SF/OS : [VGA/TAEGI] By Taegientheworld

ตอนที่ 13 : SF - The Fool 3/3 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,091
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 162 ครั้ง
    9 ก.พ. 62

SF - The Fool (3/3)












CUT

Twitter : @taegientheworld























เปลือกตาบางค่อยๆลืมตาขึ้นมา ความรู้สึกปวดสะโพกและช่องทางหลังเป็นสิ่งแรกทีี่เข้ามาทักทายเมื่อรู้สึกตัว ยุนกิพลิกตัวไปด้านข้างอย่างยากลำบาก ตาเรียวเล็กมองไปยังนาฬิกาดิจิตอลบนโต๊ะข้างเตียงก็พบว่าหน้าปัดสีดำโชว์เลข 19.20 ค่ำแล้วแต่เขาพึ่งได้นอนเมื่อสองชั่วโมงที่แล้วเอง



เมื่อคิดถึงภาพเหตุการณ์แสนเร่าร้อนที่ดำเนินตั้งแต่ช่วงเที่ยงวันจนถึงบ่ายแก่ๆ ใบหน้าหวานก็แดงขึ้นมา เจ้าเด็กนั่นอึดกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก วันนี้แทฮยองพาเขาทัวร์กิจกรรมรักไปรอบห้องตั้งแต่โซฟา ประตูห้องนอน โต๊ะเครื่องแป้งก่อนจะจบลงที่เตียง แต่ถึงจะจัดไปกี่รอบ แทฮยองก็แรงดีไม่ตกจากรอบแรกเลยแม้แต่นิด ว่าแล้วยุนกิก็มองหาตัวต้นเหตุที่ทำให้เขานอนลุกไม่ขึ้นอยู่บนเตียงรอบห้อง





ก็พบเพียงความว่างเปล่า




แต่รอยยับบนที่นอนข้างๆ และกลิ่นหอมผ่อนคลายที่แทฮยองทิ้งไว้บนหมอนอิงใบใหญ่ เป็นสิ่งย้ำเตือนยุนกิว่าที่เขาได้นอนซบอิงแอบร่างหนาแสนอบอุ่นนั้นเป็นความจริงไม่ใช่ความฝัน




แต่ตอนนี้แทฮยองได้หายไปแล้ว























‘แกร่ก’


เสียงเปิดประตูห้องน้ำทำให้ใจห่อเหี่ยวของยุนกิกลับมาชุ่มฉ่ำอีกครั้ง ยิ่งเมื่อมองไปแล้วพบว่าเป็นแทฮยองที่เดินออกมาสวมใส่ชุดคลุมอาบน้ำตัวเดิมสภาพผมเปียกปอนจากการอาบน้ำ มันยิ่งทำให้ยุนกิอุ่นใจอย่างอธิบายไม่ถูก อย่างน้อยก็รู้สึกดีที่อีกฝ่ายไม่ได้ทิ้งเขาไปทันทีหลังจากที่มีอะไรกัน




“ผมทำให้คุณตื่นเหรอครับ”



ยุนกิพยุงตัวขึ้นพิงหัวเตียงก่อนจะส่ายหัวแรงๆจนผมสีดำยุ่งไม่เป็นทรงกว่าเดิม แทฮยองยิ้มให้กับพฤติกรรมแสนน่ารักสวนทางกับอายุของคนตัวเล็กก่อนจะค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปหายุนกิที่นอนอยู่อย่างใจเย็น ก่อนจะค่อยๆหย่อนก้นนั่งลงข้างกายยุนกิ ใจของยุนกิเต้นรัวเมื่อแทฮยองยกมือหนาขึ้นมาลูบลุ่มผมนิ่มเบาๆก่อนจะยิ้มกว้างให้เขา




ยอมรับตรงนี้เลยว่าเขาแพ้ให้แทฮยองทุกทาง




“น่าเอ็นดูจัง ขอฟัดอีกรอบได้มั้ย”

“หยุดเลยนะ”



ยุนกิรีบยกมือขึ้นมาผลักอกแทฮยองทันทีที่อีกฝ่ายพูดจบ คนขี้แกล้งหัวเราะชอบใจกับพฤติกรรมขัดขืนที่แสนน่ารักของยุนกิ มือหนารวบแขนขาวดึงร่างเล็กเข้าหากายก่อนจะก้มลงฟัดแก้มฟูู กดฝังปลายจมูกโด่งลงบนก้อนกลมนิ่มสูดดมกลิ่นหอมที่แสนเย้ายวนอย่างไม่รู้เบื่อ



เมื่อรังแกแมวน้อยที่ขู่ฟ่อๆจนพอใจแล้วก็ยอมขยับห่างแต่โดยดี ถึงจะอยากฟัดยุนกิแค่ไหน แต่เขาก็ไม่ได้ใจดำมากพอที่จะย่ำยียุนกิให้ตายคาอกตัวเอง ถึงแม้ว่ามันจะเป็นสาเหตุการตายที่อยากจะยัดเยียดให้คนขี้ยั่วตรงหน้ามากที่สุดก็ตาม



“วันนี้พอก่อน เหนื่อยแล้ว”



เอ่ยบอกเสียงอ่อน วันนี้ยุนกิเหนื่อยจริงๆนะไม่ได้เสแสร้ง



“คุณน่ารัก”

“ระ รู้ตัวน่า”



ยุนกิอ้าปากพะงาบๆเพราะไม่คิดว่าแทฮยองจะชมตัวเองตรงไปตรงมาแบบนี้



“ยิ่งเห็นคุณหน้าแดง ผมยิ่งอดใจไม่ไหวอ่ะ ทำไมคุณขี้ยั่วจัง”

“นายหื่นเองรึเปล่าแทฮยอง”

“ถ้าจากเหตุการณ์เมื่อกี้ ผมว่าไม่ใช่นะครับ”



ใบหน้าหล่อเหลาส่งยิ้มกวนๆให้เป็นการตบท้าย และยุนกิเองก็เถียงต่อไม่ได้ เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึึ้นวันนี้เขาเป็นฝ่ายยั่วแทฮยองเอง




เมื่อแกล้งลูกแมวขี้โมโหจนพอใจแล้วแทฮยองก็ผละตัวออกมาหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาเช็คตามภาษาวัยรุ่นทั่วไป ยุนกิมองตามแผ่นหลังหนาของคนอายุน้อยแล้วก็หน้าแดง นี่เขาพึ่งมีอะไรกับคนที่อายุห่างกับตัวเองเกือบรอบหนึ่งเลยนะ







เป็นอมตะก็คราวนี้ละยุนกิเอ๊ย







ห้องนอนกลับมาเงียบสงบอีีกครั้งหนึ่ง เมื่อแทฮยองหลุดเข้าไปในโลกส่วนตัวผ่านทางโทรศัพท์มือถือ



“ผมคงไม่ได้อยู่ด้วยนะครับ พอดีที่บาร์เรียกตัวน่ะ”



