที่วันนี้พ่อกับแม่ยังไม่กลับบ้าน แทฮยองจึงสามารถล่อลวงยุนกิมาขย้ำในถ้ำได้สบายโดยไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครเห็น



มือหนาจับไหล่เล็กแล้วผลักออกเบาๆเพื่อให้ยุนกิเงยหน้าขึ้นมามองตัวเอง แทฮยองยกยิ้มอย่างเอ็นดูเมื่อเห็นว่าใบหน้าหวานในตอนนี้นั้นแดงระเรื่อ และเหมือนว่าเจ้าตัวนั้นก็ไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย



“แตยองหยั่กกิ- อึก”



ริมฝีปากสีชมพูที่กำลังขยับพูดมันช่างล่อตาล่อใจ ปลุกสัญชาตญาณนักล่าของเสือได้ดีเหลือเกิน




คำพูดทั้งหมดที่คนตัวเล็กต้องการจะพูดออกมาถูกพับเก็บไว้ทั้งหมดเมื่อโดนจู่โจมอย่างรวดเร็วและไม่ทันได้ตั้งตัว ยุนกิหลับตาปี๋ด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ตีตื้นขึ้นมา รู้สึกแปลกและกลัวพี่แทฮยอง แต่อีกใจหนึ่งกลับชอบใจในสิ่่งที่คนอายุมากกว่ากำลังทำอยู่ ยุนกิชื่นชอบสัมผัสเปียกชื้นบนริมฝีปากของตัวเองในตอนนี้เอาเสียมากๆ แม้น้องจะไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไรก็ตาม



“แง้วววว”



ยุนกิเผลอร้องออกมาตามสัญชาตญาณเพราะความตกใจ ฝ่ามือเล็กกำเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายแน่นกว่าเดิมในตอนที่คนอายุมากกว่ากัดลงบนริมฝีปากตัวเอง แม้มันจะไม่ได้รุนแรงจนถึงขั้นเลือดออก แต่มันก็เจ็บไม่น้อย



เขี้ยวเสือทั้งแหลมทั้งคม ไม่เจ็บน่ะสิแปลก



เมื่อรังแกเหยื่อตัวน้อยสมใจอยากแล้ว แทฮยองก็ค่อยๆละริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง แม้จะอยากกอบโกยความหวานฉ่ำจากเด็กข้างบ้านต่ออีกสักหน่อย แต่เขาก็ต้องห้ามตัวเองไว้ เพราะกลัวว่าหากรุกมากเกินไปอาจจะทำให้ยุนกิตื่นตระหนกมากกว่าเดิม



เก็บเปรี้ยวไว้กินหวานดีกว่า




“ตกใจเหรอคะ?”

“แตยองกัดยุนเกะ”

“ละเจ็บมั้ย?”



ยุนกิส่ายหน้าไปมาจนผมสีดำยุ่งไม่เป็นทรง



“ไม่เจ็บ”

“........”

“ชอบ”



คำตอบใสซื่อของเด็กวัยห้าขวบเล่นเอาเสือหนุ่มใจสั่นจนแทบล้มทั้งยืน แต่ก็ต้องนิ่งเก๊กขรึมเอาไว้



“ฮ่าฮ่า อ่ะแซลมอน กินเยอะๆนะคะ”

“เหมียวววววววววว”



ตาคู่เล็กเปล่งประกายตอนที่แทฮยองยื่นถุงเนื้อแกะเสียบไม้ให้ ยุนกิรีบแกะปากถุงแล้วหยิบเนื้อออกงับเข้าปากตัวเองเคี้ยวตุ่ยๆ อิ่มเอมใจไปกับความอร่อยของปลาตัวโปรด



“อาหย่อย แตยองกินมั้ย”

“ไม่ค่ะ ยุนกิกินเยอะๆเลยนะคะ จะได้โตไวๆ”



พี่แทรอกินหนูอยู่




“อาหย่อยมั่ก ยุนเกะชอบ”




หูของเจ้าตัวสั่นระริกเป็นเครื่องยืนยันคำพูด



“แตยองต้องซื้อมาให้ยุนเกะกินตลอดไปเลยนะ”

“ได้สิคะ”


พูดจบก็ก้มลงไปหอมแก้มขวาที่นูนขึ้นเพราะเนื้อปลาที่เจ้าตัวอมไว้ กลิ่นหอมหวานเฉพาะตัวของยุนกิลอยโชยขึ้นมาแตะจมูก และแทฮยองก็ตั้งใจสูดดมมันเข้าไปเต็มปอด มันเป็นกลิ่นที่เขาชอบ ชอบมากกว่าน้ำหอมใดๆบนโลกใบนี้ ยิ่งมีกลิ่นสาบเสือของแทฮยองเจือปนอยู่ด้วยแล้วแทฮยองยิ่งชอบเข้าไปใหญ่



ดวงตาคมของผู้ล่ามองแมวตัวจ๊อยที่กำลังก้มหน้าก้มตากินอย่างมีความสุขแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มออกมาให้กับความใสซื่อและบริสุทธิ์ไม่ต่างกับผ้าขาว





เจ้าแมวน้อยช่างไม่รู้ตัวเลย






ว่าตัวเองโดนเสือเจ้าเล่ห์ตีตราจองซะแล้ว



















= Taegientheworld =


















10 Years Later




ฤดูใบไม้ผลิหมุนเวียนกลับมาอีกครั้ง ขาเรียวเล็กของแมวตัวขาววัยสิบห้าปีก้าวเดินไปตามท้องถนน ดวงตาเรียวเล็กเงยขึ้นมองดอกซากุระสีชมพูที่ผลิบานสะพรั่งต้อนรับนักท่องเที่ยวอย่างเพลิดเพลิน หางสีดำสะบัดไปมาอย่างชอบใจตอนที่ดอกไม้ร่วงหล่นใส่ศรีษะของตัวเอง มือเล็กๆยกขึ้นตะปบดอกซากุระที่ร่วงหล่นด้วยความสนุกสนาน




แม้ยุนกิจะโตแตกเนื้อหนุ่มแล้วก็ตาม




แต่ยังไงแมวน้อยก็คือแมวน้อยอยู่วันยันค่ำ





“อันยองฮาเซโย เชิญค่ะ”