แทฮยองพูดทั้งๆที่ยังหันหลังให้เขาอยู่



“อ่า ไม่เป็นไร”

“ขอโทษนะที่ไม่ได้อยู่ดูแลคุณ”

“รู้สึกผิดทำไม ฉันไม่ได้เสียตัวครั้งแรกซะหน่อย”



ยุนกิพูดไปตามที่ตัวเองคิด ก็เขาไม่ใช่เด็กสาววัยแรกแย้มเสียซิงสักหน่อย  แทฮยองไม่จำเป็นต้องเสียเวลามานั่งดูแลเขาเลย



“อ่า นั่นน่ะสิครับ คุณดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว”



แทฮยองหันหน้ากลับมาหาพร้อมกับรอยยิ้มก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าของเจ้าตัวขึ้นมาสวมใส่เงียบๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แปลกไปยุนกิจึงค่อยๆฝืนตัวเองลุกขึ้นจากเตียง เดินตรงไปหาร่างสูงที่ยืนติดกระดุมเสื้อเชิ้ตอยู่ทั้งๆที่ไม่สวมใส่อะไร เพราะเสื้อผ้าที่ถอดตอนมีอะไรกันอยู่ด้านนอกทั้งหมด



ก็เคยๆกันแล้ว มันไม่มีไรให้อายละ



ร่างเล็กเดินมาหยุดตรงหน้าแทฮยองก่อนจะจัดการติดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้ ใบหน้าหวานเงยสบตากับดวงตาคมที่จ้องมองมาก่อนแล้วด้วยแววตาลุ่มหลงปิดไม่มิด เมื่อเจอแมวน้อยยั่วกันแบบนี้ แทฮยองก็อดใจไม่ได้ที่ก้มลงจูบบนกลีบปากนิ่มเบาๆ ก่อนจะวางมือหนาลงสะโพกมน







ถ้ามีเมียแบบยุนกินีี่คงได้ทำการบ้านทุกคืน








“้เหมือนเมียแต่งตัวให้เลยอ่ะ”


ยุนกิหน้าแดงเพราะเขินคำพูดแทฮยอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังใจดีสู้เสือเอ่ยประโยคที่คนฟังได้ยินแล้วแทบจะคลั่งตาย



“ถ้าอยากให้เป็น ก็เป็นให้ได้นะ”

“คุณนี่มัน…… เฮ่อออ”

“อ่ะ เสร็จละ”

“ขอบคุณนะครับ”



แทฮยองก้มมองลงก็พบว่าคนตัวเล็กติดกระดุมให้เขาครบทุกเม็ดแถมยังใจดีเอื้อมมาจัดปกเสื้อให้อีกต่างหาย กลายเป็นว่าท่าของทั้งคู่ในตอนนี้คือยุนกิกำลังโอบคอแทฮยองอยู่ และดูเหมือนเจ้าแมวน้อยจะไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆเหมือนเมื่อตอนเช้า จะว่าไปยุนกิเองก็เป็นคนที่ปากไม่ตรงกับใจ ปากเจ้าตัวบอกว่าให้ไปไม่รั้ง แต่พฤติกรรมนี่คือรั้งเขาไว้สุดตัว



“อยากได้อย่างอื่นแทนคำขอบคุณมากกว่า”

“งั้นคุณอยากได้อะไรละยุนกิ?”



ใบหน้าหวานส่งยิ้มให้อย่างยั่วยวนจนคนมองใจสั่น ริมฝีปากสีชมพูไม่ยอมตอบคำถามของแทฮยอง เพราะยุนกิกำลังจะใช้ภาษากายตอบแทน แขนขาวค่อยๆรั้งใบหน้าคมให้ก้มลงมารับสัมผัสเร่าร้อนจากตนเอง ริมฝีปากของทั้งคู่ดึงดูดซึ่งกันและกันเหมือนกับแม่เหล็กคนละขั้ว ไม่มีใครอยากจะเป็นฝ่ายผละออกไปก่อน ตอนที่ทั้งสองร่างยืนจูบกันอยู่ ยุนกิค่อยๆบดเบียดร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองเข้ากับร่างหนามากขึ้น และแทฮยองก็มีพฤติกรรมตอบสนองทันที แขนแกร่งตวัดกอดรัดเอวบางให้แนบกายยิ่งขึ้น












ร่างขาวเปลือยเปล่า













สัมผัสเร่าร้อนผ่านริมฝีปาก














นี่มันอันตรายระดับ3
















= Taegientheworld =






















ทันทีที่ก้าวขาออกมาจากห้องของยุนกิได้ แทฮยองก็เดินไปที่ลิฟต์อย่างเร่งรีบ เมื่อกี้เขาต้องใช้ความอดทนเยอะมากในการอดทนไม่ให้จับเจ้าแมวยั่วสวาทฟัดจมเตียง




ยุนกินี่ร้ายชะมัด




ระหว่างที่รอลิฟต์ มือหนาก็หยิบโทรศัพท์มือถือราคาแพงขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกง หน้าจอขนาดใหญ่แสดงให้เห็นว่ามีมิสคอลเจ็ดสายที่แทฮยองไม่ได้รับ และทั้งหมดมาจากเบอร์เดียวกัน แล้วยิ่งเห็นชื่อเจ้าของเบอร์โทรศัพท์แทฮยองก็ยิ่งรู้สึกผิด วันนี้ขณะที่เขากำลังหาความสุขจากร่างกายของยุนกิ เขากลับทิ้งใครอีกคนไว้ด้านหลัง




สัญญาว่าจะไปหา…………...แต่ก็ทำให้ไม่ได้




แทฮยองจิ้มหน้าจอสัมผัสโทรกลับไปหาสายที่ตัวเองไม่ได้รับ ระหว่างที่รอให้ปลายสายรับ จิตใจของแทฮยองก็กระวนกระวายเพราะเป็นห่วงความรู้สึกของคนที่ตัวเองผิดนัด คิดแล้วก็รู้สึกโกรธตัวเองแล้วก็ได้แต่ด่าตัวเองในใจ แค่รักษาสัญญาง่ายๆกับคนที่ตัวเองรักก็ยังทำไม่ได้เลย







คิมแทฮยอง……...ไอคนไม่เอาไหน












‘ฮัลโหล แทฮย-’




























“พี่จิน แทกำลังไปนะ”
























= Taegientheworld =

30%























“พี่ยุนกิ”

“............”

“พี่ยุนกิ”

“..............”

“พี่!!!”

“อะไรเนี่ยโฮซอก จะตะโกนทำไม”


ร่างเล็กสะดุ้งเพราะเสียงตะโกนเรียกของรุ่นน้องคนสนิท ยุนกิจึงอดไม่ได้ที่จะเอ็ด ‘จองโฮซอก’ ที่เสียงดังเกินความจำเป็นจนเขาตกใจ



“ก็พี่นั่นละ ผมเรียกตั้งหลายรอบแล้ว เหม่อไปไหนเนี่ย”

“โทษๆ มีไรอ่ะ”

“ข้าวเนี่ยตั้งทิ้งนานละ ไม่กินหรือไง?”


ยุนกิยิ้มแห้งให้โฮซอกที่นั่งกินข้าวอยู่ฝั่งตรงข้ามก่อนเจ้าตัวจะพบว่าอาหารที่ตัวเองสั่งไว้เมื่อสิบนาทีที่แล้ววางอยู่ตรงหน้า


“พี่เป็นไรเนี่ย ช่วงนี้เหม่อแปลกๆ”


คนอายุมากกว่าไม่ตอบอะไรได้แต่นั่งกินข้าวไปเงียบๆปล่อยให้โฮซอกบ่นไปตามประสาคนพูดมาก ไออาการนั่งเงียบไม่หือไม่อือไม่เถียงกลับของยุนกิทำให้โฮซอกสัมผัสได้ถึงอาการผิดปกติของรุ่นพี่ตรงหน้า ก็ยุนกิใช่คนที่ยอมโดนบ่นซะที่ไหนละ มีแต่เจ้าตัวนั่นละที่ชอบบ่นคนอื่น


“อ่ะพี่กินนี่เยอะๆ”

“...............”

“ชอบไม่ใช่เหรอ? เนี่ยยอมเสียสละให้เลยนะ”


โฮซอกทำลายความเงียบด้วยการหยิบชิ้นไก่ทอดวางลงบนจานของยุนกิ พยายามเยียวยารุ่นพี่ที่ช่วงนี้มีอาการบึ้งตึงพูดน้อยและเหม่อลอยไม่เป็นตัวของตัวเองด้วยของกินที่เจ้าตัวชอบทาน


“แปลก ปกติไม่เคยจะแบ่งให้ทาน”

“พี่สิแปลก พูดน้อยเหม่อลอย ทำตัวเหมือนคนอกหักไปได้”

“...................”

“เห้ย! อย่าบอกนะว่าอกหักจริงๆ”



เมื่อยุนกิไม่เถียงอะไรกลับมานอกจากนั่งก้มหน้าก้มตาตักข้าวเข้าปาก เป็นอาการยอมรับอ้อมๆ โฮซอกจึงอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาด้วยความตกใจ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายุนกิมีความสัมพันธ์กับใครบ้างหลังจากที่เลิกลากับแฟนคนเก่า เพราะยุนกิไม่ใช่บุคคลประเภทที่ชอบเล่าเรื่องส่วนตัวให้คนอื่นฟัง และที่สำคัญไม่ใช่คนที่จะถูกใจใครง่ายๆด้วย



“ไม่อยากจะเสือกหรอกนะพี่ แต่เล่าให้ฟังหน่อยดิว่าใคร”

“นี่ขนาดไม่อยากเสือกนะ”



ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าเสือกจะขนาดไหน



“เล่าให้คนอื่นฟังเป็นการระบายอย่างหนึ่ง”

“อยากเสือก ดูออก”

“ก็นิดหนึ่ง แต่เป็นห่วงพี่มากกว่า”



ยุนกิส่ายหน้าเบาๆให้กับความแถจนสีข้างถลอกของรุ่นน้องตัวเอง แต่เขาก็เลือกที่จะไม่เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้โฮซอกฟัง ไม่ใช่ไม่อยากระบายแต่ไม่มีเรื่องจะเล่ามากกว่า เพราะตัวยุนกิเองก็ไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้เหมือนกัน


วันนี้เข้าสู่สัปดาห์ที่สองแล้วที่ยุนกิและแทฮยองไม่ได้คุยกัน แทฮยองหายไปไม่มาหา ไม่ตอบไลน์ หายไปทุกช่องทางการติดต่อตั้งแต่วันที่เขาทั้งคู่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน การที่แทฮยองหายไปเฉยๆไม่มีคำอธิบายแบบนี้ มันทำให้ยุนกิกระวนกระวายคิดไปต่างๆนานาจนฟุ้งซ่าน พยายามคิดนึกย้อนว่าตัวเองเผลอไปทำอะไรให้แทฮยองไม่พอใจหรือเปล่า



แต่คิดยังไงก็นึกไม่ออก



ยุนกิคิดเสมอว่าพวกเขาทั้งคู่เข้ากันได้ดีและมีความสุขมากเวลาที่อยู่ด้วยกัน และคิดมั่นใจมาตลอดว่าแทฮยองเองก็คงรู้สึกแบบเดียวกัน



แต่ดูเหมือนว่ายุนกิจะคิดผิด



เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะถูกทิ้งไว้ข้างหลังแบบนี้ อันที่จริงแล้วเขาแอบคิดไปไกล ไกลไปจนถึงขั้นวาดอนาคตของตัวเองกับแทฮยองไว้ในใจ คิดเสมอว่าตัวเองจะเริ่มใหม่กับผู้ชายคนนี้และต้องเป็นคนนี้เท่านั้น แต่พออีกฝ่ายเล่นหายไปแบบนี้ ยุนกิก็เลยรู้สึกเขว้งขว้างเหมือนถูกทิ้งลอยแพกลางทะเล



นี่มันแย่ชะมัด!!



ถ้ารู้ว่าการเปิดใจครั้งใหม่จะทำให้ตัวเองต้องเจ็บช้ำอีกครั้ง สาบานเลยว่ามินยุนกิคนนี้จะไม่เผลอใจไปกับเสน่ห์เหลือร้ายของคิมแทฮยองเลยเด็ดขาด









แทฮยองเดินลงจากรถด้วยสภาพอิดโรย ใบหน้าหล่อเหลาดูโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาล่างคล้ำและบวมเนื่องจากนอนน้อย อันที่จริงต้องบอกว่าแทบจะไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำถึงจะถูก และคงเป็นเพราะสภาพที่มันแย่จนดูไม่ได้แบบนี้ ซอกจินจึงกล่อมให้แทฮยองกลับมานอนพักผ่อนเอาแรงที่คอนโด



ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความอ่อนเพลีย ความอยากจะเอนตัวทิ้งลงบนที่นอนไวๆ หรืออาจจะเพราะเหตุผลอื่นที่ทำให้แทฮยองคิดว่าวันนี้ลิฟต์คอนโดช่างช้ามากเสียจนรู้สึกหงุดหงิด



เขาโมโหทั้งๆที่มันไม่ใช่เรื่อง



ร่างสูงถอนหายใจแล้วเอนศรีษะพิงผนังลิฟต์ พยายามสงบสติอารมณ์ตัวเองด้วยการหายใจเข้าออกช้าๆ ช่วงสองสามวันมานี้แทฮยองรู้ดีว่าตัวเองอารมณ์รุนแรงและฉุนเฉียวมากกว่าปกติ ซึ่งพฤติกรรมแสนก้าวร้าวเหล่านี้ คุณหมออย่างซอกจินฟันธงว่ามันเป็นอาการของคนนอนน้อย