เสียงทักทายต้อนรับอย่างอบอุ่นดังขึ้นทันทีที่ยุนกิเปิดประตูร้านคาเฟ่ ร่างเล็กก้มหัวเล็กน้อยตามมารยาทก่อนจะเดินหาที่นั่ง สุดท้ายแล้วเจ้าตัวก็เลือกนั่งลงที่โต๊ะขนาดเล็ก แต่พอดีสำหรับคนสองคนตรงมุมอับของร้าน



ยุนกิเดินไปสั่งอเมริกาโน่เย็นให้ตัวเองและเลือกเมนูโกโก้เย็นให้กับคนที่นัดเจอกันวันนี้  ออเดอร์เสร็จก็กลับมานั่งรอที่โต๊ะไม่นานนัก พนักงานจิ้งจอกสาวก็ยกแก้วเครื่องดื่มทั้งสองมาเสิร์ฟให้ถึงที่ ยุนกิหยิบโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋านักเรียนขึ้นมาเล่นฆ่าเวลาขณะที่นั่งรออีกฝ่ายมาตามนัด



ถ้ามาสายเกินนาทีละน่าดู




พ่อจะข่วนให้แขนลายเลย




‘กริ๊งงง’


“อันยองฮาเซโย”



ยุนกิเงยหน้าจากจอโทรศัพท์จ้องไปที่คนมาใหม่ทันทีเมื่อได้ยินเสียงทักทายของพนักงานร้านคาเฟ่ ด้วยความหวังที่เต็มเปี่ยมว่าจะเป็นคนที่ตัวเองรอคอยอยู่




และก็เป็นคนๆนั้นจริงๆด้วย



“ไงเรา รอนานมั้ยคะ??”


แทฮยองยิ้มกว้างขณะที่หย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแมวตัวขาว ก่อนจะยกนิ้วชี้ขึ้นมาเกลี่ยหูสีดำที่สั่นกระดิกเพราะดีใจที่ได้เห็นหน้าเขาด้วยความเอ็นดู


“ก็ไม่นานเท่าไร”


เสือหนุ่มวัยกลางคนยิ้มจางๆกับหน้าตาและคำพูดที่แสนจะเฉยชาของเด็กน้อยตรงหน้า เขาชินแล้วละกับอาการนิ่งๆซึนๆไม่ตรงกับใจของแมวเหมียวตรงหน้า



หน้านิ่งแต่หูกระดิกไม่หยุดเลยน้าน้องยุนกิ



“ได้นอนหรือยัง?”



ยุนกิเอ่ยปากถามด้วยความเป็นห่วง ขณะที่นั่งพิจารณาใบหน้าของอีกฝ่าย เพราะขอบตาของแทฮยองดูคล้ำกว่าปกติที่เจอกัน


“พึ่งได้นอนสองชั่วโมงเอง แต่อยากเจอยุนกิมากกว่าก็เลยรีบตื่นมาหา”



ยุนกิเบ้ปากให้กับคำตอบชีกอของพี่ชายข้างบ้าน แทฮยองคว้ามือของเด็กน้อยขึ้นมาแนบแก้มตัวเองก่อนจะส่งยิ้มกว้างสี่เหลี่ยมให้



“ทำเป็นพูดดี”



ยุนกิพูดหน้านิ่งๆ แต่หางเจ้าตัวกลับตั้งตรงขึ้นและสะบัดไปมาอย่างชอบใจ



สำหรับยุนกิ นอกจากใบหน้าหล่อเหลาที่ดูดุดันขึ้นสมชาติเสือ และความคมคายที่เพิ่มขึ้นตามอายุแล้ว แทฮยองก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย แทฮยองยังคงเป็นพี่เสือโคร่งขี้กวน ชอบฉวยโอกาส



และเหมือนจะหนักข้อขึ้นทุกๆครั้งที่เจอกัน



ถ้าถามว่าทำไมยุนกิกับแทฮยองไม่ค่อยได้เจอกันแล้ว ก็เป็นเพราะหน้าที่การงานของอีกฝ่าย ทำให้แทฮยองต้องย้ายไปอยู่โซล ทิ้งให้ยุนกิอยู่ที่แดกูคนเดียวอย่างเหงาๆ แต่คนแก่กว่าก็พยายามแวะเวียนกลับมาบ้านเกิดเสมอ เดือนละครั้งสองครั้ง หรืออาจจะบ่อยกว่านั้นถ้าเจ้าตัวว่าง แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยบรรเทาความคิดถึงที่มีต่อกันเลย


บอกตรงๆเลยว่ายุนกิแอบเหงาหน่อยๆ เวลาที่กลับจากโรงเรียนแล้วไม่เจอร่างหนาที่แสนคุ้นเคย




“วันนี้ให้พี่ติวเรื่องอะไรคะ”



วันนี้ยุนกินัดเจอแทฮยองที่คาเฟ่แถวโรงเรียนก่อนจะกลับบ้านพร้อมกัน เพราะอยากให้อีกฝ่ายติววิชาคณิตศาสตร์ให้ ตอนนี้ยุนกิอายุสิบห้าปีแล้ว และเจ้าตัวเองก็มีความตั้งใจที้จะสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายที่โซลซึ่งการแข่งขันสูงมาก ยุนกิไม่ใช่คนเรียนเก่ง เขาจึงต้องขยันเป็นพิเศษ แตกต่างจากแทฮยองอย่างสิ้นเชิง แทฮยองเก่งกาจไปเสียทุกอย่าง




เพียบพร้อมไปหมดทั้งหน้าตาและความสามารถ




พระเจ้าไม่ยุติธรรมเลยที่สร้างคนๆหนึ่งเกิดมาเพอร์เฟ็คขนาดนี้











“ทำ10ข้อนี้ให้เสร็จละเรากลับบ้านกัน”



หลังจากนั่งติวกันหลังขดหลังแข็งได้เกือบสองชั่วโมง แทฮยองก็ตัดสินใจหยุดพัก สภาพของยุนกิตอนนี้คือเจ้าตัวไม่รับรู้อะไรแล้วทั้งนั้น เบลอจนคิดเลขผิดถูก มั่วไปหมด



“อื้อ”