‘ติ๊ง’


เสียงลิฟต์ที่เปรียบเสมือนเสียงสวรรค์เรียกสติของแทฮยองกลับมา คนตัวสูงเดินโซเซออกมาจากลิฟต์ ขณะที่ขาเรียวยาวกำลังก้าวเดิน ดวงตาคู่คมกลับลืมไม่ขึ้นเพราะความง่วง



“โอ๊ะ”


แทฮยองที่ก้าวเดินทั้งๆที่ตาปิดต้องชะงักด้วยความตกใจเมื่อเขาชนเข้ากับใครบางคน


“แท”


ดวงตาคู่คมค่อยๆลืมขึ้นเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่แสนคุ้นเคย ใบหน้าหล่อออกอาการตกใจที่เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย



“คะ คะ คุณมาทำอะไร”



แทฮยองแทบจะหาเสียงของตัวเองไม่เจอ เมื่อคนที่ตัวเองคอยหนีทั้งอาทิตย์อย่างยุนกิปรากฎตัวอยู่ตรงหน้า แล้วแววตานิ่งๆของยุนกิที่มองมาทำเอาคนตัวสูงรู้สึกหวิวขึ้นมาเสียดื้อๆ แต่ถึงอยาสงนั้นแทฮยองก็ยังพยายามใจดีสู้เสือ ปรับสีหน้าตื่นตระหนกของตัวเองให้กลับมาปกติ



“ฉันไปหานายที่ทำงาน เขาบอกว่านายลางานหนึ่งอาทิตย์ ฉันก็เลยมาที่นี่”

“แล้วคุณมีธุระอะ-”

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย”


แทฮยองเงียบลงเมื่อยุนกิพูดแทรกตัวเองด้วยน้ำเสียงเย็นๆที่แอบสั่นเล็กน้อยเพราะอารมณ์ที่ไม่คงที่ของคนพูด เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าตัวเองพร้อมที่จะระเบิดอารมณ์อยู่ตลอดเวลาหากเจ้าตัวไม่พอใจ คนตัวสูงจึงเลือกที่จะไม่โต้ตอบอะไร ได้แต่เดินนำหน้าคนตัวเล็กมาที่ห้องของตัวเองเงียบๆ ทั้งที่ความจริงแล้วในใจของแทฮยองความคิดกำลังตีกันจนยุ่งเหยิงไปเสียหมด



เขาควรจะพูดความจริงกับยุนกิดีมั้ย??



หรือเขาควรจะโกหกเพื่อรั้งอีกฝ่ายไว้??



แล้วประโยคแรกเขาควรจะพูดอะไรดี??



มือหนาสั่นเล็กน้อยตอนที่แตะคีย์การ์ดเข้าห้อง ทำให้ยุนกิพอจะรู้ว่าแทฮยองกำลังประหม่าและตื่นตระหนกกับสถานการณ์ที่แสนอึดอัดในตอนนี้



‘ติ๊ด’



ร่างสูงเปิดประตูห้องเมื่อเสียงสัญญาณดับลง แล้วยุนกิก็ถือวิสาสะเดินเข้าห้องทันที แม้เจ้าของห้องจะไม่ได้เอ่ยปากเชิญก็ตาม คนตัวเล็กเดินตรงไปที่โซฟากลางห้องนั่งเล่นหย่อนตัวนั่งลงทำตัวเหมือนกับที่นี่คือห้องของตัวเอง ดวงตาคู่เรียวกวาดมองไปรอบห้องที่ตัวเองไม่ได้แวะมาตั้งแต่คืนแรกที่เขาเจอแทฮยอง ก็พบว่าทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม



จะมีก็แต่เจ้าของห้องนั่นละที่เปลี่ยนไป



เสียงปิดประตูดังขึ้นตามด้วยเสียงฝีเท้าที่กำลังก้าวตรงเข้าไปหาคนตัวเล็กที่นั่งนิ่งสีหน้าตาไม่รับแขกบนโซฟา แทฮยองหย่อนตัวลงข้างๆยุนกิ ร่างสูงเอนหัวพิงพนักโซฟาแล้วหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย เมื่อทั้งห้องตกอยู่ในความสงบ ไม่มีใครเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาขึ้นก่อน ความเงียบทำให้แทฮยองและยุนกิรู้สึกกระอักกระอวนและอึดอัด



ยุนกิกัดเล็บเจ้าตัวอย่างที่ชอบทำเมื่อตัวเองรู้สึกไม่ดี คำพูดและคำถามมากมายที่เขาเตรียมไว้ถามแทฮยองหายไปหมดแล้วเพียงแค่ได้เจอหน้าอีกฝ่าย ความสงสัยใคร่รู้ทุกอย่างถูกแทนที่ด้วยความคิดถึงเสียหมดแล้ว



ยุนกิคิดถึงแทฮยองเหลือเกิน



“หายไปไหนมา”


คนตัวเล็กโผลกอดแทฮยองแน่น ใบหน้าหวานซุกลงกับอกแกร่งที่ตัวเองคิดถึง แขนเรียวกอดเอวหนาแน่นและไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยง่ายๆ ทุกคืนที่ผ่านพ้นมาไม่ว่าจะกอดหมอนหรือตุ๊กตาตัวไหนก็ไม่มีอะไรมาแทนที่ไออุ่นจากผู้ชายคนนี้ได้



แพ้แล้ว



ยุนกิคนนี้แพ้ให้แทฮยองทุกทางเลย



ด้านคนโดนกอดได้แต่นั่งนิ่งตัวแข็งทื่อ เพราะแทฮยองไม่คิดว่ายุนกิจะมาไม้อ่อนแบบนี้ เขานึกว่าตัวเองจะต้องโดนยุนกิระเบิดอารมณ์ใส่แน่ๆ แต่พอเจออะไรที่มันตรงข้ามกับสิ่งที่คิดไว้แบบนี้ เขาก็เลยทำตัวไม่ถูก



“ยุนกิ”



เจ้าของชื่อได้ยินน้ำเสียงทุ้มกระซิบข้างใบหูก่อนที่มือหนาจะดันเขาออกมา



“กลับไปก่อนได้มั้ย ผมอยากพักผ่อน”



คำพูดปฎิเสธที่ริมฝีปากหนาเอ่ยออกมา มันทำให้ยุนกิหน้าชา



“ผมเหนื่อย”

“.................”

“ยุนกิกลับไปเหอะ”


แค่สายตาเฉยชาของอีกฝ่าย ยุนกิไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมันทำให้คนมองรู้สึกเจ็บได้ขนาดนี้



“เอ่อ นายไม่สบายเหรอ ปวดหัวมั้ย ให้ฉันพาไปหาหมอนะ”


แม้แทฮยองจะเอ่ยปากไล่ แต่ยุนกิก็ไม่ไปเจ้าตัวยังคงดื้อด้านที่จะอยู่ต่อ มือขาวที่กำลังเอื้อมไปแตะหน้าผากกว้างเพื่อวัดอุณภูมิถูกแทฮยองปัดออกเบาๆ



“ผมสบายดี คุณไปเถอะ”



แทฮยองพูดนิ่งๆแล้วเบือนหน้ามองไปทางอื่น เขาไม่อยากเห็นสีหน้าของยุนกิในตอนนี้ ไม่อยากสบตากับแววตาคู่ใสที่น้ำตาเริ่มเอ่อล้น แทฮยองไม่เคยไว้ใจตัวเองเลย เขากลัวว่าความขี้สงสารจะทำให้ตัวเองใจอ่อน แต่ในเมื่อเขาตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าระหว่างเขากับยุนกิมันต้องจบ



เขาก็จะจบมันในวันนี้



“ฮึก ฮึก นายเป็น อะ อะ ไร บอกฉันหน่อย”



เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังลุกขึ้นเดินหนีไป ยุนกิก็รีบวิ่งไปกอดแทฮยองจากด้านหลังทั้งน้ำตา ใบหน้าหวานซุกแผ่นหลังหนา แขนขาวกระชับเอวของอีกฝ่ายแน่นเพื่อเหนี่ยวรั้งไม่ให้แทฮยองเดินจากเขาไป



“ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ”

“......................”

“เราไม่รู้ว่าเราทำอะไรผิดไป แต่เราขอโทษจริงๆ”

“......................”

“แทฮยองอย่าทิ้งเราไปแบบนี้เลยนะ”



น้ำเสียงสะอื้นทำให้คนฟังรู้สึกสงสาร แทฮยองก้มมองลงแขนสั่นๆที่กอดรัดตัวเองไว้ ก่อนจะใช้มือแกะมันออกได้อย่างง่ายดายแม้ยุนกิจะไม่ให้ความร่วมมือก็ตาม ร่างสูงหันหน้ากลับไปมองคนตัวเล็กที่กำลังยืนร้องไห้ตัวโยน ฝ่ามือหนาวางลงบนลุ่มผมสีดำสนิทของอีกฝ่าย ขยี้มันเบาๆอย่างที่ชอบทำเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะถอยห่างออกมา



“ผมรู้ว่าคุณคิดยังไงกับผม”

“...................”

“แต่ผมไม่ได้คิดกับคุณแบบนั้น”

“...................”

“กลับไปเถอะยุนกิ เรื่องของเราให้มันจบตรงนี้ละ”



พูดจบแทฮยองก็เตรียมตัวจะเดินเข้าห้องนอนเพื่อหนีหน้ายุนกิ แต่คนตัวเล็กกลับมือไวคว้าชายแจ๊กเก็ตของแทฮยองทัน


“นายหลอกฉันทำไม! ถ้าไม่คิดอะไรแล้วมาทำแบบนี้ทำไม!”



ร่างเล็กระเบิดทุกอารมณ์และความรู้สึกที่อัดอั้นไว้ในใจออกมาจนหมดเปลือก หลังจากที่ทนฟังคำพูดทำลายความรู้สึกของคนใจร้ายมาเกือบสิบนาที ยุนกิไม่สามารถเก็บความเจ็บปวดไว้ได้อีกแล้ว


“ทำไมวะแทฮยอง ทำไมต้องแกล้งทำเป็นว่ารักกันด้วย”


มือขาวผลักอกแกร่งอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซ ยุนกิผลักแทฮยองนั้นซ้ำๆด้วยความโมโห จนคนที่โดนกระทำเริ่มไม่พอใจ เขาทั้งง่วงและเพลีย อยากจะนอนพักผ่อนแต่กลับต้องมารีบมือกับความโมโหร้ายของยุนกิ



มันใช่เหรอ??



มือหนาคว้าข้อมือเล็ก และเพราะขีดความอดทนมันหมดลงแล้ว แทฮยองจึงบีบแน่นเสียยุนกิเจ็บ



“โธ่เว้ย! หยุดสักทีมินยุนกิ”



ยุนกิตัวสั่นเมื่อแทฮยองตวาดดังลั่นห้อง



“ผมไม่ได้อะไรกับคุณเลย เลิกคิดไปเองซักที”


ยามโมโหใบหน้าที่เคยหล่อเหลาบิดเบี้ยวจนน่ากลัว ดวงตาเล็กมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิดหวังและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน



ผู้ชายแสนดีที่เขาเคยวาดอนาคตคู่กัน



มันไม่มีอีกแล้ว



ยุนกิกลืนน้ำลายลงลำคอที่แห้งผากก่อนจะพูดออกมา



“ฉันคิดมาตลอดว่าเราใจตรงกัน”

“อะไรทำให้คุณคิดแบบนั้น”

“นายกับฉัน”

“..................”

“เรามีอะไรกัน”

“อันที่จริง คุณเองต่างหากที่เสนอตัวให้ผม”


ประโยคสุดท้ายที่แทฮยองพูดออกมามันตบหน้ายุนกิจนใบหน้าหวานรู้สึกด้านชา ร่างเล็กยืนนิ่งเพราะอึ้งกับคำพูดคำจาร้ายๆที่เขาไม่คิดว่าจะหลุดออกจากปากแทฮยอง ผู้ชายคนที่เขาเคยคิดมาตลอดว่าดี



เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสงบลงแล้ว แทฮยองค่อยคลายๆมือออกจากแขนขาวที่โดนบีบแรงจนเป็นรอยนิ้วมือสีแดงช้ำ



“นายมันเลว”



และนั่นก็คือคำที่ยุนกิพูดกับแทฮยองในครั้งสุดท้ายที่ทั้งคู่เจอหน้ากัน













= Taegientheworld =

















Special Part (ความลับของคิมแทฮยอง)







“พี่จิน แทซื้อขนมมาฝาก”


ภาพของเด็กหนุ่มหน้าตาดีหิ้วขนมถุงโตมาฝากคุณหมอจินแผนกจิตเวชกลายเป็นสิ่งที่พบเห็นได้บ่อยจนชินตาสำหรับพยาบาลในแผนก



“เรานี่จะขุนพี่หรือไง”



‘คิมซอกจิน’ อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมาเมื่อมองเห็นว่าในถุงเต็มไปด้วยเค้กช็อคโกแลตและบราวนี่ที่ตัวเองชอบกิน ทั้งๆที่แทฮยองก็รู้ว่าเขากำลังคุมน้ำหนัก และยังเป็นบุคคลที่มีความอดทนต่ำกับของกิน เห็นไม่ได้เป็นต้องพุ่งใส่ตลอด แต่เจ้าเด็กคนนี้ก็หาได้สนใจไม่ ขยันแวะเวียนเอาของโปรดมายั่วน้ำลายเสมอ