ยุนกิพยักหน้าตอบรับ แล้วก้มหน้าก้มตาทำแบบฝึกหัดต่อ ส่วนแทฮยองก็ได้แต่เท้าคางนั่งจ้องหน้าอีกฝ่ายไม่วางตา ผมสีดำสนิทที่เคยเซตไว้อย่างดีในตอนนี้ถูกมัดขึ้นเป็นจุกน้ำพุ ช่างเป็นทรงผมที่รับกับใบหน้าจิ้มลิ้มเหลือเกิน




“แง้ว”



เสียงขู่ฟ่อของแมวดังขึ้น เพราะโดนติวเตอร์ส่วนตัวก่อกวนด้วยการเกาคาง แทฮยองหัวเราะชอบใจ เขาจิ้มแก้มกลมสองสามครั้งก่อนจะปล่อยให้เจ้าตัวทำโจทย์ต่อ ก็เวลาที่ได้เห็นแมวจอมซนนั่งนิ่งๆตั้งใจทำอะไรสักอย่างแล้วมันรู้สึกหมั่นเขี้ยวแปลกๆ




คิดแล้วก็อดไม่ได้ที่จะขำตัวเอง แทฮยองรู้สึกว่าตัวเขาชักจะโรคจิตขึ้นทุกวัน เห็นยุนกิเป็นไม่ได้ ต้องเข้าไปขย้ำ เข้าไปแกล้งอีกฝ่ายให้หงุดหงิดเล่นตลอด




“ขอโทษนะคะ”



เป็นพนักงานสาวจิ้งจอกคนเดิมเดินมาที่โต๊ะ พร้อมกับถาดที่มีขนมเค้กชิ้นเล็กวางอยู่หนึ่งชิ้น

ชชว

“นี่เป็นขนมใหม่ของทางร้านเราที่แจกให้ลูกค้าลองชิมค่ะ”



ยุนกินิ่วหน้าคิ้วขมวดเมื่อเห็นว่าสาวเจ้าหันไปพูดกับแทฮยองแค่คนเดียว ไม่เห็นหัวเขาที่นั่งอยู่ด้วยกันเลยแม้แต่น้อย



ใบหน้าหวานเบะปากกับคำพูดที่บอกว่า ให้ลูกค้าลองชิม แท้จริงเจ้าหล่อนตั้งให้แทฮยองชิมคนเดียวต่างหาก ยุนกิดูออก ก็ลูกค้ามีตั้งหลายโต๊ะ แต่เลือกที่จะแจกโต๊ะเขากับแทฮยองแค่โต๊ะเดียว แถมขนมที่ให้ก็ชิ้นเล็กพอทานแค่หนึ่งคำเท่านั้น



พับผ่าเถอะ



แค่มองตายุนกิก็รู้ถึงเจตนาที่แท้จริงของแม่จิ้งจอกสาวเจ้าเล่ห์ถึงไส้ถึงพุง



ถ้าคิดจะจีบไอพี่เสือโคร่งของยุนกิน่ะ รอไปอีกแสนล้านปีเถอะ



“อ่า ขอบคุณครับ”



แทฮยองรับขนมแล้วส่งยิ้มให้ ทำเอาแม่จิ้งจอกสาวหน้าแดงเขินอาย ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเดินจากไป



“อะไรคะ?”



เสียงทุ้มเอ่ยถามเมื่อโดนแมวตัวน้อยจ้องตาเขม็ง ยุนกิใช้เขี้ยวแหลมกัดริมฝีปากของตัวเองแน่น แล้วสะบัดหน้าหนีพี่เสืออย่างแรง



ไม่ชอบเลยเวลาทาสของตัวเองสนใจตัวอื่นมากกว่า



“กลับบ้าน”



แทฮยองทำหน้าเป็นเสืองงตาแตก ตอนที่ยุนกิพูดพลางเก็บหนังสือใส่กระเป๋าเป้ใบ


“แต่ยุนกิยังทำโจทย์ไม่เสร็จเลยนะ”

“ค่อยทำที่บ้าน”

“แต่พี่ว่า…. เอ่อ ไปทำที่บ้านก็ได้ค่ะ”



พอเจอยุนกิทำตาขวางใส่ แทฮยองก็เลยยอมเออออไปตามที่เจ้าตัวต้องการ  เพราะเขารู้ดีว่าเวลาแมวหงุดหงิดไม่ควรจะไปขัดใจ



ถ้าคุณขัดใจแมวตอนแมวโมโห





คุณจะโดนแมวข่วน










ฝ่ามือคู่ประสานกันแน่นระหว่างที่เดินเคียงข้างกันริมท้องถนน ในช่วงค่ำอากาศข้างนอกเริ่มเย็นลง แต่เพราะสัมผัสแสนอบอุ่นที่จากคนที่อิงแอบข้างกาย ทำให้ร่างกายไม่รู้สึกหนาวสั่นอย่างที่ควรจะเป็น



แทฮยองมองฝ่ามือขาวที่จับมือตัวเองแน่นแล้วใช้นิ้วโป้งเกลี่ยหลังฝ่ามือเล็กนั้นเบาๆ แม้เจ้าตัวจะแสดงท่าทีไม่สนใจกัน แต่ไอการที่เจ้าแมวตัวน้อยจับมือเขาแน่นไม่ยอมปล่อยแบบนี้ มันก็คือการบอกเป็นนัยๆว่าถึงฉันจะโกรธเธอ แต่เธอก็ห้ามเมินฉันนะเจ้าทาส



ขนาดเป็นสัตว์ที่อยู่ในวงศ์เดียวกัน แต่แมวสายพันธุ์ใหญ่แบบแทฮยองก็ยังรู้สึกว่าแมวพันธุ์เล็กนั้นช่างเอาใจยากเสียเหลือเกิน



แทฮยองเดินจูงมือยุนกิมาเรื่อยๆจนถึงรถของตัวเองที่จอดทิ้งไว้ไม่ไกลจากร้านคาเฟ่ ยุนกิเดินตรงไปที่รถยุโรปสีขาวสุดหรู เปิดประตูหย่อนกายเข้าไปทันทีที่แทฮยองปลดล็อค ตามด้วยการปิดประตูดังปัง ทิ้งให้เจ้าของรถยืนเหงื่อตกตามลำพัง



เอาแล้ว



เจ้าแมวน้อยของเขาเริ่มแผลงฤทธิ์




“หนูไม่ชอบเหรอที่เขาเอาขนมมาให้พี่”