“ขุนที่ไหนกัน นี่ตอบแทนที่พี่ช่วยดูแลวีไง”

“ไม่ได้ดูแลให้ฟรีซะหน่อย ได้เงินเดือนรู้ไว้ด้วย”



แทฮยองหัวเราะไม่นึกโกรธอะไรพี่ชายหน้าหวาน แม้จะโดนตอกกลับมาอย่างเจ็บแสบ เพราะเขารู้ดีว่าคนอย่างคุณหมอซอกจินน่ะปากร้ายแต่ใจดี



“ยังไงก็ขอบใจนะ”



พูดจบคุณหมอจอมกินก็วิ่งดุ๊กดิ๊กหิ้วถุงเค้กเข้าไปกินในห้องทำงานส่วนตัว พฤติกรรมเหมือนเด็กน้อยที่ช่างสวนทางกับวัยและหน้าที่ ทำให้แทฮยองได้แต่ยิ้มอยู่คนเดียว



หลังจากเสร็จภารกิจส่งมอบขนมให้คิมซอกจินแล้ว แทฮยองก็หิ้วถุงที่เต็มไปด้วยช็อคโกแลตไม่ต่างกันกับถุงแรก เดินไปตามทางเดินที่มีประตูห้องรายเรียงอยู่มากมายทั้งซ้ายขวา ททุกบานจะมีหมายเลขแปะอยู่ด้านหน้า และวันนี้เป้าหมายของเขาก็เหมือนทุกวัน



ห้อง ‘9593’



‘ก๊อก’’



แทฮยองเคาะประตูเบาๆเพื่อบอกให้คนข้างในรู้ว่ามีแขกมาเยี่ยม



‘แอ่ดดด’



บานประตูถูกเปิดโดยแขกผู้มาเยือน รอยยิ้มบางๆปรากฎขึ้นบนใบหน้าหล่อทันทีที่เขาเห็นแผ่นหลังบางที่แสนคุ้นเคย



“ทำอะไรอยู่ครับ”



น้ำเสียงที่เคยนุ่มทุ้มถูกดัดให้เล็กลงแบบที่แทฮยองชอบทำเวลาเขาต้องการอ้อนใครบางคน แขนหนาโอบรอบเอวบางจากด้านหลังแล้วซุกใบหน้าไว้บนบ่าของอีกฝ่าย



“พี่”

“ครับ”

“พี่แทมาแล้ว”



แทฮยองแทบจะหงายท้องล้มตึง เมื่ออีกฝ่ายเล่นพลิกตัวกลับมาแล้วโถมเข้าหาโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว แม้ว่า‘วี’จะตัวเล็กกว่าเขา แต่ถ้าเทียบกับเด็กผู้ชายในวัยเดียวกัน ยังไงวีก็ตัวใหญ่อยู่ดี แต่ถึงอย่างนั้น เจ้าน้องชายตัวแสบก็ยังคงคิดว่าเป็นเด็กตัวตัวเล็กเสมอ



“นี่ดูสิพี่ซื้อขนมมาฝากวีเพียบเลยนะ”



มือหนาโชว์ถุงขนมแล้วส่ายไปมา เรียกความสนใจจากวีได้เป็นอย่างดี



“ฮือออออ พี่เขาอยากกิน”

“อ๊ะๆ วันนี้ดื้อเปล่า ถ้าดื้อกับคุณหมอจิน กับพี่พยาบาล พี่แทไม่ให้กินนะ”

“ม่ายดื้อ วันนี้เขากิงยา กินข่าวครงทุกมื้อเลย”

“จริงนะ??”

“อื้อออออออ”

“งั้นหอมแก้มพี่ชายก่อนเดี๋ยวให้กิน”



คนน้องจับหน้าพี่ชายของตัวเองมาหอมอย่างไม่อิดออด เพราะตอนนี้สำหรับวีไม่มีอะไรสำคัญไปมากกว่าขนมอีกแล้ว



แม้แต่พี่ชายแท้ๆก็ตาม



“อ่ะนี่”



แทฮยองยื่นถุงขนมไปให้วี คนน้องเมื่อเห็นดังนั้นก็รีบยื่นมือไปคว้าของโปรดของตัวเองทันที ในจังหวะที่วียื่นแขนออกมานั้น เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าพี่ชายแอบมองแขนเล็กที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลด้วยความรู้สึกผิด เพราะแผลบนแขนเล็ก มันคือรอยที่วีใช้มีดคัตเตอร์กรีดข้อมือตัวเองในวันที่แทฮยองใช้เวลาอยู่กับยุนกิ วันนั้นแทฮยองบอกจินว่าจะแวะเข้ามาหาเจ้าตัวแสบในตอนเย็น แน่นอนว่าวีดีใจมากตอนที่ซอกจินแวะมาบอก



แต่สุดท้ายแล้วแทฮยองก็ไม่มา




และเพราะความผิดหวัง ทำให้วีตัดสินใจทำร้ายตัวเอง ภาพของน้องชายที่นั่งถือคัตเตอร์กรีดท่อนแขนตัวเองจนไม่มีที่ว่างเหลือยังคงติดตาคนเป็นพี่จนถึงทุกวันนี้ แทฮยองไม่อยากคิดเลยว่าถ้าหากวันนั้นเขาไม่ตัดสินใจแวะเข้ามาหาวีในตอนกลางคืน มันจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าคืนนั้นแทฮยองตัดสินใจกลับคอนโด


วันนี้อาจจะไม่มีวีของเขาแล้วก็ได้



“ชอบกินเยลลี่ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไม่กินละครับ”



พี่ชายถามน้องด้วยความสงสัย เพราะปกติวีเป็นคนชอบทานเยลลี่มากๆ เมื่อไรที่แทฮยองซื้อขนมมาให้เยลลี่จะเป็นขนมชิ้นแรกที่วีพุ่งเข้าใส่ แต่วันนี้เจ้าตัวกลับวางถ้วยเยลลี่ไว้ตรงมุมโต๊ะ ไม่คิดแม้แต่จะแกะซองกิน



“ทาทาอยากกิน”

“...................................”

“ วีกินบ่อยแล้ววีเบื่อ ทาทาขอวีก็เลยให้”



แทฮยองยิ้มบางๆไม่คิดจะถามอะไรต่อ มือหนายีผมน้องชายตัวเองเบาๆก่อนจะเอื้อมไปหยิบถุุงขนมจากมือวีที่เจ้าตัวเปิดไม่ได้ซักทีมาแกะให้



“แล้วขนมถุงนี้แบ่งให้ทาทาหรือเปล่า?”