หลังจากสตาร์ทรถเปิดแอร์เสร็จ แทฮยองก็หันมาง้อแมวเด็กอายุสิบห้าปีที่นั่งหูตกอยู่ข้างๆ



“ยุนกิคะ หันมาคุยกันก่อนเร็ว”


มือหนาพลิกไหล่เล็กให้หันกลับมาหาตัวเอง แล้วก็พบว่าแมวน้อยของเขากำลังทำปากคว่ำ แสดงอาการไม่พอใจขั้นสุด แล้วยุนกิก็ทำหน้ามุ้ยกว่าเดิม เมื่อแก้มกลมเด้งถูกแทฮยองดึงเล่น



“ขี้งอนจังเลยน้าน้องยุนกิ”

“แง้ววววว”

“ง้อน้าาาา”

“ฮึ่ยยย ปล่อยนะแทฮยอง”

“ไม่ปล่อยไอขี้งอน”


พูดจบก็จัดการรวบร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนแน่น แล้วก้มงับแก้มขาวกลมด้วยความหมั่นเขี้ยวล้วนๆ


“แง้ววว”


ยุนกิได้แต่ร้องออกมาด้วยความไม่พอใจและดิ้นขลุกขลัก แต่ก็ไม่สามารถดิ้นออกจากการรัดกุมของเสือหนุ่มไปได้ ยิ่งยุนกิดิ้น แทฮยองกอดแน่น



“ดื้อกับพี่แทแบบนี้ ระวังจะโดนจับกินนะ”


ยุนกิทำหน้าตาตกใจสุดขีด เพราะพี่ชายข้างบ้านไม่เคยขู่ด้วยคำพูดน่ากลัวแบบนี้มาก่อน ท่าทีของยุนกิทำให้แทฮยองอดขำไม่ได้ ดูเหมือนเจ้าแมวน้อยของเขาจะเข้าใจว่าจับกิน คือจับเคี้ยวกลืนลงท้อง




แต่คุณรู้ใช่มั้ยว่าเขาไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย




“แต่เนื้อติดมันแบบยุนกิ พี่แทว่าไม่อร่อยหรอก โอ๊ยยย”


เสือหนุ่มโอดครวญออกมาเสียงหลงเมื่อโดนยุนกิข่วนท่อนแขน แม้มันจะไม่ระแคะระคายหนังเสือสักเท่าไร แต่ก็สร้างความแสบคันให้ไม่น้อย


“ร้ายนะเรา”

“ก็แทฮยองว่ายุนกิก่อนอ่ะ ฮึ่ยย”

“งอแงไม่ต่างจากตอนเด็กๆเลยนะคะ”



แทฮยองพูดออกไปอย่างใจคิด แม้เวลาจะผ่านไปสิบปีแล้ว แต่ยุนกิก็ยังเป็นยุนกิคนเดิม แม้เจ้าตัวจะพูดชัดขึ้น แต่นิสัยก็ยังเอาแต่ใจ ขี้งอนและขี้อ้อนเหมือนเดิม



ก็นะ ธรรมชาติของแมวมันเป็นแบบนี้ จะให้เปลี่ยนก็คงไม่ได้


















= Taegientheworld =


















แทฮยองช่วยยุนกิยกกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่จากท้ายรถยุโรปสีขาว ทั้งๆที่ตกลงว่าจะไปเที่ยวด้วยกันแค่ห้าวันเท่านั้น แต่เจ้าแมวตัวยุ่งกลับจัดสัมภาระเยอะราวกับว่าไปหนึ่งเดือนเต็ม เจ้าตัวอ้างว่าต้องเตรียมกันแดด เสื้อผ้าแขนยาว ร่ม หมวกและอีกสารพัดไว้สำหรับป้องกันผิวให้พร้อมรับมือกับหน้าร้อนของเมืองไทยที่เขาว่ากันว่าเหมือนซ้อมตกนรก



หนึ่งเดือนก่อนหน้านี้ แทฮยองได้ให้สัญญากับยุนกิไว้ว่าถ้าเจ้าตัวสอบเรียนโรงเรียนมัธยมปลายในโซลได้ เขาจะพาเจ้าตัวไปเที่ยวทุกที่ที่เจ้าตัวอยากไป ตอนแรกเขาก็คิดว่ายุนกิคงเลือกไปญี่ปุ่น หรือไม่ก็ไต้หวัน เพราะเป็นเมืองท่องเที่ยวชิวๆเหมาะกับไลฟ์สไตล์สโลวไลฟ์ของยุนกิ และที่สำคัญคือไม่ไกล เดินทางไม่เหนื่อยมากนัก แต่ยุนกิกลับเซอไพร์สเขาด้วยการเลือกภูเก็ต เมืองสวรรค์ของประเทศไทยเป็นจุดหมายปลายทางทริปเล็กๆของเราแทน

"พี่แท รีบๆเข็นสิ"


น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่หวานหูสำหรับคนฟัง บ่นออกมาเมื่อพ่อเสือโคร่งเข็นรถกระเป๋าช้าไม่ทันใจวัยรุ่น


"โหว น้องยุนกิ กระเป๋าเราหนักนะ พี่แทเข็นไหวก็บุญแล้ว"



แม้แทฮยองจะบ่นแต่ยุนกิก็ไม่แคร์ เจ้าตัวเดินตัวปลิวสบายตรงไปที่เคาน์เตอร์เช็คอินคนเดียว ทิ้งให้คนแก่กว่าเข็นรถตามไปอย่างทุลักทุเล




มาคอยลุ้นกันเถอะว่าทริปนี้ไอเสือแทจะรอดมั้ย












11.50 @Phuket, Thailand



เครื่องบินใช้เวลา6ชั่วโมงบินจากกรุงโซลมายังกรุงเทพ และใช้เวลาอีก1ชั่วโมงนิดๆในการเดินทางไปภูเก็ต ใช้เวลาเดินทางเกือบค่อนครึ่งวัน แทฮยองและยุนกิก็มาถึงที่หมายอย่างปลอดภัย หลังจากเข้าเช็คอินที่พักเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ก็ตั้งใจว่าจะนอนพักเอาแรงกันสักหน่อย สั่งรูมเซอร์วิสมาประทังชีวิตก่อนที่จะลุยเที่ยวกันต่อในช่วงเย็น



ยุนกิปล่อยให้แทฮยองเข้าไปอาบน้ำก่อน ส่วนเจ้าแมวตัวน้อยก็นอนเล่นโทรศัพท์มือถือฆ่าเวลาอยู่บนเตียงตามภาษา หางสีดำที่สะบัดไปมาบนฟูกที่นอนนิ่มบ่งบอกว่าตอนนี้เจ้าแมวตัวขาวกำลังมีความสุขมากขนาดไหน ก็การได้มาเที่ยวพักผ่อนหลังจากทนนั่งอ่านหนังสือหลังขดหลังแข็งมาเกือบสองเดือนเต็ม มันเปรียบเหมือนรางวัลจากสวรรค์เลย แล้วยิ่งได้มากับแทฮยองด้วยแล้วยิ่งทำให้ยุนกิมีความสุขมากขึ้นไปอีกทวีคูณ




ก็ช่วงหลังมานี้แทฮยองไม่ค่อยมีเวลาให้กันเหมือนเมื่อก่อนเลย มันทำให้รู้สึกเหงาแปลกๆ บอกไว้ก่อนว่ายุนกิไม่ได้คิดถึงแทฮยองนะ แค่อยากได้ยินเสียงนุ่มทุ้มกระซิบข้างหูแค่นั้นเอง



แค่นั้นจริงๆ



'แกร่ก'



ประตูห้องน้ำถูกเปิดและปรากฏร่างสูงหนาสูงแสนคุ้นเคยเดินออกมา ผมสีน้ำตาลเข็มเปียกชื้นลู่ลงปรกใบหน้าคม ทรงผมที่ยุ่งเหยิงไม่ได้ทำให้คนตรงหน้ายุนกิแย่เลยแม้แต่น้อย ยิ่งทั้งร่างมีแค่ชุดคลุมอาบน้ำสีขาวคลุมไว้ ยิ่งทำให้พ่อเสือโคร่งหนุ่มดูฮอตขึ้นเป็นเท่าตัว ทำเอายุนกิกลืนน้ำลายลำบาก โดยเฉพาะตอนที่สายตาคมที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์มองมา


แทฮยองเดินมาหยุดตรงที่ปลายเท้าของยุนกิ แขนเกร่งพาดอกขณะทอดสายตามองเด็กน้อยที่นอนกลิ้งอยู่ด้วยรอยยิ้มที่ไม่ค่อนน่าไว้ใจนัก



"โทรสั่งรูมเซอร์วิสยังครับ"

"ยังเลยอ่ะ รอแทฮะ-"

"ทำไมไม่สั่งครับเด็กดื้อ พี่แทหิวละนะ"



ริมฝีปากเล็กถูกขบโดยเจ้าตัวเมื่อโดนคนแก่กว่าเอ็ดเช้าให้ ยุนกิมองแทฮยองด้วยสายตาที่ไม่พอใจนัก เพราะไม่ชอบโดนดุ ยิ่งคนดุเป็นแทฮยองยุนกิยิ่งไม่ชอบ



"ถ้าหิวนักก็โทรสั่งเองเลยเซ่"


แทฮยองมองปากเล็กที่บ่นงุ่ยๆไม่วางตา เวลายุนกิพูดปากของเจ้าตัวจะยื่นออกมาเล็กน้อย ดูน่าเอ็นดูและน่าฟัดโดยไม่ตั้งใจ แล้วบวกกับอาการดื้อรั้นของยุนกิด้วยแล้วนั้น ยิ่งทำให้อาการอยากกัดให้จมเขี้ยว ฟัดให้จมอกมันตีตื้นขึ้นจนแทบล้นใจพ่อเสือหนุ่ม


"ยุนกิโทรสั่งเดี๋ยวนี้"


เสือโคร่งยังพยายามใจเย็นกับเจ้าแมวก้อนขาวที่นอนกลิ้งตัวไปมาบนเตียงอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว แทฮยองกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ตอนที่เห็นกางเกงขาสั้นเริกสูงขึ้นจนเกือบเห็นก้นขาวๆของน้อง



ถ้ายุนกิยังไม่โทรสั่งอาหารตอนนี้ เจ้าตัวจะตกเป็นอาหารของเขาแน่ๆ!!



"ถ้าไม่โทรพี่จะกินเราแทนแล้วนะ"

"เฮ้ยพี่แท"


ยุนกิที่นอนคว่ำหน้าอยู่ร้องเสียงหลง เมื่อร่างกายกำยำทาบทับลงมาเต็มน้ำหนักจนเขาไม่สามารถดิ้นหลุดไปได้แม้จะพยายามแค่ไหน แทฮยองอาศัยความได้เปรียบด้านสรีระกักเขาไว้ในอ้อมอกแกร่งเหมือนเสือที่พุ่งตะครุบเหยื่อไว้ด้วยกรงเล็บ



"จะโทรสั่งดีๆมั้ยหืม"



เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหูเล็กก่อนจะกัดงับเบาๆจนเป็นสีแดง ยุนกิพยายามถีบขาตัวเองไม่หยุดตอนที่สะโพกกลมถูกบีบเคล้นอย่างแรง แมวตัวเล็กได้ยินเสียงหัวเราะชอบใจในลำคอของคนที่อยู่ด้านบนตัวเองชัดเจน ท่าทางเยาะเย้ยประกอบกับตอนนี้ตัวเองไร้หนทางสู้ยิ่งทำให้ยุนกิหงุดหงิดขึ้นอีกเท่าตัว กงเล็บเล็กๆของเจ้าแมวน้อยถูกกางออกหมายจะจัดการคนเอาเปรียบแต่ก็ทำไม่สำเร็จ



"ฮื่อ แท"



แมวตัวขาวร้องออกมาเมื่อโดนเขี้ยวยาวขบกัดเบาๆตรงหลังคอ แม้แทฮยองจะแกล้งแต่ความคมของเขี้ยวเสือมันก็ทำให้รู้สึกเจ็บอยู่ไม่น้อย



"แทพอเลยนะ ฮื่ออ มะ ไม่เอาอย่าแกล้งยุน กะ กิ"