“ไม่ให้!! แค่เยลลี่ก็พอแล้วนะทาทา อย่าโลภสิ”



วีหันหน้าไปทางซ้ายมือของตนเองแล้วพูดบ่นยาวยืดทั้งๆที่ตรงนั้นมีแต่ความว่างเปล่า แต่คนที่เห็นพฤติกรรมประหลาดแบบนี้บ่อยครั้งจนชินตาอย่างแทฮยองไม่นึกแปลกใจอะไร เขารู้ว่าตอนนี้วีกำลังจินตนาการว่าตัวเองกำลังคุยกับทาทา ซึ่งเป็นเพื่อนในจินตนาการที่วีสร้างขึ้น



‘ผลการทดสอบออกมาแล้วนะครับคุณแทฮยอง’

‘............................’

‘น้องชายของคุณเป็นโรคโรคบุคลิกภาพแบบก้ำกึ่ง**ครับ’



ภาพในอดีตเมื่อ2ปีที่แล้วย้อนกลับเข้ามา วันที่แทฮยองพาน้องชายของตัวเองมาที่โรงพยาบาลจิตเวชเพื่อฟังผลวินิจฉัยทางการแพทย์ แล้วเขาก็ได้รู้ว่าอาการผิดปกติของวีที่เกิดขึ้นในช่วงหลังที่เจ้าตัวเลิกลากับแฟน คืออาการของผู้ป่วยที่มีความผิดปกติทางพฤติกรรมอย่างรุนแรง ในตอนแรกแทฮยองไม่อยากจะยอมรับว่าน้องตัวเองผิดปกติ เขาทำใจไม่ได้ที่สมาชิกครอบครัวคนเดียวที่ตัวเองเหลืออยู่เป็นบ้า แต่นับวันพฤติกรรมของวีก็ยิ่งรุนแรงขึ้น จนถึงขั้นพยายามฆ่าตัวตาย ทำให้แทฮยองละทิ้งอคติทั้งหมดแล้วตัดใจพาน้องชายตัวเองมาหาจิตแพทย์เพื่อเข้ารักษาตัว แล้วก็ได้แต่เฝ้าหวังว่าวันหนึ่งน้องชายของตัวเองจะกลับมาเป็นคนปกติ



คุณหมอเจ้าของไข้อย่างคิมซอกจินบอกกับเขาว่าอาการดังกล่าวของวีไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ แต่อาการไม่มั่นคงทางอารมณ์จนคุ้มคลั่งคิดทำร้ายตัวเองสามารถบรรเทาลงได้  หากผู้ป่วยได้รับความสนใจและรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนสำคัญอยู่ตลอดเวลา ซึ่งแทฮยองก็ทำหน้าที่พี่ชายที่ดีคอยอยู่ข้างๆวีเสมอมา



จนกระทั่งเขาเจอยุนกิ



ปกติแทฮยองไม่ใช่คนที่ชอบเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเรื่องของคนอื่น แต่ในคืนนั้นเขากลับเลือกที่จะเข้าไปช่วยผู้ชายตัวเล็กๆที่กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากอย่างยุนกิ



เพียงเพราะคำว่าถูกชะตา



แทฮยองถูกชะตายุนกิตั้งแต่ครั้งแรกเห็น ร่างเล็กบอบบาง ผิวขาวสว่างเหมือนมีสปอร์ตไลท์ส่วนตัว มันทำให้ยุนกิดูโดดเด่นท่ามกลางผู้คนมากมายในผับ แล้วยิ่งหน้าตาเจ้าตัวเหมือนเจ้าเหมียว ยิ่งทำให้ทาสแมวอย่างแทฮยองอดไม่ได้ที่จะแอบลอบมองใบหน้าหวานแทบจะทุกครั้งที่เขาเสิร์ฟเครื่องดื่มให้อีกฝ่าย



ตอนแรกที่ไม่เคยคุยกัน เขามองว่ายุนกิก็แค่คนน่ารักคนหนึ่่ง แต่พอได้รู้จักจริงๆมันกลับไม่ใช่เลย เหตุการณ์บังเอิญที่ทำให้พวกเขาทั้งคู่ได้รู้จักและใกล้ชิดกัน ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน มันทำให้แทฮยองรู้สึกดีกับอีกฝ่ายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆทุกวัน



ยุนกิเปรียบเสมือนแม่เหล็กขั้วตรงกันข้าม



ยิ่งรู้จักก็ยิ่งถูกดึงดูด อยากอยู่ใกล้ๆ



ตลอดเวลที่อยู่ด้วยกันยุนกิทำให้เขามีความสุขเหลือล้น เขากลายเป็นคนที่เสพติดยุนกิ เสพติดความสุขที่อีกฝ่ายมอบให้ จนลืมไปว่าตัวเขาเองก็เป็นความสุขของใครบางคนเช่นกัน เขาลืมวี น้องชายและครอบครัวคนเดียวที่เหลืออยู่ เขาทำให้วีรู้สึกผิดหวังจนคิดสั้น



เขาทำร้ายน้องตัวเอง



แม้ซอกจินจะบอกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับวี ไม่ได้เป็นเพราะเขา แต่แทฮยองรู้ดีว่ามันคือความผิดของเขาคนเดียว วีจะไม่มีทางคิดสั้นทำร้ายตัวเองเด็ดขาด ถ้าเขาใส่ใจอีกฝ่ายมากกว่านี้ เขาอยากเป็นพี่ชายที่ดี อยากดูแลน้องชายของตัวเองให้ดีที่สุด



เขาจึงตัดสินใจยุติความสัมพันธ์กับยุนกิ



เพราะเขารู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางที่จะให้เวลาและความสำคัญคนสองคนในเวลาเดียวกันได้ เขาไม่เคยอยากทิ้งใคร  แต่สถานการณ์มันบีบบังคับให้เขาต้องเลือก และแน่นอนว่าคนเป็นพี่ย่อมเลือกที่จะรักษารอยยิ้มและเสียงหัวเราะของน้องชายที่รักไว้ แม้การกระทำนั้นมันจะทำให้เขาเจ็บปวด และเป็นเหมือนคำสาปที่ทำให้เขาต้องพบเจอกับความล้มเหลวในเรื่องความรักซ้ำๆก็ตาม




แต่แค่มีวีอยู่กับเขาทุกวัน




แค่มีวีอยู่ข้างๆ




แทฮยองก็พอใจแล้ว














“แทททททท ทาทาขโมยขนมเขา!!”

