ยุนกิพูดกะท่อนกะแท่นติดๆขัดๆเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง เพราะฝ่ามือของอีกฝ่ายปัดป่ายไปทั่วลำตัว



"โทรสั่งอาหารให้พี่แทเดี๋ยวนี้เลยครับ ถ้าช้าพี่แทกินยุนกิแทนนะ"



คนแก่กว่าออกคำสั่งแต่ก็ไม่ยอมปล่อยให้คนในอ้อมแขนเป็นอิสระ ยุนกิจึงพยายามดิ้นเพื่อเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์บ้านที่วางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงอย่างยากลำบาก เพราะโดนอีกฝ่ายรุ่มร่ามกับร่างกายตัวเองไม่หยุด ทั้งจับ ทั้งคลำ ทั้งกัด จนยุนกิคิดว่าผิวของตัวเองเต็มไปด้วยรอยเขี้ยวเสือทุกตารางนิ้วแล้วแน่ๆ มือเล็กยื่นไปสุดแขนจนในที่สุดก็สามารถคว้าหูโทรศัพท์ได้ ยุนกิรีบพลิกตัวขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วกดหมายเลขรูมเซอร์วิสที่ติดบนผนังอย่างรวดเร็ว



แทฮยองหัวเราะในลำคอ มองเจ้าลูกแมวที่เขายอมปล่อยให้เป็นอิสระนั่งสั่งอาหารได้เนื้อตัวที่เต็มไปด้วยรอยเขี้ยวและเหงื่อ



"ดื้อนักนะ"



ปลายจมูกกลมรั้นถูกบีบเบาๆด้วยความเอ็นดู



"ไปอาบน้ำได้ละน้องยุนกิ อย่าให้พี่แทต้องเป็นคนอาบให้เรานะ"



คนที่มีชื่อในบทสนทนาทำหน้าตาเหลอหลาตอนที่ได้ยินประโยคสุดท้าย ยุนกิรีบลุกขึ้นคว้าผ้าขนหนูวิ่งเข้าห้องน้ำโดยไม่ต้องรอให้แทฮยองพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง แทฮยองมองตามเจ้าตัวยุ่งที่ดูว่านอนสอนง่ายกว่าปกติแล้วหัวเราะเบาๆตามหลัง จะหยุดก็ตอนที่หางสีดำเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ




น่าตีจริงๆไอแมวดื้อเอ๊ย











แสงแดดยามบ่ายสอดส่องลอดผ่านม่านเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยมกว้าง ปลุกให้แทฮยองลืมตาตื่นขึ้นมา ดวงตาคู่สวยกระพริบถี่ๆเพื่อปรับสายตาตัวเองให้ชินกับแสงสว่าง มือหนาเอื้อมหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างกายขึ้นมาดูเวลา เมื่อเห็นว่ายังพอมีเวลาเหลือให้นอนต่ออีกหน่อย แทฮยองก็ตัดสินใจล้มตัวนอนกอดคนตัวเล็กที่นอนอิงแอบอยู่ข้างกายอีกครั้ง



ใบหน้าหล่อเหลาของพ่อเสือหนุ่มซุกไซร้บนลุ่มผมนุ่มสีดำสนิทก่อนจะหลับตาพริ้ม สำหรับแทฮยองกลิ่นกายของยุนกิมันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก แค่ได้อยู่ใกล้ๆ ดมกลิ่นที่แสนคุ้นเคยก็ทำให้เขารู้สึกดีแล้ว ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนกลิ่นของยุนกิก็มอมเมาเขาได้เสมอ



แขนแกร่งกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นเมื่อแมวตัวเล็กขยับกายเข้ามาเบียดชิดกว่าเดิม




"กี่โมงแล้ว?"



แทฮยองลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงของคนที่ตัวเองคิดว่ายังไม่ตื่น



"บ่ายสองโมงค่ะ"

"อือ"



ยุนกิตอบแค่นั้นแล้วใช้ดวงตาคู่เล็กเงยขึ้นมองหน้าคมของอีกฝ่าย ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มกว้างให้แทฮยอง รอยยิ้มแสนสดใสยิ่งกว่าแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ทำให้แทฮยองอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม



ทั้งคู่ใช้เวลาหลังตื่นนอนพูดคุยกัน แลกเปลี่ยนเรื่องราวที่ไม่ได้เล่าให้ฟังก่อนหน้านี้ด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ หางของทั้งสองตวัดคลอเคลียกันระหว่างที่อิงแอบข้างกาย การที่ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสองแบบนี้ไม่ต่างอะไรเลยกับการได้ชาร์จแบตร่างกายที่อ่อนลงจากการเรียนและการทำงานอย่างหนักหน่วงในช่วงเวลาที่ผ่านมา



หลังจากใช้เวลาพักผ่อนในโรงแรมจนหนำใจแล้ว แทฮยองก็ขับรถที่เช่ามาพายุนกิไปแหลมพรมเทพ สถานที่จุดเช็คอินของจังหวัดภูเก็ตเพื่อไปดูพระอาทิตย์ตกเย็นตามความต้องการของตัวดื้อ เมื่อเดินทางมาถึงที่หมายแทฮยองก็จอดรถทิ้งไว้ตรงลานจอดรถ หลังจากนั้นก็พากันจูงมือกันเดินขึ้นไปจุดชมวิวที่ทางการจัดเตรียมไว้ให้สำหรับนักท่องเที่ยว



แสงอาทิตย์ยามที่ดวงตะวันกำลังคล้อยตกดินนั้นช่างงดงามจนอดไม่ได้ที่จะบันทึกความทรงจำด้วยการถ่ายรูปเก็บไว้ แทฮยองหยิบกล้องคู่ใจขึ้นมากดชัตเตอร์บรรยากาศสีทองอ่อนอย่างเพลิดเพลิน



"น้องยุนกิไปยืนตรงนั้นเร็ว เดี๋ยวพี่ถ่ายรูปให้"



ยุนกิเดินไปตามทางที่นิ้วแทฮยองชี้อย่างไม่อิดออด เพราะเจ้าตัวอยากมีรูปสวยๆไปโพสลงโซเชี่ยล จะว่าไปการมาเที่ยวพร้อมกับตากล้องคู่ใจนี่มันก็ดีไม่น้อย


"หนึ่ง"

"สอง"



จังหวะที่นับถึงเลขสอง ใบหน้าหวานก็ค่อยๆฉีกยิ้มบางออกมา ดวงตาคู่เล็กจับจ้องไปที่เลนส์นูนนิ่งราวกับว่ากำลังสบตากับคนหลังกล้อง เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายเมื่อมาอยู่รวมกับฉากสีเหลืองอมส้มของแสงอาทิตย์ยามเย็น มันทำให้ยุนกิด้วยงดงามเหมือนกับภาพวาด



"สาม"

"แช่ะ"


เสียงนับสามดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงกดชัตเตอร์ แทฮยองมองดูภาพถ่ายจากจอเล็กในมือแล้วยกนิ้วให้กับนายแบบส่วนตัวของตัวเอง



"ดูดีมาก"

"พี่แทถ่ายให้ยุนกิอีกได้มั้ย"

"ได้สิคะ"



สิ้นประโยคสุดท้าย เสียงชัตเตอร์ก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับท่าโพสที่เปลี่ยนไปทุกหนึ่งนาที แม้จะไม่ใช่นายแบงมืออาชีพ แต่เพราะเบ้าหน้าที่ดีทำให้ยุนกิรอดทุกรูปแม้บางรูปเจ้าตัวจะโพสพลาดก็ตาม



"ยุนกิหลับตาทำไมเนี่ย"

"แทฮยองนั่นละ ถ่ายยังไงกัน!"



เสียงหัวเราะและตะโกนพูดคุยกันของทั้งคู่ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูอบอุ่นและละมุนไปหมดไม่แพ้แสงอาทิตย์ยามเย็น



มันช่างเป็นช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความสุข



"ยุนกิถ่ายให้พี่บ้างสิ นี่พี่ถ่ายเราเกือบร้อยรูปแล้วมั้งเนี่ย"

"ให้ถ่ายแค่นี้ทำเป็นบ่นไปได้"

"เร็วๆค่ะ เดินเป็นแมวขึ้นอืดไปได้ เดี๋ยวแสงหมดรูปพี่แทไม่สวยนะ"

"รู้แล้วน่า"



ยุนกิบ่นงุ้ยๆแต่ก็ยอมสลับมาเป็นตากล้องให้แต่โดยดี แทฮยองเดินไปยืนจุดเดียวกับที่ตัวเองบอกให้ยุนกิยืน



"นับด้วยนะ"



เสียงทุ้มตะโกนสั่งตากล้องจำเป็น



"หนึ่ง"



เมื่อยุนกิเริ่มนับหนึ่ง ร่างสูงก็ก้มหน้าลง แม้จะสร้างความแปลกใจให้กับคนถ่ายไม่น้อย แต่ยุนกิก็ยังคงนับเลขต่อไปเรื่อยๆ



สงสัยคงจะเป็นท่าโพสของเขาละมั้ง



"สอง"



"สาม"



เสียงกดชัตเตอร์ดังขึ้นในจังหวะที่แทฮยองยื่นบางอย่างใส่กล้อง ด้วยจังหวะที่เร็วมากๆทำให้ยุนกิไม่ทันได้มองว่าของสิ่งนั้นคืออะไร เจ้าตัวจึงกดปุ่มดูรูปใหม่



ภาพล่าสุดของแทฮยองปรากฎฉายบนหน้าจอขนาดเล็ก ดวงตาคู่เล็กของยุนกิเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่แทฮยองถือไว้ ใบหน้าหวานเงยขึ้นมาก็พบว่าร่างสูงของคนที่เคยยืนห่างไกลออกไปได้ก้าวมาอยู่ตรงหน้าตัวเองเรียบร้อยแล้ว



"ทะ-"

"ยุนกิ"

"........."

"พี่ขอโทษนะ พี่อาจจะข้ามขั้นไปหน่อย"


แทฮยองพูดพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น


"อาจจะไม่เคยขอเป็นแฟน"

".................."

"แต่ขอหมั้นเลยละกัน"



ยุนกิหน้าแดงเพราะความเขินอาย เมื่อแทฮยองยื่นแหวนที่เจ้าตัวถือไว้ในมือมาให้



ให้ตายเถอะ ไม่ได้เตรียมใจมารับมือกับสถานการณ์แบบนี้เลย



"กลับไปเกาหลีรอบนี้ พี่จะเข้าไปคุยกับผู้ใหญ่ ทั้งพ่อแม่พี่แล้วก็พ่อแม่เรา"

"อื้ม"



ยุนกิไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองตอบคำถามได้สิ้นคิดขนาดนี้มาก่อนในชีวิต



แค่อืมเหรอมินยุนกิ!



"ฮ่าฮ่า เขินเหรอคะ"

"เปล่าซะหน่อย"



แทฮยองแซวเมื่อเห็นว่าเจ้าแมวตัวน้อยของตัวเองกำลังทำตัวไม่ถูก แม้ยุนกิจะปากแข็ง แต่ภาษากายของเจ้าตัวไม่เคยโกหก หางสีดำของยุนกิกำลังแกว่งไปมา ใบหูเล็กก็ตั้งขึ้นสูงกว่าที่เคย ทั้งหมดนี้เป็นอาการที่แสดงถึงความตื่นเต้น



"ที่ขอหมั้นไว้ก่อนอ่ะ เพราะพี่แทกลัวว่าในอนาคตหนูจะไปเจอผู้ชายที่ดีกว่าพี่ แล้วพี่ต้องเสียหนูให้คนอื่น"

"............."

"แค่คิดภาพวันนั้นพี่แทก็กลัวแทบแย่แล้ว"

".............."