= Taegientheworld =
























TALK W. ME

ขอโทษที่หายไปนานนะคะทุกคน ฮืออออ

มาต่อแล้ว จะมีใครรอมั้ยนะ เรื่องนี้มันเปลี่ยนฟีล

เปลี่ยนโหมดไปมาเยอะเกินไปหรือเปล่า

หวังว่าคนอ่านจะไม่งงนะคะที่มีตัวละครลับโผล่มาเยอะแยะ

ตอนแรกก็เป็นพี่จิน แต่พี่จินเป็นแค่ตัวหลอก

เพราะตัวจริงคือเจ้าวีน้องชายของแทฮยอง

ในเรื่องวีป่วยเป็นโรคทางจิตเวชนะคะ

โรคที่น้องเป็นคือโรคบุคลิกภาพแบบก้ำกึ่ง

คนที่ป่วยเป็นโรคนี้จะมีอารมณ์ก้าวร้าวและควบคุมตัวเองไม่ได้

ทำร้ายตัวเอง กลัวการโดนทิ้ง ไม่สามารถอยู่คนเดียวได้

ในส่วนของดีเทลเรื่องโรคเราอาจจะไม่เป๊ะ

แต่งไม่สมจริง ก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ

แล้วก็ขอวอนทุกคนอย่าว่าน้องอย่าเข้าใจน้องแทผิด

น้องแทเขารู้สึกดีกับพี่ยุนกิจริงๆค่ะ **จับน้องหอมหัว

สุดท้ายนี้ขอบคุณทุกคนที่คอยติดตามให้กำลังใจนะคะ

เอนจอยรีดดิ้งค่า หวีดต่อหรือให้ฟีดแบคได้ที่

#โลกของแทกิ นะคะ





PS. ยังไม่แก้คำผิด




19.02.09





















































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 162 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

246 ความคิดเห็น

  1. #246 linppQx (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 02:54
    เกินไปแล้วนะแท😭นายทำให้เค้าสองคนอยู่ด้วยกันได้เว่ย ทำไมนายแม่งโคตรใจร้ายเลย กว่ายุนกิจะเปิดใจให้ใครมันไม่ใช่ง่ายๆเลยนะ แล้วทำไมถึงต้องใช้ตำรุนแรงแบบนี้ด้วยคนฟังมันเสียใจนะเว่ย
    ปล.ร้องไห้แทนน้องยุนกิไปแล้วค่ะ😭
    #246
    0
  2. #245 Lalalalufy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 03:17
    ฮือ เกินไปแล้วคุณไรท์ ไม่เคยอ่านเรื่องไหนจบทำร้ายจิตใจเท่านี้มาก่อน ทิ้งปมไว้แบบเจ็บปวดมาก อย่างน้อยยุนกิน่าจะได้รู้ความจริงสักหน่อยอะ อุแง
    #245
    0
  3. #237 Torunggg (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 21:52

    น้ำตาไหลแล้วค่ะแม่

    #237
    0
  4. #184 need2sleep (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:09
    แงงงง สองคนต้องเข้าใจกันสิ แงง
    #184
    0
  5. #183 eifing (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:41
    ทำไมเธอจบแบบนี้.......
    #183
    0
  6. #179 imo25 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:18
    ฮื่อต้องสงสารใครดีย์ ไม่แฮปปีเโอร้ยยนน
    #179
    0
  7. #178 mt9397 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:13
    จบแบบนี้ จ้าาาาาาาาา
    #178
    0
  8. #177 P.SKS.723 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:42
    ฉันเข้าใจเเล้วค่ะ ฮืออออ พีคของพีคของพีคของพีค เจ็บเเทนทั้งคู่อ่ะ สงสารพี่เเทมากนะ อยากให้พี่บอกความรู้สึกไป บางทีอาจจะมีโอกาสหรือทางเลือกที่ดีกว่านี้ก็ได้
    ไรท์ค่ะ เเบบนี้มันต้องมีตอนพิเศษอีกตอนนน
    #177
    0
  9. #176 ppakkizz_nm (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:48
    มันไม่มีทางอื่นที่ดีกว่านี้แล้วหรอแท ....
    #176
    0
  10. #175 Pcpxsugx (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:05
    ฮื่อ พีคมากเลยค่ะ

    ยังอยากให้แทบอกความจริงยุนกิไป บางทียุนกิอาจมาเป็นเพื่อนคนใหม่ของน้องวีด้วยก็ได้ แง;-;
    #175
    0
  11. #174 Bom'mBam (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:27
    อ่ะโอเค​ ทำถามที่อยากทำเถอะ​ ใจร้ายให้พอ​เลยจ้า

    ยุนกิก็ต้องกลับไปเป็นเหมือนเดิม​;;(อยากเห็น​มุมของยุนกิบ้าง​ ไว้​ถ้าไรท์ว่างหรือยังไงช่วยพิจารณา​ด้วยนะคะ5555)​
    #174
    0
  12. #173 Nulaw (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:52
    พีคจนหยุดหายใจ แงๆๆๆ
    #173
    0
  13. #172 Jung Tien-In (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:17
    เอ้าแทททททททททท ทำไมไม่บอกความตริงพี่เค้า คุยกันก่อนก็ได้ไหมอ่ะ
    #172
    0
  14. #167 KAXXI (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 09:12
    ไม่แน่พิจินอาจเป็นแม่ก็ได้... ใครจะไปรู๊!!! เราอาจคิดมากไปเอง
    #167
    0
  15. #164 imo25 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 22:15
    ฮรุกก ;-----;
    #164
    0
  16. #163 Loveyugyeom (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 07:07

    แทจะทิ้งกิมั้ยอ่ะฮืออออ~
    #163
    0
  17. #162 ppakkizz_nm (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 21:16
    3 เดือนกว่าจะมีความสุข... หลังจากนี้จะกลับไปแย่แบบเดิมมั้ยนะยุนกิ 😔
    #162
    0
  18. #161 Akkan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 14:39

    คัทแบบ ฟหกด่สวงก่ดสพ แง้ ยาดมด่วนๆเลยค่ะ
    #161
    1
    • #161-1 Myname_Way21012(จากตอนที่ 13)
      22 ธันวาคม 2561 / 16:55
      อ้าวแท!!!! จะตีให้ก้นช้ำเลย
      #161-1
  19. #160 P.SKS.723 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 07:42
    อ้าวเห้ย ไม่เหมือนที่คิดนี่หว่า อะไรเนี้ยยย เเทรักพี่จิน เเล้วกับยุนกิ? คนคุยเเก้เหงางี้เหรอ เเท? ทำเเบบนี้ทำไมอ่ะลูกก ไม่เอา จะม่าตอนท้ายเหรออ
    #160
    0
  20. #159 Bom'mBam (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 07:12
    อ้าว​ นั่นไง​ -คิมแทฮยองงงง!!!
    #159
    0
  21. #158 iampairies (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 06:49
    น้องใจร้ายจริงด้วย !
    #158
    0
  22. #157 kimminjun13 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 05:52
    อย่าดราม่าเลยยยย สงสารยุนกิ
    #157
    0
  23. #156 Jung Tien-In (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 05:49
    กำลังสีชมพูเลย แล้วคืออะไรอ่ะแท คนที่รักนี่รักแบบไหนนนนนนนนนนน
    #156
    0
  24. #155 seojuhyun2323 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 00:47
    จงเป็นแค่พี่น้องกัน เพี้ยงๆๆๆ
    #155
    0
  25. #154 TkSy10 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 00:25
    แมวขี้ยั่ว.////. แทยองห้ามทิ้งพี่นะTT
    #154
    0