"พี่ไม่อยากเห็นหนูเป็นของใครนอกจากพี่"

"อื้อ"



คนเด็กกว่าไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดีจึงได้แต่ตอบรับเสียงเบาสบัดหางไปมาแก้เขิน แล้วทำไมกันนะ ทำไมแทฮยองถึงพูดประโยคเลี่ยนๆแบบนี้ออกมาได้หน้าตาเฉย ไม่เขินบ้างหรือไง นี่ยุนกิเป็นแค่คนฟังก็เขินจนแทบจะระเบิดตัวเองตายอยู่ร่อมร่อแล้ว



"ถ้าในอนาคตอยากใช้นามสกุลคิม ก็รับแหวนวงนี้ไปนะครับ"

"ไม่รับก็โง่แล้วป่ะ"



แทฮยองยิ้มกว้างให้กับคำตอบรั้นๆที่สมกับเป็นมินยุนกิเจ้าแมวตัวแสบของเขา ไม่ว่าจะผ่านไปกี่สิบปี ยุนกิก็ยังเป็นยัยตัวแสบของเขาเหมือนเดิม ส่วนแทฮยองก็ยังเป็นเจ้าเสือตัวเดิม เป็นเสือที่หวังจะพิชิตใจแมวขาวจอมดื้อ




และวันนี้เขาก็ทำสำเร็จแล้ว
















= Taegientheworld =


















SPECIAL



เช้าวันนี้ช่างแปลกประหลาด มันช่างน่าแปลกก็ตรงที่ยุนกิเป็นฝ่ายตื่นก่อนแทฮยอง แต่ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็ไม่ต้องโดนขโมยจูบลักหลับแบบที่โดนมาตลอดเวลาที่นอนร่วมเตียงด้วย อ่า หมายถึงนอนหลับเฉยๆนะ ไม่ได้ลึกซึ้งไปกว่านั้น


พอเห็นแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของตัวเองแล้วมันก็พาลหน้าแดงทุกที ตอนแรกก็คิดว่ามันอาจจะเป็นความฝัน แต่พอลองตบหน้าตัวเองแรงๆแล้วก็รู้สึกเจ็บจนร้องไห้ออกมา ถึงได้รู้ว่าเหตุการณ์โรแมนติกตอนไปชมพระอาทิตย์ตกนั้นเกิดขึ้นจริง


"แท"

"......."

"คิม แทฮยอง"


ยุนกิกระซิบเรียกชื่อคนที่กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับโลกความฝัน แล้วก็ยิ้มออกมา ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะได้ลงเอยแบบนี้กับพี่ข้างบ้านที่ตัวเองแอบหมายปองมาตั้งแต่เด็กๆ



ถ้าหากว่าถามยุนกิว่าสิ่งที่ตัวเองต้องการมากที่สุดนอกจากปลาแซลมอนคืออะไร เขาก็ตอบได้เต็มปากเลยว่าคือแทฮยอง



แมวตัวอื่นอาจคิดการใหญ่ครอบครองโลก ก็เชิญคิดไป แต่แมวแบบยุนกิคิดเพียงเรื่องเดียว คือทำยังไงถึงจะได้ครอบครองใจพี่เสือแทฮยอง



แล้ววันนี้ก็ทำสำเร็จแล้วด้วย




MISSION COMPLETE เมี๊ยวววว






















TALK W. ME

เอาพี่เสือกับน้องแมวมาเสิร์ฟแล้วค่ะ

ก็ไม่รู้สินะว่าใครเจ้าเล่ห์กว่ากันระหว่างแทฮยองกับยุนกิ

หลังจากเปิดเรื่องทิ้งไว้เกือบเดือนเรามาต่อให้แล้วน้า

ขอบคุณจริงๆค่ะที่ให้กำลังใจตลอด เป็นVerseเรื่องแรกด้วย

แอบยากเล็กน้อย แต่ก็อยากลองเขียนงานใหม่ๆที่ไม่เคยเขียนมาก่อน

กลายเป็นว่าเขียนไปลบไปหลายรอบมาก คือสมองตันจริงๆ

ยังไงก็หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ เม้นฟีดแบคให้หน่อยน้า

หรือจะไปหวีดกันต่อที่ #โลกของแทกิ ก็ได้นะคะ


PS. ทุกคนอยากได้พล็อตแบบไหนคอมเม้นได้เลยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 181 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

246 ความคิดเห็น

  1. #213 Jung Tien-In (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 05:15
    พี่เสือเค้าอดทนเก่งมากค่ะ น้องแมวก็น่ารักกกกก
    #213
    0
  2. #212 andreaaaaa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 01:53
    น้องแมวน่ารักมากค่ะ สรุปเรื่องนี้คือยุนกิร้ายสุด5555555555555
    #212
    0
  3. #211 -PIOGGIA- (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 19:44
    โง้ยยยยยย ตอนเค้านอนคุยกัน เอาหางเกี่ยวกันไปมา คิดภาพแล้วน่ารักมากกกกก ฮืออ เราชอบไฮบริดมากกกก แล้วเรื่องนี้ก็น่ารักมากกกกกๆๆๆๆจริงๆค่ะ
    ดีสมกับที่เรารอคอย ชื่นใจค่ะ ชื่นใจมากจริงๆ ;_;
    #211
    0
  4. #210 ...Mint... (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 17:18
    ใจบางไปหมดกับความน่ารักของทั้งคู่
    #210
    0
  5. #209 P.SKS.723 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 15:40
    น่ารักจังเลยยย ร้ายเท่ากันเลยเนี้ยยย ทั้งคู่เลยย
    #209
    0
  6. #208 HPNY (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 15:30

    แง้งงง มันน่ารักมากเลยค่ะ นี่อ่านไปแล้วก็ยิ้มเขินแก้มแตกอยู่คนเดียว
    #208
    0
  7. #207 Nulaw (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 14:41
    ฮือ อมยิ้มไปอ่านไป น่ารักม๊าก
    #207
    0
  8. #200 -PIOGGIA- (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 00:46
    รอนะคะ เราชอบแนวนี้ค่า
    #200
    0
  9. #191 tagmai (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 16:32
    แค่เห็นรูปก็รู้แล้วว่าต้องดี อยากอ่านแย้ว
    #191
    0
  10. #190 Jung Tien-In (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 06:07
    รอดูเสือครองใจแมวน้า
    #190
    0
  11. #189 P.SKS.723 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 23:28
    รอเลยค่ะะะ อยากอ่านนน
    #189
    0
  12. #188 Bom'mBam (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 23:24
    พี่-ับน้องแมว แงงง ต้องน่ารักมากแน่ๆเลยค่ะ รอไรท์อยู่นะคะ😂💓
    #188
    0
  13. #187 Pcpxsugx (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 22:30

    อุแงงงง ต้องน่ารักมากแน่ๆเลยค่ะ
    #187
    0
  14. #186 untitledd (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 22:17
    พี่-ับน้องแมววรอนะคะะั
    #186
    0